บทที่ 7 ไปดูหน้านาง

         คุณหนูฟ่านหรือชื่อปลอมคือเหอเจียอี ถึงกับกลั้นหัวเราะจนตัวโยนเมื่อเห็นนายกองซ่งควบม้ากลับค่ายพยัคฆ์เหินจนฝุ่นตลบ

         “คุณหนูเจ้าคะ ดูเหมือนนายกองผู้นั้นจะถูกส่งมาดูตัวคุณหนูนะเจ้าคะ” เหอหงเซ่อน้องสาวอุปโลกน์ยิ้มกลั้วหัวเราะ “ข้าเห็นมานั่งเมียงๆ มองๆ จ้องประตูทางเข้าครัวอยู่นานสองนานแล้วเจ้าค่ะ”

         “ต่อให้เขาไม่มา ข้าก็ต้องหาทางบีบเขาจนได้นั่นล่ะ ในที่สุดข่าวลือก็ทะลุทะลวงเข้าไปถึงในค่าย เป็นอย่างที่เขาว่าจริงๆ อาวุธที่ไม่มีตาและมีพลังทำลายล้างมากที่สุดชนิดหนึ่งก็คือ ลมปากของคน”

         “คุณหนูกล่าวได้ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ” เถ้าแก่เนี้ยเหอเดินชดช้อยมายืนยิ้มอยู่ด้านหลัง “เป็นอย่างไรบ้าง  ”

         “เป็นจริงดังคาด  นายกองซ่งน่าจะถูกส่งให้มาดูตัวข้าว่าเป็นอย่างคำร่ำลือจริงหรือไม่  ”

         “ถ้าเช่นนั้น อีกไม่นานท่านแม่ทัพคงจะมาเยือนร้านของเราแน่”

         เหอเจียอีส่ายหน้า “ยังหรอก หมิงจิ้นเหอเป็นแม่ทัพใหญ่ที่เคร่งครัดในวินัยทหารยิ่งนัก ระยะนี้เขาต้องฝึกทหารใหม่ คงจะออกมาจากค่ายในเดือนนี้ ระหว่างนี้ ข้าจะกระพือข่าวให้เขารู้สึกอยากจะเห็นหน้าข้ามากๆ มากจนวันแรกของการฝึกทหารเสร็จต้องรีบบึงมาที่นี่”

         เหอเจียวางแผนปล่อยข่าวเรื่องความงามของตนเองอยู่พักใหญ่ เริ่มจากจ้างคนไปพูดเรื่องรูปโฉมของนางในตลาดเพื่อให้บ่าวรับใช้ตระกูลใหญ่ในพยัคฆ์เหินได้ยินเข้า แล้วนำเรื่องนี้ไปพูดในแต่ละคฤหาสน์

หลังจากปิดครัว นางก็แต่งกายงดงามออกมานั่งจิบน้ำชา ส่งสายตาให้กับคุณชายร่ำรวยที่อุตส่าห์นั่งรถม้าคันใหญ่เพื่อมาทานอาหารในเพิงเล็กๆ ของสกุลเหอ ทำเอาข่าวลือเรื่องรูปโฉมลามเร็วยิ่งกว่าฝีมือการทำอาหาร

ความงามของสองแม่ลูกร้านตระกูลเหอ ดึงดูดผู้คนได้ดียิ่ง คุณชายทั้งหลายต่างหมายมั่นปั้นมืออยากได้เหอเจียอีมาเป็นภรรยา พวกเขาต่างอาสาส่งคนงานมาช่วยก่อสร้างร้านอาหาร

         “ทั้งคุณชายกัง คุณชายหวัง คุณชายเถียน ต่างส่งคนงานมาช่วย อีกไม่นานร้านของคุณหนูก็จะเสร็จเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

         “อืม...พลังของบุรุษทั้งหลาย ทำให้งานของข้าก้าวหน้ารวดเร็วยิ่ง หงเซ่อในเมื่อข้าสร้างข่าวลือปลอมได้ ข่าวลือจริงนั้นยิ่งไม่ยาก คราวนี้หมิงจิ้นเหอจะได้รู้ว่า การต้องไปตื้อคนอื่นเป็นเรื่องคับข้องใจเพียงใด”

         จินหงเซ่อสาวใช้คนสนิทของคุณหนูฟ่านยิ้มพอใจ “ดีเจ้าค่ะ นายท่านเคยไปขอร้องท่านอ๋อง คราวนี้ท่านอ๋องจะได้มาขอร้องนายท่านคืนบ้าง”

         “แค้นนี้ข้าต้องชำระให้ท่านพ่ออย่างแน่นอน”

         เหอเจียอีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วเมืองพยัคฆ์เหิน ยามนี้นางกลายเป็นเจ้าของภัตตาคารใหญ่ที่อยู่ใกล้ค่ายทหาร ฝีมือการทำอาหารว่ายอดเยี่ยมแล้วแต่ความงดงามกลับถึงขั้นบัณฑิตหนุ่มทั้งหลายต้องร่ายกลอนสรรเสริญ

