26

“หากไร้ซึ่งความเมตตา หรือความสนใจในตัวข้าสักเล็กน้อยแล้วไยพี่ถึงได้ตกปากรับคำยินยอมแต่งข้าเข้าจวนตระกูลเฉินในฐานะภรรยารองด้วยเล่าเจ้าคะ ปฏิเสธสมรสพระราชทานให้สิ้นเรื่องไปตั้งแต่แรกก็ย่อมได้” นางเชิดหน้าถามไถ่ด้วยใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา

“ฟางเหนียน…” ท่านแม่ทัพเรียกชื่อนางด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “หากเจ้าจะโทษว่าเป็นความผิดของผู้ใดลองถามไถ่ท่านพ่อของเจ้าดูหรือไม่ เป็นเขาผู้นั้นมิใช่หรือที่หยิบยกเรื่องหนี้บุญคุณมาบีบบังคับให้ข้าต้องจำใจยอมรับเจ้าในฐานะภรรยาพระราชทานทั้ง ๆ ที่ข้าก็ปฏิเสธฮ่องเต้ไปตั้งแต่คราวแรกแล้ว”

ลู่ฟางเหนียนกลืนก้อนสะอึกลงคอ มิคิดเหมือนกันว่าท่านแม่ทัพจะกล้าพูดจาหักหาญน้ำใจนางถึงเพียงนี้ “ข้าทราบดีเจ้าค่ะว่าท่านพี่หาได้มีใจรักข้าสักนิดไม่…แต่อย่างไรเล่าเจ้าคะ ท่านพี่ก็ไม่อาจปฏิเสธความจริงที่ว่าข้ามีศักดิ์เป็นภรรยาอีกคนของท่านพี่ได้ เช่นนั้นท่านพี่ก็สมควรปฏิบัติต่อข้าเยี่ยงที่สามีคนอื่นปฏิบัติมิใช่หรือเจ้าคะ?”

“เจ้าฟังข้าไม่รู้ความหรืออย่างไร”

“ส่วนเรื่องบนเตียงท่านพี่เป็นบุรุษย่อมเป็นฝ่ายได้เปรียบอย่างเห็นได้ชัด ช่วยหลับนอนกับข้าเถิดเจ้าค่ะ ข้าปรารถนาในตัวท่านยิ่งนัก ท่านหาได้ต้องเกรงกลัวอันใดไม่เพราะข้าเต็มใจ เต็มใจให้ท่านพี่เสพสุขเรือนร่างของข้าจนอิ่มหนำสำราญ ไม่ว่าในใจท่านพี่จะมีข้าหรือไม่ก็ตาม” นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่ฟางเหนียนกล้าแสดงออกถึงจุดยืนในความคิดของตนเองให้แก่ผู้อื่นได้รับรู้อย่างเปิดเผย “ข้าเชื่อมั่นเจ้าค่ะ ว่าข้าสามารถทำให้ท่านพี่ประทับใจมิได้ด้อยไปกว่าฮูหยินเป่ยลี่”

“หยุดเสียทีเถิดฟางเหนียน ไยเจ้าที่เป็นถึงพระราชนัดดาของพระสนมรองสกุลลู่ หญิงงามชนชั้นสูงคนหนึ่งในแคว้นเหม่ยกวางต้องลดตัวลงมาเปรียบเทียบกับคนรักของข้าซึ่งเป็นเพียงสตรีธรรมดาทั่วไปให้เสียเกียรติเล่า ซึ่งข้ายอมรับนะ ยอมรับในความงาม ความเพียบพร้อม ความสมบูรณ์ของเจ้าที่อยู่เหนือกว่าเป่ยลี่เกือบทุกประการ… ปฎิเสธไม่ได้เลยว่าเจ้าเองก็อาจทำหน้าที่คนรักของข้าได้ดีกว่าเป่ยลี่ด้วยซ้ำ แต่ช่างน่าเสียดายยิ่งนักเพราะเจ้าคงไม่มีโอกาสนั้น ด้วยใจข้าทั้งดวงได้ยกให้นางไปหมดสิ้นจนมิเหลือพื้นที่ว่างให้สตรีนางใดได้อีกต่อไปแล้ว ต่อให้สตรีนางนั้นจะสูงส่งมาจากฟากฟ้าแดนใดก็ตาม”

