บทที่ 9 ยอมรับเงื่อนไข

         “นี่เจ้า....” จวิ้นอ๋องโมโหแทบจะบีบคอนาง “เจ้าเห็นแก่เงินห้าสิบตำลึงถึงกับลอบทำร้ายข้า”

       เหอเจียอีถึงกับทำตาโต “โอ้โห! ตั้งห้าสิบตำลึงเชียวนะเจ้าคะ ข้าต้องทำอาหารกี่พันจานถึงจะได้เงินขนาดนี้”

         “เจ้ากล้าลอบวางยาข้า ไม่กลัวโทษเลยงั้นหรือ  ” เขาทำหน้าถมึงถึง

         “แต่ท่านก็ไม่ได้รับบาดเจ็บไม่ใช่หรือเจ้าคะ   ข้าเห็นว่าเป็นเพียงผงนิทรามิใช่ยาพิษ ท่านก็แค่หลับไปเท่านั้นมิใช่เรื่องร้ายแรง ข้าจึงได้ยอมรับเงินก้อนนั้น” นางกัดริมฝีปาก แววตาวูบไหวคล้ายหวั่นเกรง แย้งกลับด้วยเสียงแผ่วเบา

“ข้ายินดีชดใช้ค่าเสียหายให้ท่าน”

         จวิ้นอ๋องจ้องตานางเขม็ง “เจ้าแน่ใจหรือว่าจะชดใช้สิ่งที่ข้าเสียหาย” เขายื่นหน้ามาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน “คืนนั้นข้าพลาดสิ่งใดไป เจ้าต้องชดใช้สิ่งนั้น ดีหรือไม่”

         หญิงสาวสะดุ้ง ใบหน้าของนางแดงก่ำด้วยความเขินอาย

“เอ่อ...ข้าหมายถึง ชดใช้เป็นเงินต่างหากเล่า  ”

         “ไม่! ข้าต้องการสิ่งที่ข้าสูญเสียไป” ลมหายใจผ่าวร้อนของเขารดลงบนผิวแก้มของนาง นางตกใจจนตัวแข็งทื่อ

“หญิงงามที่ต้องปรนนิบัติบนเตียง”

เขากัดฟันกรอดๆ ใจไม่ได้นึกเสียดายหญิงคณิกา แต่ศักดิ์ศรีของแม่ทัพผู้เกรียงไกรกลับต้องมาพังในน้ำมือของเสี่ยวเอ้อหน้าขาวที่แอบวางยาเขา ยังดีที่ผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งหลายไม่รู้เรื่องนี้ ทุกคนคิดเพียงว่าเขาเมาแล้วหลับไป

         “ท่านแม่ทัพ ได้โปรดให้อภัยข้าน้อยที่ล่วงเกินด้วยเถิด”

น้ำตานางไหลอาบแก้ม ชายหนุ่มใจอ่อนลงหลายส่วน ใบหน้าจิ้มลิ้มและดวงตาหวาดกลัวของนางทำให้เขาคลายโทสะ เขาก็แค่ขู่นางไปอย่างนั้น

เรื่องที่นางทำกับเขาช่างเหมาะเจาะยิ่งนักที่จะใช้ข่มขู่ให้นางยินยอมรับข้อเสนอของเขาโดยไม่บิดพลิ้ว

         “ถ้าเช่นนั้นเจ้าต้องไปทำอาหารค่ำที่จวนของข้าทุกวัน จนกว่าข้าจะพอใจ”

น้ำเสียงกระด้างของเขากลายเป็นราบเรียบ เมื่อเห็นร่างของนางสั่นระริกด้วยความกลัว ทีแรกเขาก็นึกโมโหจริงๆ แต่เมื่อเห็นนางแสดงท่าทางสำนึกผิดและหวาดกลัวหัวใจที่หวั่นไหวอยู่แล้วก็พลอยยวบลง

