ข้าก็เป็นสวามีเช่นนี้

ข้าก็เป็นสวามีเช่นนี้

last updateHuling Na-update : 2025-09-18
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 Rating. 1 Rebyu
25Mga Kabanata
1.9Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

หากเจ้าฝันซ้ำซาก ว่าถูกว่าที่สามีสังหารอย่างโหดเหี้ยมจนแยกไม่ออกว่าฝันหรือตื่น เจ้ายังจะแต่งงานกับบุรุษผู้นั้นอยู่อีกหรือไม่?! (นิยายเรื่องนี้มีหลายฉากดาร์กและสยอง ทั้งผ่าศพและสังหารแบบชัดเจน)

view more

Kabanata 1

บทนำ

私が40度の高熱を出したとき、私の婚約者、馬淵陸也(まぶち りくや)の女秘書が走って押しかけてきて、病院へ向かおうとしていた私たちを引き止めた。

彼女は胸に小犬を抱きかかえていた。真っ赤な目で陸也を見つめ、彼の手を掴んだ。

「どうしよう。ころちゃんがお腹をこわしちゃったみたい。全部私のせいなの…」

陸也はあれこれいわず、さっと子犬を抱えあげると振り返りもせずに行ってしまった。

/

一人病院で受付を終えて点滴を受けているとき、インスタで女秘書、田中麻鈴(たなか まりん)のストーリーをみた。

【ママが馬鹿なばかりにわんちゃんクッキーを半分もあげてしまったから…パパがいてくれてよかった】

投稿されていたのは子犬が注射を受けている動画だった。陸也が彼女をなぐさめる声が聞こえた。「大丈夫。心配しなくていい。俺がいるから」

この投稿をみていたら、熱のせいか心が凍えているからか身震いがした。

彼女のストーリーにいいねを押して、すぐに一週間後の新幹線のチケットを予約した。

三人の世界はあまりに窮屈だ。もう耐えきれない。

/

看護師に呼び起されると、スマホに十数件の不在着信が入っていた。

「叶音(かのん)、なぜ会社で俺を待たなかった?なぜ電話にも出ない?怒っているにしても限度があるだろう!」

心配しているような口調だが、イラつきがにじみ出ていた。

「今病院で点滴を打っているところ。あと少ししたらそのまま家に帰る」

「そのまま一人で病院に行ったのか?俺がころを先に連れて行ったから?なにもころと張り合わなくてもいいだろう。仕方がないな。現在地を送って。迎えに行くから」

陸也がやってきたとき、看護師は念を押すように言った。

「家族の方ですよね。なぜ到着がこんなにも遅れたのですか。患者さんは病院への到着があと少し遅ければ意識を失うところでした。家に帰ったら、時間どおりに薬を飲ませて入念に経過を見守ってください」

