ไม่อยากเป็นแค่พี่น้อง

ไม่อยากเป็นแค่พี่น้อง

last updateTerakhir Diperbarui : 2024-12-13
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 Peringkat. 1 Ulasan
26Bab
1.5KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เมื่อถูกปลูกฝังมาตั้งแต่เล็กจนโต ว่าทั้งคู่เป็นพี่น้องกัน แต่คนทั้งคู่กลับอยากที่เป็นมากกว่านั้น แล้วมันจะสามารถเป็นไปได้ไหม ต้องมาลุ้นเอาใจช่วยพี่คินกับน้องวาด้วยนะคะ

Lihat lebih banyak

Bab 1

EP 1 พี่ชายน้องชาย

"Woy! Mobil gue!"

Teriakanku sepertinya tidak digubris oleh si penabrak yang meninggalkan baret panjang pada sisi kiri sedan putihku di area parkir. Kendaraan roda dua yang kutebak bermesin besar itu justru menaikkan kecepatan saat kukejar.

"Abra! Hei! Tunggu!" Teman kencanku turut berteriak saat aku memasuki mobil tanpa menunggunya.

Jelas teriakan itu tertuju padaku, terdengar bising bersama ketukan di badan mobil, tapi enggak penting. Aku lebih terobsesi menangkap oknum enggak tahu diri yang seharusnya minta maaf karena merusak mobilku yang masih terhitung cicilan empat tahun lagi. "Dia harus ganti rugi."

Kecepatan sedanku meninggi pada jalan turun memutar, berusaha mengimbangi kecepatan dari motor sport hitam yang tampilannya rajin banget wara-wiri dalam acara sinetron langganan Mama, sebelum mencapai pembatas pemeriksaan karcis parkir.

Namun, terlambat. Antrian panjang pada barisan roda empat menahan laju meski klakson kupukul berkali-kali. "Sial!"

Hal yang tak mampu kuhentikan selain hujan turun di luaran, mungkin bibirku yang belum mampu berhenti mengumpat karena kecewa. Untuk apa? Tuntutan ganti rugi?

Bukan hanya itu.

Kulirik layar ponsel yang terus bergetar setelah dikeluarkan dari saku celana. Panggilan tak terjawab dua kali dari pasangan kencanku dan dua puluh lima dari rumah sakit. Tentu aku bakal mengernyit. Panggilan apa yang masuk pada libur akhir tahun?

Satu panggilan lagi, kuhubungkan pada pelantang tanpa kabel di telinga. "Selamat malam Natal, Mbak Risa," sapaku setenang mungkin meski napas yang berembus terdengar menahan tekanan dari emosi di dada.

Barisan maju sampai batas dua kendaraan. Kulajukan si sedan putih perlahan sambil mendengarkan instruksi dari seberang panggilan dengan sabar. Jerat dasiku pun telah melonggar saat berhenti di samping loket pengembalian karcis, dan ... dobel sial.

"Maaf, Mas. Karcis saya kayaknya nyelip." Alasan yang terkemuka dari bibirku justru semakin menambah panas hawa di dalam mobil meski jendela terbuka lebar. Bukan hanya karcis, tapi dompet yang harusnya terasa pada saku belakang celana sudah tidak ada bentuknya.

Keringat terasa menuruni pelipis dalam suhu berbeda. Dingin. Mungkin mengimbangi suasana yang tercipta ketika petugas keamanan mengarahkan laju mobil ke sisi kosong dekat trotoar. Jas gelapku sudah lepas dari tubuh saat diminta keluar dan menghadapi benda panjang yang digunakan untuk mendeteksi logam.

Tentu tidak ada apa pun. Termasuk dompetku. Memikirkannya saja sudah menambah kekesalan. Gara-gara si pemilik motor sport hitam itu. Sudah kucatat dalam ingatan plat nomornya. KT 4807 ZA.

"Pak Abra?" tanya pemilik panggilan yang ternyata masih tersambung pada perangkat di telinga, menyadarkan jika aku masih berada dalam dunia nyata yang secara kebetulan tidak mendukung.

