Mag-log inเช้าวันจันทร์ที่แสนสดใสของใครหลายคน แต่นรกชะมัดสำหรับลูกพีช ร่างอวบในชุดทำงานกระโปรงทรงสอบสีดำก้าวเดินเข้ามาในออฟฟิศด้วยท่าทางแปลกประหลาด ขาทั้งสองข้างก้าวไม่ออกเต็มช่วงก้าว ความปวดร้าวแล่นริ้วตั้งแต่สะโพกลงไปถึงปลายเท้า ผลพวงจากศึกหนักเมื่อคืนวันศุกร์ยังคงตามหลอกหลอน
"ยัยพีช ทำไมเดินหนีบขาแบบนั้นวะ แคมเปญจบแล้วแกกะจะเดินแฟชั่นโชว์ท่าใหม่หรือไง" นานา เพื่อนสนิทสาวประเภทสองแผนกเดียวกันเอ่ยทักเสียงแหลม
"ตกเตียงย่ะ" ลูกพีชตอบปัดหน้าตาย รีบวางกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะทำงาน
"ตกเตียงท่าไหนถึงเดินเหมือนคนเพิ่งโดนเปิดซิงแบบนี้ย๊ะ สารภาพมาซะดีๆ ว่าเมื่อคืนวันศุกร์แกได้หนุ่มตี๋ร่างบางกลับไปขย้ำสมใจอยากใช่ไหม"
"ตี๋บ้าตี๋บออะไร ไม่มีทั้งนั้นแหละ รีบเตรียมเอกสารพรีเซนต์งานเถอะน่า วันนี้มีประชุมใหญ่รับท่านรองประธานคนใหม่ไม่ใช่หรือไง" ลูกพีชรีบเปลี่ยนเรื่อง ตัดบทสนทนาก่อนที่เพื่อนสนิทจะจับพิรุธได้มากกว่านี้ ภาพผู้ชายตัวโตกล้ามแน่นในหัวยังตามหลอกหลอนจนเธออยากจะมุดแผ่นดินหนี
"เออใช่ แกเช็กสไลด์ให้เป๊ะเลยนะเว้ย ได้ข่าวว่าท่านรองคนนี้ดุมาก เพิ่งบินกลับมาจากเมืองนอกเพื่อมารับช่วงบริหารต่อจากท่านประธานโดยเฉพาะ ถ้าพรีเซนต์เข้าตา แผนกเราอาจจะได้งบเพิ่ม"
ลูกพีชพยักหน้ารับ หยิบไอแพดขึ้นมาเปิดเช็กความเรียบร้อยของงาน เธอเป็นถึงครีเอทีฟตัวท็อปของแผนก เรื่องพรีเซนต์งานแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก ขอแค่ชีวิตนี้ไม่ต้องบังเอิญไปเดินชนคนหน้ามึนคนนั้นอีกก็พอ
บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ชั้นสิบห้าเต็มไปด้วยความตึงเครียด พนักงานระดับหัวหน้าแผนกและทีมงานที่เกี่ยวข้องนั่งกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ลูกพีชนั่งอยู่ข้างนานา นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเบาๆ เพื่อลดความประหม่า เสียงประตูห้องประชุมเปิดออกพร้อมกับร่างของท่านประธานกรรมการบริษัทที่เดินนำเข้ามา ทุกคนลุกขึ้นยืนทำความเคารพ
"เอาล่ะทุกคน นั่งลงได้ วันนี้ผมมีคนสำคัญที่จะมาแนะนำให้พวกคุณรู้จัก" ท่านประธานกล่าวด้วยรอยยิ้มใจดี ก่อนจะผายมือไปทางประตู "นี่คือขุนเขา ลูกชายของผม เขาจะเข้ามารับตำแหน่งรองประธานบริษัทและดูแลโปรเจกต์อาหารเสริมทั้งหมดตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป"
เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาในห้อง ลูกพีชที่มัวแต่ก้มหน้าดูจอไอแพดเงยหน้าขึ้นมาเตรียมจะส่งยิ้มการค้าต้อนรับเจ้านายใหม่ แต่แล้วรอยยิ้มของเธอก็แข็งค้างอยู่บนใบหน้า ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า
ผู้ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพอดีตัวที่ยืนอยู่ตรงหน้า คือผู้ชายคนเดียวกับที่เธอเพิ่งทิ้งเงินพันห้าร้อยบาทไว้ให้ที่หัวเตียงเมื่อเช้าวันเสาร์
ผมที่เคยปรกรกหน้าถูกเซ็ตเป็นทรงเปิดหน้าผากดูภูมิฐาน แว่นตาเลนส์ใสที่เขาสวมทับยิ่งขับให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูคมเข้มและเย็นชาขึ้นไปอีกหลายเท่า ลูกพีชอ้าปากค้าง รู้สึกเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างไปชั่วขณะ สมองประมวลผลอะไรไม่ทันนอกจากคำว่าฉิบหายตัวโตๆ ที่แปะอยู่กลางหน้าผาก
ขุนเขากวาดสายตามองพนักงานทุกคนในห้องด้วยใบหน้าราบเรียบ ไม่มีการฉีกยิ้มทักทาย ไม่มีการแสดงความตื่นเต้นใดๆ จนกระทั่งสายตาคมกริบของเขามาหยุดอยู่ที่ร่างอวบในชุดสูทสีครีมที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่กลางโต๊ะประชุม เขามองเธอนิ่งนาน นานจนคนทั้งห้องเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ
ลูกพีชอยากจะละลายหายไปกับเก้าอี้ เธอพยายามหดคอหนีสายตาพิฆาตที่จ้องมองมา ทว่ายิ่งหลบ เขาก็ยิ่งจ้อง
"สวัสดีครับ ผมขุนเขา" น้ำเสียงทุ้มต่ำกังวานเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบในห้องประชุม "ผมเป็นคนพูดน้อยและชอบดูที่ผลงานมากกว่า หวังว่าทุกคนจะตั้งใจทำงาน และรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำไว้อย่างเต็มที่ ไม่หนีปัญหา และไม่ทิ้งภาระไว้ให้คนอื่นตามเช็ดตามล้างนะครับ"
ประโยคหลังเขากดเสียงต่ำลงและจ้องตรงมาที่ลูกพีชอย่างจงใจ คนร้อนตัวสะดุ้งเฮือก เหงื่อเม็ดโป้งซึมตามไรผม รับผิดชอบงั้นเหรอ เขาหมายถึงเรื่องงานหรือเรื่องคืนนั้นกันแน่
"เอาล่ะ เริ่มการประชุมได้เลย ผมขอดูสรุปแคมเปญล่าสุดที่เพิ่งจบไปหน่อย" ขุนเขาสั่งการเสียงเฉียบขาด ทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้หัวโต๊ะ
หัวหน้าแผนกการตลาดสะดุ้ง รีบหันมาพยักหน้าให้ลูกพีชลุกขึ้นทำหน้าที่ ลูกพีชสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ รวบรวมสติที่แตกกระเจิงให้กลับมาเข้าที่ ขาสองข้างสั่นพั่บๆ ตอนที่ลุกขึ้นยืน ไม่ใช่เพราะกลัวเจ้านายใหม่ แต่เพราะความปวดร้าวที่ช่วงล่างมันประท้วงขึ้นมาทุกครั้งที่ขยับตัว
"เรียนท่านประธานและท่านรองประธานค่ะ ดิฉันพิชชาภา ตัวแทนจากทีมครีเอทีฟมาร์เก็ตติ้ง จะขออนุญาตสรุปผลประกอบการและยอดเอนเกจเมนต์ของแคมเปญอาหารเสริมตัวล่าสุดค่ะ"
ลูกพีชพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น งัดความมืออาชีพทั้งหมดที่มีออกมาใช้ เธออธิบายกราฟและตัวเลขบนหน้าจอโปรเจกเตอร์อย่างฉะฉาน ไหลลื่นไม่มีสะดุด แม้ในใจจะเต้นระรัวเป็นจังหวะร็อกแอนด์โรลก็ตาม
ขุนเขานั่งฟังนิ่งๆ มือหนาประสานกันไว้บนโต๊ะ เขาไม่ได้มองที่หน้าจอโปรเจกเตอร์เลยสักนิด แต่กลับเอาแต่จ้องมองริมฝีปากอวบอิ่มที่กำลังขยับพูดเจื้อยแจ้ว จ้องมองสัดส่วนโค้งเว้าที่ถูกซ่อนอยู่ใต้ชุดทำงานเรียบร้อย จ้องจนลูกพีชรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัวเหมือนโดนลอกคราบกลางห้องประชุม
เมื่อการพรีเซนต์จบลง ลูกพีชรีบทิ้งตัวลงนั่งแทบจะทันที แอบพรูลมหายใจออกทางปากเบาๆ
"เนื้อหาแน่นดีครับ" ขุนเขาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ลูกพีชไม่วางตา "เข้าถึงอารมณ์ได้ลึกซึ้ง ลงดีเทลได้ชัดเจนทุกจุด ผมประทับใจผลงานของคุณมากครับ คุณพิชชาภา"
คำชมที่ฟังดูสองแง่สองง่ามทำเอาลูกพีชขนลุกซู่ ลงดีเทลลึกซึ้งอะไรของเขา ทำไมแววตาของผู้ชายคนนี้ถึงได้ดูเจ้าเล่ห์ขัดกับใบหน้าตายด้านแบบนั้น
การประชุมดำเนินต่อไปอีกราวครึ่งชั่วโมงก่อนจะจบลง พนักงานทุกคนเตรียมตัวเก็บของแยกย้ายกลับไปทำงาน ลูกพีชรีบยัดไอแพดใส่กระเป๋า กะจะพุ่งตัวออกจากห้องเป็นคนแรก แต่คำสั่งประกาศิตจากหัวโต๊ะก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน
"คุณผู้จัดการฝ่ายการตลาดครับ รบกวนให้คุณพิชชาภาเอาแฟ้มสรุปแคมเปญเมื่อกี้ เข้าไปอธิบายรายละเอียดเพิ่มเติมให้ผมที่ห้องทำงานด้วยครับ"
ทุกคนในห้องหันมามองลูกพีชเป็นตาเดียว นานาแอบหยิกแขนเพื่อนสนิทด้วยความตื่นเต้น กระซิบเสียงเบา
"แกเข้าตาท่านรองตั้งแต่สัปดาห์แรกเลยนะเว้ย เตรียมตัวรับโบนัสได้เลย"
โบนัสบ้าอะไรล่ะ เตรียมตัวรับกรรมมากกว่า! ลูกพีชหน้าซีดเผือด หันไปมองคนออกคำสั่งที่กำลังลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขุนเขาจัดระเบียบสูทให้เข้าที่ ก่อนจะหันมาสบตาเธอแล้วปรายตามองไปที่ประตูห้อง
"ตอนนี้เลยนะครับ ผมรออยู่"
พูดจบเขาก็ดึงประตูเดินออกไป ทิ้งให้ลูกพีชนั่งนิ่งเป็นรูปปั้นหิน ท่ามกลางรอยยิ้มยินดีของเพื่อนร่วมงานที่ไม่รู้ชะตากรรมของเธอเลยสักนิด ลูกพีชกลืนน้ำลายก้อนใหญ่ลงคอ หอบแฟ้มเอกสารแนบอกราวกับเป็นเกราะป้องกันตัว ค่อยๆ ก้าวขาเดินตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปอย่างเลี่ยงไม่ได้
