ตอนที่10. เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ตะวันเคลื่อนคล้อยจนทอแสงเป็นสีส้ม เยี่ยนเยว่ฉีทำถุงใส่เครื่องหอมให้มู่เลี่ยงหรงเสร็จพอดีจึงตั้งใจจะไปพบสามีที่ห้องหนังสือ นางลุกขึ้นเดินไปทางตำหนักใหญ่ ระหว่างทางก็เหลือบไปเห็นกล่องใส่ขนมใบหนึ่งถูกทิ้งเอาไว้ริมสระบัว

ภาพขนมดอกกุ้ยกระจัดกระจายอยู่บนพื้นหญ้า

‘เกิดอันใดขึ้น ทำไมกล่องขนมจึงถูกทิ้งเล่า’

เมื่อครู่ไม่ใช่ถางซือเซียนบอกกับนางว่าจะนำขนมดอกกุ้ยกล่องนี้ไปให้เยี่ยนจิ้นหลิงหรอหรือ แต่เหตุใดถึงมีสภาพเช่นนี้ เป็นไปได้หรือไม่ว่าสาวน้อยอาจจะเผลอทำกล่องขนมหลุดมือ หรือเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับพี่ชายคนรองของนางกัน

ระหว่างที่เยี่ยนเยว่ฉีกำลังครุ่นคิด มู่เลี่ยงหรงก็ออกมาจากห้องทำงานพอดี เขาก้าวเท้าเข้ามาหาพระชายาของตนทันที แต่พอเห็นนางสนใจสิ่งอื่นอยู่จึงมองตามสายตานั้นไป แล้วก็พบกับกล่องขนมนั่นด้วยเช่นกัน

“เด็กๆ จงเก็บกล่องขนมนั้นขึ้นมา แล้วทำความสะอาดบริเวณนี้เสีย” มู่เลี่ยงหรงออกคำสั่ง ข้ารับใช้ที่อยู่ในบริเวณนั้นรีบทำตามประสงค์ของเขาในทันที

“ช่างเถิด มันไม่ใช่เรื่องของเรา” มู่เลี่ยงหรงเอ่ยเสียงเรียบ

แต่ข้าสงสัยว่าเซียนเอ๋อร์อาจจะมีเรื่องบางอย่างกับพี่รอง” ในที่สุด ด้วยอดไม่ได้ก็พูดสิ่งที่กังวลใจออกมา

“ถ้าจริงดังว่า นั่นก็เป็นเรื่องที่พวกเขาต้องไปจัดการกันเอง พวกเราไม่ควรไปก้าวก่าย” มู่เลี่ยงหรงแสร้งทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สาเช่นเดิม

“แต่...” เยี่ยนเยว่ฉียังไม่ทันได้พูดต่อ มู่เลี่ยงหรงก็หันหนีไปทางอื่น เป็นอันสื่อว่าไม่ยอมให้ภรรยาสาวความต่อไปอีก เมื่อเห็นสามีไม่ยินดีที่จะสนทนาหัวข้อนี้ นางจึงเก็บคำพูดทั้งหมดลงคอ แล้วยืนนิ่งดั่งปกติที่เคยทำ

มู่เลี่ยงหรงรู้ว่าภรรยายังคงคับข้องใจ เพราะตนพอจะเข้าใจอุปนิสัยของเยี่ยนเยว่ฉีแล้ว หากเป็นเมื่อก่อนเขาย่อมคิดว่านางว่าง่าย แต่จากเหตุการณ์วันเยี่ยมบ้านเดิมนั้น ทำให้อ๋องหนุ่มมั่นใจว่านางเพียงแค่เก็บความไม่พอใจเอาไว้ สตรีของตนใจเย็นมากพอที่จะรอเวลาอันเหมาะสมแล้วลงมือแก้แค้น ดังนั้นเพื่อขจัดความขุ่นมัวในใจของนาง มู่เลี่ยงหรงจำต้องให้เหตุผลที่ดีกลับไปบ้าง

“อ้ายเฟย หากมีวาสนาอยู่ไกลพันลี้ยังได้พานพบ แต่หากไร้ซึ่งวาสนาต่อให้อยู่ตรงหน้าก็มองมิเห็น”

“เพคะ” เยี่ยนเยว่ฉีตอบแบบขอไปที นางไม่แม้แต่จะมองหน้าสามีเลยด้วยซ้ำ

“เอาเวลาที่เจ้านึกถึงผู้อื่น มาเป็นห่วงข้าดีกว่ากระมัง” มู่เลี่ยงหรงเริ่มทำน้ำเสียงออดอ้อน

เยี่ยนเยว่ฉีเงยหน้าขึ้น นางกวาดสายตามองใบหน้าของมู่เลี่ยงหรงจนทั่ว แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา

“หืม ท่านพี่ไม่สบายที่ใดกัน”

“ตรงนี้” มู่เลี่ยงหรงเลื่อนฝ่ามือไปยังกลางหน้าอกของตนเอง พลางขมวดคิ้วราวกับว่ากำลังได้รับบาดเจ็บ

“ท่านพี่บาดเจ็บตอนฝึกยุทธ์หรือ ให้คนไปตามหมอหลวงดีหรือไม่”

 เยี่ยนเยว่ฉีเลิกแง่งอน นางปราดเขาไปใกล้พลางเอามือวางทาบทับบนหลังมือของเขาอย่างแผ่วเบา ด้วยเกรงว่าตนเองจะยิ่งทำให้เขาบาดเจ็บมากขึ้นไปอีก

