Se connecterบทที่ 4 : งานเลี้ยงชมจันทร์... หมาป่าเริ่มหวงก้าง
เจ็ดวันผ่านไปนับตั้งแต่เหตุการณ์ในห้องหนังสือของชินอ๋อง ความสงบสุข (ที่แฝงไปด้วยความตึงเครียด) กลับมาเยือนจวนอีกครั้ง เซี่ยหยางเจี้ยนยังคงรักษาระยะห่าง ทว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปคือสายตาของบ่าวไพร่ที่เคารพยำเกรงจ้าวชิงเยว่ประดุจนายหญิงที่แท้จริง และบัญชีเรือนหลังที่ได้รับการสะสางจนไร้รอยรั่ว
เย็นวันนี้คือวันงานเทศกาลชมจันทร์แห่งราชวงศ์ ฮ่องเต้ทรงจัดงานเลี้ยงใหญ่ ณ พระราชวังหลวงเพื่อกระชับมิตรกับเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ แน่นอนว่าชินอ๋องผู้กุมอำนาจทหารอย่างเซี่ยหยางเจี้ยน ย่อมต้องพาดอกไม้งามประจำจวน... ซึ่งก็คือพระชายาเอก ไปร่วมงานด้วยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ณ ห้องแต่งตัวของเรือนหอ ชุนเอ๋อร์กำลังลอบกลืนน้ำลายขณะสางผมให้ผู้เป็นนาย ปกติแล้วคุณหนูจ้าวชิงเยว่คนเดิมมักจะโปรดปรานอาภรณ์สีทองอร่ามและเครื่องประดับชิ้นโตๆ ที่ดูรุ่มร่ามประหนึ่งตู้ทองเคลื่อนที่ ทว่าวันนี้นายหญิงกลับสั่งให้รื้อตู้เสื้อผ้าใหม่ทั้งหมด
"เอาชุดสีแดงเข้มไล่ระดับไปจนถึงชายกระโปรงสีดำขลับตัวนั้นมา ปักปิ่นหยกขาวลายพระจันทร์เสี้ยวแค่ชิ้นเดียวก็พอ อ้อ... แต้มชาดที่ริมฝีปากให้แดงสดกว่านี้อีกนิด"
เมื่อการผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เสร็จสิ้น สาวใช้ในห้องต่างพากันกลั้นหายใจ สตรีที่สะท้อนอยู่ในคันฉ่องทองเหลืองนั้นงดงามจนแทบจะหยุดลมหายใจผู้คน ชุดกระโปรงที่รัดรูปช่วงบนอวดทรวดทรงองค์เอวเย้ายวน ชายกระโปรงสีดำขลับที่ทอดตัวยาวกรอมพื้นยามก้าวเดินดูลึกลับและทรงอำนาจ ปิ่นหยกขาวบนมวยผมเรียบง่ายแต่ขับเน้นลำคอระหงให้ดูโดดเด่น มันคือความงามที่อันตราย... ดั่งบุปผาอาบยาพิษ
รถม้าคันใหญ่ประทับตราจวนชินอ๋องจอดเทียบรออยู่ที่หน้าประตูจวน เซี่ยหยางเจี้ยนในชุดอาภรณ์สีดำขลิบเงินยืนเอามือไพล่หลังรออยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบตึงดั่งผืนน้ำแข็ง ทว่าทันทีที่เสียงฝีเท้าของสตรีผู้หนึ่งก้าวพ้นธรณีประตูออกมา นัยน์ตาสีรัตติกาลของเขาก็พลันวูบไหว
ลมยามเย็นพัดชายกระโปรงสีแดงดำของนางให้พริ้วไหว จ้าวชิงเยว่ก้าวเดินด้วยท่วงท่าสง่างาม รอยยิ้มบางเบาที่ประดับบนริมฝีปากสีสดนั้นราวกับมีมนต์สะกด เซี่ยหยางเจี้ยนเผลอจ้องมองนางตาไม่กะพริบไปชั่วอึดใจ หัวใจที่เคยเต้นราบเรียบพลันกระตุกวูบอย่างควบคุมไม่ได้ กลิ่นหอม ของดอกอวี้หลานลอยมาแตะจมูกก่อนที่ตัวนางจะเดินมาถึงเสียอีก
"ข้าแต่งตัวนานไปหน่อย หวังว่าท่านอ๋องคงไม่กริ้วนะเพคะ" นางเอ่ยทักทายพลางยื่นมือไปตรงหน้าเขา ราวกับรอให้เขาประคองขึ้นรถม้า
เซี่ยหยางเจี้ยนรีบดึงสติกลับมา เขากระแอมในลำคอ ซ่อนความประหม่าไว้ภายใต้ใบหน้าถมึงทึง ไม่ยอมยื่นมือไปรับมือนาง "ขึ้นรถไปเสีย อย่าได้ไปทำเรื่องขายหน้าในวังเล่า ข้าไม่อยากตามเช็ดตามล้าง"
พูดจบเขาก็สะบัดชายเสื้อเดินขึ้นรถม้าไปก่อน จ้าวชิงเยว่ไม่ได้โกรธเคือง นางเพียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มองตามแผ่นหลังตึงเปรี๊ยะของบุรุษปากแข็ง แล้วก้าวขึ้นรถม้าตามไปติดๆ
บรรยากาศในงานเลี้ยงชมจันทร์เต็มไปด้วยความหรูหราอลังการ เสียงดนตรีบรรเลงแว่วหวาน ขุนนางและฮูหยินต่างจับกลุ่มสนทนากัน ทว่าทันทีที่ขันทีประกาศการมาถึงของชินอ๋องและพระชายา สรรพเสียงในท้องพระโรงก็พลันเงียบกริบ สายตาทุกคู่หันมาจับจ้องที่ประตูทางเข้าเป็นตาเดียว
ทุกคนในเมืองหลวงต่างรู้กิตติศัพท์ความ 'ร้ายกาจ' และ 'ไร้รสนิยม' ของจ้าวชิงเยว่ดี พวกเขากำลังรอคอยที่จะได้เห็นสตรีแต่งตัวประหลาดๆ เดินควงคู่อย่างไม่เจียมตัวมากับบุรุษผู้เย็นชา ทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำเอาทุกคนต้องเบิกตาค้าง
สตรีที่เดินเคียงข้างชินอ๋องมานั้น งดงามโดดเด่นจนกลบรัศมีของเหล่าคุณหนูในงานไปจนสิ้น ท่วงท่าการเดินที่ผสานความอ่อนช้อยและเย่อหยิ่งไว้ด้วยกันอย่างลงตัว ทำให้นางดูราวกับนางพญาที่ลงมาเยือนโลกมนุษย์ ยิ่งเดินเคียงคู่กับเซี่ยหยางเจี้ยนที่มีกลิ่นอายดุดันองอาจ ทั้งสองกลับดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก
"นั่น... นั่นใช่จ้าวชิงเยว่จริงๆ หรือ? เหตุใดจึงดูเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้" เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นทั่วท้องพระโรง
ที่ฝั่งที่นั่งของเหล่าคุณหนูตระกูลใหญ่ 'หลินหว่านเอ๋อร์' บุตรสาวเสนาบดีกรมคลัง ผู้ซึ่งแอบหลงรักชินอ๋องมาเนิ่นนาน ถึงกับกำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น นางเคยหวังว่าฮ่องเต้จะประทานนางให้เป็นชายารอง แต่นังผู้หญิงโง่เขลาตระกูลจ้าวกลับตัดหน้านางไป วันนี้นางเตรียมแผนมาหักหน้าจ้าวชิงเยว่เต็มที่ เพื่อให้ชินอ๋องเห็นว่าสตรีผู้นั้นไร้ค่าเพียงใด
เมื่อถึงช่วงประชันความสามารถของเหล่าสตรี หลินหว่านเอ๋อร์ก็ก้าวออกมาร่ายรำและแต่งบทกวีชมจันทร์ที่หวานซึ้งเรียกเสียงปรบมือจากทุกคน ก่อนที่นางจะหันมายิ้มอย่างมีเลศนัยให้จ้าวชิงเยว่
"บทกวีของหม่อมฉันช่างต่ำต้อยนัก ได้ยินมาว่าพระชายาชินอ๋องทรงเชี่ยวชาญศิลปะทั้งสี่ วันนี้เป็นวันมงคล พระชายาจะกรุณาชี้แนะ แต่งกวีตอบโต้เพื่อเป็นเกียรติแก่พวกเราได้หรือไม่เพคะ?"
