ข้าก็เป็นสวามีเช่นนี้

ข้าก็เป็นสวามีเช่นนี้

last updateLast Updated : 2025-09-18
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
25Chapters
2.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หากเจ้าฝันซ้ำซาก ว่าถูกว่าที่สามีสังหารอย่างโหดเหี้ยมจนแยกไม่ออกว่าฝันหรือตื่น เจ้ายังจะแต่งงานกับบุรุษผู้นั้นอยู่อีกหรือไม่?! (นิยายเรื่องนี้มีหลายฉากดาร์กและสยอง ทั้งผ่าศพและสังหารแบบชัดเจน)

View More

Chapter 1

บทนำ

Luca didn't come after me when I left the estate.

Behind me, his friends were still hooting and hollering.

"Looks like she's trying a new move this year! Don't give in too fast, Boss!"

"Luca, she seems genuinely pissed off this time. Aren't you gonna go after her?"

Luca gave a quiet laugh, "She can't live without me. Give it a couple of hours, and she'll come crawling back on her own."

That very night, he opened the betting pool at the family's private casino.

Luca put down fifty thousand euros, betting I wouldn't last two days.

Isabella snapped a photo of the spare keys next to her breakfast and posted it to the group chat.

[Donna Trial—Day 1.]

The chat exploded immediately.

[Ciao, hats off to the Donna!]

[Looks like Isabella's taking over the master bedroom and the Boss's heart today!]

[Boss, if Isabella is the Donna now, everything in Viola's closet is fair game, right?]

Luca did nothing to put a stop to it. He chimed in: [Of course. Isabella, not just the clothes, everything in this house is yours. Enjoy.]

When I saw that message, I was clearing out dust in the small apartment I'd bought before getting married.

No one had lived here in a long time. The furniture had grown old, several patches of wallpaper had peeled off, and the dust made me sneeze the moment I walked in.

But at least here, no one treated my identity as a game reward.

The first year Isabella took my bathrobe, I broke down crying in front of everyone.

Luca held me and spent hours comforting me. He said he just wanted to see if I'd get jealous over him.

He even promised this was the first and last time.

Now, Isabella was pulling out my designer gowns from the closet one by one, trying them on and letting our family friends help her pick out which outfit suited a Donna best.

She put on my silk nightgown, did a little spin in front of Luca, and asked, "How's this one?"

Luca sat nearby, glancing up casually, "Honestly, it looks better on you than it does on her."

The room erupted into laughter again.

Someone asked why Viola hadn't shown up yet. Isabella's eyes welled up with fake tears, "Viola takes things way too seriously. It's just a game. I only did this to show her how much you two love each other. I had no idea she'd throw a fit and leave."

Luca pulled out a tissue and handed it to her, "Forget it. We all know she'll be back soon anyway."

Luca recorded all of it and sent it to me. He also sent me a text.

[Still upset? Don't be so stubborn, it's just a harmless joke. Every marriage needs a little passion. If you're going to keep playing the runaway wife, you might as well come take the rest of your things.]

When I went back, the estate guards refused to let me in. My fingerprint no longer worked either.

In the end, it was Isabella who opened the gates for me.

She was wearing my bathrobe, stepping around in my slippers.

The master bedroom had already been redecorated to her taste. My bedding had been swapped out, and my vanity had been completely cleared of my perfumes and jewelry.

Our wedding photo, which used to sit on the cabinet, was unceremoniously taken down and propped up in a dusty corner. Half of my face in the picture was blocked by a cardboard box.

Luca shoved the box toward me, "Viola, playing hard to get only works once."

Isabella bit her lip and murmured timidly, "Maybe... I should just move to the guest room?"

Yet despite her words, she remained rooted right there in the middle of our master bedroom, without the slightest intention of moving out.

As expected, Luca caught her arm, "The Donna sleeps in the master bedroom."

With that, he turned to look at me. A familiar glint of amusement danced in his eyes. He was waiting for me to rush forward to reclaim my room, or to break down crying, demanding to know who he truly loved.

