ตอนที่ 6-2 ศึกปะทะเชิง

(ทางด้าน...ตำหนักเย็นเรือนของฮวาอิง)

ทั้งสองลัดเลาะกลับเข้าตำหนักเย็น แสงอาทิตย์ลอดผ่านกิ่งไม้สูง กระทบผืนผ้าสีหม่นของชุดชาวบ้านที่สองนางสวมอยู่

เสียงย่ำเท้าหนัก ๆ หยุดลงเมื่อถึงศาลาไม้หลังเรือนของตน ฮวาอิงยกชายแขนเสื้อเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก จากนั้นจึงกอดอกนั่งลงบนม้านั่งด้วยใบหน้าแสดงความกังวลออกมาชัดเจน

“คุณหนู เราจะเอาอย่างไรต่อดีเจ้าคะ?” ซูเม่ยนั่งตาม ตาคิ้วขมวดแน่น

ฮวาอิงหลุบตาลงเล็กน้อย พลางหยิบพัดเก่า ๆ จากอกเสื้อออกมากางแล้วพัดเบา ๆ

“ข้าก็กำลังคิดอยู่ ซูเม่ย หากเราปล่อยไว้เช่นนี้ ช่องทางทำมาค้าขายของเราก็พังกันพอดี”

“คุณหนูเจ้าคะ หรือพวกเขาจะเป็นขุนนางจากวัง?” ซูเม่ยเอ่ยเสียงเบาลง

ฮวาอิงหรี่ตาลงก่อนจะพับพัดช้า ๆ วางลงตัก

“เจ้าจำตอนที่ข้าเริ่มขายขนมได้หรือไม่? คนที่เฝ้ามองข้าไม่ใช่โจร ไม่ใช่พวกนักเลงตลาด แต่ดู...นิ่งเกินไป มีวินัยเกินไป เหมือนพวกที่ฝึกการสะกดรอยมาอย่างดี”

“ทหาร? องครักษ์?” ซูเม่ยเบิกตากว้าง

ฮวาอิงยิ้มบาง ๆ เงียบไปครู่ ซูเม่ยเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าหนักใจ

“หากเขามาจากวัง...บางที พวกเขาอาจเป็นคนที่มีอำนาจมากก็ได้ คุณหนูหรือเราควรหนีไปให้ไกลดีเจ้าคะ?”

ฮวาอิงส่ายหน้าไปมา

“ไม่...ข้าแบกรับเมืองซ่างผิงอยู่ หากทำเช่นนั้น จะกระทบต่อเมืองเกิดมิใช่หรือ เอาเป็นว่าเราจักไม่หนี แต่...ข้าต้องรู้ว่าพวกเขาคือใคร ต้องการอะไร เพื่อที่ข้าและเจ้าจะได้ระวังตัวมากขึ้น”

“คุณหนูจะทำอย่างไรเจ้าคะ?”

ฮวาอิงยกยิ้มจาง ๆ ในดวงตาเจือความเย็นเฉียบ

“เพราะข้ายังไม่รู้จุดประสงค์ที่แน่ชัดของพวกเขา จะทำการบุ่มบ่ามมิได้ ดังนั้นเราจะสร้าง ข่าวลวง ข้าจะให้เจ้าพูดให้ได้ยินไปทั่วตลาดว่า วันพรุ่งเราจะย้ายแผงไปฝั่งของตลาดอีกด้าน”

“แล้วแผงร้านขนมของคุณหนู?” ซูเม่ยเบิกตากว้าง

“ตั้งที่เดิม แต่เปลี่ยนเวลาช้าลงสองเค่อ เสื้อผ้าก็ต้องเปลี่ยนทั้งหมด หากคนพวกนั้นโผล่ที่ตลาดอีกฝั่งจริง เราจะรู้แน่ว่ากำลังถูกสะกดรอย และติดตามด้วยจุดประสงค์อื่น ไม่ใช่จับโจร หรือตรวจคนเข้าเมืองตามปกติ”

“บ่าวจะบ่นเสียงดังตามร้านน้ำชาให้ทั่วเลยเจ้าค่ะคุณหนู” ซูเม่ยพยักหน้าตาม

“ฮ่า...ข้าเชื่อว่าเจ้าทำได้เก่งนักนะเรื่องเช่นนี้” ฮวาอิงหัวเราะลั่น

ฮวาอิงกับซูเม่ยสบตาก่อนจะยิ้มรับกับแผนการที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่ง

เช้ารุ่งอรุณยามสาย ฮวาอิงและสาวใช้ของตน ลุกขึ้นทำขนมชั้นดังเดิม กลิ่นขนมในถาดนึ่งลอยอบอวลในอากาศ ก่อนจะหอบไปตั้งแผงลอยอย่างไม่เร่งรีบนัก เหตุเพราะเลื่อนเวลาเปิดแผงออกไปกว่าสองเค่อ ทว่าลูกค้าขาประจำหลายคนยังคงเวียนกันไม่ขาด แม้ฮวาอิงจะให้ซูเม่ยประกาศข่าวลวงเรื่องย้ายแผงขายไปแล้วก็ตาม

ฮวาอิงในชุดชาวบ้านสีสันสดใสกว่าครั้งไหน มีผ้าคลุมไหล่ทับ แววตาใต้ผ้าคลุมศีรษะจับตามองทุกการเคลื่อนไหวรอบตัวอย่างนิ่งสงบ

ในขณะเดียวกัน ซูเม่ยที่กำลังตักขนมใส่ห่อใบตองเล็กให้ลูกค้าอย่างคล่องแคล่วนั้น เงาของชายบุรุษก็ปรากฏหน้าร้านอีกครา

