ตอนที่ 4 เงาของโชคชะตา

ตอนที่ 4

เงาของโชคชะตา

หอระฆังสูงของเมืองหลวงตีระฆังก้องกังวานยามชวี เป็นสัญญาณบอกเวลาให้ชาวเมืองเริ่มเก็บร้านค้า หรือแผงตามตรอกข้างทางในย่าน

ฮวาอิงและซูเม่ยก็ไม่เว้นเช่นกัน หลังจากที่ขนมชั้นหมดเกลี้ยงในเวลาไม่นาน เหลือเพียงส่วนที่จะเก็บไว้กินเอง ทั้งคู่ก็รีบเก็บแผงร้านของตน ภาชนะและผ้าห่อขมวดแบกไว้บนหลังซูเม่ยเพราะนางไม่ยอมให้คุณหนูของตนทำ

“วันนี้พวกเราขายดีเกินคาดเลยเจ้าค่ะ! ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณหนูจะทำขนมหวานได้เก่งถึงเพียงนี้ ข้าติดตามคุณหนูมาตั้งแต่ยังเล็ก ไม่เคยเห็นคุณหนูแตะต้องเตาไฟเลยด้วยซ้ำ ว่าแต่...คุณหนูไปร่ำเรียนตอนใดกันเจ้าคะ?” ซู่เม่ยเอ่ยด้วยดวงตาเปล่งประกาย มือทั้งสองจับหูหิ้วตะกร้าสานแบกหลัง

“เอ่อ...ข้า...ก็เรียนที่สำนักศึกษาในเมืองซ่างผิงน่ะสิ”

“อ่อ...ที่แท้สำนักศึกษามีเรียนนอกตำราด้วยสินะเจ้าคะ บ่าวเป็นเพียงไพร่ มิเข้าใจตำหรับตำราหรอกเจ้าค่ะ”

“ฮ่ะ...ฮ่ะ...” ฮวาอิงหัวเราะกลบเกลื่อน

“คุณหนู เรารีบกลับกันดีกว่าเจ้าค่ะ มืดค่ำเพียงนี้กลัวจะเข้าตำหนักเย็นมิได้” ซูเม่ยเอ่ยต่อผู้เป็นนาย ซึ่งฮวาอิงก็พยักหน้าเห็นด้วย

ฮวาอิงในชุดชาวบ้าน ร่างกายเต็มไปด้วยคราบเหงื่อและฝุ่นจากการนั่งข้างถนนหลายชั่วยาม เดินนำด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม

“คุณหนูวันพรุ่ง...จะออกมาอีกหรือไม่เจ้าคะ?”

“แน่นอนสิ เจ้าก็ได้ยินที่ข้าคุยกับท่านป้าเจ้าของแผงลอยแล้วนี่”

“งั้นวันพรุ่งบ่าวจะตื่นให้เช้ามากกว่าเดิมเจ้าคะ จะได้เตรียมของให้ก่อน คุณหนูจะได้สบายขึ้นเจ้าค่ะ” ซูเม่ยยิ้มให้กับฮวาอิง

“ไม่เป็นไรหรอก วันนี้เจ้าเองก็เหนื่อย ทำด้วยกันมีความหมายกว่า ข้าเองก็มีความสุขที่ได้ลงมือทำเช่นกัน”

ทันใดนั้นเองขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินกลับ ฮวาอิงก็ได้ยินเสียงกระซิบลมหอบหนึ่งในพงหญ้า เสียงฝีเท้าหนัก ๆ บดใบไม้ดังเข้ามาใกล้ พร้อมเสียงร้องโอดครวญ

“อึก...ใคร...อยู่ตรงนั้น...ช่วย...”