"Ya, Mbak Risa?" Kulirik Arloji sementara menunggu petugas keamanan bicara menggunakan perangkat komunikasinya yang serupa telepon di zaman 90-an. Punggungku sudah bersandar pada badan mobil, menopang lelah yang telah menggelayut. "Mungkin agak terlambat. Memang tidak ada yang berjaga?"

Jawaban yang kuterima seolah menyingkirkan obsesi dendam dalam sekejap. Penjelasan kondisi pasien yang dipaparkan Mbak Risa memaksaku meninggalkan kendaraan beserta kunci dan kartu nama.

***

Wanita yang kusebut Mbak Risa menyambut di lorong UGD dengan beberapa map di tangan. Dalam sekejap, lembaran kertas di dalamnya berpindah tangan. Lembar pertama menunjukkan centang formulir data diri diikuti coretan keluhan pingsan karena kelelahan, sesak napas, kelebihan berat badan, dan edema dari pria paruh baya yang seharusnya mampu beristirahat di masa tua justru memiliki pekerjaan sebagai kuli panggul.

Tidak ada yang salah dengan profesi, hanya saja aku mempertimbangkan risiko terburuk dengan adanya edema, pembengkakan pada tungkai kaki bawah, terutama setelah aku melihat pasien. Pemilik nama Raden Sumirno itu terbaring dengan bantuan masker oksigen. Dadanya bergerak naik turun dengan cepat.

"Ada kemungkinan kardiomegali," tebakku saat melihat tampilan layar di samping tempat tidur menunjukkan angka-angka rumit. Tekanan mencapai 232/120 biasanya mampu mengakibatkan stroke pada pasien. Termasuk tanda-tanda dari hasil anamnesi yang kubaca dari lembaran. Kulirik Mbak Risa dan menanyakan, "Sudah hubungi Pak Anan?" nama dokter khusus bagian kardiologi yang mengurus penyakit jantung dan pembuluh darah.

"Sudah, Pak. Tadi diarahkan obat dulu, tapi pasien sudah kesulitan bernapas," jawabnya di belakangku.

"Kita enggak bisa memutuskan. Ini urusannya Pak Anan. Masih ada rujukan tes lagi?" Aku memasang stetoskop, memastikan secara manual detak jantung yang terdengar cepat setiap detik berlalu, memeriksa pembesaran pupil di matanya. Setelah menekan-nekan permukaan kulit yang membengkak, benar, ini edema, cairan yang menumpuk di bawah kulit.

"Masih menunggu hasil tes darah dan rontgen, Pak."

"Ada lagi?"

"Obat-obatan yang diminta tidak tersedia."

"Ada risiko alergi?" Lembar di tanganku sampai perlu dibolak-balik, tetapi tak ada petunjuk pengisian dalam lembar riwayat obat. "Keluarganya?"

Mbak Risa melangkah setelah memastikan selang infus dan oksigen berjalan baik. Sementara aku berbalik dan mempersilakannya lebih dulu melalui lorong khusus petugas medis.

"Tidak ada dokter lain?"

"Bu Dara dan Pak Agus sedang menangani korban kecelakaan bus, Pak. Sepertinya tidak sedikit."

Penjelasannya bisa ditoleransi, tapi hari liburku justru harus terpangkas karena kasus darurat. Kapan sih ada waktu libur untuk petugas tingkat rendah?

"Pantas saja jalanan masuk sini tadi macet." Sumpah, aku hanya beralasan karena terlalu lama berada di jalan. Proses memesan taksi daring hingga penjemputan tidak bisa dilakukan dalam sekali kedip. Orang-orang hanya tidak mengerti jika jalan menuju profesi kedokteran tidaklah mudah. Sudah bertitel pun belum tentu punya waktu pribadi.

"Maaf, Pak Abra. Tadi saya coba telepon ke rumah, ternyata Bapak belum ketemu keluarga, ya?"

Langkahku berhenti di depan meja petugas. Absensi masih dilakukan manual dengan menulis nama, waktu jaga, hingga tanda tangan. Seharusnya rumah sakit besar nan maju tempatku bertugas sudah memiliki sistem yang lebih moderen. Punya bangunan tinggi menggunakan lift misalnya. Belum ada. Mungkin, ya, di gedung naratama depan yang hanya bisa dibayar dengan harga mahal.

