สตรีอุ่นเตียงของแม่ทัพบ้าเลือด

สตรีอุ่นเตียงของแม่ทัพบ้าเลือด

last updateLast Updated : 2025-10-15
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 rating. 1 review
34Chapters
3.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

นางคือสายลับที่ถูกส่งมาขโมยตราทัพ ตัวนางเปรียบดั่งหมากตัวหนึ่งที่ถูกเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้... แล้วทำไมจะต้องยอมให้เป็นเช่นนั้นด้วยเล่า ในเมื่อตอนนี้นางเองก็มีเขาที่พร้อมจะเป็นหมากให้กับนางเช่นกัน!!

View More

Chapter 1

บทนำ

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Anděl K
Anděl K
สนุกมากๆ เดินเรื่องดี ไม่เวิ่นเว้อ สร้างผลงานมาอีกนะรอค่ะ เพราะอ่านหมดทุกเรื่องอล้ว ...
2025-12-17 20:21:20
0
0
34 Chapters
บทนำ
บทนำเด็กน้อยในวันเพียง 7 ปีเติบโตขึ้นมาท่ามกลางความรักของผู้เป็นมารดา ตั้งแต่นางจำความได้ไม่มีวันไหนที่ท่านแม่จะดุด่าหรือทุบตีนางเลยสักครั้งเดียว มีเพียงรอยยิ้มและน้ำเสียงอันอบอุ่นอ่อนโยนที่ดังก้องไปในจิตใจของเด็กน้อย ทว่าในทางกลับกันนางกลับเห็นท่านแม่แอบมานั่งร้องไห้คนเดียวอยู่บ่อยครั้ง สาเหตุก็เป็นเพราะบิดาผู้ให้กำเนิดนางนั้นเอง จนกระทั่งในวันที่อากาศสดชื่นแจ่มใส ท้องฟ้าปลอดโปร่งภายใต้แสงอาทิตย์อันอบอุ่นที่สาดแสงลงมา ตัวนางกลับต้องแยกจากอกของมารดา เพียงเพราะผู้เป็นใหญ่แห่งแว่นแคว้นเล็งเห็นว่าจะใช้นางให้เป็นประโยชน์ได้ เขาส่งนางไปฝึกให้เป็นสายลับที่พร้อมจะพลีชีพเพื่อแคว้นจ้าว! นับจากวันนั้นชีวิตอันเรียบง่ายของนางก็จบสิ้นลง มีเพียงต้องตื่นมาฝึกหนักตั้งแต่เช้าจรดค่ำ หากนางทำไม่ดีหรือไม่เป็นที่น่าพอใจก็จะถูกลงโทษอย่างหนัก ซ้ำร้ายมารดาที่อยู่ไกลออกไปยังถูกลงโทษเสียด้วย ชีวิตของนางราวกับตกอยู่ในขุมนรก มีวันคืนที่แสนเลวร้ายจนอยากจะปลิดชีพของตัวเองในวัยที่ 10 แต่เพราะการได้พบหน้ามารดาอีกครั้งทำให้ความคิดของนางเปลี่ยนไป..."ซิงเอ๋อร์... อดทนไว้นะลูก อย่าได้ยอมแพ้ต่อโชคชะตาของเรา แม่เชื่อว
Read more
บทที่ 1 นางคณิกาจากหอหลันฮวา