ทั้งงานเงียบกริบ ทุกคนรู้ดีว่าจ้าวชิงเยว่คนเดิมจับพู่กันยังแทบไม่เป็น การถูกท้าทายกลางงานเช่นนี้คือการจงใจฉีกหน้าชัดๆ
เซี่ยหยางเจี้ยนขมวดคิ้ว เขากำลังจะอ้าปากตัดบทเพื่อยุติเรื่องไร้สาระ ทว่ามือบางของคนข้างกายกลับวางแหมะลงบนท่อนแขนของเขาเบาๆ เป็นเชิงห้าม จ้าวชิงเยว่ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงประดับไว้อย่างงดงาม นางเดินนวยนาดออกไปกลางโถง ท่ามกลางสายตาเยาะเย้ยของหลินหว่านเอ๋อร์
"บทกวีชมจันทร์และพรรณนาความรักของคุณหนูหลินช่างหวานซึ้งจับใจ" จ้าวชิงเยว่เอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส "ทว่าสำหรับข้าที่เป็นภรรยาของแม่ทัพผู้ปกป้องแว่นแคว้น... แสงจันทร์ในสายตาข้าย่อมต่างออกไป"
นางสะบัดแขนเสื้ออย่างสง่างาม ก่อนจะเอื้อนเอ่ยบทกวีด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและทรงพลัง
"จันทร์กระจ่างกลางนภา ทอแสงกล้าเหนือสมรภูมิ คมง้าวปะทะเลือดหลั่งชโลม พิทักษ์แคว้นให้ร่มเย็น มิใช่เพียงดอกไม้ร่วงหล่น หรือรักเร้นในเรือนหลัง แต่คือเกียรติยศแห่งชายชาตรี ที่สตรีพึงเทิดทูน"
เมื่อบทกวีจบลง ทั่วทั้งท้องพระโรงเงียบสนิทราวกับนัดกันไว้ บทกวีของนางไม่ได้ประดิษฐ์คำหวานเลี่ยน แต่มันแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ยกย่องความเสียสละของเหล่าทหาร และที่สำคัญที่สุด... มันคือการตบหน้าหลินหว่านเอ๋อร์ฉาดใหญ่ ว่ากวีรักในเรือนหลังของนางนั้นช่าง 'ไร้สาระ' และ 'คับแคบ' เมื่อเทียบกับความยิ่งใหญ่ของการปกป้องแคว้นที่สวามีของนางกระทำอยู่
"ดี! ดีมาก!" ฮ่องเต้เป็นผู้ทำลายความเงียบ ทรงปรบมือเสียงดังลั่น "สมกับเป็นภรรยาของแม่ทัพใหญ่! กวีบทนี้ช่างล้ำลึกและหนักแน่นยิ่งนัก!"
เสียงปรบมือดังสนิทตามมา หลินหว่านเอ๋อร์หน้าซีดเผือด รีบถอยกลับไปนั่งที่ด้วยความอับอาย
เซี่ยหยางเจี้ยนมองสตรีที่เดินกลับมานั่งเคียงข้างตนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หัวใจของเขาพองโตอย่างประหลาดเมื่อได้ยินนางยกย่องเขาต่อหน้าผู้คนมากมาย ทว่าความรู้สึกภาคภูมิใจนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน...
