MasukShare
ตอนที่ 6 : ข้อเสนอที่ชวนระทึก 6/2
Tanggal publikasi:
2026-08-14 02:50:11ตอนที่
[6] ข้อเสนอที่ชวนระทึก หานจิ่นเยว่เงียบไปครู่หนึ่ง “อย่าขู่ข้าสิ ข้ากำลังจะใจกล้าอยู่แล้ว” เสี่ยวชูรีบเม้มปาก หานจิ่นเยว่จึงโบกมือ “รีบไปเถอะ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด” เสี่ยวชูสูดหายใจเข้าปอดหนัก ๆ ก่อนจะพยักหน้า แล้วหมุนกายออกไป ทว่าหานจิ่นเยว่ยังไม่ทันได้เรียบเรียงถ้อยคำที่เตรียมจะกล่าว ประตูห้องก็ถูกเปิดออกเสียก่อน นางเงยหน้าขึ้นทันที ก่อนจะเห็นว่ามีองครักษ์ผู้หนึ่งยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก ขณะที่บุรุษร่างสูงก้าวเข้ามาเพียงลำพัง เสี่ยวชูที่กำลังจะตามกลับเข้ามาถูกกันไว้ด้านนอกอย่างสุภาพ หานจิ่นเยว่ถึงกับชะงัก นี่… นางคิดว่าอย่างมากคงได้รับคำอนุญาตให้เข้าไปพบ ไม่คิดว่าเขาจะเป็นฝ่ายมาหาเอง รุ่ยอ๋อง เขามาหานางจริง ๆ แม้ว่าจะไม่เคยพบเขา แต่นางมั่นใจว่าต้องเป็นเขาแน่ ๆ ผู้มาใหม่หยุดยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ท่านหญิงเป็นผู้ขอพบข้า เหตุใดจึงทำหน้าราวกับไม่อยากเห็นข้าเสียอย่างนั้น” หานจิ่นเยว่เพิ่งรู้ตัวว่าตนจ้องเขานานเกินไป แต่จะโทษนางได้หรือ? ก่อนหน้านี้นางเคยคิดว่าเจิ้งเยี่ยนมีรูปโฉมโดดเด่นกว่าบุรุษทั่วไปแล้ว ทว่าเมื่อได้เห็นรุ่ยอ๋องตรงหน้า ความคิดเดิมกลับถูกลบออกไปแทบหมดสิ้น ใบหน้าได้รูปไร้ที่ติ คิ้วเข้มพาดเหนือดวงตาคมลึก จมูกโด่งรับกับริมฝีปากบาง รูปร่างสูงสง่า ผิวขาวราวหยก ทว่ากลิ่นอายรอบกายกลับเย็นเยียบและสูงศักดิ์จนผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้โดยง่าย ที่แท้บนโลกยังมีบุรุษรูปงามถึงเพียงนี้อยู่ด้วย ทว่าก็ต้องรีบดึงสติตนเองให้กลับมา “หม่อมฉันเพียงไม่คิดว่าท่านอ๋องจะเสด็จมาด้วยพระองค์เองเพคะ” “เช่นนั้นหรือ” กล่าวแล้วนั่งลงตรงข้ามด้วยท่าทีสงบ หานจิ่นเยว่เห็นดังนั้นจึงรีบรินชาให้ ก่อนพยายามเริ่มสนทนาด้วยเรื่องทั่วไป ทั้งสภาพอากาศ เรื่องโรงน้ำชา และค่อยวกไปถามถึงซูกุ้ยเฟย ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ปล่อยให้นางอ้อมค้อมได้นานนัก “ท่านหญิงลงทุนสืบเรื่องของข้ามาหลายวัน เพียงจะถามเรื่องทั่ว ๆ ไปนี้หรือ” กึก! มือที่กำลังจับกาชาของหานจิ่นเยว่ชะงัก บรรยากาศพลันเงียบไปทั้งห้อง ทว่ารุ่ยอ๋องเพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์ ราวกับประโยคเมื่อครู่ไม่มีอะไรสำคัญ แต่คนฟังกลับรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง สมกับเป็นรุ่ยอ๋องจริง ๆ นางเพิ่งขยับตัวไม่กี่วัน เขากลับรู้หมดแล้ว ในเมื่อถูกจับได้ถึงเพียงนี้ การอ้อมค้อมต่อไปก็คงไม่มีประโยชน์ หานจิ่นเยว่จึงวางกาน้ำชาลง “เช่นนั้นหม่อมฉันขอพูดตรง ๆ นะเพคะ” ดวงตาคมเงยขึ้นมอง หานจิ่นเยว่จึงสูดลมหายใจเข้า “หม่อมฉันต้องการออกจากจวนซุนกั๋วกง ส่วนท่านอ๋องก็ต้องการหลีกเลี่ยงสตรีที่ถูกส่งเข้ามาเพื่อสอดแนมผลประโยชน์ หากพวกเราแต่งงานกัน หม่อมฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับราชกิจของพระองค์ และจะทำหน้าที่พระชายาให้สมบูรณ์โดยไม่เรียกร้องสิ่งอื่น ท่านอ๋องคิดเห็นอย่างไรเพคะ” ถ้วยชาในมือของรุ่ยอ๋องหยุดนิ่งไปเล็กน้อย สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับหรี่ลง โดยเฉพาะตรงคำว่า ‘ไม่เรียกร้องสิ่งอื่น’ หานจิ่นเยว่ไม่ทันสังเกต ยังคงกล่าวต่อ “อีกทั้งหม่อมฉันไร้ตระกูลเดิมให้พระองค์ต้องระแวง มิได้อยู่ใต้คำสั่งของขุนนางฝ่ายใด และฐานะท่านหญิงก็มิทำให้พระองค์ต้องถูกครหาว่าเลือกพระชายาไม่เหมาะสม” ความเงียบทอดยาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนผู้สูงศักดิ์จะถามขึ้น “มิใช่ว่าท่านหญิงมีใจให้กั๋วกงซื่อจื่อหรือ” หานจิ่นเยว่ชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบอย่างสงบ “นั่นเป็นเรื่องในอดีตแล้วเพคะ” “เพียงไม่กี่วันก็กลายเป็นอดีตได้แล้วหรือ” หญิงสาวสบตาเขา สายตาเต็มไปด้วยความแน่วแน่จริงจัง “คนเราเมื่อผ่านความเป็นความตายมาแล้ว ย่อมรู้ว่าสิ่งใดควรเก็บไว้ และสิ่งใดควรปล่อยมือเพคะ” หลิ่งจื่อเชียนนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนวางถ้วยชาลง “ท่านหญิงแน่ใจหรือ ว่าตัดใจได้แล้วจริง ๆ” คราวนี้เขาไม่ได้ถามจากที่นั่ง ร่างสูงลุกขึ้นช้า ๆ ก่อนเดินเข้ามาหานางทีละก้าว หานจิ่นเยว่เงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ เขาใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนกระทั่งหยุดอยู่ตรงหน้านาง แล้วโน้มตัวลงเล็กน้อย ดวงตาคมจับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของนาง ราวกับต้องการค้นหาคำโกหกที่ซ่อนอยู่ภายใน หานจิ่นเยว่เผลอถอยหลัง จนแผ่นหลังเกือบชนฉากกั้น ในยามนี้จู่ ๆ หัวใจก็เต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ไหนว่าไม่ชอบเข้าใกล้สตรีอย่างไรเล่า! นางพยายามขยับถอยอีก ทว่าด้านหลังไม่มีที่เหลือแล้ว สุดท้ายจึงจำต้องเงยหน้าสบตาเขาตรง ๆ “แน่ใจเพคะ” รุ่ยอ๋องมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอยออกไปเองอย่างง่ายดาย แล้วกลับไปนั่งที่เดิมราวกับเมื่อครู่ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น คนผู้นี้... ทำให้คนตกใจ แล้วกลับไปนั่งดื่มชาเฉย ๆ อย่างนั้นหรือ? “ข้อเสนอของท่านหญิงน่าสนใจ” หญิงสาวรีบดึงสติกลับมา “เช่นนั้นท่านอ๋องหมายความว่า…” “ข้ายังมิได้รับปาก” “.....” เขายังคงยกถ้วยชาขึ้นจิบ “หากต้องการให้ข้าพิจารณา อย่างน้อยท่านหญิงควรทำให้ข้าเชื่อเสียก่อนว่า มิได้คิดใช้ข้าเป็นเครื่องมือประชดบุรุษอีกคน” หานจิ่นเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย นางพูดไปถึงเพียงนี้แล้ว ยังไม่เชื่ออีกหรือ? แต่เมื่อคิดถึงตนเองในอดีต นางก็พอเข้าใจได้ว่า ความเปลี่ยนแปลงเพียงไม่กี่วัน ย่อมน่าสงสัยอยู่บ้าง “แล้วหม่อมฉันต้องทำอย่างไร พระองค์จึงจะเชื่อ” รุ่ยอ๋องมองนางนิ่ง ๆ ก่อนตอบเพียงว่า “เมื่อถึงเวลา ข้าย่อมรู้เองว่าท่านหญิงพูดจริงหรือไม่” กล่าวจบก็ลุกขึ้น นั่นทำให้หานจิ่นเยว่มองตามอย่างงุนงง “ท่านอ๋อง...” แต่คนผู้นั้นไม่คิดอธิบายเพิ่มแม้แต่คำเดียว เมื่อประตูถูกเปิดออก ร่างสูงก็เดินจากไป ทิ้งให้หญิงสาวนั่งมองถ้วยชาตรงหน้าด้วยความระแวง เมื่อถึงเวลา? เวลาใด? แล้วเขาจะรู้ได้อย่างไร? บุรุษผู้นี้พูดอะไรให้เข้าใจง่าย ๆ ไม่เป็นหรือ! ด้านนอกห้อง ซิ่วเจ๋อ องครักษ์สนิทของรุ่ยอ๋องเดินตามนายเหนือหัวไปได้ไม่กี่ก้าว ก่อนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ท่านอ๋อง เหตุใดไม่…” “ยังไม่ถึงเวลา” คำตอบสั้น ๆ ทำให้องครักษ์เงียบลงทันที จากนั้นรุ่ยอ๋องจึงเดินต่อโดยไม่หันกลับไปมอง ทว่ามุมปากซึ่งปกติเรียบเฉย กลับเหมือนจะยกขึ้นเพียงน้อยนิด ข้อเสนอแต่งงานงั้นหรือ... น่าสนใจจริง ๆ
Bab terbaru
ท่านหญิงเช่นข้าขอเลิกรักคนใจร้าย ตอนพิเศษ : ความสุขที่เคยไม่กล้าฝัน 1/3
ตอนพิเศษ ความสุขที่เคยไม่กล้าฝัน“พอแล้ว”หานจิ่นเยว่ลืมตามองเขาอย่างอ่อนแรง“อะไรหรือเพคะ”“เรามีบุตรเพียงคนเดียวก็พอแล้ว”แม้หมดเรี่ยวแรง นางก็ยังหัวเราะออกมา“พระองค์ช่างมักน้อยยิ่ง”หลิ่งจื่อเชียนส่ายหน้า“ข้าไม่ได้มักน้อย”เขาก้มลงจุมพิตหลังมือนาง“ข้าเพียงไม่อยากเห็นเจ้าต้องเจ็บเช่นนี้อีก”ดวงตาของหานจิ่นเยว่พลันร้อนผ่าว ยังไม่ทันได้กล่าวสิ่งใด เสียงร้องของเด็กน้อยก็ดังขึ้นอีกครั้ง หมอหญิงอุ้มทารกเข้ามาใกล้ ก่อนเอ่ยถาม“ท่านอ๋องจะทรงอุ้มท่านชายน้อยหรือไม่เพคะ”หลิ่งจื่อเชียนมองห่อผ้าเล็ก ๆ ตรงหน้าอย่างลังเล ทว่าเมื่อรับเด็กมาไว้ในอ้อมแขน ร่างทั้งร่างของเขาก็พลันแข็งค้าง“เหตุใดตัวเล็กเช่นนี้”หมอหญิงรีบแนะนำ“ท่านอ๋องต้องประคองศีรษะท่านชายน้อยไว้เช่นนี้เพคะ”หลิ่งจื่อเชียนไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย หานจิ่นเยว่มองภาพนั้นแล้วหัวเราะทั้งน้ำตาบุรุษผู้ไม่เคยหวาดกลัวศัตรูใด กลับทำตัวไม่ถูกเมื่อต้องอุ้มบุตรชายของตนเอง รุ่ยอ๋องก้มมองเด็กน้อยในอ้อมแขนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ต่อจากนี้ เจ้าห้ามรังแกแม่ของเจ้าอีก นางลำบากเพื่อเจ้ามามากแล้ว”ราวกับได้ยินคำพูดนั้น มือเล็ก ๆ ขอ