         “ข้าน้อยรับทราบ” นางยิ้มทั้งน้ำตา “ขอบพระคุณท่านแม่ทัพมากเจ้าค่ะที่อภัยให้ข้า” นางเอื้อมมือมาจับมือใหญ่ที่วางบนบ่าออกมาเขย่าอย่างยินดี

         แม่ทัพหมิงรู้สึกราวกระแสความร้อนผ่าวแล่นปราดไปทั่วมือสองข้าง เขาเผลอใจลอยมองใบหน้างดงามที่มีน้ำตาไหลผ่านอาบแก้ม ยกมือขึ้นใช้นิ้วปาดน้ำตาให้นางทีละข้าง

         “เจ้าอย่าลืมที่สัญญากับข้า พรุ่งนี้ข้าจะรอที่จวน”

         หมิงจิ้นเหอได้ผลการเจรจาที่น่าพอใจแล้วก็กลับไปออกมา พยักหน้าให้มู่หลี่เฉียงกลับไปยังค่ายทหาร ครั้นแม่ทัพหนุ่มควบม้าจากไป เถ้าแก่เนี้ยเหอหันมาเขย่าแขนบุตรสาวกำมะลอ

         “คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ  ”

         “ข้ารู้ว่าเขาต้องจำข้าได้ แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้” นางทำใจดีสู้เสือยั่วโมโหเขาเพิ่มเล็กน้อย “อย่างที่ท่านสอนข้า แม่บ้านเหอ บุรุษมีอำนาจชอบให้สตรีอยู่ในอุ้งมือ ข้าก็ทำตัวเป็นกวางน้อยให้เขาไล่ต้อน”

         “คุณหนูพูดเช่นนี้แสดงว่าท่านได้เข้าจวนแม่ทัพแล้วสินะเจ้าคะ” นางอุทานอย่างยินดี

         “เขาเองก็คงต้องการให้ข้าเข้าจวนอยู่แล้ว จึงได้นำเอาเรื่องนี้มาเป็นเงื่อนไขพอดี พรุ่งนี้ข้าจะเริ่มไปทำครัวที่จวนแม่ทัพ เขากำชับให้ข้าเข้าไปทุกเย็น อาจจะต้องเอาหงเซ่อไปเป็นเพื่อน ทางนี้ท่านก็เตรียมคนเพิ่มไว้ช่วยงานก็แล้วกัน”

         “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ทางนี้ข้าจัดการได้ ขอเพียงภารกิจของคุณหนูราบรื่นก็พอ” หงจางลี่ยิ้มกว้าง

         “ดูจากสายตาของเขาแล้ว ข้าว่าคงไม่เหลือบ่ากว่าแรง” เหอเจียอียิ้มย่องผ่องใส...หมิงจิ้นเหอยามนี้ก็เหมือนลูกไก่ในกำมือของนางแล้ว

         เจ้าเมืองพยัคฆ์เหินฟังข่าวที่ลูกน้องรายงานด้วยใบหน้าเหยเก เขามีลูกสาวงามถึงสองคน เสียดายที่บุตรสาวคนโตแต่งงานไปเสียก่อน เหลือเพียงบุตรสาวคนเล็ก ที่แม้จะไม่งดงามจนเลื่องชื่อเช่นคนพี่ แต่ก็ได้ชื่อว่า หนึ่งในห้าสตรีงดงามแห่งเมืองพยัคฆ์เหิน

หากจวิ้นอ๋องต้องตารับไปเป็นชายาเอกหรือชายารองคงดียิ่ง ไม่อาจเอื้อมถึงการเป็นพระชายาเอก เพราะฮองไทเฮาคงจะคัดเลือกให้จวิ้นอ๋องด้วยพระองค์เอง

