บทที่ 2 ตัวน่ารังเกียจ ( 2/2)

คล้อยหลังโจวหมิง เฉิงซินเหลียวหน้ามองถาดอาหารที่วางอยู่โต๊ะตรงข้ามตนไม่ไกลมากนัก นางผ่อนลมหายใจเบา แล้วจึงตัดสินใจสาวเท้าเดินไปเบื้องหน้าเชื่องช้าเพื่อปรับร่างกายให้คุ้นชิน เฉิงซินยอบกายลงนั่งพลางมองโจ๊กเปล่าถ้วยหนึ่ง และผักทอดน้ำมันไม่กี่หยิบมือ พลางยิ้มเยาะออกมาด้วยความขบขัน

"แม่ทัพงี่เง่า ท่านจะรังแกข้าเกินไปเสียแล้ว ชังน้ำหน้าข้าก็ไม่เป็นไร แม้แต่อาหารการกิน ท่านก็ยังดูถูกข้าเช่นนั้นหรือ" ถึงจะรู้สึกโมโหเสียจนอยากระเบิดอารมณ์เพียงใด ทว่ากองทัพต้องเดินด้วยท้อง วันนี้นางต้องไปเจรจากับแม่ทัพเว่ยให้รู้เรื่อง ไหน ๆ เขาก็ไม่แยแสตนอยู่แล้ว การรั้งอยู่ที่นี่ก็รังแต่จะสร้างความรำคาญและหงุดหงิดใจระหว่างกันเสียเปล่า

ซ้ำเฉิงซินไม่อยากกลับไปตายอย่างอนาถซ้ำรอยเดิม บุรุษใจแคบ อำมหิตผิดมนุษย์ ฆ่าแกงได้แม้กระทั่งฮูหยินของตนเพื่ออนุผู้หนึ่ง ทว่าเมื่อหวนนึกถึงตรงนี้ เฉิงซินจึงพ่นลมหายใจอย่างเสียไม่ได้

ในเมื่อนางช่วงชิงคนรักของเขามา เช่นนั้นก็ควรคืนเจ้าของอย่างแท้จริงนั่นถูกต้องแล้ว ผลกรรมที่ผ่านมาคงเป็นการชดเชยบาปหนาที่ตนเคยกระทำแต่กาลก่อนกระมัง

เฉิงซินละเลียดชิมโจ๊กเปล่าด้วยความใจเย็น แววตาที่เคยแข็งกร้าวเลื่อนลอยไร้ทิศทาง เหตุใดเมื่อก่อนนางจึงเป็นสตรีผู้ละโมบต่อความรัก เสียจนไม่ลืมหูลืมตาเช่นนี้นะ สวรรค์ให้โอกาสนางได้ย้อนกลับมา ทว่าดันหวนคืนไม่ถูกช่วงเวลาเอาเสียเลย เหตุใดจึงไม่ย้อนเอาตอนที่นางยังไม่จับแม่ทัพผู้นี้มาเป็นสามีของตนกันเล่า

ขณะที่ยังติดอยู่ในภวังค์ และอาหารในมือแทบไม่พร่องลงเลย เฉิงซินได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาอย่างสับสน นางจึงผินหน้าไปมองฝั่งธรณีทางเข้า ที่แท้เป็นสาวใช้ของจวนนั่นเอง ดูเหมือนพวกนางจะเกรงกลัวเฉิงซินอยู่ไม่น้อย เฉิงซินเลิกคิ้วฉงน

ข้ายังไม่เคยตบตีพวกเจ้าเสียหน่อย เหตุใดต้องเกรงกลัวถึงเพียงนี้เล่า

เฉิงซินทำได้เพียงฉุกนึกในใจ ก็ได้แต่ละอายแล้ว เรื่องฉาวโฉ่ที่นางก่อไว้คงโจษจันกันไปทั่วแล้วสิท่า เอาเถอะ ถึงอย่างไรนางก็เป็นผู้ก่อเรื่องเอาไว้เองจริง ๆ เช่นนั้นก็ได้แต่ทำใจ และแก้ไขบางเรื่องที่สามารถทำได้เป็นพอ

"พวกเจ้าเข้ามาเถิด มัวอ้ำอึ้งอยู่ด้วยเหตุใด"

บ่าวรับใช้ทั้งสองจึงทำได้เพียงก้มหน้างุด และสาวเท้าเข้ามาอย่างสงบเสงี่ยม

"ฮูหยินทานอิ่มแล้วหรือไม่เจ้าคะ อีกเดี๋ยวพวกข้าจะได้เตรียมน้ำอุ่นไว้ให้ท่าน" สาวใช้นางหนึ่งกล่าวด้วยอาการประหม่า เพียงเสียงลมหายใจของเฉิงซินก็ทำเอานางแทบอยากล้มพับลงเดี๋ยวนั้น