บุรุษหน้าตาคุ้นเคย (หวังอ๋อง) ยืนตัวตรง เสื้อตัวยาวสีเข้มสะอาดเกลี้ยง ขลิบผ้าบริเวณแขน เป็นงานฝีมือที่แม้จะเจตนาเรียบง่าย แต่กลับบ่งบอกฐานะไม่ใช่สามัญชน

ดูท่าครั้งนี้คงตั้งใจเปิดเผยตัวตนสินะ

“ข้ามาแล้ว...แม่นางหลินหยาง” หวังอ๋องเอ่ยพลางส่งยิ้ม ดวงตาคู่นั้นทอดมองฮวาอิงราวกับเคยสนทนามานับสิบครา ฮวาอิงวางถาดขนมชั้นลงช้า ๆ ก่อนเอ่ยตอบด้วยเสียงเรียบ

“คุณชายจากวัง มีธุระอันใดเจ้าคะ?”

หวังอ๋องหัวเราะราวกับมองว่า นางกำลังหยอกเย้า เพราะตอนนี้หวังอ๋องมั่นใจแล้วว่า ฮวาอิงคงรู้แล้วว่าตนคืนที่ที่นางช่วยไว้คราก่อน

“ข้าเพียงติดใจขนม...หรืออาจติดใจคนทำ”

ฮวาอิงคิ้วขมวดเล็กน้อย แต่ยังไม่ตอบในทันที นางเพียงปรายตาไปทางถาดขนมแล้วเอ่ยเสียงเรียบ

“หากคุณชายอยากกิน ข้าจักขายให้ เพราะข้าไม่ได้ทำแจกแต่อย่างใด คำชมไม่อาจลดราคาได้หรอกเจ้าคะ”

“โหดร้ายนัก” หวังอ๋องหัวเราะเบา ๆ รับห่อขนมชั้นจากซูเม่ย พลางหยิบชิ้นหนึ่งชิมอย่างตั้งใจ “รสชาติเหมือนเดิมไม่มีผิด แต่รูปร่างเหมือนจะละเอียดขึ้นนะ”

“ขนมมันก็เหมือนคนเจ้าค่ะ ต้องพัฒนาบ้าง ไม่ใช่ย่ำอยู่กับที่” คำพูดของฮวาอิงดูเรียบ แต่ปลายเสียงแฝงน้ำหนักประหลาด จน หวังอ๋องสัมผัสได้

“อืม...ข้าเห็นด้วย” บุรุษหนุ่มเอ่ยเสียงต่ำลงเล็กน้อย “โดยเฉพาะกับคนในเงา ที่ควรเปล่งประกาย” ดวงตาทั้งสองประสานกันนั่งงัน

ซูเม่ยที่อยู่ไม่ไกลมองทั้งคู่ ไม่แม้แต่จะเอ่ยเสียง แต่ภาพเบื้องหน้ากลับรู้สึกรับรู้ได้ถึงแรงเชือดเฉือนทางอารมณ์ที่รุนแรงดั่งสายฟ้าฟาด

“คุณชายพูดประหลาดยิ่ง ไม่สิ ข้าต้องเรียกท่านว่าอันใด วันก่อนเป็นคนต่างแดนมอซอ วันนี้เป็นคุณชายผู้สง่า”

“ฮ่า... เอาเถอะ ข้าขอรับขนมยี่สิบชิ้นแล้วกันแม่นาง” หวังอ๋องรับขนม หยิบถุงเงินวางไว้ ก่อนเดินจากไป เหมือนคุณชายธรรมดา แต่ทุกอย่างก้าวของเขากลับ มั่งคง เงียบงัน และ จงใจที่จะเดินแวะร้านของนางร้านเดียว

ฮวาอิงเริ่มมั่นใจแล้วว่า บุรุษหนุ่มคนนั้นคือคนที่นางเคยช่วยไว้จริง ๆ แต่นางยังไม่เข้าใจถึงจุดประสงค์ที่คนผู้นั้นเข้ามาปรากฏตัวต่อหน้านาง อีกทั้งยังสะกดรอยอีกจนทำให้รู้สึกอึดอัด และระแวงไปเสียหมด

ค่ำวันนั้น หลังจากกลับมายังตำหนักเย็น ฮวาอิงนั่งไขว่ห้างบนเบาะ ท่ามกลางแสงจากตะเกียงจุดอยู่เพียงดวงเดียวในห้อง ความเงียบสงบมีเพียงเสียงปลายพู่กันขูดกระดาษเบา ๆ บนหน้ากระดาษหยาบ มีอักขระแปลกประหลาด ภาษาจากโลกเดิมที่นางเขียนบันทึกไว้เตือนความจำของนาง

ผู้ชายคนนั้นมาที่แผงขนมฉันอีกแล้ว

เขาต้องเป็นคนจากในวังหลวงแน่

เขากำลังเล่น เกม กับฉันเหรอ น่าสนใจดีนี่

ฮวาอิงวางพู่กันลง ก่อนพิงหลังกับเสาไม้เก่าที่อยู่ด้านหลัง เงยหน้ามองเพดานผุ ๆ ด้วยสีหน้าครุ่นคิดในใจเงียบงัน

หากข้าไม่ทันเกม ครั้งหน้า เขาอาจจะรู้ความจริงว่า ข้าคือ ฮวาอิงบุตรีของเจ้าเมืองซ่างผิง จากตำหนักเย็นแน่ ไม่สิข้าว่าบางทีคนผู้นั้นอาจรู้แล้วก็ได้ว่าข้าคือผู้ใด