ตอนที่ 8 : คนที่เคยไม่เห็นค่า

ตอนที่

[8]

คนที่เคยไม่เห็นค่า

 

 

ข่าวที่ว่าท่านหญิงเซวียนหรงสนิทสนมกับรุ่ยอ๋องแพร่ไปทั่วเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว

แม้ไม่มีผู้ใดรู้แน่ชัดว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองดำเนินไปถึงขั้นใด แต่เพียงชื่อของรุ่ยอ๋องถูกนำมาเกี่ยวข้อง ก็เพียงพอให้ผู้คนสนใจแล้ว แน่นอนว่าข่าวนี้ย่อมมาถึงหูคนในจวนซุนกั๋วกงเช่นกัน

หลินหว่านโหรวสังเกตได้ว่า หลังได้ยินข่าวสีหน้าของเจิ้งเยี่ยนก็มักมืดครึ้มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด กระทั่งหลายครั้งยังเหม่อลอยผิดปกติ นางจึงค่อย ๆ เอ่ยขึ้นอย่างเหมือนไม่มีเจตนา

“ท่านหญิงอาจเพียงต้องการให้ท่านร้อนใจ กระทั่งรุ่ยอ๋องยังถูกดึงเข้ามาเกี่ยวข้อง หากข่าวนี้ไปถึงวังหลวง เกรงว่าจะไม่ดีต่อชื่อเสียงของทุกคนนะเจ้าคะ”

เจิ้งเยี่ยนได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วแน่น หลินหว่านโหรวเห็นเช่นนั้นก็รีบกล่าวต่อด้วยสีหน้าสลด

“และหากเพราะข้าทำให้ท่านหญิงเข้าใจผิด ต่อไปท่านไม่ต้องสนใจข้าก็ได้เจ้าค่ะ”

“ไม่เกี่ยวกับเจ้า”

“แต่ข้า…”

“ข้าจะไปคุยกับนางเอง”

คำตอบนั้นทำให้หลินหว่านโหรวหลุบตาลงอย่างสมใจ

ไม่นานนักเจิ้งเยี่ยนก็มาถึงเรือนของหานจิ่นเยว่ด้วยอารมณ์ขุ่นมัวเต็มอก ในขณะที่หญิงสาวกำลังตรวจบัญชีอยู่พอดี เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาโดยไม่ให้คนแจ้งก่อนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ท่านมาทำอะไร”

“ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า”

“แต่ข้าไม่มี”

คำพูดนั้นยิ่งทำให้เขาหงุดหงิด

“หานจิ่นเยว่ เจ้าเลิกทำตัวประชดประชันเสียที!”

หญิงสาวจึงวางพู่กันลงช้า ๆ แล้วพรูลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย

“อีกแล้วหรือ”

“เจ้าคิดว่าข่าวเรื่องรุ่ยอ๋องจะทำให้ข้าร้อนใจอย่างนั้นหรือ” เจิ้งเยี่ยนแค่นเสียง “เจ้าใช้เขามาประชดข้าเช่นนี้ ไม่คิดว่าตนเองทำเกินไปบ้างหรือ”

หานจิ่นเยว่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ

“ท่านยังคิดว่าทุกอย่างที่ข้าทำเกี่ยวข้องกับท่านอีกหรือ”

ได้ยินเช่นนั้นสีหน้าของเจิ้งเยี่ยนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่กระนั้นเขาก็เชิดหน้าและเอ่ยข้อเสนอออกมา

“หากเจ้ากลับไปเป็นเหมือนเดิม ข้าจะไม่ถือสาเรื่องหว่านโหรว”

หญิงสาวชะงัก แล้วจึงถามกลับอย่างช้า ๆ

“ท่านไม่ถือสาข้า แต่เคยคิดหรือไม่ว่าข้าถือสาท่าน?”

