Mag-log inลูกพีช พิชชาภา ศิริโชติ พนักงานฝ่ายการตลาดสาววัยยี่สิบหกปี เธอมั่นใจในตัวเองเกินร้อย รูปร่างอวบอั๋นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจนแบบที่ผู้ชายหลายคนมองเหลียวหลัง แต่เธอกลับไม่เคยสนใจผู้ชายหุ่นล่ำบึกเลยสักนิด สเปกของเธอชัดเจนมาตั้งแต่สมัยมัธยม นั่นคือผู้ชายตัวเล็ก บอบบาง ผิวขาวจัด และดูน่าทะนุถนอมเท่านั้น
วันนี้เป็นวันศุกร์แห่งชาติ และยังเป็นวันฉลองความสำเร็จของแคมเปญโฆษณาตัวล่าสุดที่เธอทุ่มเทอดหลับอดนอนทำมาเป็นเดือน แก๊งสาวการตลาดจึงมารวมตัวกันที่ผับหรูใจกลางเมือง เสียงเพลงจังหวะอีดีเอ็มดังกระหึ่ม แสงไฟหลากสีสาดส่องไปทั่วบริเวณ
"คืนนี้ฉันต้องได้ ผู้ชายตี๋ ขาว บาง ฉันต้องการการเยียวยาอย่างหนัก" ลูกพีชประกาศกร้าวกลางโต๊ะวีไอพี มือเรียวคว้าแก้วช็อตกระดกพรวดเดียวหมดแก้ว
"มึงเบาได้เบายัยพีช แคมเปญผ่านแล้วก็จริง แต่เช้าวันจันทร์มึงต้องเตรียมตัวรับหน้าท่านรองประธานคนใหม่นะเว้ย" นานา เพื่อนสนิทเตือนสติพร้อมกับพยายามดึงแก้วเหล้าออกจากมือ
"ช่างท่านรองประธานสิวะ คืนนี้ฉันจะเอาคนนั้น"
นิ้วเรียวชี้เปะปะไปที่บาร์เครื่องดื่มโซนวีไอพี สายตาของลูกพีชพร่ามัวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่อัดเข้าไปหลายขนาน เธอโฟกัสไปที่ร่างของผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งหันหลังให้ โครงหน้าด้านข้างดูหล่อเหลา ผิวขาวจัดทะลุแสงไฟสลัว บวกกับเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ใส่อยู่ทำให้ดูตัวเล็กบอบบางตรงสเปกทุกอย่าง
ลูกพีชไม่รอช้า ลุกพรวดพุ่งตรงไปหาเป้าหมายทันที ร่างอวบสัดส่วนเย้ายวนในชุดเดรสรัดรูปสีแดงสดเดินแหวกฝูงชนไปหยุดอยู่ข้างเก้าอี้สตูล
"มาคนเดียวเหรอคะสุดหล่อ"
ลูกพีชทิ้งตัวลงนั่งเบียดต้นแขนของเขา จงใจเบียดหน้าอกหน้าใจไซส์อวบอั๋นเข้าหาอย่างมีจริต ขุนเขา ภูเบศร์ กิจโภคิน ละสายตาจากแก้วเหล้าในมือ เขาหันมามองผู้หญิงแปลกหน้าที่จู่ๆ ก็พุ่งเข้ามาหา คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย
"ครับ" เสียงทุ้มต่ำตอบกลับสั้นกุด
"พีชก็มาคนเดียว ไปต่อกันไหมคะ"
สายตาคมกริบกวาดมองร่างอวบสัดส่วนโค้งเว้าตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาไม่ได้แสดงอาการตื่นเต้นหรือหื่นกระหาย มีเพียงความนิ่งสงบที่ยากจะคาดเดา ก่อนที่มุมปากได้รูปจะกระตุกยิ้มขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที
"ไปห้องผม หรือห้องคุณ"
ลูกพีชยิ้มกริ่มในใจ เสร็จแน่ไอ้หนุ่มตี๋หน้าหล่อ คืนนี้แม่จะจับกินให้กระดูกไม่เหลือ