“ไม่ต้อง ความจริงโรคนี้รักษาหายง่ายมาก”

“ต้องทำเช่นไร หรือว่าท่านพี่มียารักษา ไม่ทราบว่าอยู่ที่ใดหรือ ข้าจะรีบให้คนไปนำมาให้”

“ก็อ้ายเฟยอย่างไรเล่าที่เป็นยารักษาชั้นดี” มู่เลี่ยงหรงไม่พูดเปล่า มือของเขาเริ่มป่ายปัดดั่งหนวดปลาหมึก เมื่อเห็นว่านางทำท่าจะหนีก็ตวัดกอดร่างหอมกรุ่นเอาไว้จนแน่น หนำซ้ำยังก้มลงมาจุมพิตแก้มสีชมพูของนางเสียฟอดใหญ่ “อืม รู้สึกว่ายังเจ็บอยู่เลย สงสัยต้องขออีกที”

“อย่านะ! ท่านพี่สำรวมด้วย ไม่อายผู้อื่นบ้างหรือไร” เยี่ยนเยว่ฉีร้องห้าม พลางเหลียวซ้ายแลขวา

มู่เลี่ยงหรงกวาดสายตาไปทั่วบริเวณ เพียงเท่านั้นนางกำนัลและข้ารับใช้ทั้งหมดต่างเร้นกายหายไปทันที ยามนี้ริมสระบัวเหลือเขากับเยี่ยนเยว่ฉีเพียงสองต่อสอง

“ครานี้คงเริ่มรักษาได้แล้วกระมัง”

“คนบ้าอำนาจ” นางพึมพำเบา ๆ

มู่เลี่ยงหรงกลั้วหัวเราะในลำคอ ก่อนจะก้มลงจุมพิตริมฝีปากที่เอ่ยตำหนิตนเมื่อครู่อย่างช้าๆ รสริมฝีปากของเขาหวานดุจน้ำผึ้งก็มิปาน หญิงสาวจึงยอมรับการออดอ้อนนี้อย่างเต็มใจ

ครั้นเห็นภรรยาโอนอ่อนลงแล้ว เขาจึงถอนจุมพิต แล้วกระซิบชิดริมฝีปากนาง “อ้ายเฟย จุมพิตของเจ้าวิเศษยิ่งนัก”

“ท่านพี่หายเจ็บแล้วหรือ”

“อืม”

“เช่นนั้นเรากลับไปกินข้าวกันเถิด ข้าหิวแล้ว” เยี่ยนเยว่ฉีหน้าแดงระเรื่อ จึงรีบเปลี่ยนเรื่องเพราะอายไปหมดแล้ว

มู่เลี่ยงหรงพยักหน้าตอบรับ แล้วประคองร่างอรชรไว้อย่างใส่ใจ ทั้งสองเดินเคียงคู่กันไปสู่เรือนจันทราด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

หลายทิวาราตรีผ่านพ้น เหตุการณ์ในจวนฉินอ๋องยังคงดำเนินไปตามปกติ มู่เลี่ยงหรงออกไปประชุมเช้าเป็นประจำทุกวัน หากมีเรื่องอันใดเร่งด่วน ฮ่องเต้จะทรงรั้งพระอนุชาไว้เพื่อปรึกษาหารือเสมอ ส่วนเยี่ยนเยว่ฉีเริ่มคุ้นชินกับตำหนักจันทราและเส้นทางต่างๆ ภายในจวน รวมไปถึงท่าทีการแสดงออกของบรรดาข้ารับใช้กับนางกำนัล แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้สตรีที่เติบโตมากจากเมืองชายแดนรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง ก็คือคำสรรพนามเรียกขานต่างๆ ยามนี้นางเป็นถึงพระชายาเอกฉินอ๋องจำต้องรักษากิริยามารยาทเอาไว้ตลอดเวลาอีกด้วย

หลังจากแต่งงานมาเจ็ดวัน ก็ไม่มีราตรีใดที่ฉินอ๋องจะไม่มาอยู่กับนาง พฤติกรรมเช่นนี้ทำให้เยี่ยนเยว่ฉีพอใจเป็นอย่างมาก ถึงแม้ตอนนี้ตนจะไม่พร้อมปรนนิบัติสามี แต่มู่เลี่ยงหรงไม่เคยทำท่าไม่พอใจ เขาอดทนอดกลั้นไม่รบเร้าเอาแต่ใจ ยามร่วมเตียงก็เพียงตระกองกอดนางเอาไว้ในอ้อมแขน จุมพิตอย่างลึกซึ้งแล้วหลับไปพร้อมกัน

ในที่สุดอุปสรรคสุดท้ายก็หมดไปตามกาลเวลา หากมู่เลี่ยงหรงรับรู้ย่อมต้องใช้สิทธิของสามีเพื่อร่วมหอกับภรรยาอย่างแน่นอน

เยี่ยนเยว่ฉีรู้สึกตื่นเต้นระคนหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย แม้มารดาจะสั่งสอนสิ่งต่างๆ ที่ควรปฏิบัติยามปรนนิบัติบุรุษบนเตียงแล้วก็ตาม แต่การรู้เพียงทฤษฎีนั้นมิอาจทำให้นางหายวิตกกังวลได้