ตอนที่ 5 เงาจางกลางตลาด

ตอนที่ 5

เงาจางกลางตลาด

“คุณหนู! ระวังฝั่งขวาเจ้าค่ะ มีคนมองมาอีกแล้ว” เสียงกระซิบแผ่วเบาของซูเม่ยดังข้างหู ดวงตากลมโตของนางเหลือบไปยังชายสองคนในชุดชาวบ้านที่ยืนอยู่หน้าร้านยาจีน แม้แต่นางก็ดูออกว่าพวกเขาไม่ใช่ลูกค้าที่มาซื้อของจริง ๆ

ฮวาอิงก้มหน้าลง แสร้งดูถาดขนมชั้นในมือราวกับไม่ได้สังเกตอะไร แต่ข้างในกลับตึงเครียดไปหมด

พวกเขา...ตามมองแบบนี้อีกแล้ว

นี่ไม่ใช่วันแรกที่นางถูกติดตามแบบนี้ นับตั้งแต่วันที่ช่วยชายบาดเจ็บหลังพงหญ้าแถบหลังเมืองทางกลับตำหนักเย็น ทุกเช้าหลังตั้งแผงขายขนม ก็มักมีสายตากลุ่มคนจับจ้องมาเสมอ ราวกับเงาตามเงียบ ๆ ไม่ได้เข้าใกล้ แต่ก็ไม่ห่างหายไปไหน

ฮวาอิงไม่แน่ใจว่าการกระทำเช่นนี้ นับเป็นโจรหรือไม่ อยากปล้นขนมหรือเงินทอง แต่นางเป็นเพียงแม่ค้าขายขนมชิ้นละสองอีแปะ สู้ปล้นร้านอื่นคงจะดูคุ้มกว่าหรือไม่

นางคิดไม่ตก จวบสิ่งหนึ่งที่ผุดขึ้นมา ทำให้นางเริ่มรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

หรือคนผู้นั้นที่เราช่วยไว้ เขาส่งคนมาติดตาม?

“ซูเม่ย” ฮวาอิงกระซิบเอ่ยเสียงเบา “วันนี้เราจะไม่กลับทางเดิม หาทางเลี่ยงหยุดขายยามอู่ แล้วไปซอกตะวันตกของเมืองกัน ดูว่าพวกนั้นจักทำเยี่ยงไร”

“เจ้าค่ะ”

ฮวาอิงยังคงตั้งแผงขายขนมชั้นตามปกติ ทำตัวราวกับหญิงชาวบ้านธรรมดาที่ขายของประทังชีวิต แต่ความธรรมดานั้น กลับแฝงด้วยการวางแผงรอบคอบ กระทั่งยามอู่ใกล้เข้ามา แผงขนมชั้นก็ถูกรื้อเก็บอย่างอย่างรวดเร็ว ฮวาอิงแสร้งบ่นว่าปวดเมื่อยไปทั้งตัว ลากสังขารเดินช้า ๆ ในขณะที่ซูเม่ยเดินตาม ไปตรอกแคบ ๆ ที่วางแผนไว้

ขณะเดินผ่านร้านเครื่องเขียนพู่กัน ฮวาอิงชำเลืองเห็นชายในชุดชาวบ้านเดินช้า ๆ ออกมามองนางไม่ละสายตา

“เร็วเข้า เดินไปทางซ้าย เข้าซอยหลังโรงเตี้ยม” ฮวาอิงสั่ง

สองสาวหลบเลี้ยวเข้าเส้นทางตัดแคบ ๆ วกอ้อมผ่านโรงเตี้ยมร้าง ๆ ไร้ผู้คน ก่อนจะเดินเลาะกำแพง จนมาถึงกำแพงทางหมาลอดตำหนักเย็นที่พำนักอยู่ ปล่อยให้คนสะกดรอยที่ตามมา...ได้แต่ยืนงงว่าทั้งสองหายไปได้เยี่ยงไร

ชั้นสองของโรงน้ำชาทางเหนือของตลาด

หวังอ๋องนั่งพิงเก้าอี้ไม้ ข้างหน้ามีถ้วยชาร้อนที่ส่งไอร้อน ใบหน้าหล่อแต่หวานหยด ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับคมกริบราวกับกระบี่ที่พร้อมเชือดเฉือน