"ห้องคุณสิคะ"
รถสปอร์ตคันหรูแล่นมาจอดที่คอนโดระดับซุปเปอร์ลักชัวรีใจกลางกรุง ตลอดทางลูกพีชแทบจะหลับคาเบาะเพราะความเมา แต่พอประตูห้องพักสไตล์โมเดิร์นถูกเปิดออกและแสงไฟสว่างวาบขึ้นมา ลูกพีชที่กำลังจะหันไปคล้องคอหนุ่มตี๋ร่างบางก็ถึงกับชะงักค้าง แอลกอฮอล์ในเลือดแทบจะระเหยหายไปหมดสิ้น
ผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่หนุ่มตี๋บอบบางอย่างที่เธอเห็นในผับ
เขากระชากคอเสื้อเชิ้ตของตัวเองออก เผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อซิกแพคแน่นปั้กเป็นลอนสวยงาม รอยสักดุดันพาดผ่านหัวไหล่หนาลงมาถึงต้นแขน รูปร่างของเขาสูงใหญ่เหมือนหมี ไม่ใช่ลูกหมาปั๊กตัวเล็กน่ารักที่เธอคิดไว้
ลูกพีชกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชิดบานประตูห้อง
"พีชว่าพีชเข้าผิดห้อง ขอตัวนะคะ"
มือเล็กควานหาลูกบิดประตู ร้อนรนอยากจะหนีไปให้พ้นจากสถานการณ์อันตรายนี้ แต่ยังไม่ทันได้หมุนเปิด ร่างหนาก็ก้าวพรวดเดียวเข้ามาทาบทับ กักขังเธอไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้าง
"คุณเป็นคนเริ่มก่อน จะหนีไปไหน" น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความคุกคาม
"ก็คุณไม่ใช่สเปกฉันนี่ ปล่อยนะ" ลูกพีชเชิดหน้าเถียง สู้ยิบตาแม้ในใจจะสั่นเป็นเจ้าเข้า
"แต่คุณสเปกผม"
พูดจบขุนเขาก็ก้มลงฉกฉวยริมฝีปากอวบอิ่มทันที บดขยี้อย่างเอาแต่ใจและดุดันจนลูกพีชประท้วงอู้อี้ในลำคอ รสจูบเร่าร้อนผสมกลิ่นเหล้าจางๆ ทำเอาสมองของเธอขาวโพลน สองมือที่พยายามผลักไสแผงอกล่ำในตอนแรก กลายเป็นขยุ้มคอเสื้อเขาไว้แน่นเพื่อพยุงตัวไม่ให้ทรุดลงไปกองกับพื้น
ผู้ชายหน้ามึนคนนี้จูบเก่งจนน่าโมโห
ร่างใหญ่ช้อนตัวยัยตัวแสบอุ้มขึ้นพาดบ่าอย่างง่ายดายราวกับเธอเบาหวิว ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องนอนและโยนร่างอวบลงบนเตียงกว้าง ลูกพีชเบิกตากว้างเมื่อเห็นหมีหน้าตายปลดเข็มขัดราคาแพงของตัวเองออกอย่างใจเย็น สายตาของเขาจ้องมองเธอเหมือนราชสีห์จ้องตะครุบเหยื่อ
"เดี๋ยว ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ไม่เอา" ลูกพีชถดตัวหนีไปจนชิดหัวเตียง
"สายไปแล้วครับ"
ขุนเขาก้าวขึ้นเตียงตามมาติดๆ เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างก็จัดการปลดเปลื้องปราการชิ้นสุดท้ายของเธอออกอย่างชำนาญ
ผิวเนื้อร้อนผ่าวสัมผัสกันจนเกิดประกายไฟ บทรักเริ่มต้นขึ้นอย่างเร่าร้อน ขุนเขาไม่ได้อ่อนโยนเหมือนหน้าตาที่นิ่งเฉย ทุกการกระทำเต็มไปด้วยความหนักหน่วงและเอาแต่ใจ ลูกพีชพยายามต่อต้านในตอนแรก แต่สุดท้ายร่างกายก็ทรยศ พ่ายแพ้ให้กับความแกร่งและความเสียวซ่านที่เขามอบให้
