ซื้อช่องปลูกผักเพิ่ม 1

“มีเรื่องอะไรดีดีหรือเจ้าคะคุณหนู แต่น่าแปลกช่วงนี้เหมือนมีฝนปรอย ๆ ในตอนเช้า พื้นดินชุ่มฉ่ำไปหมด นายท่านกล่าวว่าปีนี้จะแล้งกว่าทุกปีแท้ๆ” 

         “นมๆ อุ้มๆ” อ้ายปิงหันไปยิ้มยิงฟันให้แม่นมเหลียน ก่อนปล่อยให้นางช่วยแต่งตัว เสื้อผ้าที่สวมใส่ตอนนี้ก็เป็นฝีมือเย็บปักของท่านแม่ทั้งนั้น แม้เนื้อผ้าจะธรรมดาไปบ้าง แต่สีสันก็สวยงามเหมาะกับวัยเด็กจริง ๆ 

         ตอนนี้ผมนางเริ่มยาวขึ้นมาบ้างแล้ว เนื่องจากแม่นมช่วยทาน้ำมันอะไรสักอย่างบำรุงทุกวันตั้งแต่เกิด ผมจึงดกดำดีเหลือเกิน เมื่อหันมองร่างอวบในคันฉ่องจนพอใจถึงปล่อยให้แม่นมเหลียนอุ้มไปหาท่านแม่เหมือนทุกวัน 

         เนื่องจากเด็ก ๆ ในบ้านยังเล็ก จึงยังไปกินอาหารที่เรือนหลักทุกมื้อ กระทั่งพี่ชายอ้ายหรงซึ่งต้องไปเรียนและซ้อมวิชาต่อสู้ทุกวัน ยังต้องกลับมากินข้าวให้ทันเวลา 

         วันนี้อ้ายปิงใช้ชีวิตอย่างสบายใจเพราะไม่ต้องคอยระแวงเพื่อเข้าไปเก็บเกี่ยวผลผลิตในเกมอีกแล้ว นางจึงตัดสินใจจะเข้าไปดูแค่ก่อนนอนเท่านั้น 

         ลืมไปเสียสนิทว่ายังมีสิทธิ์หมุนวงล้อเหลืออยู่อีกอัน 

         วันนี้พี่ชายได้กระรอกตัวน้อยกลับมาตัวหนึ่ง แต่เมื่อเขาปล่อยมือเจ้าตัวน้อยก็วิ่งหายไป ทำให้อ้ายหรงเศร้าอยู่นาน แต่พอน้องสาวตัวน้อยคลานเข้าไปกอดปลอบ

อ้ายหรงก็หายเศร้าและหันมาเล่นกับน้องสาว แต่ก็ใช้เวลาเพียงครู่เดียวเท่านั้นเพราะวันนี้อาจารย์ที่ช่วยฝึกวรยุทธ์เรียกไปเรียนเพิ่มเติม 

อ้ายปิงรู้สึกว่างมากในวันนี้ จึงอ้อนแม่นมเหลียนให้อุ้มนางออกไปเดินเล่นนอกเรือน 

         “ตางนั้น ตางนั้น” ว่าแล้วก็ชี้ไปบริเวณรอบนอกของจวน ซึ่งใช้ทำการเกษตร ปกติอาฉินจะปลูกผักผลไม้เพื่อเก็บไว้ดองขายให้กับกองทัพในยามหนาว 

         “คุณหนูอยากออกไปดูแปลงผักหรือเจ้าคะ” 

         “ไปๆ” อ้ายปิงยังชี้มือชี้ไม้ไปทางเดิม แม่นมเหลียนจึงต้องอุ้มนางเดินไปทางนั้นอย่างจนใจ คุณหนูเมื่อตอนยังเล็กช่างเรียบร้อย แต่ตอนนี้คงหมดช่วงเวลาสงบสุขเสียแล้ว 

         อ้ายปิงตาเป็นประกายเมื่อเห็นดินสีดำชุ่มฉ่ำ นี่ขนาดบำรุงเพียงไม่กี่วันเท่านั้น คาดว่าหากครบร้อยวันที่ดินแถบนี้ย่อมอุดมสมบูรณ์ไปอีกร้อยปีเหมือนที่ระบบบอกเป็นแน่ 

         “อาฉิง อาฉิง” มองเห็นร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มอยู่ไกล ๆ อ้ายปิงก็โบกมือให้เขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม 

