LOGINบทที่ 2 : พยัคฆ์หน้านิ่ง กับ ฮูหยินหน้ามึน
ณ เรือนเหมันต์รำลึก ซึ่งเป็นสถานที่ทำงานและหอตำราส่วนตัวของชินอ๋องเซี่ยหยางเจี้ยน บรรยากาศภายในห้องนั้นเย็นเยียบและเงียบสงัดราวกับสุสาน กลิ่นหมึกหอมชั้นดีลอยอวลผสมกับกลิ่นกระดาษเซวียนจื่อ บุรุษหนุ่มร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มปักลายกิเลนด้วยดิ้นเงินกำลังนั่งหลังตรงอยู่หลังโต๊ะไม้จันทน์แดง คิ้วกระบี่พาดเฉียงขมวดเข้าหากันเล็กน้อย นัยน์ตาสีรัตติกาลดุดันจดจ่ออยู่กับฎีกาลับและแผนที่ค่ายกลทางทหาร
เซี่ยหยางเจี้ยนคือแม่ทัพผู้ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน เขาเกลียดความวุ่นวาย เกลียดความอ่อนแอ และที่เกลียดที่สุดคือ... สตรีมารยาที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมในเรือนหลังเพื่อแย่งชิงความโปรดปราน การที่เสด็จพี่บีบบังคับให้เขาแต่ง ‘จ้าวชิงเยว่’ สตรีที่ได้ชื่อว่าร้ายกาจและไร้สมองที่สุดในเมืองหลวงเข้ามา เป็นดั่งการโยนก้อนกรวดน่ารำคาญลงในสระน้ำที่เงียบสงบของเขา เขาตั้งใจจะปล่อยให้นางเน่าตายไปในเรือนท้ายจวน โดยไม่คิดจะชายตามอง
“เรียนท่านอ๋อง...”
เสียงทุ้มของ ‘เกาเฟิง’ องครักษ์คนสนิทดังขึ้นที่หน้าประตู ทำลายความเงียบในห้องลง เซี่ยหยางเจี้ยนไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากกระดาษ เพียงแค่เปล่งเสียงตอบรับสั้นๆ ในลำคอ
“มีเรื่องอันใด”
“เกิดเรื่องที่เรือนของพระชายาพ่ะย่ะค่ะ” เกาเฟิงรายงานด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง “ป้าหลิวและสาวใช้ในเรือนหลังกว่าสิบคน ถูกพระชายาสั่งให้ไปคุกเข่าตากแดดอยู่ที่ลานหน้าเรือนตั้งแต่ต้นยามซื่อ (09.00 น.) ตอนนี้มีสาวใช้สองคนเป็นลมล้มพับไปแล้ว แต่พระชายาก็ยังไม่อนุญาตให้ใครเข้าไปช่วยพ่ะย่ะค่ะ”
ปลายพู่กันในมือของเซี่ยหยางเจี้ยนชะงัก หยดหมึกสีดำร่วงเผาะลงบนกระดาษจนเกิดรอยด่าง เขาวางพู่กันลงช้าๆ นัยน์ตาที่เคยสงบนิ่งวูบไหวด้วยประกายโทสะจางๆ
“เพิ่งแต่งเข้ามาได้ไม่ทันพ้นวัน ก็คิดจะวางอำนาจก้าวก่ายคนของข้าแล้วงั้นหรือ?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา “นางคงคิดว่าราชโองการของฮ่องเต้เป็นเครื่องรางคุ้มหัว จนข้าไม่กล้าแตะต้องนางสินะ”
“ท่านอ๋องจะให้กระหม่อมไปจัดการระงับคำสั่งหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
“ไม่ต้อง” เซี่ยหยางเจี้ยนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างจนเกาเฟิงต้องลอบกลืนน้ำลาย “ข้าจะไปดูด้วยตาตัวเอง ว่าสตรีโง่งมผู้นั้นจะเอาความกล้ามาจากไหนถึงได้มาทำกำเริบเสิบสานในอาณาเขตของข้า”
ชายอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มสะบัดพริ้วตามแรงก้าวเดินอันหนักหน่วง รังสีฆ่าฟันที่ติดตัวมาจากการทำศึกทำเอาบ่าวไพร่ที่เดินสวนทางมาต่างพากันคุกเข่าหมอบกราบตัวสั่นเทา เซี่ยหยางเจี้ยนก้าวตรงไปยังเรือนหอด้วยความหงุดหงิด เขาเตรียมใจมาแล้วว่าคงจะได้เห็นภาพสตรีร้ายกาจกำลังกรีดร้องด่าทอ หรือไม่ก็บีบน้ำตาเรียกร้องความสนใจเหมือนที่สตรีเหล่านั้นชอบทำ
ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำเอาคิ้วกระบี่ต้องขมวดมุ่นยิ่งกว่าเดิม
ณ ลานกว้างหน้าเรือนหอ ป้าหลิวและสาวใช้นับสิบกำลังคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่กลางแดดจัด ใบหน้าแต่ละคนซีดเผือด เหงื่อไหลโทรมกาย บางคนถึงกับร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างไร้เสียง แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของชินอ๋องกลับไม่ใช่ภาพการลงโทษอันโหดร้ายนั้น แต่เป็นร่างบางของสตรีผู้เป็นต้นเหตุ ซึ่งกำลังนั่งเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนตั่งไม้บุกำมะหยี่ใต้ร่มไม้ใหญ่
จ้าวชิงเยว่อยู่ในชุดกระโปรงสีแดงสดที่ขับเน้นผิวขาวผ่องราวกับหยกไขมันแกะ เส้นผมสีดำขลับถูกเกล้าขึ้นหลวมๆ ปักปิ่นระย้าทองคำที่สั่นไหวไปมาตามแรงขยับ ในมือเรียวบางถือถ้วยชาเคลือบศิลาชั้นดี นางกำลังจิบชาอย่างเชื่องช้า พลางทอดสายตามองเหล่าสาวใช้ด้วยแววตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว ไร้ซึ่งความอาฆาตมาดร้าย ราวกับกำลังนั่งชมดอกไม้ร่วงหล่นในฤดูใบไม้ผลิก็ไม่ปาน
บรรยากาศรอบตัวนางดูผ่อนคลายและเย้ายวนอย่างประหลาด จนเซี่ยหยางเจี้ยนเผลอชะงักฝีเท้าไปเสี้ยววินาที... นี่ใช่จ้าวชิงเยว่ สตรีไร้สมองที่เอาแต่วิ่งตามบุรุษและกรีดร้องโวยวายผู้นั้นแน่หรือ?
ทว่าความหงุดหงิดที่นางกล้าล้ำเส้นทำให้เขาปัดความคิดนั้นทิ้งไป ชายหนุ่มก้าวอาดๆ เข้าไปหา ดุดันราวกับพายุที่พัดเข้าทำลายความสงบ
“จ้าวชิงเยว่!” น้ำเสียงตวาดกร้าวของเขาดังลั่นลานกว้าง ทำเอาป้าหลิวและสาวใช้สะดุ้งสุดตัวรีบหมอบกราบด้วยความดีใจราวกับเห็นพระโพธิสัตว์มาโปรด
จ้าวชิงเยว่ไม่ได้สะดุ้ง นางเพียงแค่ละสายตาจากถ้วยชาขึ้นมามองบุรุษร่างสูงที่กำลังเดินหน้าถมึงทึงเข้ามาหา ริมฝีปากอิ่มสีชาดค่อยๆ คลี่ยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย
“อ้อ... ท่านอ๋องนั่นเอง ลมอะไรหอบท่านมาถึงเรือนหลังได้เพคะ นึกว่างานราชการจะรัดตัวจนลืมไปแล้วว่ามีภรรยาเอกนั่งรออยู่ตรงนี้” น้ำเสียงหวานใสเอ่ยขึ้นอย่างเนิบนาบ ไม่ได้มีความเร่งรีบที่จะลุกขึ้นทำความเคารพตามธรรมเนียมแม้แต่น้อย
“ลุกขึ้น!” เซี่ยหยางเจี้ยนตวาดใส่บ่าวไพร่ที่คุกเข่าอยู่ ก่อนจะหันมาตวัดสายตาเหี้ยมเกรียมใส่นาง “เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาลงโทษคนเก่าคนแก่ของข้า เพิ่งก้าวเข้ามาในจวนแค่วันเดียว ก็คิดจะทำตัวเป็นนายหญิงใหญ่เลยงั้นหรือ?”