陸也はこのときやっと私の顔の青白さに気づいたようだ。

「なぜ早く言わないんだ」

冷静に彼を見つめた。言ったってどうにもならなかったし、言わなかったわけではない。

「行こう」

車まで来ると、いつもの癖で助手席のドアを開けた。しかしそこには田中麻鈴が犬を抱えて座っていた。

さらには犬が口に入れて噛んでいたのは、陸也の交通安全を祈願してわざわざ私がお寺に行って手に入れたお守りだった。

陸也が私を抱きしめながら、親友が交通事故に遭ったことを話していたときのことをまだ覚えている。

「俺最近すごく運が悪くてさ。もし俺も事故にあったら、叶音に俺の面倒をみてもらわないといけないと思うと心が痛い」

私は笑って、縁起でもないことを言わないでと陸也を小突いた。そして翌日には、もっともご利益があるという言い伝えられているお寺にお守りを買いに行った。

陸也はお守りを車の前にかけて、彼にとって欠かすことができない大切なものにしてくれた。

「ここにつるしておこう。毎日君が付き添ってくれているようだ」

/

そして今このとき、お守りはかみ砕かれた。中身が飛び散り、無残なさまになっている。

田中麻鈴は笑いながら嘘くさく謝罪した。

「叶音さんごめんなさいね。ころちゃんが助手席に座るといってきかなくて…座りなれているものだから。やっぱり私たちはタクシーを呼ぶことにします」

陸也は眉をひそめ、田中麻鈴をなだめた。

「麻鈴は動かなくていい。熱があるんだから叶音が後ろ座席で横になればいいだろう」

陸也はぼーっと突っ立っている私を見た。私は今なお犬に噛みふりまわさせているお守りを凝視していた。

陸也は何かを思い出したようだった。陸也の瞳に一瞬申し訳なさがよぎった。ちょうど彼が私に何か言いかけたとき、田中麻鈴が不満をこぼした。

「陸也さん、叶音さんはこれのせいで機嫌が悪いのかな?それなら私がころちゃんに代わって謝りましょうか」

彼女は私の服の袖を引っ張り、強く揺さぶった。そして目を真っ赤にしてすすり泣いた。

「叶音さん、知ってるでしょ。ころちゃんは私と陸也さんに拾われたんです。小さいときからお母さんと引き離され、捨てられていたから」

私は彼女に揺さぶられて視界が暗転し、さらにめまいがひどくなった。顔色もひどく悪い。

陸也が私の方を見たのは、許しを求めてではなかった。陸也は前にでてきて田中麻鈴にかわって犬をかばった。

「叶音、君がどうしてそんなふうにふるまうのか俺は全く理解できない。どうして犬一匹と張り合おうとするんだ。ただお守りが破けただけだ。お守りなんてネットでいくらでも買えるじゃないか」

私は彼の眼をみた。どんどん遠く知らないものになっていったその目を。

心に寒々しい風が吹き込んできたようだった。口をすぼめて淡々と言った。

「気に入ったなら、おもちゃにあげればいいじゃない」

私の言葉を受けて、陸也の顔に戸惑いが広がった。

彼は私が泣いたり、声を荒げたりすると思っていたのだ。

陸也はたちまち不機嫌そうな顔になり、私をじっと見据えると、勢いよく助手席のドアを閉めた。そのまま田中麻鈴を乗せて行ってしまった。

/

ようやく家についたとき、部屋は真っ暗だった。だが、そこに陸也の姿はなかった。

きっと今頃、田中麻鈴が車内で彼にまとわりつき、離れようとしないのだろう。

女秘書が社長の車に乗る回数の方が婚約者の私より多いなんて。

全ては彼女が“不注意で”車内にピアスを落としたところから始まった。

私は彼女のピアスを拾い上げて陸也に渡した。

「あなたの秘書は物覚えがよくないみたい。次からは気を付けてね」

陸也の顔面に一瞬わずかな気まずさがよぎり、彼は慌てて弁明した。

「彼女はわざとやったわけじゃないし、俺たちの間には何もない。叶音、心から誓う」

その後彼女はますますやりたい放題になっていった。まるで助手席に住み着いたかのように。

サングラス、口紅、それに彼女のサイズのスリッパまで置きっぱなしにするようになった。
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

