Share

ตอนที่ 3

last update Petsa ng paglalathala: 2026-11-18 00:09:40

ลูกพีชผลักแผงอกกว้างสุดแรงเกิดเพื่อเอาตัวรอดจากการถูกต้อนให้จนมุม แต่ผู้ชายตรงหน้ากลับไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด เขายังคงยืนท้าวแขนกักขังเธอไว้กับขอบโต๊ะทำงาน ใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยแว่นตาเลนส์ใสลอยอยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ

"ลงทุนอะไรของคุณ แค่คืนเดียวอย่ามาทำเป็นทวงบุญคุณไปหน่อยเลยท่านรอง ยุคนี้วันไนท์สแตนด์มันเรื่องปกติ วินวินกันทั้งคู่ ถือซะว่าออกกำลังกายแก้หนาวก็แล้วกัน" ลูกพีชเชิดหน้าขึ้นเถียงฉอดๆ ไม่มีความรู้สึกใจเต้นแรงหรือหวั่นไหวใดๆ ทั้งสิ้น มีแต่ความหงุดหงิดที่โดนกวนประสาทไม่เลิก

ขุนเขายังคงตีหน้าตาย น้ำเสียงของเขาราบเรียบเหมือนกำลังอ่านรายงานการประชุม "วินวินตรงไหน คุณได้ความสุขไปเต็มๆ ร้องครางจนเสียงแหบ แต่ผมเสียตัวแถมได้เงินมาแค่พันห้า ค่าถุงยางคืนนั้นยังไม่ได้ทุนคืนเลย"

"นี่คุณ" ลูกพีชอ้าปากค้างกับความหน้าด้านหน้าทนของผู้ชายคนนี้ "ผู้ชายตัวโตขนาดนี้ยังจะมาทวงความบริสุทธิ์อะไรอีก ฉันเป็นผู้หญิงนะ ฉันยังไม่โวยวายเรียกร้องอะไรสักคำ"

"แต่ผมอยากเรียกร้อง" ขุนเขาขยับตัวเบียดเข้ามาใกล้จนหน้าขาของเขาสัมผัสกับกระโปรงทรงสอบของเธอ "ผมอยากได้คุณอีก ตรงนี้มันแข็งเพราะคุณ ช่วยรับผิดชอบด้วยครับ"

ลูกพีชก้มลงมองต่ำตามคำพูดของเขาแล้วเบิกตากว้าง ไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นความหมั่นไส้จนอยากจะประเคนเข่าคู่ใส่เป้ากางเกงสแล็คราคาแพงนั่นให้รู้แล้วรู้รอด ผู้ชายอะไรหน้าด้านที่สุด พูดเรื่องพรรค์นี้ออกมาด้วยหน้าตานิ่งเฉยเหมือนกำลังสั่งกะเพราไก่ไข่ดาวได้ยังไง

"ประสาท โรคจิตหรือไง ปล่อยเลยนะ ไม่งั้นฉันจะร้องให้คนข้างนอกเข้ามาช่วยจริงๆ ด้วย" ลูกพีชขู่ฟ่อ ยกมือกำหมัดเตรียมทุบ

"ร้องเลยครับ" ขุนเขาผายมือเชื้อเชิญ "ผมจะได้บอกทุกคนว่าเราได้เสียกันแล้วท่ามกลางความยินยอมของคุณ แถมคุณยังทิ้งเงินฟาดหัวผมไว้ดูต่างหน้าอีกต่างหาก อยากรู้เหมือนกันว่าแผนกบุคคลจะว่ายังไงที่พนักงานระดับซีเนียร์มีพฤติกรรมกินตับรองประธานบริษัท"

ลูกพีชกัดฟันกรอด ผู้ชายคนนี้เจ้าเล่ห์และรับมือยากกว่าที่เธอคิดไว้มาก "คุณต้องการอะไรกันแน่ พูดมาตรงๆ เลยดีกว่า"

ขุนเขาขยับตัวถอยห่างออกไปเล็กน้อยพอให้เธอได้หายใจหายคอ เขาเดินกลับไปทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ผู้บริหารตัวใหญ่ หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอด้วยท่าทีสบายๆ ขัดกับสถานการณ์ตึงเครียดในตอนนี้อย่างสิ้นเชิง