“หลินห‍ยาง...” เขาพึมพำออกมา ชื่อที่จดจำได้ดีพร้อมกับขนมแปลกประหลาดที่ถูกห่อด้วยใบตองเมื่อไม่กี่วันก่อน

เขาไม่เคยลิ้มรสขนมนี้มาก่อน รสละมุนหนึบเคี้ยวเพลิน แถมยังหอมติดปลายลิ้นนิด ๆ ความอร่อยติดใจจนพยายามให้คนครัวในจวนแกะสูตรทำให้ แต่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ทำออกมาไม่เหมือน จนกระทั่งคนครัวคนหนึ่งเอ่ยมาว่า...ขนมชนิดนี้หาได้เพียงแผงขนมเล็ก ๆ แผงหนึ่งในตลาดเท่านั้น

“หายไปอีกแล้ว?” เขาหันไปถามองครักษ์หนุ่มที่เพิ่งกลับมาจากการสะกดรอยด้วยเสียงนิ่งแต่เย็นจัด องครักษ์หนุ่มที่ยืนอยู่ ทรุดตัวคุกเข่าก้มหน้ามองพื้น

“พ่ะย่ะค่ะ ลับหายไปตรงซอกแคบหลังโรงเตี้ยมร้าง เป็นเส้นทางที่แทบไม่มีผู้ใดสัญจรเลยพ่ะย่ะค่ะ”

“นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่พวกเจ้าทำงานพลาด แค่ผู้หญิงคนเดียวเหตุใดถึงยังตามไม่ได้”

“ข้าน้อยสมควรตาย! ยกโทษให้กระหม่อมด้วยเถิด พวกนางเหมือนรู้จักเส้นทางเหล่านั้นดีเกินไป ไม่ใช่เพียงแม่ค้าขายของธรรมดาแน่ นายท่าน” องครักษ์ ก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิด ทั้งที่การสอดแนมศัตรูเป็นเรื่องงานมิเคยพลาด แต่การตามสองสาวดันยากกว่าหลายขุมนัก

หวังอ๋องกระตุกยิ้มเยือกเย็น ขณะหยิบขนมชั้นที่ถูกห่อด้วยใบตองอย่างประณีต สีสันและกลิ่นหอมยังคงเป็นรสเดิมที่เคยได้รับกินก่อนหน้านั้น

หลินห‍ยาง หญิงผู้นี้อาจจะไม่ธรรมดา

หรือไม่เช่นนั้น...จริง ๆ แล้ว นางไม่ใช่คนธรรมดา

ความสงสัยไม่ได้เกิดจากเพียงรสขนม หากแต่เกิดจากสายตาของหญิงสาวผู้นั้นในยามที่เขาเกือบสิ้นใจ

เขาจำได้ดี ยามที่ลืมตาขึ้นด้วยความเจ็บปวดในพงหญ้าครานั้น เลือดยังไหลจากแขนไม่หยุด แต่นางกลับมองเขาด้วยสายตาที่...นิ่ง สงบ ไม่ใช่สายตาของหญิงบ้านป่าผู้ไม่เคยประสบเรื่องร้าย มันกลับตรงกันข้าม ราวกับผู้มีสติปัญญาผ่านการร่ำเรียนผ่านชีวิตมาอย่างหนัก ซึ่งดวงตาคู่นั้นเขาไม่เคยเห็นในหญิงใดมาก่อน

นางน่าสนใจเสียจริง

ณ ตำหนักเย็น

แสงแดดจากฟ้ายามบ่ายร่วงหล่นผ่านหลังคาเก่ากระทบศาลาไม้หลังเรือน เสียงเหล่าแมลงเริ่มส่งเสียงดังไกล ๆ ลมพริ้มผ่านทำให้ผมยาวสลวยปลิดปลิวไปมา

ฮวาอิงวางตัวลงม้านั่ง หายใจแรงอย่างเหนื่อยหอบ ฝ่ามือเปียกชื้นจากเหงื่อเกาะเสื้อผ้าแนบลำตัว

ซูเม่ยยกน้ำมาวางตรงหน้า ยื่นให้นายของตนด้วยความเป็นห่วง

“คุณหนู...ดื่มน้ำเจ้าค่ะ”

“เฮ้อ...ขอบใจ” ฮวาอิงยกน้ำขึ้นมาดื่มก่อนจะถอนหายใจดัง

“คุณหนู...พวกนั้นไม่ใช่คนธรรมดาเลยนะเจ้าคะ จังหวะการเดิน แววตา และที่สำคัญ...”

