ตอนที่ 7 : การเกี้ยวพาท่านอ๋อง 7/2

ตอนที่

[7]

การเกี้ยวพาท่านอ๋อง

นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยอมรับอย่างหน้าด้าน ๆ

“เช่นนั้นก็ถือว่าหม่อมฉันตั้งใจมาพบพระองค์เถิดเพคะ”

มุมปากของรุ่ยอ๋องกระตุกเล็กน้อย หานจิ่นเยว่จึงรุกต่อ “ท่านอ๋องมีธุระต่อหรือไม่เพคะ หากไม่มี...จะเดินชมเมืองด้วยกันสักครู่ได้หรือไม่”

นางเตรียมใจรับคำปฏิเสธไว้แล้ว ทว่า…

“ได้” กลับได้ยินคำตอบง่าย ๆ

คราวนี้เป็นหานจิ่นเยว่ที่นิ่งไปเอง

ตกลงแล้ว?

รู้ตัวอีกทีนางและเขาก็ได้เดินชมตลาดด้วยกันเสียแล้ว แม้บทสนทนาจะไม่ได้มากมาย แต่ก็ไม่ได้อึดอัดอย่างที่นางคิด กระทั่งเสียงฝีเท้าม้าดังขึ้นจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว

“ระวัง!”

หานจิ่นเยว่ยังไม่ทันหันกลับ จู่ ๆ ก็ถูกแขนข้างหนึ่งคว้าเอวนางแล้วดึงเข้าหาตัว ก่อนจะพบว่ารถม้าพุ่งผ่านไปในระยะใกล้มาก หญิงสาวเบิกตากว้าง

เมื่อรู้ตัวอีกที ใบหน้าของนางก็แทบแนบอยู่กับอกกว้างของอีกฝ่ายเสียแล้ว

ทว่าเมื่อรถม้าแสนอันตรายแล่นผ่านไปรุ่ยอ๋องก็รีบปล่อยมืออย่างรวดเร็ว ก่อนถอยออกไปราวกับเมื่อครู่เป็นเพียงการช่วยเหลือตามปกติ

หานจิ่นเยว่ได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ

ที่แท้คำร่ำลือที่ว่ารุ่ยอ๋องไม่ชอบให้สตรีเข้าใกล้คงเป็นเรื่องจริง นางยังไม่ทันคิดต่อ เสียงเด็กคนหนึ่งก็ดังขึ้น

“พี่ชาย!”

เด็กชายตัวน้อยผู้หนึ่งถือดอกไม้ป่าหลายดอกวิ่งเข้ามา

“ดอกไม้ป่านี่งามนัก ท่านซื้อให้ฮูหยินของท่านสักดอกสิ”

นางได้แต่ชะงัก

ฮูหยิน?

หญิงสาวกำลังจะอธิบาย ทว่ารุ่ยอ๋องกลับหันไปทางซิ่วเจ๋อ องครักษ์หนุ่มเข้าใจทันที จึงหยิบเงินส่งให้เด็ก ก่อนหานจิ่นเยว่จะได้พูดอะไร ดอกไม้ดอกหนึ่งก็ถูกยื่นมาตรงหน้า

“รับไปสิ”

นางรับมาอย่างงุนงง

“ท่านอ๋อง...”

“เด็กผู้นั้นรบเร้าเกินไป” สีหน้าของเขาราบเรียบ ไม่มีความผิดปกติใด คล้ายว่าคิดเช่นนั้นจริง ๆ หานจิ่นเยว่เหลือบมองเด็กชายที่กำลังยืนยิ้มแฉ่งอยู่ไม่ไกล

รบเร้า?

เด็กคนนั้นพูดแค่ประโยคเดียวเองมิใช่หรือ?

โอกาสครั้งที่สี่กลับเกิดขึ้นโดยไม่ได้นัดหมาย

วันหนึ่งรถม้าของหานจิ่นเยว่เกิดเสียกลางทาง โชคดีที่ขบวนของรุ่ยอ๋องผ่านมาพอดี นางจึงได้อาศัยรถม้าของเขากลับเมือง ภายในรถมีทั้งเสี่ยวชูและซิ่วเจ๋ออยู่ด้วย บรรยากาศจึงไม่ได้อึดอัดนัก

ระหว่างทาง หานจิ่นเยว่เหลือบเห็นขบวนรถสินค้าหลายคันแล่นแยกไปยังเส้นทางหนึ่ง เพียงเห็นตราบนลังไม้ ดวงตาของนางก็เปลี่ยนไป

นี่มันของจากร้านของนาง

เหตุใดจึงถูกขนไปทางนั้น?

เส้นทางนี้ไม่ใช่ทางไปโกดังของตระกูลหาน อีกทั้งปลายทางยังเชื่อมไปยังจวนของขุนนางฝ่ายหนึ่งซึ่งกำลังมีความสัมพันธ์คลุมเครือกับหลายขั้วอำนาจ หานจิ่นเยว่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหันไปพูด

“ท่านอ๋อง หม่อมฉันได้ยินว่าทางข้างหน้ามีทุ่งดอกไม้แปลกตาอยู่มาก เปลี่ยนไปใช้เส้นทางนั้นได้หรือไม่เพคะ”

รุ่ยอ๋องมองนาง ก่อนเหลือบไปยังขบวนรถด้านนอกเพียงแวบเดียว

“ได้”

จากนั้นรถม้าจึงเปลี่ยนเส้นทางกะทันหัน

และเมื่อยิ่งเข้าใกล้หานจิ่นเยว่ก็ยิ่งเห็นชัดว่าของหลายชิ้นมาจากร้านในบัญชีของตนจริง ๆ

นอกจากถูกยักยอกแล้ว คนจวนกั๋วกงยังนำทรัพย์สินของนางไปใช้สร้างผลประโยชน์กับฝ่ายการเมืองอีกหรือ?

