บทที่ 11 มารยาท่านอ๋อง 1/3

การเดินทางผ่านมาหลายชั่วยามตัดป่าเขาเลี่ยงตัวเมือง เพื่อหลีกหนีความวุ่นวายตามความประสงค์ของไท่จื่อมู่หรงลู่เฉิน แต่ดูเหมือนว่าความต้องการของรัชทายาทหนุ่มจะไม่เป็นดั่งที่หวัง 

เสียงฆ่าฟันแว่วเข้ามาให้ได้ยินจากที่ไกล ๆ กลิ่นคาวเลือดลอยคุ้งมาตามสายลม โชยปะทะจมูกบ่งบอกให้พวกเขารู้ว่าข้างหน้ามีเรื่องยุ่งยากที่ไม่ควรเข้าไปมีส่วนร่วม

“ไทจื่อ ด้านหน้า…” สือหลงโหยวหันไปหาองค์รัชทายาทมู่หรงลู่เฉิน เขามอบหน้าที่ตัดใจให้ผู้มีศักดิ์สูงสุดในที่นี้ในการตัดสินใจว่าจะทำเช่นไรต่อ แต่ยังไม่ทันได้ตกลงหรือกล่าวสิ่งใด ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่มีทางเลือก และต้องติดร่างแหไปด้วยแล้ว 

เพราะ…

เหล่าชายชุดดำที่เหมือนจะเป็นผู้ร้าย หันมาสนใจเหยื่อผู้มาใหม่ วิ่งกรูเข้ามาหวังฉกชิงทรัพย์สิน พวกมันพุ่งเข้ามาหาผู้ที่คิดว่าจัดการง่ายที่สุดก่อนใคร และคนที่อ่อนปวกเปียกในสายตาพวกมัน เห็นทีจะเป็นชินอ๋องที่สวมหน้ากากจอมเสเพลไร้แรงฆ่าไก่ชื่อดังผู้นี้ 

“อย่า ๆ อย่าเข้ามาใกล้ข้า” 

เสียงร้องแหกปากโวยวายดังออกมาจากริมฝีปากของชินอ๋องเจ้าแห่งความวุ่นวาย ที่ยังคงทำหน้าที่เป็นตัวบัดซบที่ดีอย่างไม่ขาดตกบกพร่องแม้แต่น้อยแม้อยู่กลางป่ากลางเขา

สายตาสองคู่มองไล่ตามหลังชินอ๋องไป ถึงกับบนกลอกตาเอือมระอากับภาพที่เห็น มู่หรงลู่เฉินยกมือนวดขมับตัวเองเบา ๆ “ตามไปช่วยชินอ๋อง”

“พ่ะย่ะค่ะองค์รัชทายาท” สือหลงโหยวรับบัญชาไล่ตามคนที่ตกใจวิ่งไม่รู้ทิศหนีโจรป่า คนที่หาความยุ่งยากมาให้เขา

มู่หรงลู่เฉินตามญาติผู้พี่อย่างระมัดระวัง เขาไม่รู้ว่าโจรป่ากลุ่มนี้ร้ายกาจเพียงใด ในใจอยากจับมัดพี่ชายผูกไว้กับเอว อีกใจก็อยากจับส่งคืนเสด็จพ่อให้ดูแลหลานรักด้วยพระองค์เอง แต่เมื่อรับของร้อนมาจากทุกคนแล้ว เขาก็ได้แต่ดูแลพี่ชายจอมยุ่งต่อ

นี่เป็นหนึ่งในเหตุผลทั้งหมดทั้งมวลที่ทำให้พวกเขาตัดสินใจหลีกเลี่ยงผู้คนมาตลอดทาง แต่ไม่วายก็ต้องมีเหตุให้ปวดหัวอยู่ดี

เยี่ยหยางยังคงเสียงดังลั่นได้คงเส้นคงวาเสียงไม่มีตก สุ่มสี่สุ่มห้าวิ่งไม่ลืมหูลืมตา ทิ้งม้าที่ไม่รู้มันวิ่งหนีหายไปไหนพอ ๆ กับเจ้านายที่ขี่มันที่วิ่งเข้าไปกลางวงคมกระบี่อย่างไม่มีใครล่วงรู้ความคิดที่แท้จริง 

มู่หรงลู่เฉินเห็นญาติผู้พี่ตกอยู่ท่ามกลางอันตราย ก็พยายามฝ่าวงล้อมของชายชุดดำที่มารุมห้อมล้อม แต่เหมือนจะยิ่งตึงมือสลัดไม่หลุด 

ชินอ๋องมู่หรงเยี่ยหยางผู้หาเรื่องวุ่น วิ่งเข้าสู่ใจกลางที่สถานที่ก่อเหตุด้วยตัวเองอย่างมีจุดประสงค์ เขาก้มคู้กุมหัวลงกรีดร้องเหมือนกลัวคมกระบี่คมดาบที่พุ่งเข้ามาอย่างคนขี้ขลาด เมื่อลู่เฉินและสือหลงโหยงมองมา 

แต่เมื่อใดที่ทั้งคู่ละสายตาไปรับมือกับศัตรูตรงหน้าตัวเอง ตัวบัดซบกลับมีท่าร่างที่พลิ้วไหว เดินอาจ ๆ หลบหลีกคมอาวุธอย่างสบาย ๆ เหมือนเดินเล่นในสวนหลังบ้านอย่างมีฝีมือ และไม่มีใครสังเกตเห็นแม้แต่น้อยว่าเขาก็มีอาวุธ

กิ่งไม้เรียวเล็กยาวประมาณท่อนแขนถูกควงในมือ ดวงตาเฉียบคมกวาดมองชายชุดดำที่ล้อม ตอนแรกก็แค่จะเข้ามาดูให้แน่ใจว่า ไอเวทที่เขาจับได้เป็นของจริงหรือไม่ 

ถ้าหากพวกมันไม่คิดลงมือกับเขา เยี่ยหยางอาจปล่อยให้พวกมันทำมาหากินตามปกติ แถมบริจาคสมทบทุนด้วยความเมตตาให้อีกนิดหน่อย แต่ดันชี้ของมีคมของอันตรายใส่เขาก่อนใครนี่สิ สงสัยพวกมันจะดวงตกถึงคราวเผชิญเคราะห์ เพราะเขาสามารถเชือดคอพวกมันได้เร็วกว่าใครในสามคนนี้ เขาก็แค่ไม่อยากทำก็เท่านั้น ทว่าพวกมันกลับคิดลงมือกับเขา

เช่นนั้นก็เล่นด้วยกันสักหน่อยเถอะ

เยี่ยหยางแสร้งวิ่งมั่วซั่ว จนออกห่างจากสายตาจับผิดของมู่หรงลู่เฉิน และสือหลงโหยว อยู่ท่ามใจกลางพวกอยากเจ็บตัว

ชายชุดดำล้อมเยี่ยหยาง ยืนนิ่งดูเชิงเหมือนรอสัญญาณบุก ทันทีที่มีชายคนหนึ่งเสือกคมดาบเข้ามา ท่อนแขนของเยี่ยหยาง ก็ตวัดกิ่งไม้เรียวสกัดต้าน ปลายดาบห่างจากเขาเพียงหนึ่งช่วงตัวก็ไม่สามารถขยับเข้ามาทำร้ายเขาได้ลอยเข้ากระแทกต้นไม้ด้านข้างจนหมดสติทันที

‘เหอะ! อ่อนว่ะ แค่คาถาลอยตัว เหวี่ยงกระแทกต้นไม้เบา ๆ ก็สลบ’