คำถามนั้นทำให้ซื่อจื่อหนุ่มนิ่งไป หานจิ่นเยว่จึงสบตาเขาตรง ๆ

“ต่อให้ไม่มีรุ่ยอ๋อง ข้าก็ไม่มีวันรักท่านอีก”

“เจ้าเลิกทำตัวประชดประชันเสียที ข้ายอมให้ถึงเพียงนี้ หากเจ้าทำตัวดี ๆ ไม่แน่ข้าอาจจะยอมตบแต่งกับเจ้า”

เขาพูดราวกับกำลังยื่นสิ่งที่มีค่าที่สุดให้นาง

“ในยามนั้นเจ้าก็จะมีที่พึ่ง มิใช่เป็นเพียงผู้อาศัยในจวน และยังใช้ชีวิตต่อได้อย่างสุขสบาย”

หานจิ่นเยว่ไม่กล่าวสิ่งใด เจิ้งเยี่ยนเห็นนางเงียบเช่นนั้น ก็ยิ่งคิดว่าอีกฝ่ายกำลังหวั่นไหว

“ข้อเสนอที่ดีเพียงนี้ หากไม่รีบรับไว้ระวังจะเสียใจ”

กล่าวแล้วก็ยื่นมือมายึดไหล่นางไว้

“เป็นอย่างไร ตกลงแล้วใช่หรือไม่ หากตกลงแล้วก็ทำตัวดี ๆ อ้อ ส่วนเรื่องกิจการเหล่านั้น ผู้ใหญ่ในจวนย่อมจัดการให้เจ้าอยู่แล้ว เจ้าไม่ต้องไปทำตัววุ่นวายอีก” ประโยคสุดท้ายนั้นทำให้แววตาของหานจิ่นเยว่เย็นลงทันที

ผู้ใดกันแน่ที่กำลังอาศัยผู้ใดอยู่?

เพียงไม่กี่วันมานี้ นางได้รับข่าวจากคนเก่าแก่ของตระกูลหานที่ยังหลงเหลืออยู่หลายคน รวมถึงคนที่ลอบวางไว้เป็นหูเป็นตาภายในจวน 

บัญชีบางเล่มกำลังถูกทำลาย ทรัพย์สินบางส่วนถูกขนย้ายออกไปอย่างลับ ๆ

กระทั่งยังมีการเตรียมเอกสารบางอย่างไว้ให้นางลงนาม ซึ่งหากพลาดพลั้งลงชื่อไป เกรงว่าสิทธิ์ในทรัพย์สินบางส่วนจะหลุดจากมือนางอย่างถาวร คนพวกนี้ไม่เพียงกินของของนางมาหลายปี

ยังคิดจะกลืนทั้งหมดลงท้องอีกหรือ?

หานจิ่นเยว่แค่นยิ้มเย็น ก่อนสะบัดตัวออกจากมือเขา จากนั้นก็…

เพียะ!

ฝ่ามือเล็กตบลงบนใบหน้าของเจิ้งเยี่ยนอย่างแรง

“หน้าด้าน!”

เขาถึงกับนิ่งค้าง มือยกขึ้นแตะแก้มตนเองอย่างไม่อยากเชื่อ

“เจ้า...ตบข้า?”

“แล้วอย่างไร”

“หานจิ่นเยว่!”

“ข้าบอกท่านไปแล้วหลายครั้งว่าอย่ามายุ่งกับข้า แต่ดูเหมือนท่านจะฟังภาษาคนไม่เข้าใจ” กล่าวแล้วชี้ไปทางประตู

“ออกไป”

เจิ้งเยี่ยนจ้องหญิงสาวตรงหน้าด้วยโทสะอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนสะบัดแขนเสื้อแล้วหมุนกายจากไป

แม้จะถูกตบไปหนึ่งฉาด เขาก็ยังไม่เชื่ออยู่ดีว่า นางจะตัดใจจากเขาได้จริง

หลายวันต่อมาเจิ้งเยี่ยนเห็นหานจิ่นเยว่แต่งกายงดงาม เตรียมออกจากจวนตั้งแต่เช้า ความรู้สึกขุ่นมัวพลันผุดขึ้นมาอีกครั้ง

หรือว่านางจะไปพบรุ่ยอ๋องอีก?