         คุณชายทั้งหลายให้จิตรกรวาดรูปของนางออกมาแล้วเอาไปแขวนไว้ยังห้องนอน พร่ำเพ้ออยากจะได้นางมาเป็นภรรยา ยามนี้ในเมืองพยัคฆ์เหิน แม่ครัวสกุลเหอ กลายเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งไปเสียแล้ว

         “แม่สื่อมาทาบทามท่านอีกแล้วเจ้าค่ะคุณหนู นี่ข้าก็หาทางปฏิเสธพวกเขาไปเรียบร้อยแล้ว อ้างว่าดวงของท่านในปีนี้ไม่เหมาะจะแต่งงาน” เหอฮูหยินหัวเราะหึๆ พอใจ

         เหอเจียอียิ้มมีเลศนัย “ป่านนี้ข่าวของข้าคงจะอยู่ในปากของทหารกว่าครึ่งกองทัพแล้วล่ะ”

         จริงอย่างที่เหอเจียอีคาด เรื่องของนางกลายเป็นหัวข้อสนทนาของเหล่าทหารในกองทัพ ซ้ำหลายคนยังมีภาพวาดของนางเก็บเอาไว้

         “เจ้าได้มาอย่างไรหรือ  ”

         “ข้าซื้อมาจากเหล่าซานน่ะสิ เมื่อวานมันติดตามพ่อครัวออกไปหาซื้อวัตถุดิบมาทำอาหาร เห็นว่ามีภาพของแม่นางเหอวางขายอยู่ก็เลยซื้อมา เมื่อเช้าต้องแย่งกันกับพวกทหารม้า ดีที่ได้มาภาพหนึ่ง”

         “ไหนๆ ข้าขอดูหน่อย เขาว่านางสวยราวกับนางฟ้า เป็นเรื่องจริงหรือไม่  ”

         “ดูเอาเองสิ” เจ้าของภาพยื่นให้สหายกลุ่มใหญ่ดู

         เสียงฮือฮาดังขึ้นไม่ขาดสาย นายกองซ่งเดินเข้ามาเห็นพลทหารพากันรุมล้อมส่งเสียงเอะอะก็เดินไปดุ ครั้นเห็นในมือคนผู้หนึ่งมีภาพวาดของสาวงามก็รีบขอดู

         “นี่มันแม่นางเหอนี่  ”

         “ขอรับ ภาพของนางตอนนี้มีขายเต็มตลาดไปหมด บุรุษทั้งหลายล้วนซื้อหาไปครอบครอง”

         “ภาพนี้เจ้าขายต่อข้าได้หรือไม่  ”

         พลทหารหนุ่มได้ยินว่านายกองซ่งจะขอซื้อต่อโดยให้ราคามากกว่าซื้อมาถึงหนึ่งเท่า เขาก็รีบพยักหน้า ในใจก็นึกว่าหากนายกองซ่งคิดจะริบเขาก็คงจะไม่ได้เงินสักอีแปะ

         นายกองซ่งถือภาพวาดของเหอเจียอีไปเก็บไว้ที่ห้องทำงานของตนด้วยความรื่นรมย์ สาวงามที่เขาเคยเห็นมาในชีวิตนี้ ไม่มีผู้ใดสวยเท่านางเลยสักคน

         ...หรือนางจะเป็นนางฟ้าที่ตกสวรรค์มายังเมืองพยัคฆ์เหิน...

         ยังไม่ทันที่จะม้วนเก็บภาพของนางลงในลิ้นชักตู้ด้านหลัง รองแม่ทัพมู่ก็ปรากฏกายขึ้นแล้วยื่นมือมากุมม้วนภาพนั้นเอาไว้

         “ข้าว่าภาพนี้เจ้าชมแล้ว ขายต่อข้าเสียดีกว่า”

         นายกองซ่งทำสีหน้าปั้นยาก หากว่ารองแม่ทัพมู่ข่มขู่เอาภาพนี้จากเขาไปเฉยๆ เขาก็คงไม่ได้เงินคืนสักอีแปะ สู้ดียอมขายไปเสียดีกว่า นายกองซ่งได้กำไรจากการขายภาพเหอเจียอีให้กับมู่หลี่เฉียงสามร้อยอีแปะ

         ชายหนุ่มผู้ครอบครองภาพหญิงงามเดินยิ้มแย้มแจ่มใสไปยังห้องทำงานของท่านแม่ทัพที่อยู่สุดทางเดิน ชายหนุ่มผู้กุมกองกำลังใหญ่ที่สุดในแคว้นหมิงกำลังตรวจบัญชีเสบียงอย่างคร่ำเคร่ง พอได้ยินเสียงเคาะประตูก็เงยหน้าขึ้นเอ่ยอนุญาต

         “มีอันใดหรือ  สีหน้าเจ้าดูมีเลศนัยพิลึก”

         “ก็มีนะสิ ท่านดูเอาเถิดว่าอานุภาพความงามของแม่นางเหอ ทะลุทะลวงกำแพงค่ายทหารของเราเข้ามาได้แล้ว”