"พระชายาชินอ๋องช่างเปี่ยมไปด้วยปัญญาและไหวพริบ" น้ำเสียงทุ้มลึกและมีเสน่ห์ดังมาจากฝั่งตรงข้าม องค์รัชทายาท ผู้มีรูปโฉมหล่อเหลาราวกับบัณฑิตและเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ ทรงยกจอกสุราขึ้นหันมาทางจ้าวชิงเยว่ สายตาของพระองค์ที่ทอดมองนางนั้นเต็มไปด้วยความชื่นชมและ 'ความปรารถนา' อย่างไม่ปิดบัง "เสด็จอาช่างมีวาสนานัก ซุกซ่อนอัญมณีล้ำค่าไว้ในจวนเสียตั้งนาน วันหน้าหลานคงต้องไปขอคำชี้แนะบทกวีจากพระชายาที่จวนอ๋องบ้างแล้ว"
คำพูดนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยหยางเจี้ยนแข็งค้าง รังสีอำมหิตอันเย็นเยียบแผ่กระจายออกมาจากร่างของชินอ๋องจนขุนนางที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ถึงกับลอบถูท่อนแขนด้วยความหนาวเหน็บ เขาไม่ได้ตอบรับคำของรัชทายาท เพียงแค่มองกลับไปด้วยสายตาดุดันประหนึ่งหมาป่าจ่าฝูงที่พร้อมจะขย้ำคอใครก็ตามที่กล้ามายุ่งกับของหวง
จ้าวชิงเยว่ลอบยิ้มในใจ นางยกจอกชาขึ้นจิบเบาๆ แสร้งทำเป็นไม่รับรู้ถึงกระแสคลื่นใต้น้ำที่กำลังปะทะกันอย่างดุเดือดระหว่างบุรุษทั้งสอง
งานเลี้ยงจบลงในช่วงดึก รถม้าของชินอ๋องแล่นฝ่าความมืดของถนนในเมืองหลวง บรรยากาศภายในห้องโดยสารเล็กๆ นั้นอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก เซี่ยหยางเจี้ยนนั่งหลังตรงหลับตาพิงผนังรถ คิ้วของเขาขมวดมุ่นตลอดเวลา สันกรามคมกริบนูนขึ้นจากการขบกรามแน่น
จ้าวชิงเยว่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามลอบมองบุรุษน้ำแข็งที่กำลังหงุดหงิดพลางนึกสนุก นางค่อยๆ ขยับกายเข้าไปใกล้เขาทีละนิดๆ จนกระทั่งเข่าของนางแทบจะเกยกับหน้าขาของเขา
"ท่านอ๋อง... วันนี้ข้าทำผลงานได้ดีเยี่ยม ท่านไม่คิดจะเอ่ยปากชมภรรยาผู้นี้สักคำเชียวหรือเพคะ?" น้ำเสียงออดอ้อนดังขึ้นใกล้หู
เซี่ยหยางเจี้ยนลืมตาขึ้นขวับ นัยน์ตาดำขลับตวัดมองนางอย่างดุเดือด "ถอยไปนั่งที่ของเจ้าซะ รถม้ากว้างขวาง เหตุใดต้องมาเบียดเบียนพื้นที่ของข้า!"
"ก็ข้าหนาวนี่เพคะ" นางไม่ถอย ซ้ำยังเอนตัวเข้าไปใกล้กว่าเดิม กลิ่นสุราผลไม้อ่อนๆ จากลมหายใจของนางผสมกับกลิ่นดอกอวี้หลานทำให้สติของเขาเริ่มปั่นป่วน "หรือว่า... ท่านอ๋องกำลังไม่สบอารมณ์เรื่องอื่นกันแน่? อา... คงไม่ใช่ว่าท่านกำลัง 'หึงหวง' ที่องค์รัชทายาททอดพระเนตรข้าหรอกนะเพคะ?"
"ไร้สาระ!" เขาตวาดเสียงแข็ง ทว่าใบหูกลับแดงเถือก "สตรีมารยาเช่นเจ้า มีอันใดให้ข้าต้องหวง! ข้าก็แค่รำคาญสายตาของบุรุษพวกนั้นที่มองมาราวกับสัตว์ป่าหิวโหย เจ้าเป็นคนของจวนอ๋อง การวางตัวให้มิดชิดคือสิ่งที่ควรทำ ไม่ใช่ไปโปรยเสน่ห์เรี่ยราด!"
"โปรยเสน่ห์เรี่ยราดที่ใดกัน ข้าก็แค่มองหน้าท่านผู้เดียว" นางกระซิบเสียงพร่า
ครืดดด... กึก!
จู่ๆ ล้อรถม้าก็ตกหลุมบ่อขนาดใหญ่บนถนน รถม้าโคลงเคลงอย่างรุนแรง ร่างบางของจ้าวชิงเยว่เสียหลักถลาพุ่งไปข้างหน้าตามแรงเหวี่ยง
เซี่ยหยางเจี้ยนเบิกตากว้าง สัญชาตญาณความไวของแม่ทัพทำให้เขาวาดท่อนแขนแกร่งออกไปตวัดรัดเอวคอดกิ่วของนางเอาไว้แน่น เพื่อไม่ให้นางกระเด็นไปชนกับผนังรถ ทว่าแรงเหวี่ยงนั้นกลับดึงร่างของนางให้ล้มลงมาปะทะกับแผงอกกว้างของเขาเต็มเปา!