Aku berusaha menertawakan pertanyaannya meski di dalam rasanya mengganjal. "Keluarga? Yang mana yah, Mbak?"

"Itu ... nomor yang tertera di informasi, Pak."

Baru ingat. Nomor yang kucantumkan sebagai panggilan darurat ketika awal bertugas sebagai dokter jaga. Siapa yang bisa kusebut sebagai keluarga jika hanya diingat saat wisuda? Siapa yang bisa kusebut keluarga jika mereka pun berpisah tanpa mempertanyakan keinginanku untuk bertahan?

"Lain kali hapus saja nomor itu dari data. Jadi, di mana keluarga Pak Raden tanpa kumis?"

Mbak Risa bergeser pada buku lain di meja sebelahnya. Buku yang kulihat masih baru itu mungkin akan segera berganti kurang dari satu minggu lagi dengan alasan tutup bulan. Dia lalu berpindah pada mikrofon di dekat bagian pendaftaran pasien dan memanggil, "Ariesta Kanaya?"

Tunggu. Aku kenal nama ini. Apa benar Ariesta Kanaya? Aya, gadis satu kelas denganku yang selalu menangis saat jam istirahat. Rasa penasaran membuatku tak sabar menengok dari loket kaca yang membatasi.

Benar, dia Aya yang sama dengan penampilan berbeda.