ห้องทำงานของรองประธานอยู่สุดทางเดินชั้นเดียวกัน ทันทีที่ลูกพีชก้าวพ้นขอบประตูเข้าไปยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากทักทาย ประตูบานหนาก็ถูกปิดลงพร้อมกับเสียงล็อคกลอนดังคลิก ร่างอวบสะดุ้งโหยง หันขวับไปมองผู้ชายร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงบานประตูขวางทางออกเอาไว้
ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบนิ่งในห้องประชุม ตอนนี้กลับประดับไปด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายสุดๆ
"สวัสดีครับคุณพนักงานดีเด่น" ขุนเขาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ก้าวเท้าเดินต้อนเธอให้ถอยหลังไปชิดขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ "แคมเปญที่คุณพรีเซนต์เมื่อกี้ ผมว่ามันยังมีจุดที่ต้องแก้ไขอยู่นิดหน่อยนะ"
"ขะ แก้ไขตรงไหนคะ ดิฉันอธิบายไปหมดแล้ว" ลูกพีชพยายามปั้นหน้าซื่อ ถามกลับเสียงสั่น
ขุนเขาหยุดยืนห่างจากเธอเพียงคืบ ก้มหน้าลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาทำเอาลูกพีชใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก
"ตรงที่บอกว่าผลประกอบการคุ้มค่าการลงทุนไงครับ" มือหนายกขึ้นมาเท้าขอบโต๊ะ กักขังร่างอวบไว้ตรงกลาง "ผมลงทุนลงแรงไปตั้งเยอะ แต่คุณจ่ายค่าตอบแทนให้ผมแค่พันห้าร้อย แบบนี้มันเอาเปรียบผู้บริโภคชัดๆ เลยนะครับ คุณลูกพีช"
หนึ่งสัปดาห์เต็มๆ ที่ลูกพีชต้องรับบทเป็นแจ๋วประจำตัวรองประธานบริษัท ชีวิตการทำงานที่เคยสงบสุขพังทลายลงไม่เป็นท่า เธอต้องเดินเข้าออกห้องทำงานของขุนเขาเช้า กลางวัน เย็น จนเพื่อนในแผนกเริ่มมองด้วยสายตาแปลกๆวันนี้ลูกพีชตั้งใจจะเอาคืนคนหน้ามึนให้สาสม เธอเดินถือถุงพลาสติกส่งกลิ่นหอมฉุยเข้าขั้นรุนแรงเข้าไปในห้องทำงานของขุนเขา มื้อเที่ยงวันนี้เธอจัดส้มตำปูปลาร้าพริกสิบห้าเม็ด ไก่ย่าง และข้าวเหนียว มาเสิร์ฟถึงโต๊ะทำงานผู้บริหารระดับสูง"อาหารเที่ยงค่ะท่านรอง" ลูกพีชวางจานส้มตำสีแดงเถือกและส่งกลิ่นปลาร้าคลุ้งไปทั่วห้องแอร์ลงบนโต๊ะ "พอดีร้านอาหารตามสั่งคิวยาว ดิฉันเลยซื้อส้มตำหน้าตึกมาให้แทน หวังว่าเจ้านายจบนอกอย่างคุณคงกินได้นะคะ"เธอแสยะยิ้มมุมปาก กะว่าผู้ชายมาดเนี้ยบกระเพาะผู้ดีอย่างเขาต้องทนกลิ่นปลาร้าไม่ได้ และเผลอๆ อาจจะท้องร่วงจนต้องลางานไปหลายวัน จะได้เลิกมาวอแวกับเธอสักทีขุนเขาละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์ มองจานส้มตำตรงหน้าสลับกับใบหน้าสะใจของยัยตัวแสบ เขาดันแว่นตาเลนส์ใสขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบห่อข้าวเหนียวมาปั้นเป็นก้อนกลมๆ อย่างชำนาญ"ผมอยู่นอกก็จริง แต่ผมกินง่ายอยู่ง่ายครับ"