ความเงียบโรยตัวลงในรถม้า มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ที่ดังก้อง จ้าวชิงเยว่นั่งคร่อมอยู่บนตักแกร่ง สองมือของนางยันอยู่บนแผงอกของเขา ขณะที่ท่อนแขนทรงพลังของเขายังคงโอบรัดเอวของนางไว้แน่นหนา ราวกับคีมเหล็กที่ไม่ยอมคลายออก
ใบหน้าของทั้งสองห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจร้อนระอุรินรดกันและกัน นัยน์ตาหงส์ที่สั่นระริกช้อนมองสบกับดวงตาคมกริบที่บัดนี้เต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน
"เจ้า... จงใจยั่วข้า" เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน เสียงแหบพร่าและสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้
"ข้าเปล่าเสียหน่อย..." จ้าวชิงเยว่จงใจหลุบตาลงมองริมฝีปากของเขา ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองอีกครั้ง รอยยิ้มเย้ายวนผุดขึ้นมุมปาก "เป็นรถม้าต่างหากที่จงใจส่งข้ามา... ให้ท่าน 'กิน' "
เส้นด้ายแห่งความอดทนเส้นสุดท้ายของพญายมหน้าหยกขาดสะบั้นลงในวินาทีนั้น!
มือใหญ่ที่รัดเอวเลื่อนขึ้นมาคว้าท้ายทอยของนาง บังคับให้ดวงหน้างดงามแหงนรับ ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมาหาอย่างดุดัน รังสีแห่งความเป็นเจ้าของแผ่ซ่านครอบงำทั่วทั้งพื้นที่แคบๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยให้นางหลุดรอดไปได้อีกต่อไป!
ตอนพิเศษ 5 : กำเนิดจิ้งจอกน้อย... กับท่านพ่อผู้พ่ายแพ้ราบคาบกาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงในยามวสันตฤดูสดใสกว่าปีใดๆ บรรยากาศในจวนผู้สำเร็จราชการแผ่นดินเต็มไปด้วยกลิ่นอายของมวลบุปผา ทว่าความสงบสุขนั้นกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่วิ่งวุ่นและความโกลาหลที่คุ้นเคยอีกครั้ง...ภายในเรือนเหมันต์รำลึก เซี่ยหยางเจี้ยน นั่งไม่ติดเก้าอี้ เขาเดินจงกรมไปมาหน้าประตูห้องบรรทมจนพื้นพรมแทบจะสึก แม้จะเป็นคุณพ่อลูกสองแล้ว ทว่าความตื่นตระหนกยามเห็นภรรยาเจ็บท้องคลอดกลับไม่ได้ลดน้อยลงไปเลยแม้แต่น้อย"หยางเจี้ยน... ท่านหยุดเดินเสียที ข้าเวียนหัว" จ้าวชิงเยว่ ที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงส่งเสียงปราม แม้ใบหน้าจะชุ่มไปด้วยเหงื่อแต่นางยังคงมีแก่ใจจะหยอกเย้าสวามี "ครั้งที่สองแล้วนะเพคะ ทำไมท่านยังทำท่าเหมือนโลกจะถล่มอีก""โลกไม่ถล่ม... แต่ใจข้าจะถล่ม!" เซี่ยหยางเจี้ยนถลาเข้าไปกุมมือนางแน่น "ชิงหลงน่ะซนเหมือนลิง แต่ครั้งนี้ข้าสังหรณ์ใจว่าเจ้าตัวเล็กจะแสบกว่าพี่ชายเขาหลายเท่านัก"ไม่ทันขาดคำ เสียงร้องไห้จ้าที่แหลมใสและกังวานกว่าครั้งของชิงหลงก็ดังขึ้น หมอหลวงและยายรับใช้ต่างพากันยิ้มแก้มปร