เฉิงซินวางถ้วยอาหารและตะเกียบลงแล้ว พลางเหลียวมาทั้งกาย กวาดสายตามองสตรีทั้งสองเขม็ง หลังจากนั้นจึงผ่อนแววตาและน้ำเสียงลง "ในสายตาของพวกเจ้าข้าน่ากลัวถึงเพียงนั้นเชียวหรือ"

สาวใช้ทั้งสองส่ายศีรษะทั้งยังก้มหน้างุดเป็นพัลวัน

"โกหก"

ทันทีที่ได้ยินเสียงเช่นนั้น ทั้งสองนางจึงทิ้งตัวลง และร่ำร้องราวกับว่าเฉิงซินกำลังจะฆ่าแกงพวกนางอย่างไรอย่างนั้น

"ฮูหยิน ได้โปรดอภัยข้าด้วยเจ้าค่ะ"

เฉิงซินทอดถอนใจอย่างเหนื่อยอ่อน "ลุกขึ้นเถิด"

"บ่าวมิกล้า"

"เช่นนั้นเจ้าก็เลือกเอา จะลุกขึ้นหรือว่า..."

"ละ...ลุกแล้วเจ้าค่ะ"

สาวรับใช้ทั้งสองนางดีดกายพรวดขึ้นจากพื้น ยืนตัวตรงแน่ว เฉิงซินหัวเราะขบขันให้กับท่าทีของทั้งสองราวกับว่าตนกำลังดูละครตลกฉากหนึ่ง

"เอาล่ะ ข้าไม่แกล้งพวกเจ้าแล้ว เจ้าชื่ออะไร"

"หลี่อ้ายซีเจ้าค่ะ" นางหนึ่งยอบกายลงตอบ

"ข้า เผิงหลินเจ้าค่ะ"

"อ้อ หลี่อ้ายซี และ เผิงหลิน ใครส่งเจ้ามาเล่า"

ทั้งสองส่ายศีรษะพร้อมเพรียง เฉิงซินประหลาดใจไม่น้อย เกรงว่าบ่าวในจวนแห่งนี้คงไม่มีผู้ใดอยากเข้าใกล้นางกระมัง เฉิงซินเป็นบุตรสาวคนเดียวของจวนตระกูลเฉิงก็จริงอยู่ ทว่านางไม่เคยมีสาวใช้คนสนิทสักคน สาวใช้ที่อยู่ข้างกายนางซึ่งถูกรับเข้ามา ไม่ถูกไล่ตะเพิดกลับภูมิลำเนาก็ถูกส่งไปทำงานอื่นแทน เฉิงซินทำได้เพียงส่ายหน้าอย่างเอือมระอาต่อนิสัยกาลก่อนของตน

"พวกเจ้าอาสามาเองเลยหรือ"

เผิงหลิน "จะ...เจ้าค่ะ ถึงอย่างไรท่านก็เป็นฮูหยินของท่านแม่ทัพ หาก..."

"เอาล่ะ ไม่ต้องเอ่ยแล้ว ข้าคงอยู่ที่นี่อีกไม่นาน อีกเดี๋ยวเตรียมน้ำเรียบร้อยแล้วก็มาบอกข้า" เฉิงซินกล่าวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

บ่าวทั้งสองเห็นรอยยิ้มเช่นนั้นก็พลอยใจชื้นขึ้น ฮูหยินผู้นี้หาได้เหมือนกับที่พวกนางได้ยินข่าวโคมลอยเหล่านั้นแม้แต่น้อย กิริยาท่าทางก็หาได้ดุร้ายปานนั้น แม้ใบหน้างดงามอีกทั้งดูเคร่งขรึมอยู่หน่อยก็ตาม ทว่าเมื่ออีกฝ่ายฉีกยิ้มขึ้นมา โลกใบนี้กลับเสมือนว่าน่าอยู่เต็มประดา

สาวใช้ทั้งคู่จึงยิ้มตอบเบาบาง พลางหมุนกายจากไปเพื่อเตรียมอ่างน้ำให้พร้อมสำหรับการชำระกายแด่ฮูหยินคนใหม่แห่งจวนแม่ทัพ เฉิงซินมองตามแผ่นหลังของสตรีทั้งสอง นางลอบระบายลมหายใจอ่อน

"เฉิงซินนะเฉิงซิน เจ้ามันตัวน่ารังเกียจ และเป็นดั่งฝันร้ายของผู้อื่น ไฉนก่อนหน้าจึงยโสโอหัง ไม่รู้จักฟังคำใครเช่นนี้นะ"