***

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

กันยา
กันยา
ดีอยู่นิดนึงง
2024-12-20 16:58:12
0
0
26 Bab
EP 1 พี่ชายน้องชาย
ณ.ที่บ้านของทิวา วันนี้พ่อแม่ของภาคินและพ่อแม่ของทิวากำลังนั่งคุยปรึกษากันอยู่ภายในบ้าน เพราะวันนี้ ทิวาจะต้องไปเรียนที่มหาวิทยาลัย และต้องย้ายไปอยู่ด้วยกันกับภาคินที่คอนโดในกรุงเทพฯ ทำให้พวกเขาเป็นห่วงทิวากันเป็นอย่างมาก เพราะปกติแล้วทิวาไม่เคยเดินทางไกล หรือไปอยู่ที่ไหนไกลหูไกลตาพ่อกับแม่ของเขาเลยสักครั้ง “น้องวา ไปอยู่กับพี่คินเขา อย่าดื้อนะครับลูก ต้องเชื่อฟังพี่คินเขา คิดซะว่าพี่เขาเป็นพี่ชาย ของวานะครับลูก” พ่อตูนบอกกับลูกชายเพียงคนเดียวของเขาพร้อมกับยิ้มอ่อนโยนไปให้ “ห้ามดื้อกับพี่เขานะคะลูกน้องวา เป็นเด็กดี เชื่อฟังพี่เขานะครับ อาฝากน้องวาด้วยนะลูกพี่คิน คิดซะว่าน้องวาเป็นน้องชายของพี่คินอีกคนนะครับ ถ้าน้องดื้อก็จัดการได้เลย อาอนุญาต” แม่จูน บอกกับลูกชายเพียงคนเดียวของเธอ ก่อนจะหันไปคุยกับ ลูกชายของเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆพร้อมกับฝ่าฝังลูกชายของตัวเอง “โธ!!พ่อครับแม่ครับ วาโตแล้วนะครับ ดูแลตัวเองได้ และอีกอย่างคำว่าพี่ชายน้องชาย ก็พูดกรอกหูทุกวัน จนวาจำขึ้นใจได้แล้วครับ” ทิวาที่นั่งอยู่ กับพ่อกับแม่ของเขา บ่นอย่างกะปอดกะแปดออกมา “เด็กคนนี้นี่ ยอกย้อนเก่งนัก เดี๋ยวเถอะ”
Baca selengkapnya
EP 2 เพื่อนที่น่ารัก
หลังจากเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้วภาคินก็พาทิวาลงมาหาอะไรง่าย ทานกันที่ร้านประจำของเขา ที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโดของพวกเขามากนัก ร้านนี้เป็นร้านอาหารตามสั่งทั่วไป ที่มีเมนูหลากหลายให้ทุกคนได้เลือก อีกทั้งรสชาติยังอร่อย ได้เยอะราคาไม่แพง จึงทำให้นักศึกษาหรือคนทั่วไปมาทานที่ร้านนี้ค่อนข้างมาก “มึงจะแดกอะไร เดี๋ยวกูจะได้สั่งทีเดียว”ภาคินเอ่ยถามอีกฝ่ายที่เอาแต่นั่งมองบรรยากาศรอบ ๆ ด้วยความตื่นเต้นกับภาพที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน “พี่คินกินอะไร วาก็กินแบบนั้นแหละ”ทิวาตอบอีกฝ่ายออกไปโดยที่ไม่ได้สนใจมองเขาเพราะตัวเขาเองกำลังตื่นเต้นกับบรรยากาศรอบข้างที่ได้เห็น “เออ!!เอางั้นก็ได้ มึงพูดเองนะว่าจะกินเหมือนกูกินไม่ได้ก็อย่ามาร้องแล้วกัน” พูดจบภาคินก็เขียนเมนูใส่กระดาษก่อนจะนำกระดาษที่เขาเขียนไปส่งให้พนักงานในร้านแล้วก็กลับมานั่งที่เดิม “ไอ้คิน!!” พีระที่เป็นเพื่อนสนิทของภาคินเอ่ยตะโกนเรียกเพื่อนรักของเขาด้วยความดีใจ ก่อนจะรีบเดินตรงดิ่งมาที่โต๊ะของคนทั้งคู่ แล้วก็รีบนั่งลงข้าง ๆ ภาคินโดยที่อีกฝ่ายไม่ต้องเชิญ “อ้าว!!!ไอ้พีมึงมาได้ไงวะแล้วนี่มึงมาคนเดียวเหรอ” ภาคินเอ่ยทักทายเพื่อนของเขา “เออ กูพึ่งกลับ