“เจ้าจะไปไหน”

ทว่าหานจิ่นเยว่กลับหันมามองเพียงแวบเดียว ก่อนทำราวกับไม่ได้ยินแล้วเดินต่อ เจิ้งเยี่ยนจึงรีบก้าวเข้าไปขวาง

“ข้าถามว่าเจ้าจะไปไหน”

“เรื่องของข้า”

นางหมุนตัวหมายจะเดินผ่าน ทว่าอีกฝ่ายกลับคว้าข้อมือไว้แน่น

“ปล่อย”

“เจ้าคิดว่ารุ่ยอ๋องจะจริงจังกับเจ้าหรือ”

หานจิ่นเยว่ขมวดคิ้ว มองมือของเขาที่กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“เขาเพียงเห็นเจ้าแปลกใหม่จึงยอมเล่นด้วยชั่วคราว สุดท้ายผู้ที่รับเจ้าไว้ได้ก็มีเพียงจวนกั๋วกง”

“เจิ้งเยี่ยน” ยามนี้ความอดทนของนางใกล้จะสิ้นสุดแล้ว

“เลิกทำเรื่องน่าอายเสียที กลับเข้าเรือนไป ข้าจะถือว่าเรื่องทั้งหมดไม่เคยเกิดขึ้น”

หญิงสาวสูดลมหายใจช้า ๆ ก่อนตอบเสียงเย็น

“หยุดเข้าข้างตนเองเสียที ข้าบอกแล้วว่าไม่ได้คิดอะไรกับท่าน!!”

“เจ้า…”

ทว่าระหว่างที่กำลังโต้เถียงกัน เสียงล้อรถม้าก็ดังขึ้นตรงหน้าจวนพอดี ทั้งสองจึงหันไปมองพร้อมกัน

รถม้าหรูแต่เรียบขรึมคันหนึ่งหยุดลงไม่ไกล ตราของตำหนักซ่งหยางปรากฏเด่นชัดตรงข้างตัวรถ จนบ่าวรับใช้ที่อยู่แถวนั้นพากันเงียบเสียงลงทันทีซิ่วเจ๋อกระโดดลงจากด้านหน้า ก่อนเปิดทางให้ผู้เป็นนายก้าวลงมา

รุ่ยอ๋องมองภาพตรงหน้าเพียงครู่เดียว สายตาของเขาหยุดอยู่ที่มือของเจิ้งเยี่ยนซึ่งยังจับข้อมือหานจิ่นเยว่อยู่ จากนั้นบรรยากาศรอบกายก็เหมือนเย็นลงอย่างไร้สาเหตุ

หานจิ่นเยว่งุนงงไม่น้อย วันนี้นางไม่ได้นัดเขาไว้เสียหน่อย แล้วรุ่ยอ๋องมาที่นี่ได้อย่างไร ทว่าก่อนจะมีผู้ใดเอ่ยถาม รุ่ยอ๋องก็เดินเข้ามาหยุดตรงหน้า หญิงสาวจึงรีบตั้งสติแล้วเล่นตามน้ำ

“หม่อมฉันไม่คิดว่าท่านอ๋องจะมารับด้วยพระองค์เอง”

กล่าวแล้วก็สะบัดมือออกจากการเกาะกุมของเจิ้งเยี่ยนแล้วยื่นมือไปให้รุ่ยอ๋อง รุ่ยอ๋องก้มมองมือนั้น ก่อนจะประคองอย่างเป็นธรรมชาติ

ทว่าทันทีที่แขนเสื้อเลื่อนขึ้น รอยแดงชัดเจนบนข้อมือขาวก็ปรากฏแก่สายตา ดวงตาคมก็พลันเย็นลง

“นี่คืออะไร”

ไม่รอคำตอบ เขาก็ถอดเสื้อคลุมตัวนอกพาดลงบนไหล่นางเสียก่อน ชายผ้าคลุมยาวลงมาปิดรอยแดงนั้นพอดี จากนั้นจึงหันไปมองเจิ้งเยี่ยน

“กับคู่หมายของเปิ่นหวาง ซื่อจื่อเจ้าควรรักษามารยาทให้มาก”

“..…”

สิ้นเสียงนั้นรอบข้างพลันเงียบกริบ หานจิ่นเยว่เองก็ชะงักไปเช่นกัน

คู่หมาย?