Rebyu

Nira Ho
Nira Ho
ก็น่าสนุกนะ น่าตื่นเต้นทแต่ทำไมอ่านแล้วเหนื่อย หายใจ'ไม่ออก พักก่อน
2026-04-28 01:57:24
0
0
25 Kabanata
บทนำ
บทนำฤดูหนาวกำลังมาเยือนจิ้งโจว ลมหนาวเสียดแทงถึงกระดูกพัดหวิว หิมะขาวเริ่มโปรยปราย ซากบ้านเมืองที่ถูกเผาและทำลายราบเพียงข้ามคืน กลายเป็นเมืองร้างอ้างว้าง ถนนหลวงเต็มไปด้วยซากรถม้า ศพทับถม เลือดแดงคล้ำกระเซ็นเป็นหย่อม กลิ่นคาวลอยคละคลุ้งอยู่กลางอากาศหน้าประตูเสวียนอู่ ป้อมใหญ่ของวังต้าเจา ทหารสองฝ่ายตั้งคุมเชิง ฝ่ายหนึ่งเกราะดำคลุมผ้าแดง ฝ่ายหนึ่งเกราะเงินคลุมผ้าน้ำเงิน ต่างเผชิญหน้ากันด้วยความตึงเครียด“หากพวกเจ้ายอมจำนน ข้าจะละเว้นครอบครัว ต่อไปพวกเจ้าจะได้เป็นประชาราษฎร์ของเสวียนจงฮ่องเต้ ไม่แบ่งแยก!”เสียงซ่งอวิ๋นโม่บนหลังอาชาสีดำก้องสะท้อน ทหารในชั้นในเหลือไม่ถึงห้าร้อยนาย ใบหน้าล้วนซีดเผือด เมื่อมองเห็นว่าศัตรูมีพลมากมายมืดฟ้ามัวดินตำหนักชิงหลวน...ในยามที่ด้านนอกกำลังแตกพ่าย เชื้อพระวงศ์กว่าร่วมร้อยชีวิตต่างรวมตัวในตำหนักใหญ่ด้วยความตื่นตระหนก ไท่หยางฮ่องเต้ผู้ทรงราชย์มานานแปดปี ยังไม่เคยเผชิญเหตุร้ายแรงถึงเพียงนี้“ฝ่าบาท! กบฏซ่งอวิ๋นโม่ฝ่าประตูเสวียนอู่เข้ามาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” หวังเฉวียนกงกงวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหมอบกราบ“เราจะทำอย่างไรดีเล่า! ซือหม่าหยวนกับติ้งถิงโหวยังอยู่ไกลถึง
Magbasa pa
ตอนที่1 ||หยกเปลี่ยนชะตา
แสงอรุณทอประกายเหนือกำแพงสูงใหญ่ของ นครจิ้งโจว เมืองหลวงแห่งอาณาจักรต้าเจา มองจากมุมสูงจะเห็นยอดหลังคาพระราชวังสีทองอร่ามสลับกระเบื้องมรกตลุกวาวดุจคลื่นทะเลในยามเช้ามหานครจิ้งโจว แห่งนี้คือศูนย์กลางแห่งความรุ่งเรือง ผู้คนต่างเรียกขานว่า ‘หัวใจแห่งต้าเจา’ ถนนสายใหญ่ทอดตรงจากประตูเมืองสู่พระราชวัง ที่ประดับพื้นด้วยหินอ่อนที่ปูเรียงกันเป็นแนวยาวเป็นประกายวาววับเมื่อแสงแดดสาดส่องสองฟากถนนหลวงสายหลักเต็มไปด้วยหอคณิกาหรูหรา โรงสุรามีชื่อ และโรงน้ำชาที่ขุนนางและนักปราชญ์แวะเวียนไม่ขาด เสียงพิณขับกล่อมแว่วจากหน้าต่างชั้นสองคลอเคล้ากับเสียงหัวเราะรื่นเริงของบรรดานักกวีมีร้านผ้าไหมจากแดนซูโจวแขวนแพรพรรณหลากสีงดงาม