Baca selengkapnya
EP 3 เปิดเรียนวันแรก
เช้านี้ ทิวารีบตื่นแต่เช้าเพื่ออาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปเรียน เพราะวันนี้เปิดเรียนเป็นวันแรก แต่เขากำลังมีปัญหากับการผูกเนกไทเพราะไม่ว่าเขาจะพยายามสักเท่าไหร่เขาก็ไม่สามารถผูกมันได้สักที ทั้ง ๆที่เมื่อวานนี้ทั้งวันเขาก็พยายามดูคลิปวิธีการผูกตั้งหลายรอบ แต่ก็ยังทำไม่ได้อยู่ดี ก๊อก ๆๆ เสียงเคาะประตูจากทางด้านนอก ทำให้ทิวาเดินหน้ายุ่งพร้อมกับเนกไทที่พันเป็นปมยุ่งเหยิง เดินมาเปิดประตูห้อง “มึงมัวทำอะไรอยู่วะ นี่มันกี่โมงแล้ว ไปเรียนวันแรกก็จะสายเลยหรือไง” ภาคินบ่นทิวาทันทีหลังจากที่เจ้าของห้องเปิดประตูออก “อย่าบ่นมากได้ไหมหล่ะ ก็รีบอยู่ ไม่เห็นเหรอ”ทิวาตอบภาคินหน้ายุ่งพร้อมกับก้มหน้าก้มตาพยายามผูกเนกไทของตัวเองอยู่ที่ตอนนี้เป็นปมหลายปมจนมองแทบไม่ออกว่าเคยเป็นเนกไทมาก่อน “แล้วนี่มึงทำอะไรของมึง เนกไทเขาผูกกันแบบนี้เหรอ อย่าบอกนะว่ามึงผูกไม่เป็น”ภาคินถามคนตรงหน้าพร้อมจับดูเนกไทที่ผูกไว้ที่คอพลิกไปพลิกมา “ก็ใช่หนะสิ ผูกไม่เป็น ถ้าผูกเป็นมันจะมีสภาพแบบนี้เหรอ”ทิวาบ่นออกมาอย่างหงุดหงิด “แล้วก็ไม่บอกมานี่จะสอนผูก” พูดจบภาคินก็ดันทิวาเข้าไปในห้องนอน ตรงไปที่กระจก พร้อมกับจ้องมองหน้าอีกฝ่ายอย่าง
Baca selengkapnya
EP 4 น้องวาของพี่คิน
ด้านของภาคินที่ตอนนี้ เขาคือนักศึกษาปี 4 ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ อย่างเต็มตัว และนอกจากที่เขาจะเป็นนักศึกษาที่เรียนเก่ง หน้าตาดีรูปร่างดีแล้ว เขายังเป็นนักกีฬาบาสเกตบอลตัวแทนของมหาวิทยาลัยอีกด้วย นั่นยิ่งทำให้เขาเป็นหนุ่มฮอต ที่ใครต่อใคร ต่างก็หมายปองอยากจะได้เขาแทบจะครึ่งมหาวิทยาลัย “พรุ่งนี้น้องปีหนึ่งมันต้องเลือกชมรมใช่ไหมวะ แล้วน้องวาของกู จะมาเลือกชมรมบาสเหมือนพวกเราไหมวะ”พี่ระเอ่ยถาม เพื่อนของเขาที่ไหนอยู่ข้างๆ “ไอ้สัส!! กูบอกแล้วไง ว่าไม่ให้ยุ่งกับน้องกู” ภาคินบอกกับเพื่อนรักเขาเอาออกไปอย่างเบื่อหน่าย “ไอ้เหี้ยคิน ทำไมมึงต้องห่วงน้องขนาดนั้นวะ หรือว่ามึงจะหวงน้องไม่แดกเอง” นทีเอ่ยแซวเพื่อน “แดกเองพ่องมึงสิ กูแค่ไม่อยากให้น้องกู ต้องมาเจอกับพวกนรกอย่างมึงเนี่ย” “มึงว่าพวกกูเป็นนรก แต่น้องวาอาจจะบอกว่ากูเป็นสวรรค์ก็ได้นะเว้ย” พีระบอกกับเพื่อน พร้อมกับทำท่าทางมั่นอกมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ “น้องกูก็ต้องอยู่ชมรมเดียวกันกับกูสิวะ แต่กูบอกไว้ก่อนเลยนะ ว่าห้ามพวกมึงจีบน้องกู ไม่อย่างนั้นพวกมึงโดนตีนกูแน่” ภาคินบอกกับเพื่อนทั้งสองคนของเขาเสียงเข้ม พร้อมกับยกเท้า 1 ข้างขึ้นมาโชว์เพื่