การเป็นภรรยาอันดับสามหรือสี่ขององค์ชายระดับจวิ้นอ๋อง หาใช่เรื่องธรรมดาไม่ เพราะจวิ้นอ๋องหมิงจิ้นเหอพระองค์นี้ เป็นรองแต่เพียงองค์รัชทายาทเท่านั้น หนำซ้ำพระองค์ยังเป็นพระอนุชาที่ฮ่องเต้ทรงไว้วางพระทัยยิ่ง หากเขาได้เป็นท่านพ่อตาของจวิ้นอ๋องขุนนางทั้งหลายย่อมต้องเกรงบารมี

          “เจ้าว่า ท่านอ๋องไปร้านตระกูลเหอบ่อยๆ รึ”

         “ใช่ขอรับใต้เท้า รวมทั้งคุณชายกัง คุณชายหวัง คุณชายเถียนด้วย”

         “อืม”

ขนาดคุณชายทั้งสามของตระกูลคหบดีใหญ่ยังไปเยือนร้านนั้น เห็นทีในร้านสกุลเหอต้องมีสิ่งดึงดูดไม่ธรรมดา

         “เหตุใดคุณชายทั้งสามต้องไปร้านนั้นด้วย   อยู่ไกลถึงหน้าค่ายพยัคฆ์เหิน ไกลจากเมืองพอสมควร”

         “นายท่าน นอกจากอาหารจะเลิศรสแล้ว สองแม่ลูกตระกูลเหอมีความสะสวยอย่างยิ่ง รูปโฉมนับได้ว่าเป็นเอกจนร่ำลือกันทั่วเมือง บุตรสาวคนโตที่มีชื่อว่าเหอเจียอีมีจิตรกรวาดภาพนางไปวางขายทั่วตลาดเลยขอรับ”

         เจ้าเมืองหวังลูบเคราใคร่ครวญ “เจ้าไปเชิญคุณหนูรองมาที บอกว่าข้าอยากให้นางติดตามไปร้านนอกเมือง”

         สองพ่อลูกสกุลหวังนั่งรถม้ามาจนถึงหน้าภัตตาคารสกุลเหอ ทั้งสองมองหน้าร้านที่ตกแต่งสวยงามด้วยความแปลกใจ

         “ท่านพ่อเจ้าคะ หน้าค่ายพยัคฆ์เหินมีร้านสวยงามเพียงนี้เมื่อใดกัน  ”

         “พ่อเพิ่งได้ยินจากปากบ่าวรับใช้วันนี้ว่าที่นี่ มีคุณชายมาเฝ้าอยู่ทุกวัน ถึงต้องมาดูให้หายข้องใจ”        

         ทั้งสองเดินเข้าไปข้างใน เถ้าแก่เนี้ยเหอแต่งตัวงดงามรอกายรอต้อนรับ “คารวะใต้เท้าหวัง ข้าน้อยหงจางลี่ยินดีอย่างยิ่งที่ใต้เท้าให้เกียรติร้านเราเจ้าค่ะ”

         หวังเฉินอี้ตะลึงในความงามอ่อนหวานของนาง สตรีตรงหน้าสวยสมวัย ดูสง่างามยิ่งกว่าฮูหยินและอนุภรรยาทั้งหลายในจวนของเขาเสียอีก นึกเสียดายที่เขาพบนางช้าไป นี่ถ้าหากนางเป็นโสดหรือเป็นม่ายเขาคงไม่ลังเลที่ขอรับนางเป็นฮูหยิน

         “เอ่อ....ข้าได้ยินคำร่ำลือถึงร้านนี้ จึงอยากจะมาชิมอาหารดูสักครา เถ้าแก่เนี้ยมีสิ่งใดพอจะแนะนำข้าบ้าง  ”

         “ท่านลองชิม เกี๊ยวน้ำ เป็ดย่าง และข้าวผัดดูก่อนเถิด นี่คืออาหารที่ทุกคนมาต้องสั่งเจ้าค่ะ”

         ใต้เท้าหวังพยักหน้ายิ้มแย้ม “เจ้าจัดมาเลย”