ทุกถ้อยคำที่ถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากของท่านแม่ทัพเสียดแทงหัวใจของลู่ฟางเหนียนจนไม่เหลือชิ้นดี

ในคราวแรกอาจดูเหมือนว่าท่านแม่ทัพจะชื่นชมและในสายตาของเขาก็ยังมองนางเพียบพร้อมกว่าสตรีผู้นั้น แต่แท้จริงแล้วเป็นแผนการย้อนรอยเกล็ดมังกรแทงข้างหลังได้อย่างเจ็บแสบที่สุด ยกยอปอปั้นนางไว้สูงส่ง แล้วหักหาญน้ำใจนางได้โหดเหี้ยมคล้ายเอาฝ่าเท้าทีบหน้าด้วยการเลือกสตรีธรรมดาที่มิมีอันใดสู้นางได้เลยเช่นนั้นหรือ

“ท่านพี่…” เนื้อตัวของลู่ฟางเหนียนนิ่งชา ไม่กล้าขยับเขยื้อน ทำได้เพียงก้มลงหยิบอาภรณ์ตัวบางขึ้นมาสวมใส่ให้เรียบร้อยแล้วเดินกลับไปหย่อนสะโพกนั่งลงบนเตียงดังเดิม “ท่านพี่รังเกียจข้าถึงเพียงนั้นเลยหรือเจ้าคะ”

“ข้าไม่ได้รังเกียจเจ้า เพียงแต่เจ้ามิใช่สตรีที่ข้ารัก”

ภายในสมองของนางมีแต่คำถามมากมายเต็มไปหมด ว่าเหตุใดเล่า เหตุใด เหตุใดท่านพี่ถึงไม่เคยชายตาแลนางเลยสักครั้ง กะจะปล่อยให้นางเหี่ยวแห้งเหี่ยวเฉาคาเรือนจนตายไปตลอดมันมิใจดำเกินไปหรอกหรือ…

“ถึงตอนนี้ข้ายอมรับว่าข้ารู้สึกอิจฉาฮูหยินเป่ยลี่ยิ่งนักเจ้าค่ะ ที่นางเป็นสตรีผู้โชคคนนั้นได้ครอบครองหัวใจของท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางธอโดยไร้ซึ่งข้อกังขาไม่ว่านางจะมาจากชนชั้นใด จากตระกูลใดแต่ท่านพี่ก็พร้อมจะอ้าแขนแล้วโอบกอดนางเอาไว้เสมอ” ลู่ฟางเหนียนยิ้มบาง ๆ

นางคงพ่ายแพ้ราบคาบแล้วจริงๆ พ่ายแพ้ให้กับสตรีผู้นั้นที่นางเคยใช้สายตาดูแคลนว่าต่ำต้อยด้อยราคากว่า

ต่อให้นางจะมีชนชั้นสูงศักดิ์ เป็นบุตรสาวคนโตของเสนาบดีกรมโยธาตระกูลมหาอำนาจอีกตระกูลหนึ่งในแคว้นเหม่ยกวาง เพียบพร้อม เลิศเลอ สักเพียงใดแต่ก็ไม่อาจเข้าไปแทรกแซงหรือบดเบียดกับความรักอันล้นหลามที่ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางมีให้แก่สตรีผู้นั้นได้เลยสักเล็กน้อย

“ข้าหวังว่านับจากนี้เจ้าคงจะเข้าใจสถานภาพของเจ้าในจวนตระกูลเฉินเป็นอย่างดี” เมื่อสิ้นเสียง ท่านแม่ทัพใหญ่ก็ก้าวขาออกไปจากห้องนอนของลู่ฟางเหนียนเหลือทิ้งไว้เพียงความเจ็บช้ำน้ำใจที่บาดลึกไปถึงขั้วความรู้สึกด้านใน