เสียงเตียงคิงไซส์ราคาแพงลั่นเอี๊ยดอ๊าดตามจังหวะการเคลื่อนไหวที่ดุดัน เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานไปกับเสียงหอบหายใจและเสียงครางหวานหูที่ลูกพีชกลั้นไว้ไม่อยู่ กายแกร่งขยับขับเคลื่อนอย่างคลั่งไคล้จนร่างอวบสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก
"อ๊ะ เบาหน่อย" ลูกพีชร้องบอกเมื่อเขากระแทกกระทั้นเข้ามาลึกจนสุดทาง
"บอกให้เบา แต่รัดผมแน่นขนาดนี้ คุณนี่ปากไม่ตรงกับใจเลยนะ" ขุนเขาตอบกลับหน้าตาย แต่สะโพกสอบกลับเร่งจังหวะให้เร็วและแรงขึ้นกว่าเดิม
ค่ำคืนที่ควรจะเป็นแค่ความสนุกชั่วคราว กลับกลายเป็นความเร่าร้อนที่เผาผลาญสติสัมปชัญญะของลูกพีชจนหมดสิ้น เธอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่าน ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับพายุอารมณ์ที่ผู้ชายแปลกหน้าคนนี้สาดซัดเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งพายุสงบลงในเวลาเกือบย่ำรุ่ง
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ ลูกพีชลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกปวดร้าวไปทั้งร่างเหมือนโดนรถบรรทุกสิบล้อทับแล้วถอยทับซ้ำอีกรอบ เธอขยับตัวอย่างยากลำบาก พอหันไปมองพื้นที่ว่างข้างกายก็พบเพียงความว่างเปล่า ได้ยินเสียงน้ำไหลดังมาจากห้องน้ำ
ความทรงจำเมื่อคืนไหลบ่าเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ลูกพีชยกมือขึ้นกุมขมับ
ฉิบหายแล้วยัยพีช แกเสียตัวให้หมีควายหน้าตายที่ไหนก็ไม่รู้
เธอรีบลุกขึ้นคว้าเสื้อผ้าที่ตกเกลื่อนพื้นมาใส่ลวกๆ ร่างกายระบมจนแทบจะยืนไม่อยู่ แต่สัญชาตญาณเอาตัวรอดสั่งให้เธอต้องหนีออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด เธอค้นกระเป๋าสะพายใบเก่ง หยิบธนบัตรใบละพันหนึ่งใบและใบละห้าร้อยอีกหนึ่งใบออกมาวางแหมะไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง
"ถือว่าเป็นค่าเหนื่อยก็แล้วกันนะ บริการดีใช้ได้ แต่หุ่นไม่ใช่สเปค"
ลูกพีชบ่นอุบอิบกับตัวเอง ก่อนจะคว้ากระเป๋าแล้วย่องออกจากห้องไปอย่างเงียบกริบที่สุด ปล่อยให้มันเป็นแค่ความผิดพลาดในคืนเดียว ชาตินี้ขออย่าได้เจอกันอีกเลย
เสียงน้ำในห้องน้ำหยุดลง ขุนเขาเดินเช็ดผมออกมาด้วยสภาพที่มีผ้าขนหนูพันรอบเอวสอบเพียงผืนเดียว รอยเล็บทางยาวบนแผ่นหลังและหน้าอกเป็นหลักฐานชั้นดีถึงความเร่าร้อนเมื่อคืน เขามองไปที่เตียงที่ว่างเปล่า ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นธนบัตรสองใบวางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง
พันห้าร้อยบาทถ้วน
ขุนเขาหยิบเงินจำนวนนั้นขึ้นมาดูแล้วแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ผู้หญิงคนนี้กล้าทิ้งเงินไว้ให้เขาเหมือนเขาเป็นผู้ชายขายบริการอย่างนั้นหรือ รสชาติความหวานและความร้อนแรงของเธอยังติดอยู่ที่ปลายลิ้น เขาจำสัมผัสนุ่มหยุ่นและสัดส่วนโค้งเว้าที่รับกับมือเขาได้ทุกตารางนิ้ว
ลูกพีช พิชชาภา ศิริโชติ พนักงานฝ่ายการตลาดของบริษัทเขาเอง
เขาจำเธอได้ตั้งแต่แรกเห็นที่ผับ จำได้ตั้งแต่ตอนที่เธอเดินเข้ามาเสนอตัวให้เขา และเขาก็เต็มใจรับข้อเสนอนั้นอย่างไม่ลังเล ใครจะปล่อยให้เหยื่อที่หมายตาเดินเข้าปากช้างแล้วคายทิ้งกันล่ะ
"ค่าตัวผมแพงกว่านี้นะคุณลูกพีช"
ขุนเขาพึมพำกับตัวเองด้วยใบหน้าราบเรียบ แต่แววตาพราวระยับไปด้วยความเจ้าเล่ห์ เขาเก็บเงินพันห้าร้อยบาทใส่กระเป๋าสตางค์อย่างทะนุถนอมราวกับเป็นของล้ำค่า
"วันจันทร์นี้เราคงมีเรื่องต้องคุยกันยาว"
เขากระตุกยิ้มมุมปาก นึกสนุกขึ้นมาอย่างประหลาดเมื่อคิดถึงใบหน้าตื่นตระหนกของยัยตัวแสบ หากรู้ว่าผู้ชายที่เธอฟันแล้วทิ้งพร้อมกับเงินพันห้าร้อยบาท คือรองประธานบริษัทคนใหม่ที่กำลังจะเข้ารับตำแหน่งในอีกไม่กี่วันข้างหน้า
หนึ่งสัปดาห์เต็มๆ ที่ลูกพีชต้องรับบทเป็นแจ๋วประจำตัวรองประธานบริษัท ชีวิตการทำงานที่เคยสงบสุขพังทลายลงไม่เป็นท่า เธอต้องเดินเข้าออกห้องทำงานของขุนเขาเช้า กลางวัน เย็น จนเพื่อนในแผนกเริ่มมองด้วยสายตาแปลกๆวันนี้ลูกพีชตั้งใจจะเอาคืนคนหน้ามึนให้สาสม เธอเดินถือถุงพลาสติกส่งกลิ่นหอมฉุยเข้าขั้นรุนแรงเข้าไปในห้องทำงานของขุนเขา มื้อเที่ยงวันนี้เธอจัดส้มตำปูปลาร้าพริกสิบห้าเม็ด ไก่ย่าง และข้าวเหนียว มาเสิร์ฟถึงโต๊ะทำงานผู้บริหารระดับสูง"อาหารเที่ยงค่ะท่านรอง" ลูกพีชวางจานส้มตำสีแดงเถือกและส่งกลิ่นปลาร้าคลุ้งไปทั่วห้องแอร์ลงบนโต๊ะ "พอดีร้านอาหารตามสั่งคิวยาว ดิฉันเลยซื้อส้มตำหน้าตึกมาให้แทน หวังว่าเจ้านายจบนอกอย่างคุณคงกินได้นะคะ"เธอแสยะยิ้มมุมปาก กะว่าผู้ชายมาดเนี้ยบกระเพาะผู้ดีอย่างเขาต้องทนกลิ่นปลาร้าไม่ได้ และเผลอๆ อาจจะท้องร่วงจนต้องลางานไปหลายวัน จะได้เลิกมาวอแวกับเธอสักทีขุนเขาละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์ มองจานส้มตำตรงหน้าสลับกับใบหน้าสะใจของยัยตัวแสบ เขาดันแว่นตาเลนส์ใสขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบห่อข้าวเหนียวมาปั้นเป็นก้อนกลมๆ อย่างชำนาญ"ผมอยู่นอกก็จริง แต่ผมกินง่ายอยู่ง่ายครับ"