"ผมเป็นคนหัวโบราณ เสียตัวให้ใครแล้วก็อยากให้คนนั้นรับผิดชอบ" ขุนเขาประสานมือไว้บนโต๊ะ "ข้อเสนอของผมคือ คุณต้องดูแลเรื่องอาหารเช้า กาแฟ และมื้อเที่ยงให้ผมเป็นการส่วนตัวทุกวัน แลกกับการที่ผมจะไม่เอาเรื่องคืนนั้นไปเล่าให้คนในบริษัทฟัง"

ลูกพีชเบิกตากว้างกับข้อเรียกร้องที่แสนจะเอาเปรียบ "นี่มันแบล็กเมล์ชัดๆ ใช้อำนาจเจ้านายในทางที่ผิด ฉันเป็นครีเอทีฟมาร์เก็ตติ้งนะ ไม่ใช่เลขาหรือแม่บ้านส่วนตัวของคุณ ฉันฟ้องกรมแรงงานได้เลยนะข้อหานี้"

"ฟ้องเลยครับ" ขุนเขาพยักหน้ารับอย่างไม่สะทกสะท้าน "แต่ผมเป็นเจ้านาย มีสิทธิ์ประเมินโบนัสและเคพีไอของคุณปลายปี ลองชั่งน้ำหนักดูว่าชงกาแฟให้ผม กับโดนหั่นโบนัสทิ้งครึ่งหนึ่ง อันไหนมันคุ้มค่ากว่ากัน"

ตรรกะพังพินาศที่สุด ลูกพีชอยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ เธอเกลียดการถูกข่มขู่ โดยเฉพาะการข่มขู่ที่เอาเรื่องเงินโบนัสมาอ้าง มนุษย์เงินเดือนอย่างเธอมีทางเลือกที่ไหนกันล่ะ ในเมื่อเงินคือพระเจ้า และผู้ชายหน้ามึนตรงหน้าก็คือคนจ่ายเงิน

"ตกลง" ลูกพีชกระแทกเสียงตอบอย่างเหลืออด "แค่ชงกาแฟกับซื้อข้าวใช่ไหม ได้ เตรียมตัวกระเพาะพังได้เลยท่านรอง"

"ผมกระเพาะเหล็กครับ ไม่ต้องห่วง" ขุนเขากระตุกยิ้มมุมปากเพียงนิดเดียว "เริ่มงานพรุ่งนี้เช้าเลยนะคุณลูกพีช กาแฟดำหนึ่งแก้วก่อนแปดโมงครึ่ง อ้อ อย่าลืมใส่ใจลงไปด้วยล่ะ ผมชอบรสชาติหวานๆ"

ลูกพีชคว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะมากอดไว้แน่น หมุนตัวเดินกระแทกส้นเท้าปึงปังออกจากห้องทำงานไปโดยไม่หันกลับมามองลา ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ขุนเขาก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เขายกมือขึ้นลูบปลายคางตัวเอง พลางนึกถึงใบหน้าบึ้งตึงของยัยตัวแสบที่พยายามเถียงสู้ตายเมื่อกี้ ยิ่งเธอต่อต้าน เขาก็ยิ่งอยากเอาชนะ ผู้หญิงคนนี้มีเสน่ห์ดึงดูดเขาอย่างประหลาด ไม่ใช่แค่เรื่องบนเตียงที่เข้าขากันได้อย่างร้อนแรง แต่รวมถึงความกล้าได้กล้าเสียและฝีปากร้ายกาจนั่นด้วย

ด้านนอกห้องทำงาน ลูกพีชเดินหน้ามุ่ยกลับมาที่โต๊ะทำงานของตัวเอง นานาและเพื่อนในแผนกอีกสองคนรีบพุ่งพรวดเข้ามาล้อมวงทันทีด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"แก ท่านรองเรียกว่าไงบ้าง ทำไมหน้าแดงก่ำเป็นตูดลิงขนาดนั้น โดนด่างานพรีเซนต์เหรอวะ" นานายิงคำถามรัวเป็นปืนกล

ลูกพีชรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเริ่มแต่งเรื่องโกหกคำโต "เออ โดนสวดยับเลย เรื่องงบการตลาดนั่นแหละ ซักไซ้รายละเอียดหยุมหยิมยิบย่อยอย่างกับตาแก่หัวล้าน ทั้งที่ตัวเองเพิ่งมาทำงานวันแรกแท้ๆ จู้จี้จุกจิกที่สุด"

"ตายแล้ว หน้าหล่อๆ นิ่งๆ แบบนั้นไม่น่าเชื่อว่าจะดุขนาดนี้ แผนกเราเตรียมตัวตายหมู่ได้เลย" เพื่อนอีกคนบ่นอุบอิบก่อนจะแยกย้ายกลับไปทำงาน

ลูกพีชทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ถอนหายใจยาวเหยียด รอดไปได้อีกหนึ่งวัน แต่พรุ่งนี้เช้าเธอต้องเริ่มทำหน้าที่เบ๊ส่วนตัวให้ผู้ชายหน้าตายคนนั้น แค่คิดก็ปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันที

เช้าวันอังคาร ลูกพีชมาถึงออฟฟิศเร็วกว่าปกติ เธอพุ่งตรงไปที่โซนพักของบริษัท จัดการหยิบแก้วกาแฟเซรามิกสีดำออกมา เตรียมชงเครื่องดื่มตามคำสั่งของท่านรองประธาน ในเมื่อเขาอยากกินกาแฟฝีมือเธอมากนัก เธอจะจัดให้อย่างสาสม

ผงกาแฟคั่วเข้มถูกตักใส่แก้วในปริมาณที่มากกว่าปกติถึงสามเท่า เติมน้ำร้อนลงไปนิดหน่อยให้พอละลาย ลูกพีชแสยะยิ้มร้ายกาจเมื่อเห็นสีดำสนิทของน้ำกาแฟในแก้ว แค่นี้ยังไม่พอ เธอเอื้อมมือไปหยิบผงโกโก้แท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ที่ไม่มีความหวานผสมอยู่เลย ตักใส่เพิ่มลงไปอีกหนึ่งช้อนเต็มๆ คนให้เข้ากันจนกลายเป็นของเหลวสีดำข้นคลั่ก กลิ่นขมไหม้เตะจมูกจนเธอเองยังต้องเบือนหน้าหนี

"อยากกินนักใช่ไหมกาแฟดำ จัดไปเลยเข้มๆ ทะลุถึงลำไส้ใหญ่"

ลูกพีชยกถาดใส่แก้วกาแฟเดินตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัวของรองประธาน เธอเคาะประตูสองครั้งพอเป็นพิธีแล้วบิดลูกบิดเปิดเข้าไป ขุนเขากำลังนั่งอ่านแฟ้มเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงาน เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยใบหน้าราบเรียบเช่นเคย

"กาแฟเช้าค่ะท่านรอง" ลูกพีชเดินเข้าไปกระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเสียงดังปึก จงใจให้กาแฟกระฉอกออกมาเลอะขอบแก้วเล็กน้อย "เชิญดื่มให้กะปรี้กะเปร่านะคะ ดิฉันขอตัวไปทำงานก่อน"

เธอกำลังจะหมุนตัวเดินออกไป แต่เสียงทุ้มก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน

"รอดูผมกินก่อนสิครับ คุณอุตส่าห์ตั้งใจชงมาให้ทั้งที"

ลูกพีชหยุดชะงัก หันกลับมามองร่างสูงที่ค่อยๆ ยกแก้วกาแฟเซรามิกสีดำขึ้นจรดริมฝีปาก เธอแอบกอดอกลุ้นอยู่ในใจ รอดูจังหวะที่เขาจะพ่นน้ำล้างท่อสีดำนั่นออกมาแล้วทำหน้าเหยเก แค่คิดก็สะใจจนแทบจะกลั้นยิ้มไม่อยู่

แต่ผิดคาด ขุนเขายกดื่มรวดเดียวไปเกือบครึ่งแก้ว เขาไม่มีอาการคิ้วขมวด ไม่มีอาการสำลัก และไม่มีแม้แต่การกะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่ความขม เขากลืนน้ำเหลวข้นนั่นลงคอไปอย่างหน้าตาเฉย ราวกับมันเป็นแค่น้ำเปล่าธรรมดา