ล่อตาล่อใจสตรีในตระกูลสูงศักดิ์ให้หยุดชมตลาดย่านตะวันออกอบอวลด้วยกลิ่นเครื่องเทศหอมกรุ่นจากแดนไกล หีบชาเขียวจากแคว้นหนานหรงกองสูงเป็นภูเขาถัดไปเป็นร้านขายหยกและทองคำที่เปล่งประกายราวภูผาเงินภูผาทอง เสียงพ่อค้าเรียกลูกค้าขายแข่งกันดังขรม ขณะที่เกวียนสินค้าจากหัวเมืองต่างก็ทยอยเข้ามาในนครไม่ขาดสายเหนือหลังคาร้านค้าเป็นหอชมวิวสูงเสียดฟ้า แขวนระฆังทองทุกทิศ เมื่อกระแสลมพัดผ่าน เสียง
Magbasa pa
ตอนที่ 2 ||คืนหยกที่อารามถานไถ่
สายลมต้นยามเฉินพัดกลิ่นสนหอมจาง ๆ ลอยมาจากเชิงเขา ถานไถ่ สายหมอกบางลอยต่ำไปตามยอดไม้ เมื่อขบวนเสด็จเลี้ยวผ่านซุ้มประตูอาราม เสียงระฆังทองดังรับสามครั้งกังวานไปทั้งหุบเขาบนลานหินหยกหน้าวิหารใหญ่ แม่ชีในจีวรสีหม่นเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ สือเหล่าซือไท่ เจ้าอารามผู้สูงวัย ยืนรออยู่เบื้องหน้า ผมสีเงินเกล้ามวยเรียบ ใบหน้าสงบสว่างราวแสงยามเช้า นางประนมมือคำนับงดงาม“ถวายคำนับ หลีไทเฮา และ ฉางหลันจ่างกงจู่ อารามถานไถ่ยินดีต้อนรับเพคะ”ไทเฮายิ้มบาง ๆ รับคำ พลางพยักหน้าให้ขันทีและนางกำนัลถอยเป็นระยะพอเหมาะ เหลือเพียงข้ารับใช้คนสนิทสองสามนาง รวมถึง อาหลิว อากุ่ย และหลิวหมัวมัว กับติ้งกงกง ที่ตามเฝ้าฉางหลิงจ่างกงจู่ไม่ห่างสือเหล่าซือไท่เชื้อเชิญเข้าไปในวิหารใหญ่ พื้นศิลาขาวสะอาดสะท้อนเงาเปลวเทียนเป็นสาย ๆ กลางวิหารตั้ง พระประธานหินขาว สูงตระหง่าน กระถางกำยานสามขาตั้งเรียงด้านหน้า ควันหอมลอยเป็นเส้นบางขับให้บรรยากาศยิ่งสงบ“ฉางหลิงจ่างกงจู่ นำหยกกลับไปวาง ‘ที่เดิม’ เถิดเพคะ ที่ซึ่งหยิบจากมา ถือว่าคืนเจ้าของดังเดิม” เสียงสือเหล่าซือไท่เรียบอ่อน แต่มีน้ำหนักหลีไทเฮา พยักหน้าเรียกถิงเยว่าเบา ๆ “อ
Magbasa pa
ตอนที่ 3 || อู่จั๋วซือหม่า