         “ใต้เท้าโปรดดื่มน้ำชารอสักครู่ ข้าจะรีบกำชับในครัวให้เร่งมือนนะเจ้าคะ” นางย่อกายลาเข้าในครัว

หวังเฉินอี้จึงนึกขึ้นมาได้ “หลี่เอ๋อร์ พ่อได้ยินเขาลือกันว่า แม่นางเหอรูปโฉมงดงามสะสวยยิ่งนัก จวิ้นอ๋องทรงโปรดเสด็จมาร้านนี้ พ่อจึงอยากให้เจ้ามาดูนางเสียหน่อย”

         หวังหลี่น่ายิ้มเหยียด “เช่นนั้นรึเจ้าคะ นางเป็นเพียงแม่ครัวร้านเล็กๆ จะเทียบเท่าสาวงามอันดับหนึ่งแห่งพยัคฆ์เหินอย่างข้าได้เชียวหรือ  ”

         คนเป็นบิดาได้ยินบุตรสาวชมตนเองเช่นนั้นก็ยิ้มน้อยๆ

         “เพราะได้ยินผู้คนร่ำลือนั่นล่ะ เจ้ากับพ่อจึงต้องมาให้เห็นด้วยตาตนเองอย่างไรเล่า  ”

“ไหนล่ะเจ้าคะ   แม่นางคนงามที่ท่านพ่อว่า”

“นางเป็นแม่ครัว ย่อมจะอยู่ในครัว คงต้องรอให้นางทำอาหารเสร็จก่อน เราค่อยเชิญนางให้ออกมาพบ”

         รสชาติอาหารของภัตตาคารสกุลเหออร่อยสมคำร่ำลือ  ใต้เท้าหวังถึงกับออกปากชม หวังหลี่น่าเองก็เห็นด้วยกับบิดา เมื่อรับประทานเสร็จใต้เท้าหวังก็ขอให้เถ้าแก่เนี้ยช่วยเชิญเหอเจียอีออกมาพบ

ครั้นเหอเจียอีย่างเท้ามายืนอยู่ตรงหน้า สองพ่อลูกสกุลหวังถึงกับอ้าปากค้าง ไม่ว่าจะเป็นผิวพรรณ รูปร่าง หน้าตา หรือกริยา ดูราวกับนางเป็นชนชั้นสูงจากในรั้วในวัง ความงามที่เหนือกว่าอย่างชัดเจนของเหอเจียอี ทำให้หวัง หลี่น่า ถึงกับเก็บอาการเคืองขุ่นไว้ไม่ได้

         ขณะนั้นโต๊ะอาหารมีผู้คนเข้าจับจองเต็มทุกโต๊ะ คุณชายเถียน บุตรชายของคหบดีเถียนเจ้าของร้านค้าข้าวสารที่ใหญ่ที่สุดในเมือง มานั่งปั้นยิ้มคอยชำเลืองมองแม่นางเหอเจียอี ที่ทักทายลูกค้า ส่วนคุณชายกังมานั่งอยู่นานพอสมควรคอยจ้องมองหญิงสาวไม่วางตา

         “เจ้าดูสิ หนุ่มพวกนั้น ล้วนแล้วแต่มาเพื่อเมียงมองนางกันทั้งนั้น”

         หวังหลี่น่าสะบัดหน้า “ท่านพ่อ ข้าว่าเรากลับเถอะ เห็นทีท่านจะต้องพาข้าไปเยือนจวนแม่ทัพสักหน่อยแล้วเจ้าค่ะ”

         เจ้าเมืองหวังพยักหน้า หากปล่อยเป็นเช่นนี้ต่อไปไม่แน่ว่า ท่านอ๋องอาจจะทรงเป็นหนึ่งในคุณชายเหล่านี้ที่มาหลงใหลในตัวของเหอเจียอีก

         หากจวิ้นอ๋องทรงนึกอยากรับแม่นางเหอไปเป็นชายารอง ความหวังที่จะได้เป็นพระญาติกับฮ่องเต้ก็คงแหลกสลาย