จ้าวชิงเยว่วางถ้วยชาลงบนโต๊ะเล็กข้างกาย เสียงกระทบกันดังแกร๊กเบาๆ แต่กลับทำให้บรรยากาศรอบด้านตึงเครียดขึ้น นางค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ท่วงท่าสง่างามและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ที่อธิบายไม่ถูก นางก้าวเดินเข้าไปหาบุรุษที่กำลังแผ่รังสีอำมหิตอย่างไม่เกรงกลัว
“มีสิทธิ์อะไรหรือเพคะ?” นางทวนคำถาม รอยยิ้มมุมปากยิ่งลึกขึ้น “สิทธิ์ของความเป็นภรรยาเอกที่ได้รับพระราชทานจากฝ่าบาทอย่างไรเล่าเพคะ หรือท่านอ๋องคิดว่า บ่าวไพร่ที่กล้าเสิร์ฟชาเย็นชืดและอาหารบูดเน่าให้พระชายา ไม่สมควรได้รับการอบรมสั่งสอน?”
“ถ้าพวกนางทำผิด ย่อมมีกฎของจวนลงโทษ ไม่ใช่หน้าที่ของเจ้าที่ต้องมาแส่” เขาโต้กลับเสียงแข็ง ไม่ยอมลงให้
“กฎของจวนที่ท่านว่า... คือการปล่อยให้สุนัขรับใช้กัดเจ้านายงั้นหรือเพคะ?” จ้าวชิงเยว่เชิดหน้าขึ้น นัยน์ตาหงส์สบประสานกับดวงตาดุดันของเขาอย่างไม่ลดละ “ข้าไม่ได้แต่งเข้ามาเพื่อเป็นรูปปั้นประดับจวนให้ใครมาเหยียบย่ำเล่น ในเมื่อพวกนางไม่รู้ความ ข้าในฐานะนายหญิงก็เพียงแค่ ‘ช่วย’ ท่านอ๋องอบรมบ่มนิสัยให้ก็เท่านั้น หรือท่านอ๋อง... นึกเสียดายบ่าวไพร่ที่ไร้กาลเทศะพวกนี้?”
คำพูดฉะฉานและมีหลักการของนางทำให้เซี่ยหยางเจี้ยนชะงักไปเล็กน้อย สตรีตรงหน้าไม่เพียงแต่ไม่ร้องไห้ฟูมฟาย แต่ยังรู้จักใช้เหตุผลมาต้อนเขาให้จนมุม นี่มันผิดปกติเกินไปแล้ว
แต่สัญชาตญาณความระแวงของเขาบอกว่า นางต้องมีแผนการอะไรซ่อนอยู่แน่ๆ!
“อย่ามาใช้ฝีปากมารยากับข้า!” เขาตวาดเสียงเย็น เอื้อมมือใหญ่ไปบีบปลายคางมนของนางอย่างรวดเร็วและออกแรงบีบจนใบหน้างามต้องเชิดขึ้นตามแรง “เจ้าคิดว่าข้าดูไม่ออกหรือ ว่าเจ้ายกเรื่องบ่าวไพร่มาบังหน้า เพียงเพื่ออยากจะเรียกร้องความสนใจจากข้า เพื่อให้ข้ามาหาเจ้าที่นี่!”