Instead, I just picked up the cardboard box, "Is there anything else?"

For the first time, the smirk on Luca's lips faded.

He stared at me for a few long seconds before his voice turned cold, "Have it your way. Let's see how long you last."

I gave no response, turned around and shut the door.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Nira Ho
Nira Ho
ก็น่าสนุกนะ น่าตื่นเต้นทแต่ทำไมอ่านแล้วเหนื่อย หายใจ'ไม่ออก พักก่อน
2026-04-28 01:57:24
0
0
25 Chapters
บทนำ
บทนำฤดูหนาวกำลังมาเยือนจิ้งโจว ลมหนาวเสียดแทงถึงกระดูกพัดหวิว หิมะขาวเริ่มโปรยปราย ซากบ้านเมืองที่ถูกเผาและทำลายราบเพียงข้ามคืน กลายเป็นเมืองร้างอ้างว้าง ถนนหลวงเต็มไปด้วยซากรถม้า ศพทับถม เลือดแดงคล้ำกระเซ็นเป็นหย่อม กลิ่นคาวลอยคละคลุ้งอยู่กลางอากาศหน้าประตูเสวียนอู่ ป้อมใหญ่ของวังต้าเจา ทหารสองฝ่ายตั้งคุมเชิง ฝ่ายหนึ่งเกราะดำคลุมผ้าแดง ฝ่ายหนึ่งเกราะเงินคลุมผ้าน้ำเงิน ต่างเผชิญหน้ากันด้วยความตึงเครียด“หากพวกเจ้ายอมจำนน ข้าจะละเว้นครอบครัว ต่อไปพวกเจ้าจะได้เป็นประชาราษฎร์ของเสวียนจงฮ่องเต้ ไม่แบ่งแยก!”เสียงซ่งอวิ๋นโม่บนหลังอาชาสีดำก้องสะท้อน ทหารในชั้นในเหลือไม่ถึงห้าร้อยนาย ใบหน้าล้วนซีดเผือด เมื่อมองเห็นว่าศัตรูมีพลมากมายมืดฟ้ามัวดินตำหนักชิงหลวน...ในยามที่ด้านนอกกำลังแตกพ่าย เชื้อพระวงศ์กว่าร่วมร้อยชีวิตต่างรวมตัวในตำหนักใหญ่ด้วยความตื่นตระหนก ไท่หยางฮ่องเต้ผู้ทรงราชย์มานานแปดปี ยังไม่เคยเผชิญเหตุร้ายแรงถึงเพียงนี้“ฝ่าบาท! กบฏซ่งอวิ๋นโม่ฝ่าประตูเสวียนอู่เข้ามาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” หวังเฉวียนกงกงวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหมอบกราบ“เราจะทำอย่างไรดีเล่า! ซือหม่าหยวนกับติ้งถิงโหวยังอยู่ไกลถึง
Read more
ตอนที่1 ||หยกเปลี่ยนชะตา