ท่านหญิงเช่นข้าขอเลิกรักคนใจร้าย ตอนพิเศษ : ความสุขที่เคยไม่กล้าฝัน 1/2
ตอนพิเศษความสุขที่เคยไม่กล้าฝันหลังจากรู้ว่าพระชายาตั้งครรภ์ ชีวิตประจำวันภายในตำหนักซ่งหยางก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างมากหรือกล่าวให้ถูก...ชีวิตของหานจิ่นเยว่ต่างหากที่เปลี่ยนไป“เดินช้าหน่อย”“ท่านอ๋อง หม่อมฉันเดินช้ามากแล้วนะเพคะ”“ยังเร็วเกินไป”“…..”“สมุดบัญชีเหล่านั้นให้คนอื่นถือ”“มีเพียงสองเล่มเองเพคะ”“สองเล่มก็หนัก”“…..”“อย่าขึ้นบันไดเพียงลำพัง”“บันไดมีเพียงสามขั้น”“สามขั้นก็อาจล้มได้”“…..”ไม่เพียงห้ามเดินเร็ว ยังห้ามถือสมุดบัญชีหลายเล่ม ห้ามขึ้นบันไดคนเดียว และห้ามออกจากตำหนักโดยไม่มีคนติดตามแม้แต่นั่งตรวจบัญชีนานเกินไป หลิ่งจื่อเชียนก็ไม่ยินยอม หากนางยื่นมือไปหยิบถ้วยชา เขาก็จะเป็นคนหยิบส่งให้ หากเขาไม่อยู่ คนในตำหนักก็ต้องรีบเข้ามาช่วยเหลือแทน เพราะทุกคนได้รับคำสั่งไว้แล้วอย่างเคร่งครัด วันหนึ่งหานจิ่นเยว่ทนไม่ไหว จึงเอ่ยถามขึ้น“ท่านอ๋อง หม่อมฉันเพียงตั้งครรภ์ มิได้กลายเป็นคนพิการนะเพคะ”หลิ่งจื่อเชียนพยักหน้า“ข้ารู้”“แล้วเหตุใดจึงไม่ให้หม่อมฉันทำสิ่งใดเลย”“เพราะเจ้าและลูกสำคัญที่สุด”“ข้าจะไม่ยอมเสี่ยงเด็ดขาด” เขาตอบด้วยสีหน้าจริงจังหานจิ่นเยว่ได้แต่อ้าปาก ก่อน
ท่านหญิงเช่นข้าขอเลิกรักคนใจร้าย ตอนพิเศษ : ความสุขที่เคยไม่กล้าฝัน 1/1
ตอนพิเศษความสุขที่เคยไม่กล้าฝันช่วงหลายวันมานี้ หานจิ่นเยว่รู้สึกว่าร่างกายของตนผิดปกติไปเล็กน้อย นางมักอ่อนเพลียง่าย ทั้งที่ไม่ได้ออกแรงมาก บางครั้งยังกินอาหารไม่ค่อยลง และรู้สึกเหม็นกลิ่นอาหารบางอย่างโดยไม่มีสาเหตุ ทว่าเจ้าตัวกลับไม่ได้คิดมากนักเพราะช่วงนี้นางต้องจัดการทั้งบัญชีร้านค้าและเรื่องภายในตำหนัก บางวันนั่งตรวจเอกสารตั้งแต่เช้าจรดเย็น จึงคิดเพียงว่าตนอาจพักผ่อนน้อยเกินไปกระทั่งวันหนึ่ง ระหว่างรับประทานอาหารร่วมกับรุ่ยอ๋อง กลิ่นปลานึ่งตรงหน้ากลับลอยมาแตะจมูกทันใดนั้นความรู้สึกคลื่นไส้ก็พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว หานจิ่นเยว่รีบยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปาก ก่อนเบือนหน้าออกไปอีกทาง หลิ่งจื่อเชียนเห็นเช่นนั้น สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปทันที“เยว่เออร์ เจ้าเป็นอะไร”“หม่อมฉันเพียงรู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อยเพคะ”นางตอบก่อนยกมือห้ามเมื่อเห็นเขาเตรียมลุกขึ้น“ช่วงนี้หม่อมฉันอาจพักผ่อนน้อยไปหน่อย พระองค์ไม่ต้องทรงกังวล…”“ไปตามหมอหลวงมา”รุ่ยอ๋องออกคำสั่งโดยไม่รอให้นางกล่าวจบ พ่อบ้านเผยรีบรับคำ ก่อนส่งคนออกจากตำหนักทันที หานจิ่นเยว่ได้แต่ถอนหายใจในความวิตกของอีกฝ่าย“ท่านอ๋อง หม่อมฉันอาจเพียงเหนื่อ
