Mag-log inหนึ่งสัปดาห์เต็มๆ ที่ลูกพีชต้องรับบทเป็นแจ๋วประจำตัวรองประธานบริษัท ชีวิตการทำงานที่เคยสงบสุขพังทลายลงไม่เป็นท่า เธอต้องเดินเข้าออกห้องทำงานของขุนเขาเช้า กลางวัน เย็น จนเพื่อนในแผนกเริ่มมองด้วยสายตาแปลกๆ
วันนี้ลูกพีชตั้งใจจะเอาคืนคนหน้ามึนให้สาสม เธอเดินถือถุงพลาสติกส่งกลิ่นหอมฉุยเข้าขั้นรุนแรงเข้าไปในห้องทำงานของขุนเขา มื้อเที่ยงวันนี้เธอจัดส้มตำปูปลาร้าพริกสิบห้าเม็ด ไก่ย่าง และข้าวเหนียว มาเสิร์ฟถึงโต๊ะทำงานผู้บริหารระดับสูง
"อาหารเที่ยงค่ะท่านรอง" ลูกพีชวางจานส้มตำสีแดงเถือกและส่งกลิ่นปลาร้าคลุ้งไปทั่วห้องแอร์ลงบนโต๊ะ "พอดีร้านอาหารตามสั่งคิวยาว ดิฉันเลยซื้อส้มตำหน้าตึกมาให้แทน หวังว่าเจ้านายจบนอกอย่างคุณคงกินได้นะคะ"
เธอแสยะยิ้มมุมปาก กะว่าผู้ชายมาดเนี้ยบกระเพาะผู้ดีอย่างเขาต้องทนกลิ่นปลาร้าไม่ได้ และเผลอๆ อาจจะท้องร่วงจนต้องลางานไปหลายวัน จะได้เลิกมาวอแวกับเธอสักที
ขุนเขาละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์ มองจานส้มตำตรงหน้าสลับกับใบหน้าสะใจของยัยตัวแสบ เขาดันแว่นตาเลนส์ใสขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบห่อข้าวเหนียวมาปั้นเป็นก้อนกลมๆ อย่างชำนาญ
"ผมอยู่นอกก็จริง แต่ผมกินง่ายอยู่ง่ายครับ"
พูดจบเขาก็เอาข้าวเหนียวจิ้มน้ำปลาร้าเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ หน้าตาเฉย ลูกพีชเบิกตากว้าง คาดหวังให้เขาหน้าแดง น้ำหูน้ำตาไหล หรือสำลักความเผ็ดออกมา แต่ขุนเขากลับนั่งกินเงียบๆ ไม่มีอาการสะทกสะท้านใดๆ แม้แต่น้อย
"รสชาติเป็นไงคะ เผ็ดไปหรือเปล่า" ลูกพีชฝืนยิ้มถามเสียงแข็ง
ขุนเขากลืนไก่ย่างลงคอ หยิบกระดาษทิชชูมาซับปากเบาๆ แล้วช้อนสายตาขึ้นมองร่างอวบที่ยืนหน้าตึงอยู่หน้าโต๊ะ
"แซ่บดีครับ จัดจ้านถึงใจ... เหมือนคนซื้อมาให้เลย"
คำชมหน้าตายพร้อมสายตาที่กวาดมองสัดส่วนของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ทำเอาลูกพีชหน้าร้อนผ่าว ไม่ใช่เพราะเขิน แต่เพราะโมโหที่แผนการพังไม่เป็นท่าแถมยังโดนแทะโลมกลับอีกต่างหาก ผู้ชายอะไรหน้าหนายิ่งกว่าคอนกรีตเสริมเหล็ก
"งั้นก็กินให้อร่อยนะคะ ระวังท้องเสียล่ะ" ลูกพีชกระแทกเสียงใส่ก่อนจะหมุนตัวเดินกระทืบเท้าปึงปังออกจากห้องไป ทิ้งให้ขุนเขานั่งจกข้าวเหนียวจิ้มปลาร้าต่ออย่างอารมณ์ดี
ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน ลูกพีชลุกจากโต๊ะทำงานเดินไปที่โซนพักผ่อนของออฟฟิศเพื่อจะชงชาเขียวดื่มแก้ปวดหัว ทันทีที่เดินเข้าใกล้โซนนั้น เสียงซุบซิบนินทาก็ดังลอยมากระทบหู
"แกว่านังลูกพีชแผนกการตลาดมันใช้เต้าไต่ปะวะ เห็นเดินเข้าออกห้องท่านรองทุกเช้าทุกเที่ยงเลย" เสียงพนักงานหญิงจากแผนกบัญชีดังขึ้น