แทนที่จ้าวชิงเยว่จะหวาดกลัวหรือปัดมือเขาออก นางกลับทำในสิ่งที่ทำให้องครักษ์เกาเฟิงที่ยืนอยู่ห่างๆ ถึงกับตาเบิกโพลง และตัวเซี่ยหยางเจี้ยนเองก็ถึงกับตัวแข็งทื่อ
นางขยับตัวก้าวเข้าไปประชิดตัวเขามากขึ้น จนปลายเท้าของทั้งสองแทบจะชนกัน ความใกล้ชิดที่กะทันหันทำให้เขาสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิความร้อนจากร่างบาง และที่สำคัญที่สุด... กลิ่นหอม กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ไม่ได้ฉุนเฉียวเหมือนเครื่องหอมของสตรีทั่วไป แต่มันเป็นกลิ่นของดอกอวี้หลาน ผสมกับความหวานละมุนที่ทำให้ลมหายใจของเขาเริ่มสะดุด
มือเรียวบางของนางค่อยๆ ยกขึ้นมาวางทาบลงบนหลังมือใหญ่ของเขาที่กำลังบีบคางนางอยู่ ปลายนิ้วของนางลูบไล้หลังมือเขาแผ่วเบา ชวนให้รู้สึกจั๊กจี้ไปถึงหัวใจ
“ถ้าข้าบอกว่าใช่... แล้วท่านอ๋องจะทำอย่างไรเล่าเพคะ?” นางกระซิบเสียงพร่า นัยน์ตาหงส์ที่ช้อนขึ้นมองเขานั้นเต็มไปด้วยความเย้ายวนและท้าทายอย่างโจ่งแจ้ง
“เจ้า... สตรีหน้าหนา!” เซี่ยหยางเจี้ยนกัดฟันกรอด พยายามจะสะบัดมือออก แต่กลับกลายเป็นว่านางใช้มืออีกข้างรั้งเอวสอบของเขาเอาไว้หลวมๆ ไม่ให้เขาถอยห่าง
“เมื่อคืนท่านอ๋องทิ้งข้าให้นอนหนาวเหน็บอยู่ผู้เดียว ข้าย่อมต้องคิดถึงเป็นธรรมดา” นางยิ้มพราย ไม่สะทกสะท้านกับสายตาอำมหิตที่จ้องมองมา “แต่ข้าก็ไม่คิดเลยนะเพคะ... ว่าท่านอ๋องจะห่วงใยข้าถึงเพียงนี้ แค่ข้าสั่งสอนบ่าวไพร่เล็กๆ น้อยๆ ท่านก็รีบทิ้งราชการด่วนมาหาข้าถึงที่... ดูท่าว่า ท่านอ๋องเองก็คงจะ ‘อดใจไม่ไหว’ ที่จะมาพบหน้าภรรยาคนนี้เช่นกันใช่หรือไม่เพคะ?”
“เหลวไหล!” เขาตวาดลั่น ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเย็นชาปานน้ำแข็ง บัดนี้กลับมีริ้วรอยสีแดงจางๆ พาดผ่านใบหูโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะหนักแน่นสม่ำเสมอ กลับเต้นรัวเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้
นางกำลังยั่วโมโหเขา... หรือนางกำลังยั่วยวนเขาจริงๆ กันแน่!
กลิ่นหอมของนาง สายตาแพรวพราว และสัมผัสที่ปลายนิ้ว ทำเอาพญายมหน้าหยกถึงกับรวนไปชั่วขณะ เขาผลักร่างบางออกห่างตัวอย่างรวดเร็ว ราวกับนางเป็นถ่านไฟร้อนๆ ที่ลวกมือ ทว่าแรงผลักนั้นกลับไม่ได้รุนแรงนัก คล้ายกับคนกำลังสับสนเสียมากกว่า
“จงเก็บมารยาชั้นต่ำของเจ้ากลับไปซะ จ้าวชิงเยว่!” เขาชี้หน้านาง เสียงทุ้มแหบพร่าลงเล็กน้อย “บทลงโทษบ่าวไพร่ถือว่าจบแค่นี้ หากเจ้ากล้าสร้างเรื่องวุ่นวายอีก ข้าจะไม่ปรานีเจ้าแน่!”
พูดจบ ชินอ๋องผู้ห้าวหาญก็สะบัดชายเสื้อเดินหันหลังกลับออกไปจากเรือนอย่างรวดเร็ว ฝีเท้าของเขาดูเร่งรีบกว่าตอนขามาเสียอีก ราวกับกำลังหลบหนีบางสิ่งบางอย่าง... หลบหนีความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังก่อตัวขึ้นในอก
จ้าวชิงเยว่มองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินจากไปอย่างเร่งรีบ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง นางยกนิ้วเรียวขึ้นมาแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ นัยน์ตาฉายแววผู้ชนะ
‘ปากบอกว่าเกลียดมารยา... แต่หูแดงเถือกเชียวนะพ่อพญายมหน้าหยก’
นางหันกลับมามองพวกป้าหลิวที่ยังคงนั่งคุกเข่าอ้าปากค้างกับเหตุการณ์เมื่อครู่ บ่าวไพร่พวกนี้คงไม่เคยเห็นใครกล้าต่อปากต่อคำ แถมยังกล้าแตะเนื้อต้องตัวท่านอ๋องจอมโหดแล้วยังมีชีวิตรอดกลับมาได้
“พวกเจ้าได้ยินที่ท่านอ๋องพูดแล้วใช่ไหม?” นางเอ่ยเสียงเรียบ บรรยากาศยั่วยวนเมื่อครู่หายวับไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น เหลือเพียงอำนาจของนายหญิงแห่งจวน “ท่านอ๋องบอกว่า บทลงโทษถือว่าจบแค่นี้... นั่นหมายความว่า หากพวกเจ้ายังกล้าลองดีกับข้าอีก บทลงโทษในครั้งหน้า จะไม่ใช่แค่การมานั่งคุกเข่าตากแดดสบายๆ แบบนี้แน่... ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าได้แล้ว!”