ท่านหญิงเช่นข้าขอเลิกรักคนใจร้าย ตอนที่ 16 : สวามีของหานจิ่นเยว่เพียงผู้เดียว (ตอนจบ) 16/3
ตอนที่[16]สวามีของหานจิ่นเยว่เพียงผู้เดียว (ตอนจบ)ตกเย็นครอบครัวของรุ่ยอ๋องขึ้นไปกินอาหารบนเรือลำใหญ่ที่ถูกจองไว้เป็นการส่วนตัว กลางแม่น้ำสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของเมืองผิงอันได้อย่างชัดเจน โคมไฟนับพันส่องสว่างอยู่ตามสองฝั่งน้ำ รอเพียงเวลาที่ดอกไม้ไฟจะถูกจุดขึ้นเหนือท้องฟ้าหลิ่งจื่อเช่อวิ่งเล่นอยู่บนดาดฟ้าเรือในอ้อมกอดยังคงมีแมวขาวตัวเดิม โดยมีเสี่ยวชูและซิ่วเจ๋อคอยดูแลอย่างใกล้ชิดหลังเหตุการณ์ช่วงกลางวัน ไม่มีผู้ใดยอมปล่อยให้ท่านชายน้อยคลาดสายตาอีกแม้แต่ก้าวเดียวหลิ่งจื่อเชียนเดินเข้ามาหาหานจิ่นเยว่ ก่อนโอบเอวนางจากด้านหลังเขาไม่ได้ถามว่านางหายไปที่ใดมา แต่รายงานจากองครักษ์ทำให้เขารู้ทุกอย่างแล้ว และคำตอบที่นางมอบให้เจิ้งเยี่ยน ก็ทำให้หัวใจของเขาสงบลงอย่างแท้จริง คิดแล้วก็ก้มลงหอมแก้มพระชายาเสียงดังฟอด!“อืม สดชื่น”หานจิ่นเยว่จึงหันไปตีแขนเขาเบา ๆ“พระองค์ทำอะไรเพคะ คนอยู่เต็มไปหมด”“ผู้ใดกล้ามอง”รุ่ยอ๋องกวาดสายตาไปรอบกาย ซิ่วเจ๋อรีบหันหน้าไปอีกทาง ส่วนเสี่ยวชูก็ก้มลงจัดเสื้อผ้าให้ท่านชายน้อยราวกับไม่เห็นสิ่งใด หานจิ่นเยว่จึงส่ายหน้าอย่างจนใจบุรุษผู้นี้ นับวันยิ่งทำตัวตามใจม
ท่านหญิงเช่นข้าขอเลิกรักคนใจร้าย ตอนที่ 16 : สวามีของหานจิ่นเยว่เพียงผู้เดียว (ตอนจบ) 16/2
ตอนที่[16]สวามีของหานจิ่นเยว่เพียงผู้เดียว (ตอนจบ)ห้าปีต่อมาเมืองผิงอันยังคงคึกคักเช่นทุกปี ช่วงเทศกาลดอกไม้ไฟ ถนนสายหลักถูกประดับด้วยโคมหลากสี ร้านค้าตั้งแผงเรียงรายตลอดสองข้างทาง ผู้คนจากต่างเมืองต่างหลั่งไหลเข้ามาชมงานอย่างเนืองแน่น ครอบครัวของรุ่ยอ๋องเองก็มาพักผ่อนที่นี่เป็นประจำทุกปีหลังจากหานจิ่นเยว่จัดการบัญชีร้านค้าและเรื่องภายในตำหนักครั้งใหญ่เสร็จ ช่วงเทศกาลนี้จึงเป็นเวลาสำหรับครอบครัวโดยเฉพาะทว่าครั้งนี้กลับเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น“เช่อเออร์!”หานจิ่นเยว่หันมองไปรอบกายด้วยใบหน้าซีดเผือด เพราะยามนี้ หลิ่งจื่อเช่อ บุตรชายวัยห้าขวบของนางหายตัวไปท่ามกลางฝูงชน องครักษ์และนางกำนัลถูกส่งออกไปตามหาทั่วเมือง แต่ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยามก็ยังไม่พบแม้แต่เงา“ยังหาไม่พบหรือ”“ยังพ่ะย่ะค่ะ”หานจิ่นเยว่ได้ยินคำตอบก็แทบทรุดลง หลิ่งจื่อเชียนจึงรีบเข้ามาประคองร่างนางไว้“เยว่เออร์ ใจเย็นก่อน”“ลูกยังเล็กถึงเพียงนั้น หากพบคนไม่ดี...”