ฮวาอิงชะงักฝีเท้าทันที ดวงตาคมหันไปมองพุ่มไม้ด้านข้างที่สั่นไหว ซูเม่ยสะดุ้งรีบคว้าแขนนายของตน

“คะ...คุณหนู! อย่าเข้าไปเลยเจ้าค่ะ อาจเป็นพวกโจรได้” สีหน้าซูเม่ยหวาดผวาหนัก แต่ฮวาอิงกลับไม่คิดเช่นนั้น เธอพิจารณาจากเสียงที่ทุ้มแผ่วเบา มันบ่งบอกถึงการร้องขอความช่วยเหลือเสียมากกว่า

“ถ้าเป็นคนที่กำลังจะใกล้ตายล่ะซูเม่ย แบบนั้นข้าคงรู้สึกผิดเป็นแน่” นางเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตากลับแน่วแน่ นี่ไม่ใช่โลกเดิมที่นางรู้จัก ทว่าความเป็นมนุษย์ย่อมมีคุณค่าเสมอ ฮวาอิงตัดสินใจก้าวเข้าไปใกล้ ท่ามกลางความตกใจของซูเม่ย

“นี่มัน...” สิ่งที่นางพบคือร่างหนึ่งทรุดลงอยู่ใต้พุ่มไม้ แม้ความมืดจะบดบังจนเห็นได้เพียงเงาราง ๆ แต่ก็พอมองออกว่าเป็นชายร่างสูงในชุดดำที่เปรอะเปื้อน เลือดสีเข้มไหลซึมจากชายเสื้อ หยดเป็นทางลงบนพื้นดิน

ฮวาอิงทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าใกล้ ๆ ใช้สายตาเช็คโดยรอบอย่างรวดเร็ว

“แผลฉกรรจ์อะไรขนาดนี้ จะรอดไหมเนี่ย!” นางพึมพำ ก่อนจะหันไปบอกซูเม่ย

“ซูเม่ย! เอาผ้าในตะกร้ามาให้ข้าหน่อยสิ!”

“แต่...คุณหนูเจ้าคะ!”

“เอามาเถอะนา...เร็วเข้า!” เสียงสั่งหนักของฮวาอิงทำให้สาวใช้ไม่กล้าขัดคำสั่งอีก รีบคว้าเศษผ้าที่เอาไว้ปูรองแผงลอยส่งให้นาง  ฮวาอิงรับมาฉีกผ้านั้นเป็นเส้นยาวอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงฉีกแขนเสื้อตัวนอกของชายคนนั้น

‘แกว๊ก!’

ฮวาอิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วลงมือเอาผ้าที่มี รัดเหนือบาดแผลของชายหนุ่มคนนั้นแน่นเพื่อห้ามเลือด ก่อนใช้เศษผ้าอีกอันปิดแผลกันฝุ่น

“นี่มัน...วิธีรักษาแบบใดกัน ข้าไม่เคยเห็นเลยเจ้าค่ะ” ซูเม่-ยพึมพำออกมาด้วยความทึ่ง

“อย่าได้เอ๊ะใจอันใด! ข้าร่ำเรียนมาจากสำนักศึกษา ฟวู่...” เมื่อเสร็จสิ้น นางถอนหายใจยาว มือเย็นชืดสัมผัสเลือดอีกฝ่าย แต่จิตใจยังมั่นคง ดวงตาสบชายตรงหน้าเพียงเสี้ยววิ เห็นเพียงดวงตากับคิ้วเข้มขมวดเท่านั้น

“นายท่าน!” เสียงองครักษ์ชุดดำหลายคนวิ่งกรูเข้ามาบริเวณใกล้เคียง ฮวาอิงเริ่มเห็นท่าไม่ดีและไม่รู้จะช่วยยังไงแล้วเธอจึงพยายามจะหลบหนีออกจากตรงนี้ แต่ในขณะที่เธอกำลังจะลุก มือข้างหนึ่งของชายหนุ่มก็รั้งนางไว้ พร้อมกับเอื้อนเอ่ยเสียงออกมาอย่างแผ่วเบา

“จะ...เจ้าชื่ออันใด...” นางชะงักไปเล็กน้อย คราแรกเธอเกือบจะตอบชื่อ ฮวาอิงออกไปแล้ว แต่ซูเม่ยกับสะกิดนางพร้อมกับส่ายหน้ามิให้นางพูดความจริง

“ข้าชื่อ...หลินห‍ยาง” ฮวาอิงตอบช้า ๆ ก่อนเอ่ยชื่อที่นางคิดทันควัน เป็นชื่อตัวละครที่นางเคยอ่านในนิยายจีนโบราณจากโลกเดิม “เป็นชาวบ้านละแวกนี้ ท่านปล่อยข้าไปเถิด ข้าไม่อยากตายไปอีกคน”

‘จ๊อก...’