“คนในวัง” ฮวาอิงพูดแทน ขณะหรี่ตาลงพลางเท้าคาง เหม่อมองสระบัวเบื้องหน้า

“พวกเขาคงกำลังตามสืบข้า ไม่ก็ตามสืบชื่อที่ข้าโกหกไปอย่าง หลินห‍ยาง เป็นแน่ ข้าว่าตอนนี้พวกเขายังไม่รู้ว่า ข้าคือ ฮวาอิง จากตำหนักเย็น”

“เช่นนั้นก็ยังคงปลอดภัยเจ้าค่ะ” ซูเม่ยพึมพำ

“ฮ่า...” ฮวาอิงหัวเราะเบา ๆ “ปลอดภัยรือ...หรือว่าแค่ยังไม่มีใครรู้ว่าเรายังมีชีวิตอยู่กันแน่ ขนาดคนจากเมืองซ่างผิงยังไม่มีใครติดต่อมาหาข้าด้วยซ้ำ”

“คุณหนู...” ซูเม่ยทำเสียงละห้อยสงสารคุณหนูของตนจับใจ

ฮวาอิงยกถ้วยน้ำขึ้นจิบอีกครา แววตาสะท้อนเปลวไฟเป็นประกายเล้นลับ

“ซูเม่ย...เจ้าเชื่อหรือไม่ คนที่เราช่วยไว้วันก่อน...อาจเป็นคนเดียวกับผู้ที่ส่งคนมาสะกดรอยเรา”

“คุณหนูคิดว่างั้นรือเจ้าคะ?”

“คงงั้น” แววตาของนางเยือกเย็น หวานแต่แหลมคมฉายแววความเฉลียวฉลาดออกมา ก่อนจะเอ่ยวาจาต่อ

“ข้าเองก็เป็นลูกไฮโซมาก่อน เรื่องแค่นี้ไม่ทำให้ข้ากลัวอันใดหรอก แต่ตอนนี้มีสิ่งเดียวที่ข้าต้องรู้ให้ได้...” แววตาของนางฉายแววครุ่นคิด “คนผู้นั้นที่ส่งคนสะกดรอยข้า...มีเป้าหมายใดกัน?”

แม้ท้องฟ้าจะเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีส้มอมทองแล้ว แต่ฮวาอิงยังนั่งนิ่งอยู่ที่ศาลา ตาจับจ้องท้องฟ้าเบื้องบน ดวงตานิ่งสงบ แต่คล้ายมีบางอย่างในใจสั่นไหวอย่างลึกซึ้ง

นางนึกถึงบ้าน บ้านที่แท้จริงในโลกเดิม มีเครื่องปรับอากาศ มีโทรศัพท์มือถือ ชีวิตที่ไม่มีใครพยายามฆ่า หรือใส่ร้ายอยู่ยาม แต่น่าแปลก นางก็ไม่คิดที่อยากจะกลับไปมากนัก เพราะถึงแม้จะไม่มีอะไรคุกคามถึงชีวิต แต่มันกลับ ไรชีวา ต่างจากที่นี่ ที่แม้จะมีคนปองร้ายถึงชีวิตกันได้อย่างง่ายดาย แต่ทุกสิ่งรอบตัวกับเต็มไปด้วยชีวาที่ไม่เคยได้รับ

ซูเม่ยที่กลับไปในครัว นำหมั่นโถวจืด ๆ มาให้ฮวาอิงกิน เมื่อเห็นสีหน้าอาการเหม่อลอยราวกับกำลังคิดถึงบ้านอันไกลโพ้น นางจึงได้เอ่ยวาจาด้วยความสงสารนายของตนจับใจ

“เมื่อก่อน คุณหนูมีบ่าวหลายคนคอยปรนนิบัติ มีรถม้ารับส่ง มีอาหารสามมื้อจากพ่อครัวชั้นสูง...” ซูเม่ยพึมพำเสียงเบา “แต่เดี๋ยวนี้ กลับต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ คุณหนูต้องแอบหลบหนีตรากตรำขายขนมข้างทาง ถ้านายท่านเมืองซ่างผิงรู้ว่าท่านเหนื่อยปานนี้ ข้าเชื่อว่านายท่านต้องกลับมารับคุณหนูแน่ ๆ เจ้าค่ะ”

