บทที่ 8 หัวใจสั่นไหว

         จวิ้นอ๋อง มองดูภัตตาคารแห่งใหม่ที่สร้างเสร็จแล้วอย่างงุนงง ขนาดของร้านใหญ่กว่าเพิงเดิมหลายเท่า ดูสวยงามและโอ่อ่าพอสมควร ถ้าจะว่าไปน่าจะใช้เวลาอีกสักเดือนถึงจะเสร็จ

         “หลี่เฉียง ข้าว่า ที่นี่สร้างเสร็จเร็วเหนือกว่าคาดไว้มาก”

         มู่หลี่เฉียงที่คันปากอยากจะเล่าอยู่แล้ว เขารีบบรรยายความกระตือรือร้นของเหล่าคุณชายที่ส่งคนงานมาเอาอกเอาใจแม่นางเหอจนทำให้การก่อสร้างเสร็จอย่างรวดเร็ว

ยิ่งฟังหมิงจิ้นเหอก็ยิ่งร้อนรุ่มอยากจะเห็นหน้านางเสียบัดเดี๋ยวนี้

รองแม่ทัพมู่เดินนำเขาไปยังโต๊ะด้านในของร้านใหม่ แม่ทัพหนุ่มรูปงามพยายามรักษากริยาไม่ให้ใครจับสังเกตว่า เขาพยายามมองหานาง

         เถ้าแก่เนี้ยเหอแต่งกายสวยงามออกมาต้อนรับท่านแม่ทัพใบหน้าเปื้อนยิ้ม ท่าทางแช่มช้อย ใบหน้ามีเค้าความงามในวัยสาวฉายชัด

“คารวะท่านแม่ทัพ ข้าน้อยหงจางลี่ภรรยาเถ้าแก่เหอ ท่านแม่ทัพอยากรับประทานอันใดบ้างเจ้าคะ  ”

นางหันไปรับกาน้ำชาจากเสี่ยวเอ้อที่ยืนรอด้านหลัง มือเรียวขาวยกเอากาน้ำชามาวางตรงหน้าจวิ้นอ๋องแล้วรินน้ำชาใส่จอกให้อย่างเอาใจ

         “ขออาหารที่ท่านคิดว่ารสชาติดี และที่ข้าไม่เคยชิมมาสักสองอย่าง เจ้าล่ะหลี่เจียงอยากกินอันใด  ”

         มู่หลี่เฉียงอยากกินเป็ดอบที่เล่าลือกันว่า เป็นเมนูใหม่ รสชาติอร่อย

         “ได้ เจ้าค่ะ” นางหันมายิ้มหวานให้กับรองแม่ทัพมู่

         “เถ้าแก่เนี้ย ท่านสวยสมคำร่ำลือจริงๆ”

มู่หลี่เฉียงได้แต่นึกเสียดาย คราก่อนที่เขามาชมโฉมแม่นางเหอ ไม่มีโอกาสได้สนทนากับสองแม่ลูกเพราะบรรดาคุณชายคอยล้อมหน้าล้อมหลัง

         “ขอบคุณนายท่าน ข้าก็แค่สตรีสูงวัยแล้วเจ้าค่ะ”

นางย่อตัวค้อมศีรษะน้อมรับคำชมด้วยท่าทีอ่อนหวานยิ่ง ทำให้จวิ้นอ๋องประหลาดใจ

‘หญิงหัวเมืองอย่างนาง รู้กริยามารยาทผู้ดีเช่นนี้ด้วย’

         เสียงคุยกันของชายหลายคนดังขึ้นด้านหลัง รองแม่ทัพหนุ่มหันไปมอง

“ท่านแม่ทัพ นั่นมันคุณชายกังจอมเจ้าชู้นี่”

         จวิ้นอ๋องเหลือบแลไปยังกลุ่มคนมาใหม่ คุณชายกังที่ชื่อเสียงฉาวโฉ่เดินนำหน้าชายฉกรรจ์อีกสามคนมาจับจองโต๊ะ

         อาหารถูกลำเลียงมาวางต่อหน้าจวิ้นอ๋อง เป็ดอบน้ำผึ้งส่งกลิ่นยั่วยวนชวนน้ำลายสอ เขาหยิบตะเกียบขึ้นเตรียมตัวจะชิม ทันใดเสียงหวานใสพลันดัง

         “รอสักครู่สิเจ้าคะ ท่านแม่ทัพ”

         เหอเจียอีในชุดสีแดง ใบหน้าสวยหวานจิ้มลิ้มเดินถือผัดผักตรงเข้ามา หมิงจิ้นเหอเงยหน้าขึ้นสบตาหวานคู่นั้น

...นางรูปโฉมงดงามยิ่งกว่าในภาพวาดหลายสิบเท่า....