Baca selengkapnya
EP 5 หึง
วันนี้หลังจากเลิกเรียน ทิวาและเพื่อน ๆก็เข้ามาร่วมกิจกรรมภายในชมรม เคนตะได้รับคัดเลือกให้เป็นนักกีฬาของทีม เนื่องจากเขามีพื้นฐานและเคยเป็นนักกีฬาเก่าจากโรงเรียนเดิมมาก่อน ส่วนทิวากับโอโซนได้อยู่แผนกสวัสดิการเนื่องจากพวกเขาทั้งคู่เล่นไม่เป็นและไม่มีพื้นฐานทางด้านนี้เลย “หน้าระรื่นเลยนะโอโซน ได้เข้ามาอยู่ในชมรมบาสอย่างที่หวัง”ทิวาเอ่ยแซวเพื่อนขึ้น เมื่อเห็นอาการกระดี๊กระด๊าระริกระรี้ออกหน้าออกตาอย่างเห็นได้ชัด “ของมันแน่อยู่แล้ว มึงดูสิวา มีแต่คนหล่อ ๆทั้งนั้น ชมรมบาสเป็นศูนย์รวมของคนหล่อเลยนะมึง ใคร ๆก็อยากจะเข้า ดีนะที่นี่เขามีกฎไม่รับชะนี ไม่งั้น คงวุ่นวายตายเลย” “เออนั่นสิ กูว่าจะถามพี่คินก็ลืมเลยว่าทำไมเขาถึงไม่รับผู้หญิงเข้าชมรม” “เอ้า!! นี่มึงไม่รู้เหรอวา เสียชื่อน้องชายประธานชมรมจริง ๆ มานี่กูจะเล่าให้ฟัง” หลังจากพูดแขวะเพื่อนจบโอโซนก็เริ่มเล่าเรื่องที่เป็นสาเหตุให้มีกฎห้ามรับผู้หญิงเข้าชมรมให้เพื่อนรักของเขาฟังทันที เพราะเมื่อก่อนที่ยังไม่มีกฎแบบนี้ ภายในชมรมก็มีทั้งผู้หญิงและผู้ชายสมัครเข้ามาภายในชมรม แล้วก็เกิดเรื่องชู้สาวหึงหวงทะเลาะตบตีกันภายในชมรมจนกลายเป็นเรื่องใหญ่
Baca selengkapnya
EP 6 เคลียร์ใจ
วันนี้ทั้ง ๆที่เป็นวันหยุดแท้ ๆแต่นทีกลับตื่นแต่เช้า พร้อมกับนั่งเหม่อลอยอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขกภายในคอนโดของเขาเหมือนกำลังใช้ความคิดบางอย่างอยู่ ไรวินที่พึ่งจะตื่นแล้วเดินออกมาจากห้องนอนเห็นอาการแฟนหนุ่มของตัวเองจึงเอ่ยทักขึ้นด้วยความเป็นห่วง “ทีเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมดูเครียด ๆ ไม่สมกับเป็นทีเลยนะ”ไรวินเอ่ยถามแฟนหนุ่มของเขาก่อนจะเดินมานั่งลงข้าง ๆ พร้อมพิงซบที่อกแกร่งของอีกฝ่าย “ทีมีเรื่องที่บ้านให้คิดนิดหน่อย แล้วทำไมวันนี้วินตื่นเร็วจัง วันหยุดทั้งทีไม่นอนต่ออีกหน่อย” “ก็วินตื่นมาแล้วไม่เห็นที นึกว่าทีหายไปไหนก็เลยออกมาดู แล้วตกลงทีมีเรื่องเครียดอะไรเหรอ บอกวินได้ไหม เผื่อวินจะช่วยได้”ไรวินถามแฟนหนุ่มของเขาด้วยความเป็นห่วง นทีถอนหายใจยาวอย่างชั่งใจก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องทางบ้านของตัวเองให้คนรักของเขาฟัง ว่าป๋าของเขาแต่งงานใหม่หลังจากที่แม่เขาเสียไปในตอนที่เขาอายุได้แค่2ขวบก่อนจะมีลูกชายอีกคนแต่เขาก็ไม่เคยคิดรังเกียจภรรยาใหม่และลูกใหม่ของป๋าเขาเลย เพราะแม่เลี้ยงของเขาเลี้ยงดูเขามาอย่างดี ไม่เคยลำเอียงหรือทำให้เขารู้สึกขาดความรัก มีแต่ป๋าของเขาที่มักจะพูดแต่เรื่องเดิม ๆ นั่นคือต