"ชัวร์ป้าบ ผู้หญิงนมโตๆ แบบนั้น ผู้ชายที่ไหนก็ชอบปะวะ คงหวังจะอัปเงินเดือนทางลัดล่ะสิ ฉันล่ะเกลียดพวกใช้เรือนร่างแลกงานจริงๆ ทำตัวเด่นเกินหน้าเกินตา" อีกเสียงหนึ่งผสมโรงอย่างเมามัน
ลูกพีชกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดขึ้นหน้าปรี๊ดจนหูอื้อ เธอเป็นคนทำงานเก่ง ทุ่มเทให้บริษัทมาตั้งหลายปี แต่กลับต้องมาโดนดูถูกเพราะรองประธานหน้ามึนนั่นบังคับให้เธอเป็นเบ๊ส่วนตัว ลูกพีชสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หักข้อนิ้วตัวเองเสียงดังกรอบแกรบ เตรียมจะพุ่งเข้าไปด่ากราดและสาดน้ำร้อนใส่หน้าพวกปากหอยปากปูให้รู้แล้วรู้รอด
แต่ยังไม่ทันที่ลูกพีชจะได้ก้าวเท้าออกไป ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสุดเนี้ยบก็เดินสวนเธอเข้าไปในโซนพักผ่อนเสียก่อน ขุนเขาเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง ใบหน้าของเขาเย็นชาและแผ่รังสีอำมหิตจนบรรยากาศในบริเวณนั้นลดฮวบลงหลายองศา
วงนินทาแตกกระเจิง พนักงานหญิงสองคนนั้นหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม รีบก้มหัวปะหลกๆ ทักทายเจ้านายใหญ่แทบไม่ทัน
"ทะ ท่านรอง สวัสดีค่ะ"
ขุนเขาหยุดยืนตรงหน้าพวกเธอ กวาดสายตาคมกริบมองหัวจรดเท้าด้วยแววตาสมเพช
"ผมเป็นคนเรียกใช้คุณลูกพีชเป็นการส่วนตัว เพราะเธอมีความสามารถและทำงานได้ตรงตามความต้องการของผม" น้ำเสียงของขุนเขาราบเรียบแต่บาดลึกไปถึงกระดูกดำ "ถ้าพวกคุณว่างมากจนมีเวลามานั่งจับผิดการบริหารงานของผม และนินทาเพื่อนร่วมงานแบบเสียๆ หายๆ พรุ่งนี้เช้าก็เชิญไปรับซองขาวที่ฝ่ายบุคคลได้เลยครับ บริษัทเราไม่ต้องการพนักงานที่ชอบแกว่งปากหาเสี้ยน"
คำขาดประโยคเดียวทำเอาพนักงานบัญชีสองคนนั้นแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น พวกเธอรีบละล่ำละลักขอโทษขอโพยหน้าตาตื่น ก่อนจะวิ่งเตลิดหนีกลับแผนกตัวเองไปอย่างรวดเร็ว
ลูกพีชยืนอึ้งอยู่หลังกำแพง เธอไม่คิดว่าเขาจะได้ยิน และไม่คิดว่าเขาจะออกหน้าปกป้องเธอด้วยวิธีที่เด็ดขาดและขวานผ่าซากขนาดนี้
ขุนเขาเดินกลับออกมาจากโซนพักผ่อน เขาปรายตามองลูกพีชที่ยืนนิ่งเป็นรูปปั้น ก่อนจะพยักหน้าไปทางห้องทำงานของตัวเองเป็นเชิงสั่งให้ตามมา ลูกพีชเดินตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปเงียบๆ ในใจรู้สึกขอบคุณเขาอยู่ลึกๆ แม้จะเกลียดขี้หน้าเขามากแค่ไหนก็ตาม
ทันทีที่ก้าวพ้นขอบประตูห้องทำงาน ขุนเขาก็ดันประตูติดดังปังพร้อมกับกดล็อกกลอน ลูกพีชสะดุ้งโหยง กำลังจะหันไปถาม แต่ร่างใหญ่ก็พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเธอแล้วดึงเข้าหาตัวอย่างแรง
"อ๊ะ จะทำอะไรของคุณ"