บทที่ 1นางคณิกาจากหอหลันฮวาจวนเจ้าเมืองเป่ยซีได้มีการจัดงานเลี้ยงรื่นเริงเพื่อต้อนรับชินอ๋องเว่ยสือหยาง แขกผู้สูงศักดิ์ที่จะมาประจำการยังแดนเหนือของพวกเขา ถึงแม้ว่าจะรู้สึกหวั่นเกรงกับชื่อเสียงของชินอ๋องมากเพียงใด ทว่าตัวเขากลับรู้สึกอุ่นใจมากกว่าเสียอีก ด้วยตั้งแต่ชินอ๋องมาที่นี่ พวกโจรป่าและชาวนอกด่านก็ไม่กล้าบุกเข้ามาทำร้ายชาวเมืองเป่ยซีอีกเลย"คารวะชินอ๋องพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเป็นเกียรติมากที่ได้มีโอกาสรับใช้ชินอ๋องผู้ห้าวหาญของแคว้นเว่ยของเรา วันนี้กระหม่อมจึงบังอาจขออนุญาตจัดงานเลี้ยงต้อนรับชินอ๋องพ่ะย่ะค่ะ" 'อี้ไฉ' ท่านเจ้าเมืองผู้อยู่ในวัย 40 กว่าปี ใบหน้าอวบอิ่มยิ้มแก้มปริด้วยความยินดียิ่ง ในตอนที่เขาขยับกายไปมาดูคล้ายกับก้อนซาลาเปาเดินได้ด้วยรูปร่างที่อ้วนท้วนอุ้ยอ้าย ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะเคยเป็นถึงนายกองคนสำคัญก่อนจะได้ถูกแต่งตั้งมาเป็นท่านเจ้าเมืองที่นี่ ผิดกับชาวบ้านในเมืองเป่ยซีที่ดูซูบผอมและใบหน้าอมทุกข์ มิรู้ว่าอี้ไฉผู้นี้ปกครองเมืองเป่ยซีอย่างไรกันแน่ เห็นทีเขาคงจะต้องลองสืบดูเสียหน่อยแล้ว"จัดงานได้ดี แต่ครั้งหน้าหากจะทำอะไรก็มาแจ้งข้าเสียก่อน ข้าไม่ชอบความวุ่นวายและไม
Read more
บทที่ 2 เจ้าเป็นใครกันแน่
บทที่ 2เจ้าเป็นใครกันแน่เหมยซิงผู้เป็นนางคณิกาของหอหลันฮวายืนนิ่งราวกับหินผา แม้ว่านางจะยืนอยู่ต่อหน้าของเว่ยสือหยาง ผู้เป็นชินอ๋องที่บ้าเลือดและน่าหวั่นเกรงผู้นั้น ทว่านางกลับมิได้รู้สึกหวาดกลัวเขาเลย กลับกัน... นางอยากจะรู้ว่าเขามีค่ามากพอที่นางจะใช้เป็นตัวหมากได้หรือไม่!"เจ้าร่ายรำได้หรือไม่""เพคะ หม่อมฉันถนัดร่ายรำและการเล่นผีผาเพคะ""ดี! เช่นนั้นเจ้าก็ร่ายรำให้ข้าดู""เพคะ"แม้จะแปลกใจกับการกระทำของเขา แต่เหมยซิงก็หาได้รู้สึกตกใจไม่ นางขยับตัวออกไปยืนตรงกลางโดยที่ผีผาได้ถูกนางคณิกาคนอื่นนำออกไปแล้ว ทันทีที่เสียงดนตรีขึ้น ร่างอรชรที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งภายใต้ชุดนางระบำที่เปิดเผยเนื้อหนังมังสาอย่างชัดเจน ก็ได้หมุนตัวไปตามจังหวะของเสียงดนตรีนั้นร่างกายของนางสอดประสานไปกับเสียงของดนตรีที่ดังก้องกังวานอย่างดงาม ท่วงท่าการร่ายรำมีทั้งความอ่อนช้อยและแข็งแรง พลิ้วไหวดั่งใบไผ่ที่ลู่ไปกับสายลมที่พัดโหมกระหน่ำดั่งพายุคลั่ง เห็นได้ชัดว่านางได้ถูกฝึกฝนมาเป็นอย่างดีเว่ยสือหยางพลันกระตุกยิ้มเย็น ก่อนจะแกล้งโยนผลผิงกั่ว (แอปเปิล) ไปให้นาง หากเป็นสตรีธรรมดาจะตกใจและรีบหลบผลผิงกั่วทันที ทว่าสต