         อาฉินได้ยินเสียงเด็กเล็กดังอยู่ไกล ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมอง ภาพที่เห็นคือคุณหนูน้อยที่กำลังยิ้มหวานโบกมือให้ตัวเอง ทำเอาเขามือไม้อ่อนก่อนเผยรอยยิ้มโง่งมตอบกลับทันที มือหนาที่จับจอบจับเสียมตั้งแต่ยังเยาว์ยกค้างเอาไว้ ไม่แน่ใจว่าต้องการโบกมือตอบคุณหนูหรือต้องการทำอะไร 

         ไม่นานแม่นมเหลียนก็พาคุณหนูกลับเข้าเรือนหลัก อ้ายปิงหันไปมองด้านหลังและพบว่าคนตัวโตยังมองมาทางตนเองจึงยิ้มให้เขาพร้อมโบกมือเขาๆ ก่อนป้องปากพูด

         ‘ไว้ข้ามาเล่นด้วยใหม่นะ อาฉิน’ ไม่รู้ว่าเขาเข้าใจหรือไม่ แต่ชายหนุ่มร่างใหญ่กำลังยิ้มกว้างให้นางพร้อมโบกมือเบาๆ ตอบกลับในที่สุด 

         อาฉินคนนี้น่าจะเอ็นดูคุณหนูน้อยเช่นนางน่าดูทีเดียว เขาชอบแอบมองนางห่าง ๆ คอยดูเถอะถ้านางโตกว่านี้ต้องทำให้เขาตกหลุมรักตนมากขึ้นได้แน่นอน 

ทุกคนในบ้านจะตกอยู่ในกำมือของนาง ไม่เชื่อก็คอยดู!

         เย็นวันนั้นหลังแม่นมเหลียนออกจากห้องไป อ้ายปิงก็ลืมตาขึ้นมองหน้าจอตรงหน้า 

         ‘ระบบ วันนี้เก็บเกี่ยวได้ยังไงบ้าง’ 

         [เก็บเกี่ยวมะเขือเทศได้ครบรอบ เนื่องจากเหรียญคงเหลือไม่เพียงพอจึงยังไม่ได้ทำการเพาะปลูกรอบต่อไปขอรับ] 

         ‘ถ้าอย่างนั้นก็ขายก่อน เสียดายจังไม่มีการขายอัตโนมัติ’ 

         [ขายมะเขือเทศแล้ว ได้รับ1200เหรียญขอรับ] 

         ‘ซื้อช่องเพาะปลูกเพิ่มสามช่อง ปลูกมะเขือเทศหกช่อง’ 

         [ยอดคงเหลือสามร้อยเหรียญขอรับ] 

         ‘เก็บไว้ปลูกมะเขือเทศรอบต่อไปเถอะ แล้วก็หมุนวงล้อที่เหลือหนึ่งสิทธิ์ด้วย’ วงล้อปรากฎขึ้นและหมุนลิ่วๆทันที ก่อนจะไปตกลงที่สีแดง

         [ยินดีด้วยได้รับช่องเพาะปลูกสามช่อง ต้องการเพาะปลูกเลยหรือไม่] 

         ‘โชคดีจัง หรือโชคร้ายนะ อืม งั้นปลูกมะเขือเทศเพิ่มอีกสามช่อง ถ้าเก็บเกี่ยวได้ทั้งหมดแล้วแจ้งเตือนด้วยนะ’ 

         [ขอรับนายหญิง] สิ้นเสียงระบบอ้ายปิงก็ค่อย ๆ เข้าสู่ห้วงนิทรา ราตรีนี้แสนยาวนาน คาดว่าตื่นขึ้นมามะเขอเทศคงเก็บเกี่ยวได้สองรอบแล้ว 

         เช้าวันต่อมาอ้ายปิงตื่นขึ้นเพราะเสียงแม่นมเหลียนแทนที่เสียงระบบ บ่งบอกว่านางตื่นสายกว่าปกติเล็กน้อย แต่เด็กน้อยก็ไม่อืดอาด ลุกขึ้นให้แม่นมเหลียนปรนนิบัติทันที 

         แม่นมเหลียนชื่นชมคุณหนูน้อยอยู่ในใจกับความเลี้ยงง่ายของอีกฝ่าย อีกทั้งร่างกายคุณหนูยังแข็งแรง เติบโตขึ้นมาอย่างดีจนทุกคนล้วนวางใจ