ลูกพีชเสียหลักล้มหงายหลังลงไปบนโซฟาหนังตัวกว้างมุมห้อง โดยมีร่างหนาของขุนเขาทาบทับลงมากักขังเธอไว้ทันที สองแขนแกร่งยันพนักพิงโซฟาไว้คร่อมร่างอวบอั๋นไม่ให้ดิ้นหนี ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน
"ผมออกโรงปกป้องเมียตัวเองขนาดนี้ ไม่มีรางวัลให้คนทำดีหน่อยเหรอครับ"
น้ำเสียงแหบพร่าและสายตาร้อนแรงที่ขัดกับใบหน้าตายด้าน ทำเอาหัวใจของลูกพีชกระตุกวูบ เธอพยายามยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่สู้แรงคนตัวโตไม่ได้เลยสักนิด
"เมียบ้าเมียบออะไร ใครเมียคุณ ถอยออกไปเดี๋ยวนี้นะ" ลูกพีชโวยวาย หน้าเริ่มแดงซ่านเพราะระยะประชิดที่อันตรายเกินไป
"คุณไงเมียผม ได้เสียกันแล้วแถมผมยังมีหลักฐานเป็นรอยเล็บเต็มหลัง จะให้ผมถอดเสื้อโชว์ตรงนี้เลยไหม" ขุนเขาเลิกคิ้วถามหน้ามึนๆ มือหนาทำท่าจะปลดกระดุมเสื้อสูทตัวเอง
"ไอ้โรคจิต ไอ้คนฉวยโอกาส เมื่อกี้อุตส่าห์จะขอบคุณแท้ๆ ปล่อยฉันนะเว้ย" ลูกพีชดิ้นขลุกขลัก พยายามงัดสารพัดท่ามาสู้ ทุบอกกว้างไปหลายที แต่ยิ่งดิ้น ร่างกายก็ยิ่งเบียดเสียดกันมากขึ้นจนสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อแน่นๆ ของเขา
"เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นอย่างอื่นดีกว่าครับ"
ขุนเขาไม่รอให้ยัยตัวแสบได้เปิดปากด่าต่อ เขาก้มลงประทับริมฝีปากหยักลึกเข้ากับเรียวปากอวบอิ่มของเธอทันที บดคลึงอย่างเอาแต่ใจและเรียกร้อง ลูกพีชเบิกตากว้าง พยายามเม้มปากแน่นไม่ให้เขารุกล้ำ แต่ขุนเขาก็รู้จุดอ่อน เขาใช้มือขยับบีบเค้นเอวคอดเบาๆ จนลูกพีชสะดุ้งเผลอเผยอปากออกร้องประท้วง เปิดโอกาสให้เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานได้อย่างง่ายดาย
จูบของเขาไม่ได้ป่าเถื่อนรุนแรงเหมือนคืนนั้น แต่มันลึกซึ้งและเรียกร้องจนลูกพีชรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปหมด สองมือที่เคยผลักไสเริ่มอ่อนแรงลงและเปลี่ยนเป็นขยุ้มคอเสื้อสูทของเขาไว้แน่นเพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยว
"อื้อ" ลูกพีชครางประท้วงในลำคอเมื่อเริ่มขาดอากาศหายใจ
ขุนเขายอมถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง แต่ยังคงคลอเคลียอยู่ใกล้ๆ จมูกโด่งสันฝังลงบนพวงแก้มใสที่ตอนนี้แดงปลั่งเป็นลูกตำลึงสุก เขาสูดดมความหอมจากซอกคอขาวเนียน ก่อนจะกระซิบชิดใบหูด้วยเสียงที่ทำให้คนฟังขนลุกซู่
"รางวัลแค่นี้ยังไม่คุ้มค่าเหนื่อยเลยครับ คืนนี้ย้ายมานอนคอนโดผมสิ แล้วผมจะเลิกแกล้งคุณ"
ลูกพีชเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าคนฉวยโอกาสที่กำลังยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ
"ฝันไปเถอะไอ้หมีโรคจิต!"