ยามเหม่า แสงยามเช้าพลางฟ้าเพิ่งสาดสีเงินอ่อน ๆ ลงเหนือทุ่งหมู่บ้านนอกนคร เสียงนกการ้องดังอยู่บนกิ่งไม้แห้ง บริเวณบ่อร้างกลางหมู่บ้านชานเมืองจิ้งโจวบัดนี้กลับคลาคล่ำด้วยผู้คนศพหนึ่งถูกดึงขึ้นจากน้ำ วางไว้บนพื้นหญ้าชื้น มีกลิ่นเน่าคละคลุ้งจนชาวบ้านพากันปิดจมูก บ้างหันหน้าหนี บ้างอาเจียนจนตัวงอ มีเด็กหลายคนที่ตามบิดามารดามาด้วยถึงกับร้องไห้เสียงแหลมผู้ที่ยืนอยู่กลางฝูงชนในวันนี้ คือบุรุษหนุ่มในชุดยาวสีน้ำเงินเข้มเรียบง่ายสะอาดสะอ้าน ใบหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงอารมณ์ ดวงตาคมเข้มภายใต้คิ้วหนา ดูเย็นชาราวน้ำแข็งเขาคือซือหม่าหยาง คุณชายสามแห่งตระกูลซือหม่า ผู้ไม่เดินตามรอยบิดา บรรพบุรุษ หรือพี่ชายพี่สาวในฐานะแม่ทัพ หากแต่เขาเลือกทางตนเองด้วยการเป็น หมอชันสูตรศพ หรืออู่จั๋ว ประจำศาลต้าหลีทหารรักษาการณ์ประจำหมู่บ้านโค้งตัวรายงาน “ศพนี้พบตั้งแต่ยามสองเมื่อคืน ก่อนรุ่งสางจึงลากขึ้นมาขอรับ (*) อู่จั๋วซือหม่า”ซือหม่าหยางพยักหน้า รับคำในลำคอสั้น ๆ ก่อนก้าวเข้าใกล้ศพที่เพิ่งวางบนเสื่อฟาง กลิ่นเหม็นคลุ้งยิ่งแรงเมื่อผ้าคลุมถูกเปิดออก ชาวบ้านหลายคนถอยกรูดด้วยสีหน้าขาวซีด กับภาพศพคนตายที่ขึ้นอืดคนยากจะจำ
Magbasa pa
ตอนที่ ๔ ||ร้านอันเหมียนถังและสกุลซือหม่า
ตอนที่ ๔ ||ร้านอันเหมียนถังและสกุลซือหม่าหลังขบวนเสด็จของสองสตรีคนสำคัญของต้าเจาจากไปแล้ว ถนนเส้นใหญ่กลับมาคึกคักดังเดิม พ่อค้าแม่หาบเร่แผงลอยส่งเสียงป่าวประกาศสรรพคุณสินค้าของตนเองให้คนที่เดินผ่านไปมาหันมาสนใจสินค้าหน้าร้านตนเองผู้คนหลั่งไหลพลุกพล่าน ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ทว่าปลายถนนกลับมีร้านหนึ่งที่คนส่วนใหญ่ไม่อยากเฉียดใกล้หากไม่จำเป็นแต่กลับเป็นร้านที่ฮวงจุ้ยโดดเด่น ร้านดังกล่าวมีชื่อว่า......อันเหมียนถังหน้าร้านแขวนโคมกระดาษสีขาว สลักตัวหนังสือคำว่า “หลับใหลอย่างสงบ” ริ้วผ้าขาวพาดเหนือป้ายไม้สีหม่นที่จารึกชื่อร้านชัดเจน ยามลมพัดเงาโคมไฟไหวระริก เงาทอดลงพื้นดุจวิญญาณเร่ร่อนชวนผู้ผ่านทางขนลุกขนพอง ผู้คนที่เดินมาเพียงเหลือบมองก็มักเบี่ยงหลบ หรือข้ามถนนไปอีกฟากเพื่อหลีกเลี่ยงกลิ่นอวลชื้นของกำยานและสมุนไพรประตูไม้สีดำเปิดแง้ม กลิ่นไม้สนผสมขี้ผึ้งที่ใช้เคลือบโลงโชยคลุ้งไปกับกลิ่นเย็นของใบส้มโอ กานพลู และดอกเบญจมาศแห้ง บรรยากาศข้างในกว้างใหญ่แต่ขรึมเงียบสงบ ริมผนังเรียงรายด้วยโลงศพหลากหลายแบบบางใบสลักลายเมฆ ลายดอกเหมย บางใบเรียบง่ายสงบเสงี่ยมโต๊ะเก็บเงิน