         “อย่างไรหรือ  ”

         มู่หลี่เฉียงยื่นม้วนภาพวาดของเหอเจียอีมาตรงหน้า

         “ภาพวาดของนางถูกซื้อมาจากในตลาด ท่านอยากเห็นหรือไม่ว่าเหอเจียอีผู้ที่ทำอาหารได้ถูกปากถูกใจท่านไปเสียทุกอย่าง รูปร่างหน้าตาเป็นเช่นใด  ”

         หมิงจิ้นเหอใจเต้นรัวขึ้นเล็กน้อย ระยะนี้เขาได้ยินชื่อของนางอยู่บ่อยครั้ง ดูเหมือนทหารในค่ายของเขาจะพูดถึงนางอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

         “ขอดูหน่อยสิว่านางสวยสมกับที่คนทั้งหลายพร่ำเพ้อหรือไม่  ”

         เขารับม้วนภาพของนางไปคลี่ออกดู หญิงสาวที่ถูกวาดเอาไว้นั้นมีใบหน้างดงามอ่อนหวาน ดวงตาดุจกวางน้อย รูปร่างอ้อนแอ้นอวบอิ่ม ชายหนุ่มตะลึงไปเล็กน้อย

         “นี่ก็แค่ภาพวาด ไม่รู้ว่าตัวจริงจะเป็นเช่นนี้หรือไม่  ”

         “อีกสิบวันการฝึกทหารก็จะเสร็จสิ้นแล้ว ท่านค่อยออกไปดูนางก็ได้ ข้าเห็นนางบ่อยแล้ว ภาพนี้ข้าซื้อต่อเขามา ในฐานะที่ท่านเลี้ยงอาหารข้าอยู่บ่อยๆ ข้ายกให้ท่านก็แล้วกัน”

         ใบหน้าของแม่ทัพหนุ่มไม่แสดงอาการใดๆ ออกมา แต่มู่หลี่เฉียงรู้สึกว่าสหายของเขารู้สึกสนใจหญิงสาวในภาพเข้าให้แล้ว รองแม่ทัพมู่ยิ้มน้อยๆ สายตาของหมิงจิ้นเหอเมื่อครู่ดูเหมือนจะถูกใจหญิงสาวในภาพเข้าให้แล้ว

         “หากว่าท่านแม่ทัพสนใจในตัวนาง ข้าก็จะยอมหลีกทางให้”

         จวิ้นอ๋องปรายตาขึ้นมองสหายแล้วยิ้มน้อยๆ

         “อย่าพูดดีเข้าตัวเลยมู่หลี่เฉียง ข้าว่าอย่างเจ้าไม่มีปัญญาไปเกี้ยวนางได้สำเร็จต่างหาก”

         “รู้ทันข้าเสียจริง ข้าก็ได้แต่มองนางไปอย่างนั้นล่ะ ถึงเป็นท่านก็เถอะ นางอาจจะไม่สนใจท่านก็ได้ ข้าได้ยินว่ามีคุณชายใหญ่น้อยส่งแม่สื่อไปทาบทามนางแต่ก็โดนปฏิเสธกันทั่วหน้า”

         หมิงจิ้นเหอรู้สึกร้อนรนในอก หากว่านางตกลงแต่งงานกับไปคุณชายร่ำรวยสักคน ต่อไปก็คงจะไม่ออกมาทำอาหารขายอีกแล้ว ด้วยรูปร่างหน้าตาอย่างนาง สามีคงพร้อมจะเอาเงินมาใช้หนี้และยกร้านให้เถ้าแก่เหอไปทำต่ออย่างไม่ลังเล

         “ไม่ได้! ข้าต้องได้นางมาเป็นแม่ครัวที่จวนของข้า”

         มู่หลี่เฉียงลอยหน้าลอยตา

         “ท่านจะทำอย่างไรได้   หนี้สินของท่าน อีกไม่นานคงมีคนอยากจะมาใช้หนี้แทนนาง เฮ้อ! หรือว่าพอฝึกทหารเสร็จข้าจะลองส่งคนไปทาบทามดู เผื่อนางจะยินยอมแต่งงานกับข้า”

         “หยุดเลย! สกุลเหอเป็นหนี้ข้าหลายหมื่นตำลึง เจ้าอย่าได้มาวุ่นวายด้วยเป็นเด็ดขาด”

         “ท่านแม่ทัพ เรื่องอย่างนี้ใครดีใครได้มิใช่หรือ”

         สีหน้าของหมิงจิ้นเหอเข้มขึ้นในทันที

         “ถ้าอย่างนั้น ข้าก็จะหาทางทำให้นางยอมมาเป็นแม่ครัวของข้า”

         หลังจากมู่หลี่เฉียงออกจากห้องไปแล้ว แม่ทัพหนุ่มก็คลี่ภาพของนางออกมากางไว้ชม ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่านางงดงามประทับใจ ชายหนุ่มถึงกับเก็บเอาไปฝัน...เป็นครั้งแรกที่เขาฝันว่าได้กอดจูบหญิงงาม