ในขณะที่ฮวาอิงกำลังผวา เสียงท้องร้องหิวโหยของชายหนุ่มผู้บาดเจ็บเจียนตายก็ดังขึ้น ชายหนุ่มดูอ่อนแรงแทบลืมตาไม่ขึ้น  พลันเสียงฝีเท้ากลุ่มหนึ่งก็ใกล้เข้ามาเต็มที

นางไม่รู้จะช่วยเยี่ยงไร จึงหยิบเอาขนมชั้นที่เหลืออยู่ในห่อใบตองวางไว้ใกล้ ๆ ชายหนุ่ม ก่อนจะวิ่งหนีไปพร้อมกับสาวใช้ของตน

“นายท่าน!” เสียงของกลุ่มชุดดำเข้ามาใกล้อีก ชายหนุ่มที่ได้รับบาดเจ็บ พยายามหยัดร่างตัวเองขึ้นนั่งอย่างเจ็บปวด ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงเฮือกสุดท้ายที่จะเปล่งได้

“อยู่ตรงนี้!”

องครักษ์ชุดดำหลายคนเมื่อเห็นก็วิ่งกรูเข้ามาราวกับฝูงเหยี่ยว หนึ่งในนั้นที่เหมือนจะเป็นหัวหน้ารีบเข้าตรวจสอบร่างกายของชายหนุ่มที่บาดเจ็บทันที

“นายท่าน! อย่าตายนะขอรับ”

“เจ้าแช่งข้าหรือกระไร ข้ายังไม่ตาย” ชายหนุ่มที่ดูมีอำนาจกว่าองครักษ์กลุ่มนี้ เอ่ยเสียงเข้ม แต่ก็อ่อนแรงยิ่งนัก

“ใครที่ลอบทำร้ายนายท่านเพียงนี้ หรือว่าเป็นคนของชินอ๋องขอรับ” คนสนิทของชายหนุ่มบาดเจ็บเอ่ยด้วยใบหน้าไม่สู้ดีนัก ก่อนจะค่อย ๆ พยุงคนที่เขาเรียกนายท่าน

“ข้ายังไม่สามารถบอกได้ แต่ที่แน่ ๆ เป็นคนที่มีอำนาจใหญ่ในวังหลวงนี้แน่นอน จ๊อก...” หัวหน้าองครักษ์ได้ยินเสียงท้องร้อง ก็หันไปตะโกนด่าลูกน้องทันที

“พวกเจ้าบังอาจส่งเสียงท้องร้องต่อหน้าคุนายท่านได้เยี่ยงไร...ไร้มารยาท” สิ้นคำ องครักษ์ชุดดำทุกคนต่างส่ายหน้ากันพร้อมเพรียงปฏิเสธ

“ไม่ใช่พวกเจ้าแล้วจะเป็นใครได้อีกที่เสียมารยาทต่อหน้านายท่าน” หัวหน้าองครักษ์ยังคงตะเบ็งเสียงด่าทอลูกน้อง

“ไป๋อวี่พอเถอะเสียงเจ้านี่แหละที่ทำให้ข้ารำคาญใจ...” เสียงของคุณชายที่บาดเจ็บเอ่ยด้วยลมหายใจรัวระริน “พวกเจ้ารีบพาข้ากลับจวน...จะปล่อยให้ข้าสิ้นลมตรงนี้หรือกระไร”

“ข้าน้อยขอโทษขอรับคุณชาย ข้าจะรีบพาทันกลับไปรักษาโดยด่วน” วินาทีที่องครักษ์กำลังจะพานายท่านกลับ จู่ ๆ เขาก็นึกได้