ฮวาอิงได้ฟัง สาวใช้ของตนเอ่ยขึ้น ก็พานทำให้ความรู้สึกและจิตใต้สำนึกที่ยังอยู่ในร่างนี้ผุดออกมา ตอนแรกนางก็เคยสงสัยว่า เหตุใดฮวาอิงร่างเดิมถึงต้องทนทุกข์อยู่ในตำหนักเย็นเช่นนี้ ทั้งที่ก็เป็นถึงคุณหนูของเมืองซ่างผิง แม้จะเป็นเมืองเล็กแต่คงไม่รันทดเช่นนี้แน่ จนเมื่อนางลองหลับตาความนึกคิดของฮวาอิงคนเดิมก็ผุดขึ้น

“ข้าแบกคำว่าสตรีแห่งมืองซ่างผิงไว้ ข้าจะทำให้บ้านเมืองผิดหวังได้เยี่ยงไร ที่ข้าทนอยู่เช่นนี้ เป็นเพียงเพราะคิดไว้ว่าสักวันจะถูกคัดเลือกอีกครา และนำความมั่งคั่งสู่บ้านเมืองซ่างผิงของเราได้” ฮวาอิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา

“ที่แท้เป็นเช่นนี้รือ... เจ้าช่างมีจิตใจใสสะอาดยิ่งนัก แต่โลกนี้กลับมิได้ปรานีผู้มีจิตใจดีงามเสมอไป คนใจดีเกินไป มักเป็นฝ่ายพ่ายให้แก่ชะตาของตน”

“คุณหนูเอ่ยถึงผู้ใดเจ้าคะ” ซูเม่ยเอ่ยถาม

“ข้าเอ่ยถึงตัวข้าเองนี่แหละ เพราะข้าใจดีมากเกินไปจึงทำให้เจ้าต้องพล้อยเดือดร้อนไปด้วย”

“คุณหนูอย่าพูดเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ ไม่ว่าต้องบุกน้ำลุยไฟ ข้าก็จะเคียงข้างปรนนิบัติท่านไปชั่วชีวิตเจ้าค่ะ”

“ขอบใจเจ้ามากนะ แต่เจ้าไม่ต้องตอบเอาใจข้าเพียงนี้ก็ได้ ข้าถามตามตรง เจ้ากลัวหรือไม่?” ฮวาอิงหันไปถามซูเม่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ซูเม่ยชะงักไปครู่ ก่อนจะตอบเสียงเบา

“กลัวเจ้าค่ะ...แต่หากคุณหนูยังยืนหยัดได้ ข้าก็จะไม่เป็นอันใด”

ฮวาอิงพยักหน้าเล็กน้อย สายตาจับจ้องท้องฟ้าที่เริ่มหม่น

“ข้าเองก็กลัว...กลัวว่าจะไม่รอด...” นางหยุดไปชั่วครู่ “แต่ว่านะ...ถ้าข้าอ่อนแอ เราก็จะไม่อาจหลุดพ้นวงเวียนจากตำหนักเย็นแดนคนไร้ค่านี่ได้ ข้าไม่มีทางเลือกนอกจากเดินต่อ แม้หนทางจะเต็มไปด้วยขวากหนาม และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าปลายทางคืออันใด แต่ข้าไม่ยอมให้ตนเอง และเจ้าต้องมาจมปลักอยู่ในที่ ๆ ไร้ตัวตนเยี่ยงนี้หรอก”

“คุณหนู ไม่ว่าคุณหนูจะทำอันใด หรือไปที่ใด ข้าจะติดตามท่านไปทุกที่เจ้าค่ะ” ซูเม่ยเอ่ยรับเสียงหนักแน่น

ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว แสงสุดท้ายถูกแทนที่ด้วยเงามืดสลัวของค่ำคืน แต่ในแววตาของหญิงสาวผู้หนึ่ง...กลับมีแสงสว่างที่ยังไม่ดับลงแม้ในยามที่ไร้คนมองเห็น