แสงอรุณทอประกายเหนือกำแพงสูงใหญ่ของ นครจิ้งโจว เมืองหลวงแห่งอาณาจักรต้าเจา มองจากมุมสูงจะเห็นยอดหลังคาพระราชวังสีทองอร่ามสลับกระเบื้องมรกตลุกวาวดุจคลื่นทะเลในยามเช้ามหานครจิ้งโจว แห่งนี้คือศูนย์กลางแห่งความรุ่งเรือง ผู้คนต่างเรียกขานว่า ‘หัวใจแห่งต้าเจา’ ถนนสายใหญ่ทอดตรงจากประตูเมืองสู่พระราชวัง ที่ประดับพื้นด้วยหินอ่อนที่ปูเรียงกันเป็นแนวยาวเป็นประกายวาววับเมื่อแสงแดดสาดส่องสองฟากถนนหลวงสายหลักเต็มไปด้วยหอคณิกาหรูหรา โรงสุรามีชื่อ และโรงน้ำชาที่ขุนนางและนักปราชญ์แวะเวียนไม่ขาด เสียงพิณขับกล่อมแว่วจากหน้าต่างชั้นสองคลอเคล้ากับเสียงหัวเราะรื่นเริงของบรรดานักกวีมีร้านผ้าไหมจากแดนซูโจวแขวนแพรพรรณหลากสีงดงาม ล่อตาล่อใจสตรีในตระกูลสูงศักดิ์ให้หยุดชมตลาดย่านตะวันออกอบอวลด้วยกลิ่นเครื่องเทศหอมกรุ่นจากแดนไกล หีบชาเขียวจากแคว้นหนานหรงกองสูงเป็นภูเขาถัดไปเป็นร้านขายหยกและทองคำที่เปล่งประกายราวภูผาเงินภูผาทอง เสียงพ่อค้าเรียกลูกค้าขายแข่งกันดังขรม ขณะที่เกวียนสินค้าจากหัวเมืองต่างก็ทยอยเข้ามาในนครไม่ขาดสายเหนือหลังคาร้านค้าเป็นหอชมวิวสูงเสียดฟ้า แขวนระฆังทองทุกทิศ เมื่อกระแสลมพัดผ่าน เสียง
Read more
ตอนที่ 2 ||คืนหยกที่อารามถานไถ่
สายลมต้นยามเฉินพัดกลิ่นสนหอมจาง ๆ ลอยมาจากเชิงเขา ถานไถ่ สายหมอกบางลอยต่ำไปตามยอดไม้ เมื่อขบวนเสด็จเลี้ยวผ่านซุ้มประตูอาราม เสียงระฆังทองดังรับสามครั้งกังวานไปทั้งหุบเขาบนลานหินหยกหน้าวิหารใหญ่ แม่ชีในจีวรสีหม่นเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ สือเหล่าซือไท่ เจ้าอารามผู้สูงวัย ยืนรออยู่เบื้องหน้า ผมสีเงินเกล้ามวยเรียบ ใบหน้าสงบสว่างราวแสงยามเช้า นางประนมมือคำนับงดงาม“ถวายคำนับ หลีไทเฮา และ ฉางหลันจ่างกงจู่ อารามถานไถ่ยินดีต้อนรับเพคะ”ไทเฮายิ้มบาง ๆ รับคำ พลางพยักหน้าให้ขันทีและนางกำนัลถอยเป็นระยะพอเหมาะ เหลือเพียงข้ารับใช้คนสนิทสองสามนาง รวมถึง อาหลิว อากุ่ย และหลิวหมัวมัว กับติ้งกงกง ที่ตามเฝ้าฉางหลิงจ่างกงจู่ไม่ห่างสือเหล่าซือไท่เชื้อเชิญเข้าไปในวิหารใหญ่ พื้นศิลาขาวสะอาดสะท้อนเงาเปลวเทียนเป็นสาย ๆ กลางวิหารตั้ง พระประธานหินขาว สูงตระหง่าน กระถางกำยานสามขาตั้งเรียงด้านหน้า ควันหอมลอยเป็นเส้นบางขับให้บรรยากาศยิ่งสงบ“ฉางหลิงจ่างกงจู่ นำหยกกลับไปวาง ‘ที่เดิม’ เถิดเพคะ ที่ซึ่งหยิบจากมา ถือว่าคืนเจ้าของดังเดิม” เสียงสือเหล่าซือไท่เรียบอ่อน แต่มีน้ำหนักหลีไทเฮา พยักหน้าเรียกถิงเยว่าเบา ๆ “อ
Read more
ตอนที่ 3 || อู่จั๋วซือหม่า