หนึ่งสัปดาห์เต็มๆ ที่ลูกพีชต้องรับบทเป็นแจ๋วประจำตัวรองประธานบริษัท ชีวิตการทำงานที่เคยสงบสุขพังทลายลงไม่เป็นท่า เธอต้องเดินเข้าออกห้องทำงานของขุนเขาเช้า กลางวัน เย็น จนเพื่อนในแผนกเริ่มมองด้วยสายตาแปลกๆวันนี้ลูกพีชตั้งใจจะเอาคืนคนหน้ามึนให้สาสม เธอเดินถือถุงพลาสติกส่งกลิ่นหอมฉุยเข้าขั้นรุนแรงเข้าไปในห้องทำงานของขุนเขา มื้อเที่ยงวันนี้เธอจัดส้มตำปูปลาร้าพริกสิบห้าเม็ด ไก่ย่าง และข้าวเหนียว มาเสิร์ฟถึงโต๊ะทำงานผู้บริหารระดับสูง"อาหารเที่ยงค่ะท่านรอง" ลูกพีชวางจานส้มตำสีแดงเถือกและส่งกลิ่นปลาร้าคลุ้งไปทั่วห้องแอร์ลงบนโต๊ะ "พอดีร้านอาหารตามสั่งคิวยาว ดิฉันเลยซื้อส้มตำหน้าตึกมาให้แทน หวังว่าเจ้านายจบนอกอย่างคุณคงกินได้นะคะ"เธอแสยะยิ้มมุมปาก กะว่าผู้ชายมาดเนี้ยบกระเพาะผู้ดีอย่างเขาต้องทนกลิ่นปลาร้าไม่ได้ และเผลอๆ อาจจะท้องร่วงจนต้องลางานไปหลายวัน จะได้เลิกมาวอแวกับเธอสักทีขุนเขาละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์ มองจานส้มตำตรงหน้าสลับกับใบหน้าสะใจของยัยตัวแสบ เขาดันแว่นตาเลนส์ใสขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบห่อข้าวเหนียวมาปั้นเป็นก้อนกลมๆ อย่างชำนาญ"ผมอยู่นอกก็จริง แต่ผมกินง่ายอยู่ง่ายครับ"
ลูกพีชผลักแผงอกกว้างสุดแรงเกิดเพื่อเอาตัวรอดจากการถูกต้อนให้จนมุม แต่ผู้ชายตรงหน้ากลับไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด เขายังคงยืนท้าวแขนกักขังเธอไว้กับขอบโต๊ะทำงาน ใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยแว่นตาเลนส์ใสลอยอยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ"ลงทุนอะไรของคุณ แค่คืนเดียวอย่ามาทำเป็นทวงบุญคุณไปหน่อยเลยท่านรอง ยุคนี้วันไนท์สแตนด์มันเรื่องปกติ วินวินกันทั้งคู่ ถือซะว่าออกกำลังกายแก้หนาวก็แล้วกัน" ลูกพีชเชิดหน้าขึ้นเถียงฉอดๆ ไม่มีความรู้สึกใจเต้นแรงหรือหวั่นไหวใดๆ ทั้งสิ้น มีแต่ความหงุดหงิดที่โดนกวนประสาทไม่เลิกขุนเขายังคงตีหน้าตาย น้ำเสียงของเขาราบเรียบเหมือนกำลังอ่านรายงานการประชุม "วินวินตรงไหน คุณได้ความสุขไปเต็มๆ ร้องครางจนเสียงแหบ แต่ผมเสียตัวแถมได้เงินมาแค่พันห้า ค่าถุงยางคืนนั้นยังไม่ได้ทุนคืนเลย""นี่คุณ" ลูกพีชอ้าปากค้างกับความหน้าด้านหน้าทนของผู้ชายคนนี้ "ผู้ชายตัวโตขนาดนี้ยังจะมาทวงความบริสุทธิ์อะไรอีก ฉันเป็นผู้หญิงนะ ฉันยังไม่โวยวายเรียกร้องอะไรสักคำ""แต่ผมอยากเรียกร้อง" ขุนเขาขยับตัวเบียดเข้ามาใกล้จนหน้าขาของเขาสัมผัสกับกระโปรงทรงสอบของเธอ "ผมอยากได้คุณอีก ตรงนี้มันแข็งเพราะคุณ ช่วยรับผิดชอบด
เช้าวันจันทร์ที่แสนสดใสของใครหลายคน แต่นรกชะมัดสำหรับลูกพีช ร่างอวบในชุดทำงานกระโปรงทรงสอบสีดำก้าวเดินเข้ามาในออฟฟิศด้วยท่าทางแปลกประหลาด ขาทั้งสองข้างก้าวไม่ออกเต็มช่วงก้าว ความปวดร้าวแล่นริ้วตั้งแต่สะโพกลงไปถึงปลายเท้า ผลพวงจากศึกหนักเมื่อคืนวันศุกร์ยังคงตามหลอกหลอน"ยัยพีช ทำไมเดินหนีบขาแบบนั้นวะ แคมเปญจบแล้วแกกะจะเดินแฟชั่นโชว์ท่าใหม่หรือไง" นานา เพื่อนสนิทสาวประเภทสองแผนกเดียวกันเอ่ยทักเสียงแหลม"ตกเตียงย่ะ" ลูกพีชตอบปัดหน้าตาย รีบวางกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะทำงาน"ตกเตียงท่าไหนถึงเดินเหมือนคนเพิ่งโดนเปิดซิงแบบนี้ย๊ะ สารภาพมาซะดีๆ ว่าเมื่อคืนวันศุกร์แกได้หนุ่มตี๋ร่างบางกลับไปขย้ำสมใจอยากใช่ไหม""ตี๋บ้าตี๋บออะไร ไม่มีทั้งนั้นแหละ รีบเตรียมเอกสารพรีเซนต์งานเถอะน่า วันนี้มีประชุมใหญ่รับท่านรองประธานคนใหม่ไม่ใช่หรือไง" ลูกพีชรีบเปลี่ยนเรื่อง ตัดบทสนทนาก่อนที่เพื่อนสนิทจะจับพิรุธได้มากกว่านี้ ภาพผู้ชายตัวโตกล้ามแน่นในหัวยังตามหลอกหลอนจนเธออยากจะมุดแผ่นดินหนี"เออใช่ แกเช็กสไลด์ให้เป๊ะเลยนะเว้ย ได้ข่าวว่าท่านรองคนนี้ดุมาก เพิ่งบินกลับมาจากเมืองนอกเพื่อมารับช่วงบริหารต่อจากท่านประธานโดยเฉพาะ
ลูกพีช พิชชาภา ศิริโชติ พนักงานฝ่ายการตลาดสาววัยยี่สิบหกปี เธอมั่นใจในตัวเองเกินร้อย รูปร่างอวบอั๋นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจนแบบที่ผู้ชายหลายคนมองเหลียวหลัง แต่เธอกลับไม่เคยสนใจผู้ชายหุ่นล่ำบึกเลยสักนิด สเปกของเธอชัดเจนมาตั้งแต่สมัยมัธยม นั่นคือผู้ชายตัวเล็ก บอบบาง ผิวขาวจัด และดูน่าทะนุถนอมเท่านั้นวันนี้เป็นวันศุกร์แห่งชาติ และยังเป็นวันฉลองความสำเร็จของแคมเปญโฆษณาตัวล่าสุดที่เธอทุ่มเทอดหลับอดนอนทำมาเป็นเดือน แก๊งสาวการตลาดจึงมารวมตัวกันที่ผับหรูใจกลางเมือง เสียงเพลงจังหวะอีดีเอ็มดังกระหึ่ม แสงไฟหลากสีสาดส่องไปทั่วบริเวณ"คืนนี้ฉันต้องได้ ผู้ชายตี๋ ขาว บาง ฉันต้องการการเยียวยาอย่างหนัก" ลูกพีชประกาศกร้าวกลางโต๊ะวีไอพี มือเรียวคว้าแก้วช็อตกระดกพรวดเดียวหมดแก้ว"มึงเบาได้เบายัยพีช แคมเปญผ่านแล้วก็จริง แต่เช้าวันจันทร์มึงต้องเตรียมตัวรับหน้าท่านรองประธานคนใหม่นะเว้ย" นานา เพื่อนสนิทเตือนสติพร้อมกับพยายามดึงแก้วเหล้าออกจากมือ"ช่างท่านรองประธานสิวะ คืนนี้ฉันจะเอาคนนั้น"นิ้วเรียวชี้เปะปะไปที่บาร์เครื่องดื่มโซนวีไอพี สายตาของลูกพีชพร่ามัวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่อัดเข้าไปหลายขนาน เธอโฟกัสไปท
ท่านรองหน้ามึนกับยัยอวบตัวแสบสเปกคือหนุ่มตี๋ร่างบาง แต่ไหงดันพลาดท่าเสียทีให้หุ่นหมีกล้ามแน่น แถมตื่นมาแจ็คพอตแตก เพราะผู้ชายหน้าตายที่เดินมาทวงสิทธิ์ความเป็นผัว ดันเป็นรองประธานคนใหม่!"ลูกพีช" ครีเอทีฟมาร์เก็ตติ้งสาวสุดมั่น ฉลองความสำเร็จของแคมเปญล่าสุดด้วยการไปปาร์ตี้จนเมามาย และเพราะความเมาบวกกับบรรยากาศพาไป เธอจึงเผลอไปมีค่ำคืนเร่าร้อนแบบวันไนท์สแตนด์กับ "ขุนเขา" หนุ่มร่างยักษ์กล้ามโตที่ตรงข้ามกับสเปกของเธอทุกอย่าง เช้าวันต่อมาเธอรีบชิ่งหนีออกมาแบบสวยๆ กะว่าชาตินี้คงไม่ได้เจอกันอีก ปล่อยให้มันเป็นแค่ความผิดพลาดในคืนเดียวแต่โลกกลมยิ่งกว่าลูกฟุตบอล เมื่อเช้าวันจันทร์ที่บริษัทมีการเปิดตัวรองประธานคนใหม่ที่จะเข้ามารับช่วงต่อบริหารธุรกิจอาหารเสริม ผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าห้องประชุมดันเป็นผู้ชายหุ่นหมีที่เธอเพิ่งขย่มไปเมื่อคืน แถมอีตารองประธานหน้ามึนคนนี้ยังจำเธอได้แม่นยำตั้งแต่หัวจรดเท้าแทนที่เขาจะทำเป็นไม่รู้จัก ขุนเขากลับเดินหน้าเข้าหาเธอแบบตรงไปตรงมาชนิดที่ลูกพีชตั้งรับไม่ทัน ความวุ่นวายเริ่มต้นขึ้นเมื่อเขาชอบเรียกเธอเข้าไปคุยงานในห้อง แล้วยิงประโยคชวนใจสั่นแบบหน้าตายเสมอ"ผมอยา