Magbasa pa
ตอนที่ ๕||ตำหนักฉางหลันกับฝันร้ายหวนคืน
ตอนที่ ๕||ตำหนักฉางหลันกับฝันร้ายหวนคืนขบวนเสด็จเคลื่อนเข้าสู่เขตพระราชฐาน หลีไทเฮาแยกไปตำหนักฉางชิ่ง ที่อยู่ชั้นใน ส่วนหลิ่วถิงเยว่นั้นมีตำหนักของตนเองแล้วอยู่ชั้นนอก ตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ หลังได้รับฐานันดร ฉางหลันจ่างกงจู่ยามที่ทั้งสองแยกเป็นสองขบวนขึ้นเกี้ยวเกียรติยศก็เป็นเวลาที่ฟ้าเพิ่งโปรยแสงสุดท้ายเหนือแนวกำแพงสูงใหญ่ แสงไฟจากโคมแขวนหลายร้อยดวงส่องระยิบระยับตามทางเดินหินอ่อน จนทอดเงาเรียงรายดุจดวงดาวกลางรัตติกาลตำหนักฉางหลัน ตั้งตระหง่านอยู่ทางทิศตะวันออกของพระราชวัง เป็นหนึ่งในตำหนักขนาดใหญ่ที่สุดรองจากตำหนักของฮ่องเต้และไทเฮา ตัวตำหนักก่อด้วยไม้ประดู่และไม้อู่ถงแกะสลักหลังคามุงกระเบื้องเคลือบสีส้มอมแดง ปลายสันหลังคาโค้งสูงประดับรูปหงส์คู่ ด้านหน้ามีลานศิลาเรียงยาวทอดตรงสู่บันไดหินแกะลายเมฆมงคลหลายสิบขั้นทันทีที่เกี้ยวไม้ลงลักษณ์ปิดทองประดับด้วยไข่มุกหยุดลง ณ ลานหน้าตำหนัก ขันทีและนางกำนัลที่รอรับอยู่แล้วต่างหมอบกราบพร้อมเปล่งเสียงดังกังวาน“ถวายพระพร ฉางหลันจ่างกงจู่!”นางกำนัลในตำหนักฉางหลัน มีราว หกสิบคน แต่งกายในชุดผ้าแพรสีชมพูอ่อน คาดเอวด้วยผ้าสีแดงเลือดนก ทำหน้าที่ทั้งด
Magbasa pa
ตอนที่ ๖ || ตำหนักโซ่วเต๋อ
ตอนที่ ๖ || ตำหนักโซ่วเต๋อแสงตะวันยามสายสาดลอดหน้าต่างบานสูงของ ตำหนักโซ่วเต๋อ ท้องพระโรงแม้สิ้นสุดการประชุมขุนนางใหญ่เมื่อครู่ แต่บรรยากาศยังอบอวลด้วยความเคร่งขรึมไท่หยางฮ่องเต้ หลิ่วเยี่ยนเฟย มิได้ทรงปล่อยขุนนางทุกคนกลับไปทั้งหมด หากทรงรั้ง ติ้งถิงโหว ซือหม่าเฉิน ผู้มากด้วยวัยวุฒิ และ เหลิ่งเส้าเสิง เสนาบดีหนุ่มผู้กำลังมาแรง ให้หารือราชกิจต่อที่ห้องทรงงานด้านข้างเหนือพระแท่นมังกรทองคำอันสง่างาม ร่างสูงในฉลองพระองค์มังกรดำปักดิ้นทองประทับด้วยพระอิริยาบถทรงอำนาจ พระพักตร์ขรึมขลัง แววพระเนตรคมกริบราวกระบี่จ้องไม่คลาย พระหัตถ์เรียวคีบแท่งหยกเคาะเบา ๆ บนโต๊ะทรงงาน ยามสดับรายงานเรื่องเสบียงกองทัพและการจัดสรรกำลังทหารจากสองขุนนางกับเรื่องการสอบเค่อจวีที่ใกล้เข้ามา