Read more
บทที่ 3 พูดออกมา
บทที่ 3พูดออกมาจอกสุราถูกเขวี้ยงไปทางเหมยซิงอย่างรวดเร็ว ทั้งยังแฝงไปด้วยลมปราณอันเข้มข้นเสียด้วย เหมยซิงเบี่ยงตัวหลบได้ทันอย่างว่องไว ทว่าตัวนางกลับถูกบุรุษตรงหน้าคว้าตัวเข้ามากักขังในอ้อมกอด กายสูงแผ่กลิ่นอายสังหารออกมาอย่างเข้มข้น นางเป็นวรยุทธ์จริงด้วย เพราะหากเป็นคนธรรมดาทั่วไปย่อมหลบจอกสุราของเขาไม่พ้นอย่างแน่นอน!"หญิงคณิกาเช่นเจ้าเหตุใดถึงได้มีวรยุทธ์ พูด!"เหมยซิงแสร้งทำหน้าตาเลิ่กลั่ก เขาฉลาดยิ่งนัก "ท่านอ๋องพูดเรื่องอะไรเพคะ หม่อมฉันเป็นเพียงนางระบำในหอคณิกาที่ขายศิลป์เท่านั้น สตรีเช่นหม่อมฉันจะมีวรยุทธ์ได้อย่างไร"เว่ยสือหยางพลันขบกรามแน่นเมื่อสตรีตรงหน้ายังกล้าปากแข็ง ท่าทางของนางดูหวาดกลัวเขาเหลือเกิน ทว่าดวงตาคู่นี้กลับแย้มยิ้มราวกับดีใจเสียอย่างนั้น"ในเมื่อเจ้าปากแข็งบอกว่าตัวเองเป็นเพียงสตรีที่มาจากหอคณิกา เช่นนั้นราตรีนี้เจ้าก็จงทำหน้าที่ของเจ้าซะ ปรนนิบัติข้าทั้งคืนจนกว่าข้าจะพอใจ!" เขาเอ่ยขู่เสียงเข้ม"หม่อมฉันไม่ขายเรือนร่างเพคะ ต่อให้เป็นท่านอ๋องหม่อมฉันก็ไม่ขาย" แววตาของเหมยซิงพลันแข็งกร้าวขึ้นมาทันที สร้างความสนุกสนานให้กับเว่ยสือหยางอย่างน่าประหลาด ด้วยท
Read more
บทที่ 4 สตรีของชินอ๋อง
บทที่ 4สตรีของชินอ๋องหลังจากพูดคุยกันอย่างชัดเจนแล้วเหมยซิงก็ได้แก้ผ้าที่มัดแขนขาของเว่ยสือหยาง ก่อนที่นางจะรีบคุกเข่าขออภัยเขา บุรุษหนุ่มผู้สูงศักดิ์ไม่ได้ถือสานางนัก ทั้งยังถูกใจที่นางกล้าทำกับเขาเช่นนี้เสียด้วย นับว่าเป็นความแปลกใหม่ที่เขาเพิ่งได้รับจากสตรีแปลกหน้า เพราะไม่เคยมีผู้ใดกล้าทำกับเขาเช่นนี้มาก่อนจึงทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นยิ่งนัก!"คืนนี้เจ้าก็นอนที่นี่กับข้าเสีย""ทะ ทำไมเล่าเพคะ หม่อมฉันเคยบอกแล้วว่าจะไม่ขายเรือนร่างของตนนะเพคะ" แววตาคู่สวยสั่นไหวอย่างรุนแรง แม้เขาจะเป็นบุรุษที่มีใบหน้าหล่อเหลาคมคาย นัยน์ตาคมดุ จมูกโด่งเป็นสัน สันกรามชัดเจนจนทำให้นางเผลอใจสั่น และริมฝีปากหยักหนาที่ดูเย้ายวนใจ รวมถึงเรือนร่างอันแข็งแรงกำยำอย่างนักรบ ทว่าตัวนางไม่ได้ต้องการหลับนอนกับเขาเสียหน่อย"ข้าแค่บอกให้นอนที่นี่ไม่ได้บอกว่าจะนอนกับเจ้าเสียหน่อย อย่างไรข้าก็เลือก... อีกทั้งข้าไม่ชอบข่มเหงคนที่ไม่เต็มใจด้วย แต่คนในนี้ยังมีคนของจวนเจ้าเมืองที่มารับใช้ข้าด้วย เจ้าคิดว่าไม่แปลกหรือที่ข้าพาเจ้ามาที่นี่แต่กลับปล่อยเจ้าเอาไว้โดยไม่แตะต้องเจ้าเลย ทีเรื่องอย่างนี้ล่ะโง่เขลานัก!" เว่ยสือหย