“เขาจะต้องไม่เป็นอะไร”แม้ภายในใจจะร้อนรนไม่ต่างกัน แต่เขายังคงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“เราจะต้องหาเขาพบแน่”ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียด เสียงเล็ก ๆ ที
ท่านหญิงเช่นข้าขอเลิกรักคนใจร้าย ตอนที่ 16 : สวามีของหานจิ่นเยว่เพียงผู้เดียว (ตอนจบ) 16/1
ตอนที่[16]สวามีของหานจิ่นเยว่เพียงผู้เดียว (ตอนจบ)รุ่งเช้า แสงอาทิตย์อ่อน ๆ ลอดผ่านม่านเข้ามาภายในห้อง หานจิ่นเยว่ค่อย ๆ ลืมตาตื่น ก่อนจะพบว่าตนยังคงนอนอยู่ภายในอ้อมแขนของรุ่ยอ๋อง แขนแกร่งโอบอยู่รอบเอว ใบหน้าหล่อเหลาห่างจากนางเพียงไม่กี่ชุ่น ลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเขายังคงหลับสนิทหญิงสาวมองภาพตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนริมฝีปากจะค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเมื่อคืนนี้ไม่มีหมอนกั้นกลางระหว่างคนทั้งสองอีกแล้วและเป็นครั้งแรกที่นางตื่นขึ้นมาโดยไม่รู้สึกว่าการอยู่ในอ้อมแขนของเขาเป็นเรื่องน่าอึดอัด และมันมีมวลอบอุ่นดังเช่นที่นางเคยรู้สึกมาตลอดหลายคืนที่ผ่านมาหานจิ่นเยว่ขยับตัวเล็กน้อย คิดจะลุกออกไปอย่างเงียบ ๆ ทว่าแขนที่โอบเอวกลับกระชับแน่นขึ้น“จะไปที่ใด”เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นเหนือศีรษะ“พระองค์ตื่นแล้วหรือเพคะ”“หากเจ้าไม่ขยับ ข้าคงหลับต่อได้อีกหน่อย”หลิ่งจื่อเชียนลืมตาขึ้น ก่อนก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขน“เมื่อคืนหลับสบายดีหรือไม่”เมื่อนึกถึงจุมพิตเมื่อคืน ใบหน้าของหานจิ่นเยว่ก็พลันร้อนขึ้น“ก็...พอใช้ได้เพคะ”“เพียงพอใช้ได้หรือ”เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย“เช่นนั้นคืนนี้ข้าคงต้องพยายามให้มากก
Anda juga akan menyukai
อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส
จุ้ยหลิงซู1.0M Dibacaข้ามเวลามาเป็นภรรยาสามีขาพิการ
เยว่หลง34.1K Dibacaข้ามเวลามาเป็นไทเฮาสุดแกร่ง
ลิ่วเยว่79.6K Dibacaหญิงอ้วนทำนา กับสามีบนเขาจอมขี้แกล้ง
ฮวาฮวาน่งหยวี่194.7K Dibacaคำสาปรักฮูหยินตัวร้าย
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน507 Dibacaทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวร้ายแห่งจวนโหว
อักษรามณี1.6K Dibacaย้อนชะตาหมอยาแม่ลูกอ่อน
จิ๋วโหย่ว680 Dibacaข้านี่ล่ะฮูหยินอันดับหนึ่ง
อักษรปรุงรัก202 Dibaca