ป้าหลิวและพวกสาวใช้รีบคลานหนีออกไปราวกับผึ้งแตกรัง ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหันกลับมามองสตรีชุดแดงที่ยืนอยู่เบื้องหลังอีกเลย
จ้าวชิงเยว่ทรุดตัวลงนั่งบนตั่งไม้ตามเดิม ยกถ้วยชาขึ้นจิบด้วยท่วงท่าสบายอารมณ์ การปะทะกันครั้งแรกผ่านไปได้ด้วยดี นางได้สร้างฐานอำนาจในเรือนหลังเรียบร้อยแล้ว และที่สำคัญที่สุด... นางได้กะเทาะรอยร้าวเล็กๆ ลงบนกำแพงน้ำแข็งของท่านอ๋องหน้าตายผู้นั้นสำเร็จแล้ว
สงครามรุกฆาตบุรุษหน้านิ่ง... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!
ตอนพิเศษ 5 : กำเนิดจิ้งจอกน้อย... กับท่านพ่อผู้พ่ายแพ้ราบคาบกาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงในยามวสันตฤดูสดใสกว่าปีใดๆ บรรยากาศในจวนผู้สำเร็จราชการแผ่นดินเต็มไปด้วยกลิ่นอายของมวลบุปผา ทว่าความสงบสุขนั้นกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่วิ่งวุ่นและความโกลาหลที่คุ้นเคยอีกครั้ง...ภายในเรือนเหมันต์รำลึก เซี่ยหยางเจี้ยน นั่งไม่ติดเก้าอี้ เขาเดินจงกรมไปมาหน้าประตูห้องบรรทมจนพื้นพรมแทบจะสึก แม้จะเป็นคุณพ่อลูกสองแล้ว ทว่าความตื่นตระหนกยามเห็นภรรยาเจ็บท้องคลอดกลับไม่ได้ลดน้อยลงไปเลยแม้แต่น้อย"หยางเจี้ยน... ท่านหยุดเดินเสียที ข้าเวียนหัว" จ้าวชิงเยว่ ที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงส่งเสียงปราม แม้ใบหน้าจะชุ่มไปด้วยเหงื่อแต่นางยังคงมีแก่ใจจะหยอกเย้าสวามี "ครั้งที่สองแล้วนะเพคะ ทำไมท่านยังทำท่าเหมือนโลกจะถล่มอีก""โลกไม่ถล่ม... แต่ใจข้าจะถล่ม!" เซี่ยหยางเจี้ยนถลาเข้าไปกุมมือนางแน่น "ชิงหลงน่ะซนเหมือนลิง แต่ครั้งนี้ข้าสังหรณ์ใจว่าเจ้าตัวเล็กจะแสบกว่าพี่ชายเขาหลายเท่านัก"ไม่ทันขาดคำ เสียงร้องไห้จ้าที่แหลมใสและกังวานกว่าครั้งของชิงหลงก็ดังขึ้น หมอหลวงและยายรับใช้ต่างพากันยิ้มแก้มปร
ตอนพิเศษ 4 : เมื่อจิ้งจอกสาวมี ‘เจ้าตัวเล็ก’ คนที่สอง... และภารกิจสยบสวามีขี้เห่อเวลาผ่านไปเพียงไม่กี่เดือนหลังจาก "พญายมน้อย" เซี่ยชิงหลง ประกาศกร้าวว่าอยากมีน้อง บรรยากาศในจวนผู้สำเร็จราชการแผ่นดินก็กลับมาตึงเครียด (ในแบบที่ชวนอมยิ้ม) อีกครั้ง เมื่อท่านหมอหลวงอาวุโสพึ่งจะเดินยิ้มกริ่มออกไปจากเรือนพร้อมข่าวดีที่ทำให้เมืองหลวงแทบจะปิดฉลองรอบที่สอง...