ตอนพิเศษ 4 : เมื่อจิ้งจอกสาวมี ‘เจ้าตัวเล็ก’ คนที่สอง... และภารกิจสยบสวามีขี้เห่อเวลาผ่านไปเพียงไม่กี่เดือนหลังจาก "พญายมน้อย" เซี่ยชิงหลง ประกาศกร้าวว่าอยากมีน้อง บรรยากาศในจวนผู้สำเร็จราชการแผ่นดินก็กลับมาตึงเครียด (ในแบบที่ชวนอมยิ้ม) อีกครั้ง เมื่อท่านหมอหลวงอาวุโสพึ่งจะเดินยิ้มกริ่มออกไปจากเรือนพร้อมข่าวดีที่ทำให้เมืองหลวงแทบจะปิดฉลองรอบที่สอง...เซี่ยหยางเจี้ยน ยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้องบรรทม ในมือยังถือฎีกาลับที่พึ่งอ่านค้างไว้ ทว่าสมองกลับไม่รับรู้ข้อมูลใดๆ อีกต่อไป นอกจากคำว่า "พระชายาทรงพระครรภ์ได้สองเดือนแล้วพ่ะย่ะค่ะ""หยางเจี้ยน... ท่านอ๋อง... ท่านจะยืนเป็นหินไปอีกนานไหมเพคะ?" จ้าวชิงเยว่ เอ่ยเย้าขณะนั่งเอนกายอยู่บนตั่ง พลางลูบหน้าท้องที่ยังคงราบเรียบ"ชิงเยว่... ข้า..." ผู้สำเร็จราชการแผ่นดินผู้น่าเกรงขามทิ้งฎีกาล้ำค่าลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี เขาถลาเข้าไปคุกเข่าตรงหน้าภรรยา คว้ามือเรียวมาจุมพิตซ้ำๆ ด้วยแววตาที่สั่นไหว "ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่าให้พักผ่อนเยอะๆ! ทำไมเจ้ายังแอบไปตรวจบัญชีที่หอชิงเหยียน! เกาเฟิง!! สั่งปิดหอชิงเหยียนเดี๋ยวนี้! ห้ามใครให้พระชายาทำงานเด็ดขาด!""ท่านอ๋อง! ถ
ตอนพิเศษ 3 : เมื่อพญายมน้อยอยากมีน้อง... กับบททดสอบความอดทนของท่านพ่อวสันตฤดูวนกลับมาอีกครั้ง ดอกท้อเบ่งบานชมพูสะพรั่งไปทั่วอุทยานหลวง บรรยากาศช่างรื่นรมย์จนบรรดาขุนนางต่างพากันยิ้มแย้ม ทว่า... ที่ศาลาพักผ่อนส่วนตัวในจวนผู้สำเร็จราชการกลับมี ‘สงครามประสาท’ เล็กๆ เกิดขึ้น ระหว่างมังกรหนุ่มผู้เกรียงไกรกับมังกรน้อยวัยสามขวบเศษ...เซี่ยชิงหลง นั่งกอดอกทำหน้ามุ่ยอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก นัยน์ตาคมกริบถอดแบบพระบิดามาไม่มีผิดเพี้ยนจ้องมองไปที่ จ้าวชิงเยว่ ที่กำลังนั่งป้อนขนมกุ้ยฮวาให้เขาอย่างเอาอกเอาใจ“ท่านแม่เพคะ... ชิงหลงเหงา” เด็กน้อยเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน แต่ออกคำสั่งอยู่ในที“เหงาหรือลูก? เพื่อนเล่นในจวนก็มีตั้งเยอะ องครักษ์เงาก็ยอมเป็นม้าให้เจ้าขี่จนหลังแทบหักทุกคนแล้วนะ” จ้าวชิงเยว่หัวเราะเบาๆ พลางลูบหัวลูกชาย“ไม่เหมือนกันเพคะ... ชิงหลงอยากได้ ‘น้อง’ ” เด็กน้อยประกาศกร้าว “คุณชายตระกูลหลี่มีน้องสาวตัวเล็กๆ คอยเดินตามต้อยๆ ชิงหลงก็อยากมีน้องสาวมาให้ชิงหลงแกล้ง... เอ๊ย คอยปกป้องบ้างเพคะ!”พรวด!!เซี่ยหยางเจี้ยน ที่กำลังนั่งจิบชาอ่านฎีกาอยู่ข้างๆ ถึงกับสำลักน้ำชาจนไอโขลกๆ เขาหันขวับมา
