Masuk“อยู่นิ่ง ๆ เถิดพี่จะอุ้มเจ้าออกไปเอง ให้เจ้าหน้าเหม็นพวกนี้นอนกันเองได้แล้ว เพราะเติบโตจนโต้เถียงพี่ได้ทุกคำ” อ๋องหนานกระซิบข้างใบหูลี่เซียนเสียงเบา เพราะเขาคิดถึงเรือนร่างอวบอิ่มเต็มที เจ้าพวกหน้าเหม็นทั้งสองคนนั้นกีดกันเขาอยู่ทุกวัน ยิ่งพอรู้ว่ามีน้องน้อยนอนอยู่ในท้องของมารดา ยิ่งหวงนา
อ๋องหนานเดินไปหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ ชายารัก และเอ่ยออกมาให้บุตรชายทั้งสองคนได้ยินด้วย จะได้ช่วยกันร้องขอน้องสาวจากมารดา “น้องสาว หรือขอรับ” เฟยเทียนเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้นดีใจ ทั้งยังนึกสงสัยว่าน้องสาวจะหน้าตาเช่นไร จะหน้าตาเหมือนพวกเขาหรือไม่ “น้องสาว จะงดงามเหมือนท่าน
กาลเวลาผันผ่านไป 5 ปีแล้ว ยามนี้ในตำหนักของอ๋องหนานกงชิง มีอ๋องน้อยฝาแฝดชายวัย 4 หนาว ที่มีใบหน้าหล่อเหลาถอดแบบบิดามามิมีผิดเพี้ยน ผิวกายของเด็กชายขาวเนียนละเอียดเยี่ยงมารดาของพวกเขา ทั้งยังตัวอวบอ้วนน่ารักน่าชังจนเสด็จลุงฮ่องเต้ และเสด็จป้าฮองเฮาเรียกหาให้เข้าวังอยู่เสมอ เจ้าหัวผักกาดทั้
“เจ้ากินพี่แล้ว จากนี้ให้พี่กินเจ้าเสียบ้าง จะได้รู้ว่าพี่ทรมานเพียงใด” มือใหญ่กำลังจะจับขาเรียวให้อ้าออกจากกัน เพื่อดื่มน้ำหวานที่เขาถวิลหามานานนับเดือน จนในครั้งนั้นเกือบจะได้ปีนจวนตระกูลโจวเสียแล้ว ยังดีที่พี่ชายของเขาสั่งห้ามไว้ได้ทัน ทั้งยังเลื่อนวันอภิเษกสมรสเข้ามาให้เร็วกว่าเดิมจน
“อ่าส์ นางจิ้งจอกตัวน้อย” เสียงแหบพร่าเอ่ยออกมา เมื่อเห็นชายาผู้งดงามกลืนกินน้ำรักของเขาจนหมดเกลี้ยง แค่เพียงนางยินยอมให้เขาเชยชมร่างกายที่อวบอิ่มของนาง เขาก็แทบจะบ้าคลั่งเมื่อต้องอยู่ห่างจากร่างงดงาม ทว่ายามนี้นางกลับมากลืนกินเขาเช่นนี้ เห็นทีว่าชีวิตหลังจากนี้เขาคงอยู่ห่างชายารักไม่ได้อ
โจวลี่เซียนเงยหน้าขึ้นมองบุรุษที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสวามีของนางอย่างถูกต้องตามธรรมเนียมประเพณี เขาช่างสง่างามจนใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น แก้มนวลก็เห่อร้อนขึ้นมาเมื่อนึกจินตนาการไปถึงบทรักอันร้อนแรง ที่นางจะมอบให้สวามีในค่ำคืนเข้าหออย่างเป็นทางการนี้ “เมาหรือเจ้าคะ” น้ำเ
ตำหนักอ๋องหนานกงชิง บุรุษหน้านิ่งเจ้าของตำหนัก นั่งทำงานอยู่เงียบ ๆ ในห้องทรงงานส่วนพระองค์ มีองครักษ์คนสนิทยืนอยู่ข้างกายคอยถวายงาน และคอยช่วยฝนหมึกให้อยู่เป็นประจำ “ฟานจง เรื่องนักฆ่าที่มาดักทำร้ายโจวลี่เซียนในวันนั้น ได้เบาะแสอะไรเพิ่มเติมบ้างหรือยัง” “ขอรับท่
“เจ้ากลับขึ้นไปบนรถม้าเถิด ข้าจะขี่ม้าตามไปส่งถึงจวนราชครูเอง” “ขอบพระทัยเพคะ” โจวลี่เซียนเดินไปหยุดหน้ารถม้า แล้วเรียกลุงหยวนคนขับรถม้า ให้ลงมาบังคับรถม้า จากนั้นก็กระโดดขึ้นไปบนรถม้าด้วยท่าทางคล่องแคล่ว ไม่ได้หันมาสนใจมองอ๋องหนาน ที่กำลังนึกสงสัยในตัวนางอยู่หลายอย่างอีกเลย
“เสี่ยวเออร์ ไม่ต้องรบกวนท่านอ๋องหรอก ข้าโจวลี่เซียนผู้นี้พอจะมีตำลึงไว้ใช้จ่ายอยู่บ้าง” น้ำเสียงหวานแต่ทว่าทรงพลังเช่นกัน เอ่ยขึ้นมาอย่างมั่นใจ และค้านสายตาผู้ชมที่มารอชมงิ้วฉากใหญ่ อยู่ในโรงน้ำชาแห่งนี้ “คารวะท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉันขออนุญาตไม่รบกวนตำลึงของท่านอ๋องนะเพคะ พอดีม
โจวลี่เซียนเดินเข้ามาในโรงน้ำชาจันทร์ฉาย พร้อมกับถิงถิง และเถียนเถียน สาวใช้คนสนิททั้งสองคน ที่มีนิสัยซื่อตรงและไม่พูดมากจนน่ารำคาญ ลี่เซียนจึงชื่นชอบที่จะออกมาเดินเที่ยวเล่น และนั่งจิบน้ำชากับพวกนางทั้งสองคน มากกว่าที่จะคบหากับพวกคุณหนูในห้องหอเหมือนเมื่อก่อน ลี่เซียนเลือกที่นั่งบริเวณช