มือเล็กกำแน่นอยู่ใต้แขนเสื้อ และแม้นางไม่พูดออกไป นางก็รู้ดีว่าข้อมูลนี้ก็เป็นประโยชน์ต่อรุ่ยอ๋องไม่น้อย เขาจะได้เห็นว่าขั้วอำนาจใดเกี่ยวโยงกันบ้าง

และแน่นอนว่ารุ่ยอ๋องที่เป็นคนฉลาดก็มองเจตนาหญิงสาวออก เขาจ้องมองนางด้วยสายตาจริงจังขึ้น หญิงสาวเองก็สังเกตได้ หานจิ่นเยว่ได้แต่คิด

หรือว่า...

พระองค์เริ่มเห็นข้อดีของนางบ้างแล้ว?

ดูเหมือนว่า ‘การเกี้ยวรุ่ยอ๋อง’ จะเริ่มมีอะไรเปลี่ยนแปลงแล้ว

หลังจากพบกันหลายครั้ง ในที่สุดหานจิ่นเยว่ก็ได้นัดพบรุ่ยอ๋องที่โรงน้ำชาอวิ้นมู่อีกครั้ง

คราวนี้นางนำกล่องไม้เล็ก ๆ ไปด้วย เมื่อเปิดออกด้านในคือตำราหายากเล่มหนึ่ง

“หม่อมฉันได้ยินว่าท่านอ๋องกำลังตามหาตำราเล่มนี้ จึงนำมามอบให้เพคะ”

หลิ่งจื่อเชียนรับไปเปิดดู ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย หานจิ่นเยว่รออยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็พบว่าเขาไม่พูดอะไรต่อ สุดท้ายเมื่อทนไม่ไหวจึงเป็นฝ่ายถามขึ้นเสียเอง

“มาถึงตอนนี้นับว่าหม่อมฉันพิสูจน์ความจริงใจได้บ้างหรือยังเพคะ”

รุ่ยอ๋องเงยหน้าจากตำราขึ้นมามอง ก่อนจะตอบ

“ยังห่างไกล”

“..…”

รอยยิ้มบนใบหน้าของหานจิ่นเยว่แทบหายวับ

“แล้วท่านอ๋องต้องการให้หม่อมฉันทำถึงเพียงใด”

เขาเหลือบมองนาง ก่อนตอบเรียบ ๆ

“ผู้ที่เป็นฝ่ายยื่นข้อเสนอ ย่อมต้องมีความอดทนกว่านี้”

“…..”

หานจิ่นเยว่สูดลมหายใจเข้าเงียบ ๆ

เอาเถิด อดทน นางจะอดทน

แค่เกี้ยวบุรุษผู้หนึ่งเท่านั้น จะยากสักเพียงไหนกันเชียว!

หลังกลับถึงตำหนักซ่งหยาง ซิ่วเจ๋ออดทนอยู่พักใหญ่ ก่อนสุดท้ายจะถามขึ้น

“ท่านอ๋อง ท่านหญิงทั้งส่งยา ส่งอาหาร แล้วยังตั้งใจพบพระองค์ รวมถึงพยายามเอาใจใส่ในหลาย ๆ อย่าง เหตุใดพระองค์ยังไม่ตอบรับข้อเสนออีกพ่ะย่ะค่ะ ทั้ง ๆ ที่…”

รุ่ยอ๋องหยุดฝีเท้า

“นางเข้าหาข้ากี่ครั้งแล้ว”

ด้านซิ่วเจ๋อเมื่อได้ยินคำถามก็ชะงัก แม้จะไม่เข้าใจเหตุผล แต่ก็เริ่มนับอย่างจริงจัง

“ส่งยา หนึ่ง ส่งอาหาร สอง พบที่ตลาด สาม เรื่องรถม้า สี่ แล้ววันนี้อีกหนึ่ง...” เขายกนิ้วครบห้า ก่อนจะตอบ

“ห้าครั้งพ่ะย่ะค่ะ”

รุ่ยอ๋องกลับตอบทันทีด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

“ยังไม่ครบสามครั้ง”

“…..”

ซิ่วเจ๋อเงียบไป ก่อนที่สายตาของเขาจะค่อย ๆ เลื่อนลงมองนิ้วทั้งห้าของตัวเอง แล้วเริ่มลังเลว่า...

ควรแก้ตัวเลขของผู้เป็นนาย หรือควรแสร้งทำเป็นว่าตนไม่รู้จักการนับเลขดี?

ขณะเดียวกัน หลิ่งจื่อเชียนเดินต่อไปอย่างไม่ทุกข์ร้อน ก่อนเอ่ยกับตนเองเบา ๆ

“ยังขาดอีกมาก”

ซิ่วเจ๋อมองแผ่นหลังผู้เป็นนายด้วยสีหน้าพูดไม่ออก

ดูท่าว่าท่านหญิงคงต้องลำบากแล้ว