เซี่ยหยางเจี้ยน ยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้องบรรทม ในมือยังถือฎีกาลับที่พึ่งอ่านค้างไว้ ทว่าสมองกลับไม่รับรู้ข้อมูลใดๆ อีกต่อไป นอกจากคำว่า "พระชายาทรงพระครรภ์ได้สองเดือนแล้วพ่ะย่ะค่ะ""หยางเจี้ยน... ท่านอ๋อง... ท่านจะยืนเป็นหินไปอีกนานไหมเพคะ?" จ้าวชิงเยว่ เอ่ยเย้าขณะนั่งเอนกายอยู่บนตั่ง พลางลูบหน้าท้องที่ยังคงราบเรียบ"ชิงเยว่... ข้า..." ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินผู้น่าเกรงขามทิ้งฎีกาล้ำค่าลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี เขาถลาเข้าไปคุกเข่าตรงหน้าภรรยา คว้ามือเรียวมาจุมพิตซ้ำๆ ด้วยแววตาที่สั่นไหว "ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่าให้พักผ่อนเยอะๆ! ทำไมเจ้ายังแอบไปตรวจบัญชีที่หอชิงเหยียน! เกาเฟิง!! สั่งปิดหอชิงเหยียนเดี๋ยวนี้! ห้ามใครให้พระชายาทำงานเด็ดขาด!""ท่านอ๋อง! ถ
ตอนพิเศษ 3 : เมื่อพญายมน้อยอยากมีน้อง... กับบททดสอบความอดทนของท่านพ่อวสันตฤดูวนกลับมาอีกครั้ง ดอกท้อเบ่งบานชมพูสะพรั่งไปทั่วอุทยานหลวง บรรยากาศช่างรื่นรมย์จนบรรดาขุนนางต่างพากันยิ้มแย้ม ทว่า... ที่ศาลาพักผ่อนส่วนตัวในจวนผู้สำเร็จราชการกลับมี ‘สงครามประสาท’ เล็กๆ เกิดขึ้น ระหว่างมังกรหนุ่มผู้เกรียงไกรกับมังกรน้อยวัยสามขวบเศษ...เซี่ยชิงหลง นั่งกอดอกทำหน้ามุ่ยอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก นัยน์ตาคมกริบถอดแบบพระบิดามาไม่มีผิดเพี้ยนจ้องมองไปที่ จ้าวชิงเยว่ ที่กำลังนั่งป้อนขนมกุ้ยฮวาให้เขาอย่างเอาอกเอาใจ“ท่านแม่เพคะ... ชิงหลงเหงา” เด็กน้อยเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน แต่ออกคำสั่งอยู่ในที“เหงาหรือลูก? เพื่อนเล่นในจวนก็มีตั้งเยอะ องครักษ์เงาก็ยอมเป็นม้าให้เจ้าขี่จนหลังแทบหักทุกคนแล้วนะ” จ้าวชิงเยว่หัวเราะเบาๆ พลางลูบหัวลูกชาย“ไม่เหมือนกันเพคะ... ชิงหลงอยากได้ ‘น้อง’ ” เด็กน้อยประกาศกร้าว “คุณชายตระกูลหลี่มีน้องสาวตัวเล็กๆ คอยเดินตามต้อยๆ ชิงหลงก็อยากมีน้องสาวมาให้ชิงหลงแกล้ง... เอ๊ย คอยปกป้องบ้างเพคะ!”พรวด!!เซี่ยหยางเจี้ยน ที่กำลังนั่งจิบชาอ่านฎีกาอยู่ข้างๆ ถึงกับสำลักน้ำชาจนไอโขลกๆ เขาหันขวับมา
ตอนพิเศษ 2 : บ่อน้ำร้อนลับ... กับราตรีที่ไร้พันธนาการท่ามกลางหุบเขาเมฆาคล้อยที่ห่างไกลจากความวุ่นวายในวังหลวงและเสียงหัวเราะปนเสียงโวยวายของบุตรชายตัวน้อย เซี่ยหยางเจี้ยน ตัดสินใจใช้อำนาจผู้สำเร็จราชการแผ่นดินในทางที่ ‘เห็นแก่ตัว’ ที่สุด ด้วยการพา จ้าวชิงเยว่ หนีมาพักผ่อนที่ตำหนักลับริมบ่อน้ำร้อนธรรมชาติเพียงสองต่อสองเป็นเวลาสามวันเต็มที่นี่ไม่มีฎีกาที่ต้องสะสาง ไม่มีองครักษ์คอยเดินตาม และที่สำคัญที่สุด... ไม่มี ‘พญายมน้อย’ มาคอยแย่งอ้อมกอดของมารดาไปจากเขา!...