ตอนพิเศษ 2 : บ่อน้ำร้อนลับ... กับราตรีที่ไร้พันธนาการท่ามกลางหุบเขาเมฆาคล้อยที่ห่างไกลจากความวุ่นวายในวังหลวงและเสียงหัวเราะปนเสียงโวยวายของบุตรชายตัวน้อย เซี่ยหยางเจี้ยน ตัดสินใจใช้อำนาจผู้สำเร็จราชการแผ่นดินในทางที่ ‘เห็นแก่ตัว’ ที่สุด ด้วยการพา จ้าวชิงเยว่ หนีมาพักผ่อนที่ตำหนักลับริมบ่อน้ำร้อนธรรมชาติเพียงสองต่อสองเป็นเวลาสามวันเต็มที่นี่ไม่มีฎีกาที่ต้องสะสาง ไม่มีองครักษ์คอยเดินตาม และที่สำคัญที่สุด... ไม่มี ‘พญายมน้อย’ มาคอยแย่งอ้อมกอดของมารดาไปจากเขา!...ยามซวี (19.00 - 20.59 น.) อากาศด้านนอกหนาวเหน็บจนเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามกิ่งไม้ ทว่าในบ่อน้ำร้อนหินอ่อนส่วนตัวที่สร้างยื่นออกไปเห็นวิวหุบเขากลับอบอวลไปด้วยไอน้ำสีขาวขุ่นที่ลอยกรุ่นพัดพากลิ่นหอมของน้ำมันกุหลาบป่าให้ฟุ้งกระจาย แสงจันทร์วันเพ็ญสาดส่องลงมากระทบผิวน้ำที่กระเพื่อมไหวจ้าวชิงเยว่ก้าวลงไปในน้ำอุ่นจัด นางสวมเพียงอาภรณ์ผ้าไหมบางเบาสีม่วงอ่อนที่เมื่อเปียกน้ำแล้วกลับแนบสนิทไปกับผิวกายเนียนละเอียด เผยให้เห็นทุกสัดส่วนที่งามไร้ที่ติประดุจงานปั้นจากหยกเนื้อดี"ท่านอ๋อง... ท่านจะยืนมองข้าอยู่ตรงนั้นอีกนานไหมเพคะ?" นางเอี้ยวตัวไป
ตอนพิเศษ 1 : เมื่อพญายมกลายเป็นคน ‘ขาดความอบอุ่น’กาลเวลาหมุนเวียนผ่านไปจน เซี่ยชิงหลง พญายมน้อยวัยสามขวบเริ่มวิ่งวุ่นไปทั่วจวน ความซุกซนและเฉลียวฉลาดที่ถอดแบบพระบิดาและพระมารดามาอย่างละไม่น้อย ทำเอาบ่าวไพร่และองครักษ์เงาต่างต้องปาดเหงื่อกันวันละหลายรอบทว่า... ยิ่งลูกชายเติบโตและเรียกร้องความสนใจจากจ้าวชิงเยว่มากเท่าไหร่ ความนิ่งขรึมของผู้สำเร็จราชการแผ่นดินอย่าง เซี่ยหยางเจี้ยน ก็ดูจะยิ่งพังทลายลงมากเท่านั้น เพราะสำหรับเขาแล้ว... ตำแหน่ง ‘อันดับหนึ่ง’ ในใจของฮูหยิน จะต้องเป็นเขาคนเดียวตลอดกาล!...ณ ศาลากลางสระบัวอันเย็นสบาย จ้าวชิงเยว่กำลังนั่งตรวจบัญชีจาก ‘หอชิงเหยียน’ ที่ขยายสาขาไปทั่วแคว้น โดยมีชิงหลงน้อยนั่งออดอ้อนอยู่บนตัก"ท่านแม่เพคะ... ดูนี่สิเพคะ ชิงหลงวาดรูปท่านแม่สวยไหม" เด็กน้อยยื่นกระดาษที่มีรอยหมึกขยุกขยิกให้ดู พร้อมกับซุกใบหน้ายุ้ยๆ เข้ากับอกนุ่มของมารดา"สวยมากจ้ะลูกรัก" จ้าวชิงเยว่จุมพิตที่หน้าผากมนของลูกชายด้วยความรักใคร่ทว่า... บรรยากาศอันแสนอบอุ่นกลับถูกขัดจังหวะด้วยรังสีอำมหิตจางๆ จากบุรุษที่ยืนกอดอกอยู่ข้างเสาศาลา เซี่ยหยางเจี้ยนในชุดลำลองสีดำสนิทจ้องมองลูกชา