Read more
บทที่ 5 รองรับโทสะ
บทที่ 5รองรับโทสะสองวันมานี้เหมยซิงอยู่ที่จวนชินอ๋องอย่างสงบราบรื่น นางไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองจะสามารถมีชีวิตที่เรียบง่ายเช่นนี้ได้เลย เพราะทุกคืนวันของนางล้วนต้องผ่านความยากลำบากมาไม่น้อยเมื่อได้ใช้ชีวิตเช่นนี้ทำให้รู้สึกหวงแหนขึ้นมา แต่ความสงบมักคงอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อหลิงหลิงผู้นั้นที่เคยเอ่ยเตือนไปครั้งก่อนได้กลับมาทำให้นางหงุดหงิดใจอีกครั้ง"แม่นางเหมยซิง คุณหนูอี้เรียกให้ท่านไปพบเจ้าค่ะ" "ใครคือคุณหนูอี้" เหมยซิงวางถ้วยชาลงแล้วหันมามองหน้าหลิงหลิงด้วยความสงสัย ทั้งที่นางรู้ดีว่าคุณหนูอี้ผู้นี้เป็นผู้ใด"ก็คุณหนูอี้หลันบุตรสาวเพียงคนเดียวของท่านเจ้าเมืองอย่างไรเล่า ท่านรีบไปพบคุณหนูอี้เร็วเข้าเถิด อย่าให้คุณหนูอี้ต้องรอนาน" หลิงหลิงเผลอเท้าแขนด้วยความหงุดหงิดใจ"ข้าไม่ไป และก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปพบคุณหนูอี้ผู้นั้นด้วย""ว่าอย่างไรนะ! อย่าลืมนะว่าท่านเป็นเพียงสตรีอุ่นเตียงของท่านอ๋อง หาใช่พระชายาของท่านอ๋องไม่ กล้าดีอย่างไรถึงได้มาพูดจาเช่นนี้กับคุณหนูอี้ของข้ากัน"เหมยซิงลุกขึ้นยืนแล้วเยื้องย่างเข้าไปหาหลิงหลิงด้วยท่าทางกดข่ม เพียงนางจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก็ทำให้ห
Read more
บทที่ 6 ทำให้ข้าเสร็จสม
บทที่ 6ทำให้ข้าเสร็จสมเหมยซิงก้าวถอยหลังด้วยความลนลาน นางขยับถอยหลังไปเรื่อย ๆ จนสะดุดกับเตียงที่อยู่ทางด้านหลัง เป็นผลให้นางล้มตัวลงไปนอนบนที่นอน เหตุใดเขาถึงได้มีท่าทีเช่นนี้เล่า นี่ไม่ถูกต้องเลยสักนิด ในแผนการของนางไม่ได้คิดว่าจะต้องรับมือกับเรื่องนี้ ไหนเขาบอกว่าไม่เคยคิดข่มเหงสตรีที่ไม่เต็มใจอย่างไรเล่า"ท่านอ๋อง! หม่อมฉันไม่ยินยอมจะปรนนิบัติพระองค์เพคะ""ข้าก็ไม่ได้บังคับให้เจ้าปรนนิบัติข้าเสียหน่อย" เว่ยสือหยางกระตุกยิ้มเย็น เพราะนางทำให้เขารู้สึกเคร่งเครียดจนปวดหัวตุ๊บ ๆ ราวกับกำลังจะระเบิดออกมา เช่นนั้นนางก็ต้องรับผิดชอบโดยการทำให้เขาหายเครียดเสีย และทางเดียวที่จะทำให้เขาหายเครียดได้ก็คือการรีดน้ำออกจากตัวนั่นเอง ในเมื่อตอนนี้นางคือสตรีอุ่นเตียงของเขาเช่นนั้นก็จงทำหน้าที่ของตนเสียเถิด!"