ยามซวี (19.00 - 20.59 น.) อากาศด้านนอกหนาวเหน็บจนเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามกิ่งไม้ ทว่าในบ่อน้ำร้อนหินอ่อนส่วนตัวที่สร้างยื่นออกไปเห็นวิวหุบเขากลับอบอวลไปด้วยไอน้ำสีขาวขุ่นที่ลอยกรุ่นพัดพากลิ่นหอมของน้ำมันกุหลาบป่าให้ฟุ้งกระจาย แสงจันทร์วันเพ็ญสาดส่องลงมากระทบผิวน้ำที่กระเพื่อมไหวจ้าวชิงเยว่ก้าวลงไปในน้ำอุ่นจัด นางสวมเพียงอาภรณ์ผ้าไหมบางเบาสีม่วงอ่อนที่เมื่อเปียกน้ำแล้วกลับแนบสนิทไปกับผิวกายเนียนละเอียด เผยให้เห็นทุกสัดส่วนที่งามไร้ที่ติประดุจงานปั้นจากหยกเนื้อดี"ท่านอ๋อง... ท่านจะยืนมองข้าอยู่ตรงนั้นอีกนานไหมเพคะ?" นางเอี้ยวตัวไป
ตอนพิเศษ 1 : เมื่อพญายมกลายเป็นคน ‘ขาดความอบอุ่น’กาลเวลาหมุนเวียนผ่านไปจน เซี่ยชิงหลง พญายมน้อยวัยสามขวบเริ่มวิ่งวุ่นไปทั่วจวน ความซุกซนและเฉลียวฉลาดที่ถอดแบบพระบิดาและพระมารดามาอย่างละไม่น้อย ทำเอาบ่าวไพร่และองครักษ์เงาต่างต้องปาดเหงื่อกันวันละหลายรอบทว่า... ยิ่งลูกชายเติบโตและเรียกร้องความสนใจจากจ้าวชิงเยว่มากเท่าไหร่ ความนิ่งขรึมของผู้สำเร็จราชการแผ่นดินอย่าง เซี่ยหยางเจี้ยน ก็ดูจะยิ่งพังทลายลงมากเท่านั้น เพราะสำหรับเขาแล้ว... ตำแหน่ง ‘อันดับหนึ่ง’ ในใจของฮูหยิน จะต้องเป็นเขาคนเดียวตลอดกาล!...ณ ศาลากลางสระบัวอันเย็นสบาย จ้าวชิงเยว่กำลังนั่งตรวจบัญชีจาก ‘หอชิงเหยียน’ ที่ขยายสาขาไปทั่วแคว้น โดยมีชิงหลงน้อยนั่งออดอ้อนอยู่บนตัก"ท่านแม่เพคะ... ดูนี่สิเพคะ ชิงหลงวาดรูปท่านแม่สวยไหม" เด็กน้อยยื่นกระดาษที่มีรอยหมึกขยุกขยิกให้ดู พร้อมกับซุกใบหน้ายุ้ยๆ เข้ากับอกนุ่มของมารดา"สวยมากจ้ะลูกรัก" จ้าวชิงเยว่จุมพิตที่หน้าผากมนของลูกชายด้วยความรักใคร่ทว่า... บรรยากาศอันแสนอบอุ่นกลับถูกขัดจังหวะด้วยรังสีอำมหิตจางๆ จากบุรุษที่ยืนกอดอกอยู่ข้างเสาศาลา เซี่ยหยางเจี้ยนในชุดลำลองสีดำสนิทจ้องมองลูกชา
บทที่ 30 : บัลลังก์ที่สั่นคลอนเพราะเสียงหัวเราะ... และนิรันดร์แห่งรักของพญายม(จบบริบูรณ์)เวลาล่วงเลยผ่านไปสามเดือนเหมันต์ผันผ่าน วสันตฤดูย่างกรายเข้ามาแทนที่ หิมะที่เคยปกคลุมจวนชินอ๋องละลายกลายเป็นหยดน้ำหล่อเลี้ยงดอกเหมยให้บานสะพรั่ง ทว่าสิ่งที่เบ่งบานยิ่งกว่ามวลบุปผา คือความเห่อบุตรชายระดับ "กู้ชาติ" ของผู้สำเร็จราชการแผ่นดินที่ทำเอาเหล่าขุนนางแทบจะถวายฎีกาขอร้องให้ท่านอ๋องกลับเข้าวังไปทำงานเสียที!...