ยามเหม่า แสงยามเช้าพลางฟ้าเพิ่งสาดสีเงินอ่อน ๆ ลงเหนือทุ่งหมู่บ้านนอกนคร เสียงนกการ้องดังอยู่บนกิ่งไม้แห้ง บริเวณบ่อร้างกลางหมู่บ้านชานเมืองจิ้งโจวบัดนี้กลับคลาคล่ำด้วยผู้คนศพหนึ่งถูกดึงขึ้นจากน้ำ วางไว้บนพื้นหญ้าชื้น มีกลิ่นเน่าคละคลุ้งจนชาวบ้านพากันปิดจมูก บ้างหันหน้าหนี บ้างอาเจียนจนตัวงอ มีเด็กหลายคนที่ตามบิดามารดามาด้วยถึงกับร้องไห้เสียงแหลมผู้ที่ยืนอยู่กลางฝูงชนในวันนี้ คือบุรุษหนุ่มในชุดยาวสีน้ำเงินเข้มเรียบง่ายสะอาดสะอ้าน ใบหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงอารมณ์ ดวงตาคมเข้มภายใต้คิ้วหนา ดูเย็นชาราวน้ำแข็งเขาคือซือหม่าหยาง คุณชายสามแห่งตระกูลซือหม่า ผู้ไม่เดินตามรอยบิดา บรรพบุรุษ หรือพี่ชายพี่สาวในฐานะแม่ทัพ หากแต่เขาเลือกทางตนเองด้วยการเป็น หมอชันสูตรศพ หรืออู่จั๋ว ประจำศาลต้าหลีทหารรักษาการณ์ประจำหมู่บ้านโค้งตัวรายงาน “ศพนี้พบตั้งแต่ยามสองเมื่อคืน ก่อนรุ่งสางจึงลากขึ้นมาขอรับ (*) อู่จั๋วซือหม่า”ซือหม่าหยางพยักหน้า รับคำในลำคอสั้น ๆ ก่อนก้าวเข้าใกล้ศพที่เพิ่งวางบนเสื่อฟาง กลิ่นเหม็นคลุ้งยิ่งแรงเมื่อผ้าคลุมถูกเปิดออก ชาวบ้านหลายคนถอยกรูดด้วยสีหน้าขาวซีด กับภาพศพคนตายที่ขึ้นอืดคนยากจะจำ
Read more
ตอนที่ ๔ ||ร้านอันเหมียนถังและสกุลซือหม่า
ตอนที่ ๔ ||ร้านอันเหมียนถังและสกุลซือหม่าหลังขบวนเสด็จของสองสตรีคนสำคัญของต้าเจาจากไปแล้ว ถนนเส้นใหญ่กลับมาคึกคักดังเดิม พ่อค้าแม่หาบเร่แผงลอยส่งเสียงป่าวประกาศสรรพคุณสินค้าของตนเองให้คนที่เดินผ่านไปมาหันมาสนใจสินค้าหน้าร้านตนเองผู้คนหลั่งไหลพลุกพล่าน ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ทว่าปลายถนนกลับมีร้านหนึ่งที่คนส่วนใหญ่ไม่อยากเฉียดใกล้หากไม่จำเป็นแต่กลับเป็นร้านที่ฮวงจุ้ยโดดเด่น ร้านดังกล่าวมีชื่อว่า......อันเหมียนถังหน้าร้านแขวนโคมกระดาษสีขาว สลักตัวหนังสือคำว่า “หลับใหลอย่างสงบ” ริ้วผ้าขาวพาดเหนือป้ายไม้สีหม่นที่จารึกชื่อร้านชัดเจน ยามลมพัดเงาโคมไฟไหวระริก เงาทอดลงพื้นดุจวิญญาณเร่ร่อนชวนผู้ผ่านทางขนลุกขนพอง ผู้คนที่เดินมาเพียงเหลือบมองก็มักเบี่ยงหลบ หรือข้ามถนนไปอีกฟากเพื่อหลีกเลี่ยงกลิ่นอวลชื้นของกำยานและสมุนไพรประตูไม้สีดำเปิดแง้ม กลิ่นไม้สนผสมขี้ผึ้งที่ใช้เคลือบโลงโชยคลุ้งไปกับกลิ่นเย็นของใบส้มโอ กานพลู และดอกเบญจมาศแห้ง บรรยากาศข้างในกว้างใหญ่แต่ขรึมเงียบสงบ ริมผนังเรียงรายด้วยโลงศพหลากหลายแบบบางใบสลักลายเมฆ ลายดอกเหมย บางใบเรียบง่ายสงบเสงี่ยมโต๊ะเก็บเงิน