บทที่ 30 : บัลลังก์ที่สั่นคลอนเพราะเสียงหัวเราะ... และนิรันดร์แห่งรักของพญายม(จบบริบูรณ์)เวลาล่วงเลยผ่านไปสามเดือนเหมันต์ผันผ่าน วสันตฤดูย่างกรายเข้ามาแทนที่ หิมะที่เคยปกคลุมจวนชินอ๋องละลายกลายเป็นหยดน้ำหล่อเลี้ยงดอกเหมยให้บานสะพรั่ง ทว่าสิ่งที่เบ่งบานยิ่งกว่ามวลบุปผา คือความเห่อบุตรชายระดับ "กู้ชาติ" ของผู้สำเร็จราชการแผ่นดินที่ทำเอาเหล่าขุนนางแทบจะถวายฎีกาขอร้องให้ท่านอ๋องกลับเข้าวังไปทำงานเสียที!...ณ ท้องพระโรงชั่วคราวภายในจวนชินอ๋อง บรรดาเสนาบดีเฒ่านั่งรอด้วยสีหน้าปลาตาย เมื่อเห็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินเดินออกมาพร้อมกับ 'ห่อผ้าไหม' ในอ้อมแขนเซี่ยหยางเจี้ยน ในชุดคลุมมังกรสี่เล็บสีดำขลับ ดูองอาจและน่าเกรงขาม ทว่าในมือกลับถือของเล่นไม้แกะสลักรูปมังกรตัวเล็กๆ ไว้คอยเขย่าเรียกความสนใจจากเจ้าก้อนแป้งในอ้อมอก"ท่านอ๋อง... ฎีกาเรื่องการจัดเก็บภาษีเกลือทางตอนเหนือพ่ะย่ะค่ะ" เสนาบดีกรมคลังเอ่ยด้วยเสียงแผ่ว"ชู่ววว..." เซี่ยหยางเจี้ยนยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก นัยน์ตาคมกริบตวัดมองขุนนางเฒ่าจนอีกฝ่ายหดหัว "เบาเสียงหน่อย ชิงหลงเพิ่งจะหลับ หากเจ้าทำเขาสะดุ้ง ข้าจะสั่งหักภาษีจวนเจ้าเพิ่มเป็นสองเท่
บทที่ 14 : หลักฐานมัดตัว... และรางวัลของบุรุษคลั่งรักความเงียบสงัดเข้าปกคลุมลานกว้างหน้าพลับพลาประทับ บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะได้ยินเสียงใบไม้ร่วงหล่น สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังสามบุคคลสำคัญแห่งแผ่นดิน... ฮ่องเต้ผู้พิโรธโกรธา องค์รัชทายาทผู้กำลังตื่นตระหนก และพระชายาชินอ๋องที่ยืนยิ้มเยือกเย็นราวกับหุ
บทที่ 3 : บุกรุกถึงถิ่น... หยั่งเชิงบุรุษน้ำแข็งเวลาล่วงเลยผ่านไปสามวันนับตั้งแต่วีรกรรม ‘สั่งสอนบ่าวไพร่’ ของจ้าวชิงเยว่ ข่าวลือเรื่องความโหดเหี้ยมและเด็ดขาดของพระชายาเอกแพร่สะพัดไปทั่วจวนชินอ๋องราวกับไฟลามทุ่ง บัดนี้ ไม่มีสาวใช้หรือบ่าวรับใช้คนใดกล้าแม้แต่จะหายใจแรงเมื่อเดินผ่านหน้าเรือนหอ อาหาร
บทที่ 2 : พยัคฆ์หน้านิ่ง กับ ฮูหยินหน้ามึนณ เรือนเหมันต์รำลึก ซึ่งเป็นสถานที่ทำงานและหอตำราส่วนตัวของชินอ๋องเซี่ยหยางเจี้ยน บรรยากาศภายในห้องนั้นเย็นเยียบและเงียบสงัดราวกับสุสาน กลิ่นหมึกหอมชั้นดีลอยอวลผสมกับกลิ่นกระดาษเซวียนจื่อ บุรุษหนุ่มร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มปักลายกิเลนด้วยดิ้นเงินกำล
บทที่ 1 : เช้าวันแรกกับกากชาที่เย็นชืดแสงอรุณทอประกายผ่านม่านมู่ลี่ไม้ไผ่ที่สลักลายอย่างประณีต ทว่าบรรยากาศภายในเรือนหอกลับไม่ได้มีความอบอุ่นของรุ่งเช้าหลังคืนวิวาห์แม้แต่น้อย จ้าวชิงเยว่ลืมตาขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด นางขยับกายเล็กน้อยก่อนจะพบว่าพื้นที่ข้างกายนั้นเย็นเฉียบและว่างเปล่า บ่งบอกว่าเจ