มะ ไม่นะเพคะ ถ้าท่านอ๋องก้าวเข้ามาอีกนิด หม่อมฉันจะขอสู้ตาย!" เหมยซิงดึงมีสั้นเล่มเล็กที่ซ่อนในปิ่นปักผมเอามาถือไว้ในมือ นางชี้มีดสั้นไปทางเว่ยสือหยางอย่างไม่หวั่นเกรง หากวันนี้เขาคิดจะข่มเหงนางจะขอสู้จนตัวตาย"เหมยซิง... ข้าไว้ชีวิตของเจ้าแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะอยู่ที่นี่ได้อย่างสงบร
Read more
บทที่ 7 ฟาดไม่ยั้ง
บทที่ 7ฟาดไม่ยั้งจุมพิตของทั้งสองกินเวลายาวนานยิ่งนัก เนิ่นนานราวกับเวลาได้หยุดลงตรงนี้... เหมยซิงที่เพิ่งสูญเสียจูบแรกให้กับเว่ยสือหยางรู้สึกหัวสมองขาวโพลนไปหมด นางทั้งรู้สึกต่อต้านที่เขาบังอาจมาขโมยจูบแรกของตน แต่ใจหนึ่งกลับรู้สึกยินยอมให้เขาทำเช่นนั้น เหมยซิงรู้สึกสับสนกับความคิดของตนเอง นี่นางเป็นอะไรกัน… โดนชินอ๋องเว่ยสือหยางผู้นี้ล่อลวงให้ติดบ่วงราคะของเขาเช่นนั้นหรือ ไม่! “อื้อ… ปล่อยหม่อมฉันนะเพคะ”เหมยซิงรวบรวมแรงอันน้อยนิดของตนที่ถูกเขาล่อลวงไปให้คืนกลับมา ก่อนจะผลักหน้าอกของเขาอย่างแรง พร้อมกับฟาดฝ่ามือเล็กลงไปที่แก้มสากของเขาอย่างไม่ออมแรงด้วยความกรุ่นโกรธเพียะ เพียะ เพียะ เพียะ!!นางรัวฝ่ามือตบหน้าเขาจนหันซ้ายหันขวาไปสี่ครั้งติด ก่อนจะรีบปีนลงไปจากเตียงแล้ววิ่งกลับไปยังเรือนนอนของตนทันที เหมยซิงกำลังวิ่งหนีกับความจริงที่เพิ่งตระหนักได้ด้วยตนเอง นางได้พลั้งเผลอไปกับสัมผัสอันวูบหวานของเขาอย่างไม่น่าให้อภัย แต่อะไรก็ไม่น่ากลัวเท่ากับในแวบหนึ่งของความคิดนั้น อยากจะให้เขาสัมผัสร่างกายของนางมากกว่านี้ เพราะเช่นนี้เหมยซิงที่โกรธตนเองจึงได้รีบวิ่งหนีออกมา หนีจากความหวาดกลัว
Read more
บทที่ 8 ตัดสินใจด้วยตนเอง