ต้าเจามีธรรมเนียมการสอบเค่อสวี สามปีจัดสอบใหญ่ที่เมืองหลวงหนึ่งครั้งและปีนี่ก็ถึงวาระดังกล่าวแล้ว สองเรื่องนี้จึงถูกหยิบยกขึ้นมาหารือขุนนางทั้งสองทว่า ยังมิทันหารือถึงไหน พลันเสียงขันทีประกาศกังวานจากด้านนอกพลันแทรกขึ้น“หลีไทเฮาเสด็จ!”ทั้งสองขุนนางค้อมกายหมอบคำนับโดยพร้อมเพรียงยามร่างระหงก้าวเข้าสู่ด้านใน ความสงบแผ่ซ่านไปท
Magbasa pa
ตอนที่ ๗ || ซ่งอวิ๋นโม่ปรากฏกายแล้ว
ตอนที่ ๗ || ซ่งอวิ๋นโม่ปรากฏกายแล้วยามอู่ อีกสองวันถัดมา หลังจากราชสำนักประกาศข่าวตามหานักพรตเพื่อทำพิธีปัดรังควานในตำหนักฉางหลัน…แสงตะวันสาดแรงเหนือมหานครจิ้งโจว ความร้อนระอุสะท้อนกับหลังคากระเบื้องสีชาดเป็นระเบียบแน่นขนัด บนถนนสายหลักผู้คนยิ่งพลุกพล่านกว่าทุกวัน ขบวนรถม้าสลับคนเดินเท้าแน่นขนัด เสียงกงล้อไม้ เสียงฝีเท้าของม้ากับผู้คนประสานกันดังก้องคลอเสียงหาบเร่ขายของริมทางเหล่าบัณฑิตที่เดินทางมาเพื่อสอบเค่อจวีทยอยหาที่พักตามกำลังทรัพย์ของตนเอง บางคนเป็นบุตรขุนนางหรือพ่อค้าวาณิชย์ร่ำรวย ก็เช่าจวนใหญ่หรือโรงเตี๊ยมชั้นดีอยู่กันตามสบาย บางคนมีฐานะพอประมาณก็หาห้องเล็กในโรงเตี๊ยมชั้นกลาง ส่วนผู้มาจากชนบทไกล มีเพียงเสื้อผ้าเก่าและพู่กันกับกระดาษ กลับต้องรวมเงินกับสหายเช่าบ้านเล็ก ๆ แบ่งกันอยู่อย่างประหยัดเสียงซุบซิบและกลิ่นคึกคักจากโรงเตี๊ยมเรียงรายไปทั่วทุกหัวมุมเมืองจิ้งโจว บรรยากาศทั้งตึงเครียดและคึกคัก ราวกับเมืองทั้งเมืองกลายเป็นเวทีใหญ่ที่บัณฑิตหลายพันชีวิตกำลังรอชะตาตัดสินท่ามกลางความวุ่นวายนั้น…บุรุษหนึ่งกลับเลือกเส้นทางที่ต่างไปจากบัณฑิตทั่วไปซ่งอวิ๋นโม่ ใช้ฐานะที่สร้างขึ้
Magbasa pa
ตอนที่ ๘ ||ข้าพบเขาแล้วเจ้าของแววตาในฝัน!
ตอนที่ ๘ ||ข้าพบเขาแล้วเจ้าของแววตาในฝัน!แสงแดดยามเช้าสาดผ่านม่านบางเบาเข้ามาในห้องบรรทมของตำหนักฉางหลัน กลิ่นกำยานอ่อน ๆ ผสมกลิ่นยาสมุนไพร กล่องยาเรียงรายอยู่บนโต๊ะเตี้ยข้างเตียง ยืนยันว่านางผู้เป็นเจ้าของตำหนักจำต้องดื่มยากล่อมจิตแทบทุกคืน เพื่อบังคับให้หลับสนิทไร้ฝันร้ายแต่ถึงกระนั้น…ก็ยังมีบางคืนที่ หลิ่วถิงเยว่ ต้องเผชิญฝันเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า บางคืนร้ายบางคราทั่วไปไม่รุนแรงสะเทือนขวัญเช้าวันนี้ หลังสรงน้ำเปลี่ยนอาภรณ์ นางกำนัลช่วยกันแต่งกายตามเคย กระทั่งสายตาของถิงเยว่พลันสะดุดเข้ากับ ถุงหอมผ้าแพรสีม่วงอ่อน บนโต๊ะเล็กข้างเตียง ราวกับถูกลืมเลือนไปเสียสนิทนางเบิกตาเล็กน้อย ถุงหอมชิ้นโปรดที่มักพกติดตัวตลอดเพราะเป็นหลีไทเฮาปักให้นางกับพี่ชายด้วยตนเอง แต่ตั้งแต่กลับจากอารามถานไถ่ก็เผลอวางทิ้งไว้ ไม่ได้แตะต้องมานานกว่าหนึ่งเดือน“เหตุใดข้าจึงลืมเจ้าได้นะ…” นางพึมพำเสียงเบาถิงเยว่ก้มตัวหยิบขึ้นมา ตั้งใจจะคล้องไว้ที่เอวอีกครั้ง ทว่าเมื่อปลายนิ้วสัมผัสน้ำหนักผิดปกติ ความรู้สึกเย็นวาบก็แล่นไปทั่วร่าง นางขมวดคิ้วแน่น ค่อย ๆ คลายสายถุงหอมออก“!”หยกโค้งสีเขียวหม่นร่วงหล่นออกมาจากถุงหอมแท
Magbasa pa
ตอนที่ ๙ ||เป็นเขาไม่ผิดแน่!
ตอนที่ ๙ ||เป็นเขาไม่ผิดแน่!แม้นางไม่เคยเห็นใบหน้าเขาในฝันชัดเจน แต่แววตาคู่นั้น …แววตาเยียบเย็นคู่นี้ที่สะกดหัวใจจนนางขณะนี้มิอาจขยับกายได้ หลิ่วถิงเยว่จำได้แม่นยำดุจตรึงด้วยศิลายักษ์!เลือดในกายถิงเยว่พลันเย็นเฉียบ สองตาเบิกกว้างเผลอพรั่งพรูความในใจด้วยแตกตื่นหวาดผวา “เป็นเขา…เป็นเขาผู้นั้นไม่ผิดแน่!”ซ่งอวิ๋นโม่เอ่ยขออภัย แต่พอเห็นสีหน้าสาวน้อยตรงหน้าดูตกใจและหวาดกลัวเขาราวเห็นปีศาจโผล่มาตรงหน้า จึงขยับเข้าใกล้นางหนึ่งก้าว หวังสอบถามอาการ“แม่นางน้อย เจ้าบาดเจ็บหรือไม่?”พรึบ!หลิ่วถิงเยว่สะดุ้งเฮือกตกใจที่เห็นปีศาจร้ายในฝันโผล่มายืนตรงหน้า นางจึงเผลอยกเท้าถีบเข้าใส่กลางอกบุรุษหล่อเหลาตรงหน้าเต็มแรง จนร่างของซ่งอวิ๋นโม่เซถลาถอยหลังไปหลายก้าว ผู้คนรอบข้างร้องอื้ออึงแตกตื่นมิคาดว่าจะมีสาวงามคนใดปฏิบัติเช่นนี้กับคุณชายซ่ง บัณฑิตที่รูปงามราวกับพ่านอันไม่พอบิดาบุญธรรมของเขายังไม่ธรรมดา ไหนยังจะความรู้ความสามารถที่เป็นเอกนั่นอีกเล่า แม่นางน้อยโฉมงามผู้นี้ช่างมีตาแต่ไร้แววแล้วจริงๆฝ่ายหลิ่วถิงเยว่มีหรือจะคิดถี่ถ้วนได้ดังนั้น นางกำลังแตกตื่น ถีบคนสำเร็จนางก็ไม่รั้งรอแม้ครึ่งลมหายใจ หันห
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status