ลูกพีชผลักแผงอกกว้างสุดแรงเกิดเพื่อเอาตัวรอดจากการถูกต้อนให้จนมุม แต่ผู้ชายตรงหน้ากลับไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด เขายังคงยืนท้าวแขนกักขังเธอไว้กับขอบโต๊ะทำงาน ใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยแว่นตาเลนส์ใสลอยอยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ"ลงทุนอะไรของคุณ แค่คืนเดียวอย่ามาทำเป็นทวงบุญคุณไปหน่อยเลยท่านรอง ยุคนี้วันไนท์สแตนด์มันเรื่องปกติ วินวินกันทั้งคู่ ถือซะว่าออกกำลังกายแก้หนาวก็แล้วกัน" ลูกพีชเชิดหน้าขึ้นเถียงฉอดๆ ไม่มีความรู้สึกใจเต้นแรงหรือหวั่นไหวใดๆ ทั้งสิ้น มีแต่ความหงุดหงิดที่โดนกวนประสาทไม่เลิกขุนเขายังคงตีหน้าตาย น้ำเสียงของเขาราบเรียบเหมือนกำลังอ่านรายงานการประชุม "วินวินตรงไหน คุณได้ความสุขไปเต็มๆ ร้องครางจนเสียงแหบ แต่ผมเสียตัวแถมได้เงินมาแค่พันห้า ค่าถุงยางคืนนั้นยังไม่ได้ทุนคืนเลย""นี่คุณ" ลูกพีชอ้าปากค้างกับความหน้าด้านหน้าทนของผู้ชายคนนี้ "ผู้ชายตัวโตขนาดนี้ยังจะมาทวงความบริสุทธิ์อะไรอีก ฉันเป็นผู้หญิงนะ ฉันยังไม่โวยวายเรียกร้องอะไรสักคำ""แต่ผมอยากเรียกร้อง" ขุนเขาขยับตัวเบียดเข้ามาใกล้จนหน้าขาของเขาสัมผัสกับกระโปรงทรงสอบของเธอ "ผมอยากได้คุณอีก ตรงนี้มันแข็งเพราะคุณ ช่วยรับผิดชอบด
เช้าวันจันทร์ที่แสนสดใสของใครหลายคน แต่นรกชะมัดสำหรับลูกพีช ร่างอวบในชุดทำงานกระโปรงทรงสอบสีดำก้าวเดินเข้ามาในออฟฟิศด้วยท่าทางแปลกประหลาด ขาทั้งสองข้างก้าวไม่ออกเต็มช่วงก้าว ความปวดร้าวแล่นริ้วตั้งแต่สะโพกลงไปถึงปลายเท้า ผลพวงจากศึกหนักเมื่อคืนวันศุกร์ยังคงตามหลอกหลอน"ยัยพีช ทำไมเดินหนีบขาแบบนั้นวะ แคมเปญจบแล้วแกกะจะเดินแฟชั่นโชว์ท่าใหม่หรือไง" นานา เพื่อนสนิทสาวประเภทสองแผนกเดียวกันเอ่ยทักเสียงแหลม"ตกเตียงย่ะ" ลูกพีชตอบปัดหน้าตาย รีบวางกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะทำงาน"ตกเตียงท่าไหนถึงเดินเหมือนคนเพิ่งโดนเปิดซิงแบบนี้ย๊ะ สารภาพมาซะดีๆ ว่าเมื่อคืนวันศุกร์แกได้หนุ่มตี๋ร่างบางกลับไปขย้ำสมใจอยากใช่ไหม""ตี๋บ้าตี๋บออะไร ไม่มีทั้งนั้นแหละ รีบเตรียมเอกสารพรีเซนต์งานเถอะน่า วันนี้มีประชุมใหญ่รับท่านรองประธานคนใหม่ไม่ใช่หรือไง" ลูกพีชรีบเปลี่ยนเรื่อง ตัดบทสนทนาก่อนที่เพื่อนสนิทจะจับพิรุธได้มากกว่านี้ ภาพผู้ชายตัวโตกล้ามแน่นในหัวยังตามหลอกหลอนจนเธออยากจะมุดแผ่นดินหนี"เออใช่ แกเช็กสไลด์ให้เป๊ะเลยนะเว้ย ได้ข่าวว่าท่านรองคนนี้ดุมาก เพิ่งบินกลับมาจากเมืองนอกเพื่อมารับช่วงบริหารต่อจากท่านประธานโดยเฉพาะ