ตั้งแต่เมื่อใดกัน!

ไม่ใช่ว่านางยังอยู่ระหว่างเกี้ยวเขาอยู่หรือ?

ด้านเจิ้งเยี่ยนนั้นมีสีหน้าตกตะลึงอย่างถึงที่สุด

“ท่านอ๋องกล่าวเช่นนี้ หมายความว่าอย่างไร”

รุ่ยอ๋องตอบเพียงสั้น ๆ

“เรื่องระหว่างเปิ่นหวางกับนาง ไม่จำเป็นต้องรายงานต่อเจ้า”

จากนั้นเขาก็ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้พูดอะไรต่อ เพียงประคองหานจิ่นเยว่ขึ้นรถม้าไป ทิ้งให้เจิ้งเยี่ยนยืนมองตามด้วยสีหน้าที่ยังไม่อาจยอมรับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน ส่วนบ่าวรับใช้รอบข้างนั้นไม่ต้องพูดถึง

ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ข่าวว่ารุ่ยอ๋องเรียกท่านหญิงเซวียนหรงว่า ‘คู่หมาย’ คงไปถึงเรือนฮูหยินผู้เฒ่าเป็นแน่

ภายในรถม้า หานจิ่นเยว่ยังคงมีสีหน้าตื่นตะลึงไม่หาย

“ท่านอ๋องตกลงข้อเสนอหม่อมฉันแล้วหรือเพคะ!”

หลิ่งจื่อเชียนปรายตามองอีกฝ่าย ทว่าแทนที่จะตอบคำถาม สายตาของเขากลับเลื่อนไปยังข้อมือที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุม

“เจ็บหรือไม่”

หานจิ่นเยว่ชะงักไป เพราะไม่คาดคิดว่าเขาจะถามเรื่องนี้ก่อน นางยกข้อมือขึ้นดูเล็กน้อย

“ไม่เจ็บเพคะ เพียงถูกจับแรงไปหน่อยเลยขึ้นรอยแดง”

สีหน้าของรุ่ยอ๋องไม่ได้เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ทว่าบรรยากาศในรถม้ากลับเย็นเยียบลงอย่างประหลาด หานจิ่นเยว่แอบมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง

เมื่อครู่ยังดี ๆ อยู่ เหตุใดจู่ ๆ อารมณ์ไม่ดีขึ้นมาอีกแล้ว?

เดิมทีวันนี้หลิ่งจื่อเชียนเพียงตั้งใจมารับนางออกไปข้างนอก และยังคิดจะปล่อยให้หญิงสาวพิสูจน์ความจริงใจต่ออีกสักระยะ

ทว่าเหตุการณ์หน้าจวนเมื่อครู่ กลับทำให้เขาเปลี่ยนใจคิดทำบางอย่าง

“ซิ่วเจ๋อ”

เสียงเรียบดังขึ้น

“ไปที่นั่น”

“พ่ะย่ะค่ะ”

หานจิ่นเยว่มองไปยังม่านรถอย่างสงสัย รถม้าเริ่มเคลื่อนไปตามถนน

ช่วงแรกนางยังคิดว่าคงมุ่งหน้าไปตลาดเช่นครั้งก่อน ทว่าไม่นานเส้นทางกลับยิ่งคุ้นตาอย่างประหลาด

นี่ไม่ใช่ทางไปตลาด

หญิงสาวจึงอดถามไม่ได้

“พวกเราจะไปที่ใดกันหรือเพคะ นี่ไม่ใช่ทางไปตลาด…”

รุ่ยอ๋องเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงสงบ

“ไปวังหลวง”

หานจิ่นเยว่พลันชะงัก

“วัง...หลวงหรือเพคะ?”

หลิ่งจื่อเชียนมองนางเพียงแวบเดียว ก่อนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย