ท่านอ๋องข้าไม่ได้รักท่านแล้ว

โจวลี่เซียน หญิงงามล่มเมือง ลูกสาวคนเล็กของราชครูโจวเยี่ยน อาจารย์ผู้จิตใจดีงามของบรรดาเหล่าองค์ชายในราชวงศ์หนาน ถึงแม้โจวลี่เซียนจะมีความงามเป็นหนึ่ง ไม่มีสตรีคนใดในเมืองหลวง เทียบเคียงรัศมีความงามของนางได้ แต่นางกลับมีนิสัยดุร้ายชอบด่าทอบ่าวไพร่ และเอาแต่ใจตนเองเป็นอย่างยิ่ง หญิงงามคนนี้หลงรัก

“แค่ก แค่ก!!!” เสียงไอแหบแห้ง ของคนที่นอนป่วยอยู่บนเตียง ทำให้สาวใช้คนสนิทรีบนำน้ำอุ่นมาให้คนป่วยจิบ ด้วยความเป็นห่วง ถึงแม้ที่ผ่านมาพวกตนจะถูกด่าทอมากเท่าไร ก็ไม่เคยเก็บเอาคำด่าทอนั้น มาโกรธเคืองคุณหนูเลยสักครั้ง “อึก อึก…” “ลี่เอ๋อร์ลูกแม่ เจ้ากลับมาแล้ว ค่อย ๆ จ

“เสี่ยวเออร์ ไม่ต้องรบกวนท่านอ๋องหรอก ข้าโจวลี่เซียนผู้นี้พอจะมีตำลึงไว้ใช้จ่ายอยู่บ้าง” น้ำเสียงหวานแต่ทว่าทรงพลังเช่นกัน เอ่ยขึ้นมาอย่างมั่นใจ และค้านสายตาผู้ชมที่มารอชมงิ้วฉากใหญ่ อยู่ในโรงน้ำชาแห่งนี้ “คารวะท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉันขออนุญาตไม่รบกวนตำลึงของท่านอ๋องนะเพคะ พอดีม

ตำหนักอ๋องหนานกงชิง บุรุษหน้านิ่งเจ้าของตำหนัก นั่งทำงานอยู่เงียบ ๆ ในห้องทรงงานส่วนพระองค์ มีองครักษ์คนสนิทยืนอยู่ข้างกายคอยถวายงาน และคอยช่วยฝนหมึกให้อยู่เป็นประจำ “ฟานจง เรื่องนักฆ่าที่มาดักทำร้ายโจวลี่เซียนในวันนั้น ได้เบาะแสอะไรเพิ่มเติมบ้างหรือยัง” “ขอรับท่

“เส้นทางที่หม่อมฉันกับผู้ติดตาม กำลังจะเดินเท้าเข้าไปในป่า เป็นเส้นทางที่ยากลำบากยิ่งนัก ท่านอ๋องทรงแน่ใจแล้วหรือเพคะที่จะตามไปส่ง” ลี่เซียนที่ไม่ได้รู้สึกยินดี กับการที่อ๋องหนานจะตามไปส่งนางถึงที่พักของท่านอาจารย์ จึงได้บอกความจริงออกไปตามตรงว่า ตนเองกับผู้ติดตามจะเดินเท้าเข้าไปในป่าลึก