ลูกพีช พิชชาภา ศิริโชติ พนักงานฝ่ายการตลาดสาววัยยี่สิบหกปี เธอมั่นใจในตัวเองเกินร้อย รูปร่างอวบอั๋นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจนแบบที่ผู้ชายหลายคนมองเหลียวหลัง แต่เธอกลับไม่เคยสนใจผู้ชายหุ่นล่ำบึกเลยสักนิด สเปกของเธอชัดเจนมาตั้งแต่สมัยมัธยม นั่นคือผู้ชายตัวเล็ก บอบบาง ผิวขาวจัด และดูน่าทะนุถนอมเท่านั้นวันนี้เป็นวันศุกร์แห่งชาติ และยังเป็นวันฉลองความสำเร็จของแคมเปญโฆษณาตัวล่าสุดที่เธอทุ่มเทอดหลับอดนอนทำมาเป็นเดือน แก๊งสาวการตลาดจึงมารวมตัวกันที่ผับหรูใจกลางเมือง เสียงเพลงจังหวะอีดีเอ็มดังกระหึ่ม แสงไฟหลากสีสาดส่องไปทั่วบริเวณ"คืนนี้ฉันต้องได้ ผู้ชายตี๋ ขาว บาง ฉันต้องการการเยียวยาอย่างหนัก" ลูกพีชประกาศกร้าวกลางโต๊ะวีไอพี มือเรียวคว้าแก้วช็อตกระดกพรวดเดียวหมดแก้ว"มึงเบาได้เบายัยพีช แคมเปญผ่านแล้วก็จริง แต่เช้าวันจันทร์มึงต้องเตรียมตัวรับหน้าท่านรองประธานคนใหม่นะเว้ย" นานา เพื่อนสนิทเตือนสติพร้อมกับพยายามดึงแก้วเหล้าออกจากมือ"ช่างท่านรองประธานสิวะ คืนนี้ฉันจะเอาคนนั้น"นิ้วเรียวชี้เปะปะไปที่บาร์เครื่องดื่มโซนวีไอพี สายตาของลูกพีชพร่ามัวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่อัดเข้าไปหลายขนาน เธอโฟกัสไปท
ท่านรองหน้ามึนกับยัยอวบตัวแสบสเปกคือหนุ่มตี๋ร่างบาง แต่ไหงดันพลาดท่าเสียทีให้หุ่นหมีกล้ามแน่น แถมตื่นมาแจ็คพอตแตก เพราะผู้ชายหน้าตายที่เดินมาทวงสิทธิ์ความเป็นผัว ดันเป็นรองประธานคนใหม่!"ลูกพีช" ครีเอทีฟมาร์เก็ตติ้งสาวสุดมั่น ฉลองความสำเร็จของแคมเปญล่าสุดด้วยการไปปาร์ตี้จนเมามาย และเพราะความเมาบวกกับบรรยากาศพาไป เธอจึงเผลอไปมีค่ำคืนเร่าร้อนแบบวันไนท์สแตนด์กับ "ขุนเขา" หนุ่มร่างยักษ์กล้ามโตที่ตรงข้ามกับสเปกของเธอทุกอย่าง เช้าวันต่อมาเธอรีบชิ่งหนีออกมาแบบสวยๆ กะว่าชาตินี้คงไม่ได้เจอกันอีก ปล่อยให้มันเป็นแค่ความผิดพลาดในคืนเดียวแต่โลกกลมยิ่งกว่าลูกฟุตบอล เมื่อเช้าวันจันทร์ที่บริษัทมีการเปิดตัวรองประธานคนใหม่ที่จะเข้ามารับช่วงต่อบริหารธุรกิจอาหารเสริม ผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าห้องประชุมดันเป็นผู้ชายหุ่นหมีที่เธอเพิ่งขย่มไปเมื่อคืน แถมอีตารองประธานหน้ามึนคนนี้ยังจำเธอได้แม่นยำตั้งแต่หัวจรดเท้าแทนที่เขาจะทำเป็นไม่รู้จัก ขุนเขากลับเดินหน้าเข้าหาเธอแบบตรงไปตรงมาชนิดที่ลูกพีชตั้งรับไม่ทัน ความวุ่นวายเริ่มต้นขึ้นเมื่อเขาชอบเรียกเธอเข้าไปคุยงานในห้อง แล้วยิงประโยคชวนใจสั่นแบบหน้าตายเสมอ"ผมอยา