ลูกพีชอ้าปากค้าง มองหน้าเจ้านายสลับกับแก้วกาแฟในมือเขาอย่างไม่เชื่อสายตา กระเพาะเขาทำด้วยสเตนเลสสตีลหรือไงถึงได้ทนทานความขมระดับทำลายล้างได้ขนาดนี้

"รสชาติเป็นไงคะ" ลูกพีชฝืนใจถามออกไป

ขุนเขาวางแก้วลงบนโต๊ะช้าๆ เขาหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาซับริมฝีปาก ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองหน้าเธอ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความท้าทายที่อ่านออกได้อย่างชัดเจน

"ขมดีครับ" น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่ทรงพลัง "เหมือนชีวิตคุณนับจากนี้เลย เตรียมตัวรับมือให้ดีล่ะคุณลูกพีช"

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • ท่านรองหน้ามึนกับยัยอวบตัวแสบ   ตอนที่ 4

    หนึ่งสัปดาห์เต็มๆ ที่ลูกพีชต้องรับบทเป็นแจ๋วประจำตัวรองประธานบริษัท ชีวิตการทำงานที่เคยสงบสุขพังทลายลงไม่เป็นท่า เธอต้องเดินเข้าออกห้องทำงานของขุนเขาเช้า กลางวัน เย็น จนเพื่อนในแผนกเริ่มมองด้วยสายตาแปลกๆวันนี้ลูกพีชตั้งใจจะเอาคืนคนหน้ามึนให้สาสม เธอเดินถือถุงพลาสติกส่งกลิ่นหอมฉุยเข้าขั้นรุนแรงเข้าไปในห้องทำงานของขุนเขา มื้อเที่ยงวันนี้เธอจัดส้มตำปูปลาร้าพริกสิบห้าเม็ด ไก่ย่าง และข้าวเหนียว มาเสิร์ฟถึงโต๊ะทำงานผู้บริหารระดับสูง"อาหารเที่ยงค่ะท่านรอง" ลูกพีชวางจานส้มตำสีแดงเถือกและส่งกลิ่นปลาร้าคลุ้งไปทั่วห้องแอร์ลงบนโต๊ะ "พอดีร้านอาหารตามสั่งคิวยาว ดิฉันเลยซื้อส้มตำหน้าตึกมาให้แทน หวังว่าเจ้านายจบนอกอย่างคุณคงกินได้นะคะ"เธอแสยะยิ้มมุมปาก กะว่าผู้ชายมาดเนี้ยบกระเพาะผู้ดีอย่างเขาต้องทนกลิ่นปลาร้าไม่ได้ และเผลอๆ อาจจะท้องร่วงจนต้องลางานไปหลายวัน จะได้เลิกมาวอแวกับเธอสักทีขุนเขาละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์ มองจานส้มตำตรงหน้าสลับกับใบหน้าสะใจของยัยตัวแสบ เขาดันแว่นตาเลนส์ใสขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบห่อข้าวเหนียวมาปั้นเป็นก้อนกลมๆ อย่างชำนาญ"ผมอยู่นอกก็จริง แต่ผมกินง่ายอยู่ง่ายครับ"