Baca selengkapnya
EP 7 โมโหหึง
วันนี้ที่คณะบริหารธุรกิจมีการคัดเลือกน้องปี1เพื่อเข้าประกวดดาวเดือนของมหาวิทยาลัย ทิวาได้รับการเสนอชื่อให้เป็นตัวแทนของคณะเพื่อประกวดดาวเดือนของมหาวิทยาลัย แต่เขากลับปฏิเสธ และให้เหตุผลว่า ตัวเขาเองไม่เหมาะสม และเสนอเคนตะแทน และเมื่อทุกคนพิจารณากันดี ๆแล้ว จึงยอมรับข้อเสนอของทิวาเพราะเคนตะเอง ก็เป็นหนุ่มตี๋ ผิวขาวรูปร่างดีสูงโปร่ง ยิ้มเก่งอารมณ์ดี น่าจะเหมาะกับการประกวดครั้งนี้ ซึ่งเคนตะเองก็ได้แต่ชี้หน้าคาดโทษเพื่อนรักของเขา เพราะนอกจากที่ทิวาจะเสนอชื่อเขาแล้ว โอโซนยังเป็นฝ่ายสนับสนุน ให้รุ่นพี่ทั้งหมดพร้อมกับเพื่อน ๆ ลงมติเป็นเอกฉันท์ให้เขาประกวดอีกด้วย ส่วนทิวากับโอโซน ก็ได้แต่ยิ้มออกมาอย่างชอบใจ “พวกมึงสองคนเนี่ยนะ ผลักภาระให้กูอีกแล้ว โดยเฉพาะมึงไอ้วา เขาเสนอชื่อมึงแล้วแท้ ๆ เสือกโยนมาให้กูซะงั้น” เคนตะบ่นเพื่อนของเขาทันทีที่เดินเข้ามานั่งด้วยกัน ด้วยอาการเคืองนิดๆ “เอาน่าไอ้เคนตะ ไอ้วามันไม่มั่นใจ แล้วมันก็ไม่กล้า กูว่ามึงนั่นแหละเหมาะสมที่สุดแล้ว เชื่อกู” โอโซน บอกกับเพื่อนรักของเขา “มึงด้วย ไอ้โอโซน เห็นดีเห็นงาม กับไอ้วา พูดนั่นพูดนี่ จนรุ่นพี่เลือกกูจนได้ จริงๆกูน่าจะเส
Baca selengkapnya
EP 8 ง้อ
เช้าวันถัดมา ทิวาก็อาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวไปมหาวิทยาลัยเหมือนกับทุกวัน แต่วันนี้กับมีหน้าตาบูดบึ้ง ไม่มองหน้า ไม่สนใจ ไม่พูดไม่จา กับคนที่กำลังนั่งกินข้าวเช้าอยู่ฝั่งตรงข้ามเลยแม้แต่น้อย จนภาคินเองก็เริ่มจะอึดอัดทนไม่ไหวกับอาการของคนตรงหน้า “กูขอโทษ” ภาคินพูดออกมาอย่างลอยๆ ในขณะที่เขากับทิวากำลังนั่งกินอาหารเช้าด้วยกันอยู่ “ขอโทษอะไร ขอโทษใคร”ทิวาถามภาคินออกไปด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “ก็ขอโทษมึงนั่นแหละ ขอโทษที่กูหงุดหงิดใส่มึงเมื่อวาน” ภาคินพูดขอโทษคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกผิด “แล้วพี่ไปหงุดหงิดอะไรมา แล้วทำไมต้องมาลงที่วาด้วย วายังไม่ได้ทำอะไรเลย วาไม่ใช่กระโถนนะ ที่พี่ไปหงุดหงิดกับคนอื่นมา แล้วมาลงที่วาแบบนี้” ทิวาถามคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงน้อยใจปนโมโห “กูก็หงุดหงิดมึงนั่นแหละ” “หงุดหงิดวาเหรอ หงุดหงิดวาเรื่องอะไร วาไปทำอะไรให้” “ก็มึงเอาแต่สนใจคนอื่น ชมคนอื่นต่อหน้ากู กูก็ต้องหงุดหงิดไหมวะ” “วาชมใคร เคนตะเหรอ ก็มันเป็นเพื่อนวา วาชมมันก็ไม่เห็นจะแปลก พี่คินนั่นแหละเป็นอะไร อยู่ดี ๆก็มาหงุดหงิดใส่วา แล้วยังจะมาโทษว่าเป็นความผิดของวาอีก” “เออ..กูผิดเองกูขี้หงุดหงิด กูขอโทษ สา
Baca selengkapnya