“ช้าก่อน เจ้าวานให้คนเก็บห่อขนมใบตองตรงนั้นมาด้วย ข้าอยากจะทานมันหลังจากข้ากลับจวน”

 เหล่าองครักษ์มองหน้ากันไปมา แต่สุดท้ายหัวหน้าองค์รักษ์ไป๋อวี่ก็พยักหน้ารับคำสั่งก่อนจะให้ลูกน้องเดินไปเก็บขนมห่อใบตองนั้นกลับไปด้วย

ทางด้านฮวาอิงกับซูเม่ย หลังจากเดินทางจวนใกล้ถึงตำหนักเย็น ก็พบว่ามีทหารยามคุ้มกันแน่นหนากว่าเดิม ดวงตาทั้งสองสบกัน ก่อนจะเป็นซูเม่ยเอ่ยขึ้นก่อน

“คุณหนูเจ้าคะ ข้ามีวิธี!”

“ยังไง” ฮวาอิงทำหน้าหยักคิ้ว

“แต่วิธีนี้อาจจะดูไม่ดีเสียหน่อย...คุณหนูจะถือตัวรึเปล่าเจ้าคะ”

“นี่ซูเม่ย เจ้าเห็นข้าเป็นคนเช่นไร ข้าไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้น ไปเถอะ...การที่เรายืนอยู่ตรงนี้เสี่ยงกว่ามาก เนื้อตัวข้าก็มีกลิ่นคาวเลือดอยู่ด้วย ขืนทหารเดินออกมาตรงนี้มีหวังข้าโดนจับประหารชีวิต เหมือนศาลไคฟงแหง ๆ”

“ศาลไคฟง?”

“ไม่ต้องสงสัยแล้ว รีบพาข้าไปได้แล้ว” ซูเม่ยมองหน้านายของตนด้วยความงุนงง เพราะบ่อยครั้งหลังจากที่คุณหนูของนางฟื้นขึ้นมา ก็มักจะพูดคำแปลกประหลาดที่นางไม่เข้าใจ พานทำให้ยิ่งสงสารชะตากรรมนายของตน

ซูเม่ยพาฮวาอิงเดินหลบ ๆ ซ่อน ๆ ในเงามืดตรงดิ่งไปตรอกกำแพงหลังวัง ลอบกลับสู่ตำหนักเย็นผ่านช่องทางหมาลอด จวบเดินมาถึงเรือนของตนด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนนะนอนแผ่กองบนพื้นแบบไม่มีท่าทีกุลสตรีใด ๆ

“คุณหนูเดี๋ยวข้าไปเตรียมน้ำอุ่น ๆ ให้นะเจ้าคะ”

“ขอบใจเจ้ามากซูเม่ย เจ้าเองก็ต้องดื่มเช่นกันนะ”

“เจ้าค่ะ”

หลังจากซูเม่ยเดินออกจากห้องไป ฮวาอิงหยัดตัวขึ้นลุกนั่ง ก่อนจะมองถุงเงินของตนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“นี่เป็นเงินที่ ข้าหามาได้ด้วยตัวคนเดียวครั้งแรงที่ข้าลงมือทำโดยไม่ต้องให้ใครบงการ มีความสุขจัง” นางเทเงินจากถุงหลายอีแปะลงบนฝ่ามือเพื่อเชยชมก้าวแรกของการเปิดขายขนม ก่อนจะเก็บลงในถุงผ้าเหมือนเคย และเตรียมตัวไปชำระร่างกายเสียหน่อย

“จะว่าไปชายคนนั้นจะตายไหมเนี่ย แผลก็ลึกขนาดนั้น เฮ้อ...แต่ข้าเองก็รักชีวิต ข้าช่วยได้เท่านี้จริง ๆ หวังว่าเขาจะอยู่รอดปลอดภัยนะ ข้าไม่รู้ชื่อ ไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่ข้าก็หวังว่าเขาจะรอดชีวิต...และได้กินขนมชั้นสักชิ้นเถอะ นั่นมันของที่หาไม่ได้จากโลกนี้เชียวนะ”