  • ท่านรองหน้ามึนกับยัยอวบตัวแสบ   ตอนที่ 3

    ลูกพีชผลักแผงอกกว้างสุดแรงเกิดเพื่อเอาตัวรอดจากการถูกต้อนให้จนมุม แต่ผู้ชายตรงหน้ากลับไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด เขายังคงยืนท้าวแขนกักขังเธอไว้กับขอบโต๊ะทำงาน ใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยแว่นตาเลนส์ใสลอยอยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ"ลงทุนอะไรของคุณ แค่คืนเดียวอย่ามาทำเป็นทวงบุญคุณไปหน่อยเลยท่านรอง ยุคนี้วันไนท์สแตนด์มันเรื่องปกติ วินวินกันทั้งคู่ ถือซะว่าออกกำลังกายแก้หนาวก็แล้วกัน" ลูกพีชเชิดหน้าขึ้นเถียงฉอดๆ ไม่มีความรู้สึกใจเต้นแรงหรือหวั่นไหวใดๆ ทั้งสิ้น มีแต่ความหงุดหงิดที่โดนกวนประสาทไม่เลิกขุนเขายังคงตีหน้าตาย น้ำเสียงของเขาราบเรียบเหมือนกำลังอ่านรายงานการประชุม "วินวินตรงไหน คุณได้ความสุขไปเต็มๆ ร้องครางจนเสียงแหบ แต่ผมเสียตัวแถมได้เงินมาแค่พันห้า ค่าถุงยางคืนนั้นยังไม่ได้ทุนคืนเลย""นี่คุณ" ลูกพีชอ้าปากค้างกับความหน้าด้านหน้าทนของผู้ชายคนนี้ "ผู้ชายตัวโตขนาดนี้ยังจะมาทวงความบริสุทธิ์อะไรอีก ฉันเป็นผู้หญิงนะ ฉันยังไม่โวยวายเรียกร้องอะไรสักคำ""แต่ผมอยากเรียกร้อง" ขุนเขาขยับตัวเบียดเข้ามาใกล้จนหน้าขาของเขาสัมผัสกับกระโปรงทรงสอบของเธอ "ผมอยากได้คุณอีก ตรงนี้มันแข็งเพราะคุณ ช่วยรับผิดชอบด

  • ท่านรองหน้ามึนกับยัยอวบตัวแสบ   ตอนที่ 2

    เช้าวันจันทร์ที่แสนสดใสของใครหลายคน แต่นรกชะมัดสำหรับลูกพีช ร่างอวบในชุดทำงานกระโปรงทรงสอบสีดำก้าวเดินเข้ามาในออฟฟิศด้วยท่าทางแปลกประหลาด ขาทั้งสองข้างก้าวไม่ออกเต็มช่วงก้าว ความปวดร้าวแล่นริ้วตั้งแต่สะโพกลงไปถึงปลายเท้า ผลพวงจากศึกหนักเมื่อคืนวันศุกร์ยังคงตามหลอกหลอน"ยัยพีช ทำไมเดินหนีบขาแบบนั้นวะ แคมเปญจบแล้วแกกะจะเดินแฟชั่นโชว์ท่าใหม่หรือไง" นานา เพื่อนสนิทสาวประเภทสองแผนกเดียวกันเอ่ยทักเสียงแหลม"ตกเตียงย่ะ" ลูกพีชตอบปัดหน้าตาย รีบวางกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะทำงาน"ตกเตียงท่าไหนถึงเดินเหมือนคนเพิ่งโดนเปิดซิงแบบนี้ย๊ะ สารภาพมาซะดีๆ ว่าเมื่อคืนวันศุกร์แกได้หนุ่มตี๋ร่างบางกลับไปขย้ำสมใจอยากใช่ไหม""ตี๋บ้าตี๋บออะไร ไม่มีทั้งนั้นแหละ รีบเตรียมเอกสารพรีเซนต์งานเถอะน่า วันนี้มีประชุมใหญ่รับท่านรองประธานคนใหม่ไม่ใช่หรือไง" ลูกพีชรีบเปลี่ยนเรื่อง ตัดบทสนทนาก่อนที่เพื่อนสนิทจะจับพิรุธได้มากกว่านี้ ภาพผู้ชายตัวโตกล้ามแน่นในหัวยังตามหลอกหลอนจนเธออยากจะมุดแผ่นดินหนี"เออใช่ แกเช็กสไลด์ให้เป๊ะเลยนะเว้ย ได้ข่าวว่าท่านรองคนนี้ดุมาก เพิ่งบินกลับมาจากเมืองนอกเพื่อมารับช่วงบริหารต่อจากท่านประธานโดยเฉพาะ

  • ท่านรองหน้ามึนกับยัยอวบตัวแสบ   ตอนที่ 1

    ​ลูกพีช พิชชาภา ศิริโชติ พนักงานฝ่ายการตลาดสาววัยยี่สิบหกปี เธอมั่นใจในตัวเองเกินร้อย รูปร่างอวบอั๋นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจนแบบที่ผู้ชายหลายคนมองเหลียวหลัง แต่เธอกลับไม่เคยสนใจผู้ชายหุ่นล่ำบึกเลยสักนิด สเปกของเธอชัดเจนมาตั้งแต่สมัยมัธยม นั่นคือผู้ชายตัวเล็ก บอบบาง ผิวขาวจัด และดูน่าทะนุถนอมเท่านั้น​วันนี้เป็นวันศุกร์แห่งชาติ และยังเป็นวันฉลองความสำเร็จของแคมเปญโฆษณาตัวล่าสุดที่เธอทุ่มเทอดหลับอดนอนทำมาเป็นเดือน แก๊งสาวการตลาดจึงมารวมตัวกันที่ผับหรูใจกลางเมือง เสียงเพลงจังหวะอีดีเอ็มดังกระหึ่ม แสงไฟหลากสีสาดส่องไปทั่วบริเวณ​"คืนนี้ฉันต้องได้ ผู้ชายตี๋ ขาว บาง ฉันต้องการการเยียวยาอย่างหนัก" ลูกพีชประกาศกร้าวกลางโต๊ะวีไอพี มือเรียวคว้าแก้วช็อตกระดกพรวดเดียวหมดแก้ว​"มึงเบาได้เบายัยพีช แคมเปญผ่านแล้วก็จริง แต่เช้าวันจันทร์มึงต้องเตรียมตัวรับหน้าท่านรองประธานคนใหม่นะเว้ย" นานา เพื่อนสนิทเตือนสติพร้อมกับพยายามดึงแก้วเหล้าออกจากมือ​"ช่างท่านรองประธานสิวะ คืนนี้ฉันจะเอาคนนั้น"​นิ้วเรียวชี้เปะปะไปที่บาร์เครื่องดื่มโซนวีไอพี สายตาของลูกพีชพร่ามัวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่อัดเข้าไปหลายขนาน เธอโฟกัสไปท

  • ท่านรองหน้ามึนกับยัยอวบตัวแสบ   บทนำ

    ท่านรองหน้ามึนกับยัยอวบตัวแสบ​สเปกคือหนุ่มตี๋ร่างบาง แต่ไหงดันพลาดท่าเสียทีให้หุ่นหมีกล้ามแน่น แถมตื่นมาแจ็คพอตแตก เพราะผู้ชายหน้าตายที่เดินมาทวงสิทธิ์ความเป็นผัว ดันเป็นรองประธานคนใหม่!"ลูกพีช" ครีเอทีฟมาร์เก็ตติ้งสาวสุดมั่น ฉลองความสำเร็จของแคมเปญล่าสุดด้วยการไปปาร์ตี้จนเมามาย และเพราะความเมาบวกกับบรรยากาศพาไป เธอจึงเผลอไปมีค่ำคืนเร่าร้อนแบบวันไนท์สแตนด์กับ "ขุนเขา" หนุ่มร่างยักษ์กล้ามโตที่ตรงข้ามกับสเปกของเธอทุกอย่าง เช้าวันต่อมาเธอรีบชิ่งหนีออกมาแบบสวยๆ กะว่าชาตินี้คงไม่ได้เจอกันอีก ปล่อยให้มันเป็นแค่ความผิดพลาดในคืนเดียว​แต่โลกกลมยิ่งกว่าลูกฟุตบอล เมื่อเช้าวันจันทร์ที่บริษัทมีการเปิดตัวรองประธานคนใหม่ที่จะเข้ามารับช่วงต่อบริหารธุรกิจอาหารเสริม ผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าห้องประชุมดันเป็นผู้ชายหุ่นหมีที่เธอเพิ่งขย่มไปเมื่อคืน แถมอีตารองประธานหน้ามึนคนนี้ยังจำเธอได้แม่นยำตั้งแต่หัวจรดเท้า​แทนที่เขาจะทำเป็นไม่รู้จัก ขุนเขากลับเดินหน้าเข้าหาเธอแบบตรงไปตรงมาชนิดที่ลูกพีชตั้งรับไม่ทัน ความวุ่นวายเริ่มต้นขึ้นเมื่อเขาชอบเรียกเธอเข้าไปคุยงานในห้อง แล้วยิงประโยคชวนใจสั่นแบบหน้าตายเสมอ​"ผมอยา

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status