ณ ท้องพระโรงชั่วคราวภายในจวนชินอ๋อง บรรดาเสนาบดีเฒ่านั่งรอด้วยสีหน้าปลาตาย เมื่อเห็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินเดินออกมาพร้อมกับ 'ห่อผ้าไหม' ในอ้อมแขนเซี่ยหยางเจี้ยน ในชุดคลุมมังกรสี่เล็บสีดำขลับ ดูองอาจและน่าเกรงขาม ทว่าในมือกลับถือของเล่นไม้แกะสลักรูปมังกรตัวเล็กๆ ไว้คอยเขย่าเรียกความสนใจจากเจ้าก้อนแป้งในอ้อมอก"ท่านอ๋อง... ฎีกาเรื่องการจัดเก็บภาษีเกลือทางตอนเหนือพ่ะย่ะค่ะ" เสนาบดีกรมคลังเอ่ยด้วยเสียงแผ่ว"ชู่ววว..." เซี่ยหยางเจี้ยนยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก นัยน์ตาคมกริบตวัดมองขุนนางเฒ่าจนอีกฝ่ายหดหัว "เบาเสียงหน่อย ชิงหลงเพิ่งจะหลับ หากเจ้าทำเขาสะดุ้ง ข้าจะสั่งหักภาษีจวนเจ้าเพิ่มเป็นสองเท่
บทนำ : คืนมงคลที่หนาวเหน็บกว่าเหมันต์กลิ่นกำยานมงคลที่ควรจะหอมอบอวลชวนให้จิตใจรัญจวน กลับฉุนจัดจนชวนให้รู้สึกอึดอัด แสงเทียนสีแดงเล่มใหญ่สลักลายมังกรหงส์สลัวรางวูบไหวอยู่มุมห้อง สะท้อนเงาของร่างบางในชุดมงคลสีแดงสดที่นั่งนิ่งสนิทอยู่บนเตียงไม้หนานมู่ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงปักดิ้นทองบดบังวิสัยทัศน์
บทที่ 14 : หลักฐานมัดตัว... และรางวัลของบุรุษคลั่งรักความเงียบสงัดเข้าปกคลุมลานกว้างหน้าพลับพลาประทับ บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะได้ยินเสียงใบไม้ร่วงหล่น สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังสามบุคคลสำคัญแห่งแผ่นดิน... ฮ่องเต้ผู้พิโรธโกรธา องค์รัชทายาทผู้กำลังตื่นตระหนก และพระชายาชินอ๋องที่ยืนยิ้มเยือกเย็นราวกับหุ
บทที่ 4 : งานเลี้ยงชมจันทร์... หมาป่าเริ่มหวงก้างเจ็ดวันผ่านไปนับตั้งแต่เหตุการณ์ในห้องหนังสือของชินอ๋อง ความสงบสุข (ที่แฝงไปด้วยความตึงเครียด) กลับมาเยือนจวนอีกครั้ง เซี่ยหยางเจี้ยนยังคงรักษาระยะห่าง ทว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปคือสายตาของบ่าวไพร่ที่เคารพยำเกรงจ้าวชิงเยว่ประดุจนายหญิงที่แท้จริง และบัญชีเ
บทที่ 3 : บุกรุกถึงถิ่น... หยั่งเชิงบุรุษน้ำแข็งเวลาล่วงเลยผ่านไปสามวันนับตั้งแต่วีรกรรม ‘สั่งสอนบ่าวไพร่’ ของจ้าวชิงเยว่ ข่าวลือเรื่องความโหดเหี้ยมและเด็ดขาดของพระชายาเอกแพร่สะพัดไปทั่วจวนชินอ๋องราวกับไฟลามทุ่ง บัดนี้ ไม่มีสาวใช้หรือบ่าวรับใช้คนใดกล้าแม้แต่จะหายใจแรงเมื่อเดินผ่านหน้าเรือนหอ อาหาร