บทที่ 8ตัดสินใจด้วยตนเองหลายวันผ่านไปเหมยซิงยังคงอยู่แต่ในเรือนของตน นางมิได้รับอนุญาตให้ออกไปจากเรือนแห่งนี้แม้แต่ก้าวเดียว ทุกความเคลื่อนไหวล้วนมีสายตาที่จับจ้องมองมามิได้ห่าง ถึงแม้ตอนนี้อาการของหลิ่งอี้จะดีขึ้นเป็นลำดับแล้ว แต่เว่ยสือหยางก็ยังคงสั่งให้คนจับตามองเหมยซิงเช่นเดิมในวันที่อากาศเหน็บหนาวของเหมันต์ฤดูมาเยือน เมืองเป่ยซีอันเป็นที่ตั้งสุดท้ายของพรมแดนระหว่างแคว้น อากาศของที่นี่หนาวเย็นยิ่งนัก หนาวจนได้ยินฟันกระทบกันดังกึก ๆ "แม่นางเหมยซิง ท่านหลับหรือยัง" น้ำเสียงอันเร่งเร้าของหลิ่งเอ้อร์ปลุกให้เหมยซิงที่กำลังเคลิ้มหลับพลันสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที นางรีบลุกไปหยิบเสื้อคลุมกายแล้วเดินไปเปิดประตูที่รัวเคาะจากคนข้างนอก"ข้ายังไม่หลับ ท่านหลิ่งเอ้อร์มีสิ่งใดหรือ""ท่านอ๋องเรียกหาเจ้า รีบไปพบพระองค์เร็วเข้าเถิด""กลางดึกเช่นนี้น่ะหรือ" "ใช่แล้ว เจ้ารีบไปเร็วเข้าเถิด"หลิ่งเอ้อร์ผู้เคยสุขุมพลันเข้ามาถือวิสาสะดึงชายแขนเสื้อของเหมยซิงให้รีบตามเขาไปทันที นี่ยิ่งสร้างความสงสัยให้กับเหมยซิงมากขึ้นไปอีก เกิดเรื่องอันใดหนอ เหตุใดหลิ่งเอ้อร์ผู้พูดนับคำได้กลับพูดมาก และยังดูเร่งรีบถึงเ
Read more
บทที่ 9 ดับความร้อนรุ่มด้วยความเร่าร้อน
บทที่ 9ดับความร้อนรุ่มด้วยความเร่าร้อนกายแกร่งบดเบียดเข้าแนบชิดกับร่างกายอันหอมกรุ่นของสตรีในอ้อมแขน โน้มใบหน้าลงไปช่วงชิมความหอมหวานจากริมฝีปากเล็กที่เขาชมชอบ สอดแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดต้อนลิ้นเล็ก ดูดดึงไปมาพร้อมกับกวาดเลียไปตามแนวไรฟันสะอาดของหญิงสาว ในขณะที่ฝ่ามือหนาบีบเคล้นไปที่ก้อนเต้าหู้อวบใหญ่อันเกินตัวนี้ของนางด้วยความหื่นกระหาย จนเนินเนื้อแลบปลิ้นออกมาจากง่ามนิ้วใหญ่ของเว่ยสือหยาง"อ๊ะ อ๊า อื้อ..." น้ำเสียงหวานดั่งระฆังทองล้ำค่าพลันดังก้องไปทั่วห้องแห่งนี้ กายสาวแอ่นเข้าหาแนบชิดกับความแข็งแกร่งจากกายสูง บดเบียดความอบอุ่นจากร่างกายของตนเข้าไปดับความร้อนรุ่มของชายหนุ่ม คล้องแขนไปกับลำคอหนาเพื่อหาหลักยึด เมื่อรับรู้ได้ถึงความร้อนขุมหนึ่งที่แล่นจากท้องน้อยไปยังเบื้องล่างของตน รับรู้ได้ถึงความฉ่ำแฉะในกายสาวที่ไหลเยิ้มออกมา..."อ่า... อื้อ" เว่ยสือหยางเคลื่อนริมฝีปากลงมาที่ลาดไหล่เล็ก ดูดเม้มไปตามซอกคอขาวอันหอมกรุ่น สร้างรอยรักสีแดงช้ำไปทั่วผิวกายขาวเนียนละเอียด ก่อนจะเคลื่อนต่ำลงมาที่ก้อนเต้าหู้อวบสองลูกนี้ มือทั้งสองบีบคลึงไปมาจนเกิดรอยแดงของง่ามนิ้วมือ พร้อมกับครอบริมฝี
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status