Read more
ตอนที่ ๕||ตำหนักฉางหลันกับฝันร้ายหวนคืน
ตอนที่ ๕||ตำหนักฉางหลันกับฝันร้ายหวนคืนขบวนเสด็จเคลื่อนเข้าสู่เขตพระราชฐาน หลีไทเฮาแยกไปตำหนักฉางชิ่ง ที่อยู่ชั้นใน ส่วนหลิ่วถิงเยว่นั้นมีตำหนักของตนเองแล้วอยู่ชั้นนอก ตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ หลังได้รับฐานันดร ฉางหลันจ่างกงจู่ยามที่ทั้งสองแยกเป็นสองขบวนขึ้นเกี้ยวเกียรติยศก็เป็นเวลาที่ฟ้าเพิ่งโปรยแสงสุดท้ายเหนือแนวกำแพงสูงใหญ่ แสงไฟจากโคมแขวนหลายร้อยดวงส่องระยิบระยับตามทางเดินหินอ่อน จนทอดเงาเรียงรายดุจดวงดาวกลางรัตติกาลตำหนักฉางหลัน ตั้งตระหง่านอยู่ทางทิศตะวันออกของพระราชวัง เป็นหนึ่งในตำหนักขนาดใหญ่ที่สุดรองจากตำหนักของฮ่องเต้และไทเฮา ตัวตำหนักก่อด้วยไม้ประดู่และไม้อู่ถงแกะสลักหลังคามุงกระเบื้องเคลือบสีส้มอมแดง ปลายสันหลังคาโค้งสูงประดับรูปหงส์คู่ ด้านหน้ามีลานศิลาเรียงยาวทอดตรงสู่บันไดหินแกะลายเมฆมงคลหลายสิบขั้นทันทีที่เกี้ยวไม้ลงลักษณ์ปิดทองประดับด้วยไข่มุกหยุดลง ณ ลานหน้าตำหนัก ขันทีและนางกำนัลที่รอรับอยู่แล้วต่างหมอบกราบพร้อมเปล่งเสียงดังกังวาน“ถวายพระพร ฉางหลันจ่างกงจู่!”นางกำนัลในตำหนักฉางหลัน มีราว หกสิบคน แต่งกายในชุดผ้าแพรสีชมพูอ่อน คาดเอวด้วยผ้าสีแดงเลือดนก ทำหน้าที่ทั้งด
Read more
ตอนที่ ๖ || ตำหนักโซ่วเต๋อ
ตอนที่ ๖ || ตำหนักโซ่วเต๋อแสงตะวันยามสายสาดลอดหน้าต่างบานสูงของ ตำหนักโซ่วเต๋อ ท้องพระโรงแม้สิ้นสุดการประชุมขุนนางใหญ่เมื่อครู่ แต่บรรยากาศยังอบอวลด้วยความเคร่งขรึมไท่หยางฮ่องเต้ หลิ่วเยี่ยนเฟย มิได้ทรงปล่อยขุนนางทุกคนกลับไปทั้งหมด หากทรงรั้ง ติ้งถิงโหว ซือหม่าเฉิน ผู้มากด้วยวัยวุฒิ และ เหลิ่งเส้าเสิง เสนาบดีหนุ่มผู้กำลังมาแรง ให้หารือราชกิจต่อที่ห้องทรงงานด้านข้างเหนือพระแท่นมังกรทองคำอันสง่างาม ร่างสูงในฉลองพระองค์มังกรดำปักดิ้นทองประทับด้วยพระอิริยาบถทรงอำนาจ พระพักตร์ขรึมขลัง แววพระเนตรคมกริบราวกระบี่จ้องไม่คลาย