EP 9 ความฮอตของพี่คินและน้องวา
วันนี้บรรยากาศที่ชมรมบาสเกตบอลแตกต่างจากทุกครั้งเพราะมีผู้คนมากมายคับคั่ง เต็มไปด้วยสาวน้อยสาวใหญ่สาวแท้สาวเทียม และหนุ่ม ๆมากหน้าหลายตา เข้ามาจับจองที่นั่งภายในชมรมจนเต็มอัฒจันทร์ไปหมด เพราะวันนี้ที่ชมรมบาสเกตบอล มีการแข่งขันกระชับมิตรระหว่างทีมของภาคินกับทีมของมหาวิทยาลัยอื่น ภาคิน พีระ และนที ก็ได้ลงสนามเป็นตัวจริงเหมือนเช่นเคย และครั้งนี้ เคนตะ ก็ได้รับโอกาส ในการลงสนามเป็นตัวจริงอีกด้วย และแน่นอนว่าทิวาและโอโซนที่อยู่หน่วยสวัสดิการ ก็ต้องมานั่งอยู่ข้างสนาม เพื่อคอยดูแลนักกีฬาด้วย อาจารย์โจ้หรือโค้ชโจ้ ที่เป็นอาจารย์ของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ และเป็นโค้ชให้กับทีมของภาคิน ก็ได้เรียกสมาชิกทุกคนเข้ามาประชุม พร้อมกับสอน และวางแผนเกมก่อนการแข่งขัน และอีกหนึ่งคนที่นั่งอยู่ข้างสนามคือไรวิน ก็มานั่งเชียร์คนรักของเขาอยู่ข้างๆกับโอโซน และทิวาด้วยเช่นกัน เพราะเขาเองก็อยู่ชมรมนี้เช่นกัน แต่อยู่ในฝ่ายสวัสดิการ เหมือนกับทิวาและโอโซน “วันนี้คนเยอะจังเลยนะครับพี่วิน” ทิวาคุยกับไรวินด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่ตื่นเต้น “มันก็ต้องเยอะหนะสิ ก็ทีมบาสลงแข่งทั้งที ใครๆก็ต้องอยากมาดู เพราะพวกเขาได้ขึ้นชื่อว่าเ
Baca selengkapnya
EP 10 พิสูจน์
หลังจากเกมส์การแข่งขันจบทุกคนต่างก็พากันเก็บของเก็บอุปกรณ์ แต่จู่ๆ ไทม์ก็เดินลงมากับเพื่อนแล้วตรงดิ่งมาหาทิวาที่กำลังเก็บสัมภาระอยู่ “สวัสดีครับน้องทิวา” ทิวาที่กำลังเก็บของอยู่เงยขึ้นมองหน้าผู้ชายที่เขามาทักเขาด้วยความสงสัย ว่าเขาเป็นใคร แล้วผู้ชายคนนี้รู้จักเขาได้ยังไง และเท่าที่จำได้เขาน่าจะไม่เคยรู้จักผู้ชายตรงหน้ามาก่อน “สวัสดีครับ พี่เป็นใครครับ แล้วรู้จักผมได้ยังไง” “พี่ชื่อไทม์ครับ เรียนอยู่ปี 3 แล้ว พี่อยู่คณะวิทยาศาสตร์”ไทม์แนะนำตัวเองพร้อมกับยิ้มหวานเยิ้มส่งไปที่ทิวา “อ๋อครับ” ทิวาตอบเพียงสั้น ๆ แล้วก็ก้มลงเก็บ สัมภาระตัวเองต่อ “พี่ชอบน้องวานคะรับ พี่จีบน้องวาได้ไหมครับ” ในขณะที่ทิวากำลังก้มหน้าก้มตาเก็บของอยู่ อยู่ดี ๆไทม์ก็โพล่งคำพูดออกมา ทำให้ทิวาถึงกับสะดุ้งตกใจ “พี่ว่าอะไรนะครับ” ทิวาถามไทม์ออกไปด้วยความตกใจอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง “พี่บอกว่า พี่ชอบน้องทิวา พี่จะขอจีบน้องทิวาได้ไหมครับ” ไทม์ยิ้มออกมา พร้อมก็บอกอีกฝ่ายออกไป “ไม่ได้!! ห้ามจีบ!!”ยังไม่ทันที่ทิวจะได้ตอบอะไร อยู่ ๆภาคินก็เดินหน้าตึงออกมา พร้อมกับกอดคอทิวาเอาไว้ แล้วก็พูดสวนกลับไปที่ไทม์เสียงเข้มท
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status