หัวใจของแม่ทัพหนุ่มสั่นระริก เขากวาดตามองไปทั่วร่างของนางด้วยความพึงพอใจ นางยิ้มให้เขาทั้งปากทั้งตา เอวคอด สะโพกผาย หน้าอกอวบอิ่ม เรือนร่างอรชรอ้อนแอ้นหยุดยืนอยู่ข้างเขาในระยะประชิด

“ท่านแม่ทัพ อย่าเพิ่งลงมือเลยเจ้าค่ะ รอผัดผักจานโปรดเสียก่อนนะเจ้าคะ”

         จวิ้นอ๋องรู้สึกคล้ายลมหายใจขาดห้วงไปชั่วขณะ แม้จะเจอหญิงคณิกาอันดับหนึ่งและบรรดาคุณหนูผู้เลอโฉมมาทั่วทุกสารทิศ แต่จิตใจกลับไม่เคยหวั่นไหวรุนแรงเช่นนี้

         ...เหอเจียอี นางช่างงดงามเกินกว่าที่เขาจะต้านทานไหว...

         หมิงจิ้นเหอสูดลมหายใจเขาลึกๆ พยายามข่มใจอย่างเต็มที่ เขาบอกตนเองว่าอย่ามองนางแต่เพียงภายนอก นิสัยใจคอที่แท้จริงของนางเขายังไม่เคยรู้มาก่อน จะหลงใหลในตัวนางเพียงเพราะความงามมิได้

         ...ข้าคงมิได้เข้าข้างตนเอง รอยยิ้มของนางดูเหมือนจะจงใจมีไว้ให้ข้าแต่เพียงผู้เดียว...

         อารมณ์เคลิบเคลิ้มหวามไหวจู่โจมกลางใจจวิ้นอ๋อง เขาไม่เคยคิดว่าตนเองจะความรู้สึกแบบนี้กับหญิงสาวที่เพิ่งพบหน้า ตลอดเวลาที่รู้จักนางเขาคิดเพียงจะรับนางไปเป็นแม่ครัวที่จวนแม่ทัพ เพราะติดใจในรสมือ แต่ในยามนี้ เขากลับอยากจะฉุดนางเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขาด้วย

         “ท่านแม่ทัพ!” เหอเจียอีเห็นเขาเหม่อลอย ดวงตาของนางยิ่งสุกสกาวด้วยความพอใจ

         “หือ” เขากระพริบตาเรียกสติ

         “นี่เจ้าค่ะ ผัดผักจานโปรดของท่าน ข้าน้อยจดจำใส่ใจเสมอ” นางวางจานอาหารลงตรงหน้า รินน้ำชาให้ “ดื่มชาก่อนสิเจ้าคะ”

         หมิงจิ้นเหอรับจอกชามายกขึ้นจรดริมฝีปาก ขณะที่ดวงตายังจ้องใบหน้านางแน่วนิ่ง จนรองแม่ทัพมู่ต้องหรี่ตา

‘อืม....สงสัยข้าต้องถอยเสียแล้ว ท่านแม่ทัพแทบไม่วางตาขนาดนี้ขืนคิดเข้าไปขวางคงโดนหอกทิ่มตายก่อน’

         นางขอตัวกลับเข้าครัวไป หมิงจิ้นเหอพยักหน้าอนุญาต เขามองตามแผ่นหลังบอบบางของนาง ในใจกลับครุ่นคิดวิธีที่จะทำให้นางมาใกล้ชิดกับตน ก่อนที่คุณชายพวกนั้นจะมาช่วงชิงแม่ครัวคนโปรดของเขาไป

         “ท่านแม่ทัพ ท่านว่านางเป็นไงบ้าง  ”

         “นางเหมาะจะไปเป็นแม่ครัวของข้า” จวิ้นอ๋องตอบหน้าตาย ทำเอามู่หลี่เฉียงหัวเราะออกมา รองแม่ทัพยื่นหน้าใกล้ก่อนจะสัพยอก

         “ตาของท่านแทบจะติดอยู่ที่นางแล้ว นี่ถ้าท่านไม่ออกปาก ข้าจะมาเกี้ยวนางไปเป็นภรรยา”

         จวิ้นอ๋องสาดสายตาดุร้ายใส่รองแม่ทัพมู่ อีกฝ่ายสัมผัสรังสีสังหารถึงกับชะงัก นี่หมิงจิ้นเหอเพิ่งเจอนางครั้งแรกก็ออกอาการหวงราวกับจงอางหวงไข่เสียแล้ว

“ข้าล้อท่านเล่น ใครล่ะจะกล้ายุ่งกับคนของท่าน”

         “รู้ก็ดี นางเป็นหนี้ข้า นางย่อมเป็นคนของข้า”

         มู่หลี่เฉียงยิ้มขำ รู้ว่าแม่ทัพหมิงจิ้นเหอตกหลุมรักแม่นางเหอไปแล้ว หากแต่ยังคงรักษาหน้าตาของตนเองไม่กล้ายอมรับตรงๆ

         ครั้นรับประทานอาหารเสร็จ จวิ้นอ๋องเพิ่งนึกออกว่า ใบหน้าของนางทำไมจึงดูคุ้นนัก

“เป็นนางนั่นเอง!”