พระหัตถ์เรียวคีบแท่งหยกเคาะเบา ๆ บนโต๊ะทรงงาน ยามสดับรายงานเรื่องเสบียงกองทัพและการจัดสรรกำลังทหารจากสองขุนนางกับเรื่องการสอบเค่อจวีที่ใกล้เข้ามา ต้าเจามีธรรมเนียมการสอบเค่อสวี สามปีจัดสอบใหญ่ที่เมืองหลวงหนึ่งครั้งและปีนี่ก็ถึงวาระดังกล่าวแล้ว สองเรื่องนี้จึงถูกหยิบยกขึ้นมาหารือขุนนางทั้งสองทว่า ยังมิทันหารือถึงไหน พลันเสียงขันทีประกาศกังวานจากด้านนอกพลันแทรกขึ้น“หลีไทเฮาเสด็จ!”ทั้งสองขุนนางค้อมกายหมอบคำนับโดยพร้อมเพรียงยามร่างระหงก้าวเข้าสู่ด้านใน ความสงบแผ่ซ่านไปท
Read more
ตอนที่ ๗ || ซ่งอวิ๋นโม่ปรากฏกายแล้ว
ตอนที่ ๗ || ซ่งอวิ๋นโม่ปรากฏกายแล้วยามอู่ อีกสองวันถัดมา หลังจากราชสำนักประกาศข่าวตามหานักพรตเพื่อทำพิธีปัดรังควานในตำหนักฉางหลัน…แสงตะวันสาดแรงเหนือมหานครจิ้งโจว ความร้อนระอุสะท้อนกับหลังคากระเบื้องสีชาดเป็นระเบียบแน่นขนัด บนถนนสายหลักผู้คนยิ่งพลุกพล่านกว่าทุกวัน ขบวนรถม้าสลับคนเดินเท้าแน่นขนัด เสียงกงล้อไม้ เสียงฝีเท้าของม้ากับผู้คนประสานกันดังก้องคลอเสียงหาบเร่ขายของริมทางเหล่าบัณฑิตที่เดินทางมาเพื่อสอบเค่อจวีทยอยหาที่พักตามกำลังทรัพย์ของตนเอง บางคนเป็นบุตรขุนนางหรือพ่อค้าวาณิชย์ร่ำรวย ก็เช่าจวนใหญ่หรือโรงเตี๊ยมชั้นดีอยู่กันตามสบาย บางคนมีฐานะพอประมาณก็หาห้องเล็กในโรงเตี๊ยมชั้นกลาง ส่วนผู้มาจากชนบทไกล มีเพียงเสื้อผ้าเก่าและพู่กันกับกระดาษ กลับต้องรวมเงินกับสหายเช่าบ้านเล็ก ๆ แบ่งกันอยู่อย่างประหยัดเสียงซุบซิบและกลิ่นคึกคักจากโรงเตี๊ยมเรียงรายไปทั่วทุกหัวมุมเมืองจิ้งโจว บรรยากาศทั้งตึงเครียดและคึกคัก ราวกับเมืองทั้งเมืองกลายเป็นเวทีใหญ่ที่บัณฑิตหลายพันชีวิตกำลังรอชะตาตัดสินท่ามกลางความวุ่นวายนั้น…บุรุษหนึ่งกลับเลือกเส้นทางที่ต่างไปจากบัณฑิตทั่วไปซ่งอวิ๋นโม่ ใช้ฐานะที่สร้างขึ้
Read more
ตอนที่ ๘ ||ข้าพบเขาแล้วเจ้าของแววตาในฝัน!