ลูกพีชผลักแผงอกกว้างสุดแรงเกิดเพื่อเอาตัวรอดจากการถูกต้อนให้จนมุม แต่ผู้ชายตรงหน้ากลับไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด เขายังคงยืนท้าวแขนกักขังเธอไว้กับขอบโต๊ะทำงาน ใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยแว่นตาเลนส์ใสลอยอยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ"ลงทุนอะไรของคุณ แค่คืนเดียวอย่ามาทำเป็นทวงบุญคุณไปหน่อยเลยท่านรอง ยุคนี้วันไนท์สแตนด์มันเรื่องปกติ วินวินกันทั้งคู่ ถือซะว่าออกกำลังกายแก้หนาวก็แล้วกัน" ลูกพีชเชิดหน้าขึ้นเถียงฉอดๆ ไม่มีความรู้สึกใจเต้นแรงหรือหวั่นไหวใดๆ ทั้งสิ้น มีแต่ความหงุดหงิดที่โดนกวนประสาทไม่เลิกขุนเขายังคงตีหน้าตาย น้ำเสียงของเขาราบเรียบเหมือนกำลังอ่านรายงานการประชุม "วินวินตรงไหน คุณได้ความสุขไปเต็มๆ ร้องครางจนเสียงแหบ แต่ผมเสียตัวแถมได้เงินมาแค่พันห้า ค่าถุงยางคืนนั้นยังไม่ได้ทุนคืนเลย""นี่คุณ" ลูกพีชอ้าปากค้างกับความหน้าด้านหน้าทนของผู้ชายคนนี้ "ผู้ชายตัวโตขนาดนี้ยังจะมาทวงความบริสุทธิ์อะไรอีก ฉันเป็นผู้หญิงนะ ฉันยังไม่โวยวายเรียกร้องอะไรสักคำ""แต่ผมอยากเรียกร้อง" ขุนเขาขยับตัวเบียดเข้ามาใกล้จนหน้าขาของเขาสัมผัสกับกระโปรงทรงสอบของเธอ "ผมอยากได้คุณอีก ตรงนี้มันแข็งเพราะคุณ ช่วยรับผิดชอบด
เช้าวันจันทร์ที่แสนสดใสของใครหลายคน แต่นรกชะมัดสำหรับลูกพีช ร่างอวบในชุดทำงานกระโปรงทรงสอบสีดำก้าวเดินเข้ามาในออฟฟิศด้วยท่าทางแปลกประหลาด ขาทั้งสองข้างก้าวไม่ออกเต็มช่วงก้าว ความปวดร้าวแล่นริ้วตั้งแต่สะโพกลงไปถึงปลายเท้า ผลพวงจากศึกหนักเมื่อคืนวันศุกร์ยังคงตามหลอกหลอน"ยัยพีช ทำไมเดินหนีบขาแบบนั้นวะ แคมเปญจบแล้วแกกะจะเดินแฟชั่นโชว์ท่าใหม่หรือไง" นานา เพื่อนสนิทสาวประเภทสองแผนกเดียวกันเอ่ยทักเสียงแหลม"ตกเตียงย่ะ" ลูกพีชตอบปัดหน้าตาย รีบวางกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะทำงาน"ตกเตียงท่าไหนถึงเดินเหมือนคนเพิ่งโดนเปิดซิงแบบนี้ย๊ะ สารภาพมาซะดีๆ ว่าเมื่อคืนวันศุกร์แกได้หนุ่มตี๋ร่างบางกลับไปขย้ำสมใจอยากใช่ไหม""ตี๋บ้าตี๋บออะไร ไม่มีทั้งนั้นแหละ รีบเตรียมเอกสารพรีเซนต์งานเถอะน่า วันนี้มีประชุมใหญ่รับท่านรองประธานคนใหม่ไม่ใช่หรือไง" ลูกพีชรีบเปลี่ยนเรื่อง ตัดบทสนทนาก่อนที่เพื่อนสนิทจะจับพิรุธได้มากกว่านี้ ภาพผู้ชายตัวโตกล้ามแน่นในหัวยังตามหลอกหลอนจนเธออยากจะมุดแผ่นดินหนี"เออใช่ แกเช็กสไลด์ให้เป๊ะเลยนะเว้ย ได้ข่าวว่าท่านรองคนนี้ดุมาก เพิ่งบินกลับมาจากเมืองนอกเพื่อมารับช่วงบริหารต่อจากท่านประธานโดยเฉพาะ
ลูกพีช พิชชาภา ศิริโชติ พนักงานฝ่ายการตลาดสาววัยยี่สิบหกปี เธอมั่นใจในตัวเองเกินร้อย รูปร่างอวบอั๋นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจนแบบที่ผู้ชายหลายคนมองเหลียวหลัง แต่เธอกลับไม่เคยสนใจผู้ชายหุ่นล่ำบึกเลยสักนิด สเปกของเธอชัดเจนมาตั้งแต่สมัยมัธยม นั่นคือผู้ชายตัวเล็ก บอบบาง ผิวขาวจัด และดูน่าทะนุถนอมเท่านั้นวันนี้เป็นวันศุกร์แห่งชาติ และยังเป็นวันฉลองความสำเร็จของแคมเปญโฆษณาตัวล่าสุดที่เธอทุ่มเทอดหลับอดนอนทำมาเป็นเดือน แก๊งสาวการตลาดจึงมารวมตัวกันที่ผับหรูใจกลางเมือง เสียงเพลงจังหวะอีดีเอ็มดังกระหึ่ม แสงไฟหลากสีสาดส่องไปทั่วบริเวณ"คืนนี้ฉันต้องได้ ผู้ชายตี๋ ขาว บาง ฉันต้องการการเยียวยาอย่างหนัก" ลูกพีชประกาศกร้าวกลางโต๊ะวีไอพี มือเรียวคว้าแก้วช็อตกระดกพรวดเดียวหมดแก้ว"มึงเบาได้เบายัยพีช แคมเปญผ่านแล้วก็จริง แต่เช้าวันจันทร์มึงต้องเตรียมตัวรับหน้าท่านรองประธานคนใหม่นะเว้ย" นานา เพื่อนสนิทเตือนสติพร้อมกับพยายามดึงแก้วเหล้าออกจากมือ"ช่างท่านรองประธานสิวะ คืนนี้ฉันจะเอาคนนั้น"นิ้วเรียวชี้เปะปะไปที่บาร์เครื่องดื่มโซนวีไอพี สายตาของลูกพีชพร่ามัวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่อัดเข้าไปหลายขนาน เธอโฟกัสไปท
ท่านรองหน้ามึนกับยัยอวบตัวแสบสเปกคือหนุ่มตี๋ร่างบาง แต่ไหงดันพลาดท่าเสียทีให้หุ่นหมีกล้ามแน่น แถมตื่นมาแจ็คพอตแตก เพราะผู้ชายหน้าตายที่เดินมาทวงสิทธิ์ความเป็นผัว ดันเป็นรองประธานคนใหม่!"ลูกพีช" ครีเอทีฟมาร์เก็ตติ้งสาวสุดมั่น ฉลองความสำเร็จของแคมเปญล่าสุดด้วยการไปปาร์ตี้จนเมามาย และเพราะความเมาบวกกับบรรยากาศพาไป เธอจึงเผลอไปมีค่ำคืนเร่าร้อนแบบวันไนท์สแตนด์กับ "ขุนเขา" หนุ่มร่างยักษ์กล้ามโตที่ตรงข้ามกับสเปกของเธอทุกอย่าง เช้าวันต่อมาเธอรีบชิ่งหนีออกมาแบบสวยๆ กะว่าชาตินี้คงไม่ได้เจอกันอีก ปล่อยให้มันเป็นแค่ความผิดพลาดในคืนเดียวแต่โลกกลมยิ่งกว่าลูกฟุตบอล เมื่อเช้าวันจันทร์ที่บริษัทมีการเปิดตัวรองประธานคนใหม่ที่จะเข้ามารับช่วงต่อบริหารธุรกิจอาหารเสริม ผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าห้องประชุมดันเป็นผู้ชายหุ่นหมีที่เธอเพิ่งขย่มไปเมื่อคืน แถมอีตารองประธานหน้ามึนคนนี้ยังจำเธอได้แม่นยำตั้งแต่หัวจรดเท้าแทนที่เขาจะทำเป็นไม่รู้จัก ขุนเขากลับเดินหน้าเข้าหาเธอแบบตรงไปตรงมาชนิดที่ลูกพีชตั้งรับไม่ทัน ความวุ่นวายเริ่มต้นขึ้นเมื่อเขาชอบเรียกเธอเข้าไปคุยงานในห้อง แล้วยิงประโยคชวนใจสั่นแบบหน้าตายเสมอ"ผมอยา