         “นางเป็นอันใดหรือท่าน  ” มู่หลี่เฉียงตกใจที่ท่านแม่ทัพจู่ๆ ก็ร้องออกมา

         “นางมีเรื่องต้องชดใช้ข้า” หมิงจิ้นเหอยิ้มเหี้ยม ทำเอามู่หลี่เฉียงฉงนในท่าทีที่เปลี่ยนฉับพลันของผู้เป็นนาย เมื่อครู่ยังทำตัวเหมือนเคลิบเคลิ้มกับความงามของเหอเจียอีอยู่เลย

“เจ้าไม่ต้องอยากรู้ เรื่องนี้มีเพียงข้ากับนางเท่านั้นที่ต้องสะสางกัน”

 หลังจากเรื่องคืนนั้น เขาให้ฉินหวังหย่งไปสืบหานางกลับไม่พบแม้แต่เงา ที่แท้นางหายตัวจากเมืองหลวงมาหลบอยู่หน้าค่ายพยัคฆ์เหินนี่เอง

‘นางอยู่ใกล้แค่นี้ แต่ข้ากลับเพิ่งหาพบ ดีล่ะ! ข้าจะให้เจ้าต้องชดใช้ที่ทำลายศักดิ์ศรีของข้า’

         แม่ทัพหมิงออกจากค่ายอีกครั้งในตอนเย็น ร้านของนางปิดแล้ว เถ้าแก่เนี้ยเหอพอเห็นจวิ้นอ๋องมาเพียงลำพังก็รีบออกมาต้อนรับ

         “ข้าต้องการพบแม่นางเหอ”

         “เชิญท่านแม่ทัพไปพบนางที่เรือนด้านหลัง เจ้าค่ะ” เถ้าแก่เนี้ยเหอยิ้มหวานเดินนำแม่ทัพหมิงไปส่งยังเรือนเล็กหลังร้านด้านในสุด

           เหอเจียอีเดินออกมาหน้าเรือนหลังเล็ก หญิงสาวเดินนำเขาเข้าไปนั่งที่โต๊ะในห้องโถง เขารู้สึกแปลกใจที่มารดาของนางปล่อยให้เขากับนางอยู่พูดคุยกันตามลำพัง

         ดูจากแววตาและสีหน้าของหมิงจิ้นเหอ หญิงสาวพอจะรู้แล้วว่าเขามีเรื่องใดจะพูดกับนาง 

         “ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า” เขาทำเสียงราบเรียบ จ้องใบหน้าของนางเขม็ง “เจ้าเคยไปเมืองหลวงหรือไม่  ”

         “ก่อนจะทำเพิงขายอาหาร ข้าน้อยเคยไปรับจ้างอยู่ในเมืองหลวงสักพักเจ้าค่ะ” นางยิ้มหวาดๆ มือน้อยสั่นเทาเมื่อรินน้ำชาจนเผลอทำน้ำหก

         เขาชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ “ถ้าเช่นนั้น เจ้าคงรู้จักหอจันทร์ฉายสินะ  ”

         แววตานางไหวระริก “พอรู้จักเจ้าค่ะ”

         ปัง!

เขาตบโต๊ะ จ้องนางด้วยแววตาเกรี้ยวกราด

“โกหก! คืนนั้นเจ้าอยู่หอจันทร์ฉาย”

         ร่างบางสะดุ้งเฮือก “ขะ ข้า”

         “เป็นเจ้า ข้าจำได้ เสี่ยวเอ้อหน้าขาว คืนนั้นเจ้าแต่งกายเป็นชาย เข้าไปทำงานดูแลที่โต๊ะของข้า และเป็นเจ้าที่วางยาข้า”

เขาลุกขึ้นสองมือกดบ่านางไว้แต่มิได้บีบจนนางต้องเจ็บ ใบหน้างดงามของหญิงสาวในชุดแดงซีดเผือด นางเงยหน้าขึ้นมองหน้าเขา พร้อมทำสายตาวิงวอน

“เรื่องนั้น...เรื่องนั้นข้าจำเป็นเจ้าค่ะ”

หมิงจิ้นเหอไม่คิดจะใจอ่อน คืนนั้นเขาต้องเสียหน้าต่อทหารที่ไปกินเลี้ยงในหอจันทร์ฉาย ซ้ำยังต้องให้องครักษ์เงาหามขึ้นรถม้าไปอีก

“เจ้าทำให้ข้าพลาดการประมูลหญิงงามในคืนนั้น บอกข้ามา ใครใช้ให้เจ้าทำ มันผู้ใดว่าจ้างให้เจ้าทำร้ายข้า  ”

         ดวงตาคู่งาม สบตาเขาอย่างหวาดหวั่น หยาดน้ำตารื้นคลอสองหน่วยตา “มีชายลึกลับว่าจ้างข้า ห้าสิบตำลึงให้ใส่ผงนิทราในสุราของท่านเจ้าค่ะ”

         ‘หากไม่แต่งเรื่องสักหน่อย ท่านคงไม่เชื่อข้าหรอก อันที่จริง ข้าแค่แก้แค้นที่ท่านรวมหัวกับผู้อื่นนินทาข้าเสียๆ หายๆ ต่างหาก’