ตอนที่ ๘ ||ข้าพบเขาแล้วเจ้าของแววตาในฝัน!แสงแดดยามเช้าสาดผ่านม่านบางเบาเข้ามาในห้องบรรทมของตำหนักฉางหลัน กลิ่นกำยานอ่อน ๆ ผสมกลิ่นยาสมุนไพร กล่องยาเรียงรายอยู่บนโต๊ะเตี้ยข้างเตียง ยืนยันว่านางผู้เป็นเจ้าของตำหนักจำต้องดื่มยากล่อมจิตแทบทุกคืน เพื่อบังคับให้หลับสนิทไร้ฝันร้ายแต่ถึงกระนั้น…ก็ยังมีบางคืนที่ หลิ่วถิงเยว่ ต้องเผชิญฝันเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า บางคืนร้ายบางคราทั่วไปไม่รุนแรงสะเทือนขวัญเช้าวันนี้ หลังสรงน้ำเปลี่ยนอาภรณ์ นางกำนัลช่วยกันแต่งกายตามเคย กระทั่งสายตาของถิงเยว่พลันสะดุดเข้ากับ ถุงหอมผ้าแพรสีม่วงอ่อน บนโต๊ะเล็กข้างเตียง ราวกับถูกลืมเลือนไปเสียสนิทนางเบิกตาเล็กน้อย ถุงหอมชิ้นโปรดที่มักพกติดตัวตลอดเพราะเป็นหลีไทเฮาปักให้นางกับพี่ชายด้วยตนเอง แต่ตั้งแต่กลับจากอารามถานไถ่ก็เผลอวางทิ้งไว้ ไม่ได้แตะต้องมานานกว่าหนึ่งเดือน“เหตุใดข้าจึงลืมเจ้าได้นะ…” นางพึมพำเสียงเบาถิงเยว่ก้มตัวหยิบขึ้นมา ตั้งใจจะคล้องไว้ที่เอวอีกครั้ง ทว่าเมื่อปลายนิ้วสัมผัสน้ำหนักผิดปกติ ความรู้สึกเย็นวาบก็แล่นไปทั่วร่าง นางขมวดคิ้วแน่น ค่อย ๆ คลายสายถุงหอมออก“!”หยกโค้งสีเขียวหม่นร่วงหล่นออกมาจากถุงหอมแท
Read more
ตอนที่ ๙ ||เป็นเขาไม่ผิดแน่!
ตอนที่ ๙ ||เป็นเขาไม่ผิดแน่!แม้นางไม่เคยเห็นใบหน้าเขาในฝันชัดเจน แต่แววตาคู่นั้น …แววตาเยียบเย็นคู่นี้ที่สะกดหัวใจจนนางขณะนี้มิอาจขยับกายได้ หลิ่วถิงเยว่จำได้แม่นยำดุจตรึงด้วยศิลายักษ์!เลือดในกายถิงเยว่พลันเย็นเฉียบ สองตาเบิกกว้างเผลอพรั่งพรูความในใจด้วยแตกตื่นหวาดผวา “เป็นเขา…เป็นเขาผู้นั้นไม่ผิดแน่!”ซ่งอวิ๋นโม่เอ่ยขออภัย แต่พอเห็นสีหน้าสาวน้อยตรงหน้าดูตกใจและหวาดกลัวเขาราวเห็นปีศาจโผล่มาตรงหน้า จึงขยับเข้าใกล้นางหนึ่งก้าว หวังสอบถามอาการ“แม่นางน้อย เจ้าบาดเจ็บหรือไม่?”พรึบ!หลิ่วถิงเยว่สะดุ้งเฮือกตกใจที่เห็นปีศาจร้ายในฝันโผล่มายืนตรงหน้า นางจึงเผลอยกเท้าถีบเข้าใส่กลางอกบุรุษหล่อเหลาตรงหน้าเต็มแรง จนร่างของซ่งอวิ๋นโม่เซถลาถอยหลังไปหลายก้าว ผู้คนรอบข้างร้องอื้ออึงแตกตื่นมิคาดว่าจะมีสาวงามคนใดปฏิบัติเช่นนี้กับคุณชายซ่ง บัณฑิตที่รูปงามราวกับพ่านอันไม่พอบิดาบุญธรรมของเขายังไม่ธรรมดา ไหนยังจะความรู้ความสามารถที่เป็นเอกนั่นอีกเล่า แม่นางน้อยโฉมงามผู้นี้ช่างมีตาแต่ไร้แววแล้วจริงๆฝ่ายหลิ่วถิงเยว่มีหรือจะคิดถี่ถ้วนได้ดังนั้น นางกำลังแตกตื่น ถีบคนสำเร็จนางก็ไม่รั้งรอแม้ครึ่งลมหายใจ หันห
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status