…

…

“เหตุใดท่านพี่ถึงออกมาจากเรือนของพี่หญิงรวดเร็วเช่นนั้นเล่าเจ้าค่ะท่านแม่” เฉินซูฮวาผู้ร่วมแผนการให้ลู่ฟางเหนียนและท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางได้ใกล้ชิดและร่วมหอกันเป็นครั้งแรก แหงนหน้าขึ้นถามมารดาซึ่งกำลังยืนแอบดูอยู่ท้ายเรือนใหญ่

“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า เราสองคนก็ยืนหัวโด่อยู่ด้วยกันตรงนี้ทัั้งคู่มิใช่่รึ” นางดุบุตรสาวเบา ๆ “หาไม่สตรีซื่อบื้อผู้นั้นคงรั้งตัวซือหยางเอาไว้ไม่สำเร็จเป็นแน่ โง่เง่ายิ่งนัก โอกาสดี ๆ ประเคนให้ถึงริมฝีปากแล้วแท้ ๆ แต่ดันคาบเอาไว้ไม่ติดเสียได้”

เฉินฮูหยินรู้สึกหงุดหงิดใจไม่ใช่น้อย นางอุตส่าห์หว่านล้อมหลอกล่อให้เหวินเป่ยลี่และหลิ่งจินสาวรับใช้คนสนิทนำกระเช้าผลไม้ไปเยี่ยมแม่สามีที่เรือนของน้องสาวสามีเพื่อเปิดโอกาส เปิดทางให้ทั้งสองได้ใกล้ชิดกันทว่ากลับเปล่าประโยชน์เพราะผู้ที่ทำแผนล่มคือหมากตัวสำคัญ!

ลูกสะใภ้ของนางมีดีแค่ชาติตระกูลสูงส่ง กิริยามารยาทงาม องค์ความรู้สำหรับสตรีไว้เชิดหน้าชูตาวงศ์ตระกูลเพียงเท่านี้น่ะหรือ! เรื่องราวกลับตาลปัตรเช่นนี้นางคงต้องคิดหาแผนการสำรองเสียแล้ว หากจะหวังพึ่งสตรีไร้ประโยชน์คนนี้เห็นทีคงไม่สามารถกำจัดเห็บหมัดอย่างเป่ยลี่ให้กระเด็นออกจากจวนจระกูลเฉินได้สำเร็จเป็นแน่

“น่าขัดใจเสียจริง รวบหัวรวบหางท่านพี่เพียงเท่านี้ เหตุใดพี่หญิงถึงทำไม่สำเร็จกันเล่าเจ้าค่ะ แล้วคราวนี้แผนการที่ท่านแม่หลอกล่อให้สตรีผู้นั้นออกไปเยี่ยมท่านย่าเล่า เปล่าประโยชน์เช่นนั้นหรือ” เฉินซูฮวาสะบัดหน้าอย่างแรงด้วยความหงุดหงิด

“เอาเถิด เจ้าใจเย็นไว้ก่อนซูฮวา และอย่าได้ทำสิ่งใดวู่วามจนผู้อื่นผิดสังเกตเป็นอันขาด เพราะต่อให้วันนี้แผนการแรกจะล่มลงไม่เป็นท่า แต่ข้ามั่นใจว่ามันหาได้เปล่าประโยชน์เสียทีเดียวไม่” เฉินฮูหยินยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัยก่อนจะเดินกลับเข้าไปในเรือนใหญ่เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับแผนต่อไป

“ท่านแม่จะทำอันใดหรือเจ้าคะ”

“เจ้าคอยดูเถิด”

จะว่าไปลูกของนางทั้งสองไม่ได้อย่างใจต้องการเลยสักคน!…

บุตรชายคนโตนามว่าเฉินซือหยางรับตำแหน่งสูงเป็นถึงแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเหม่ยกวางควบคุมกำลังพลนับหมื่น นับแสนนายและยังเป็นที่ไว้วางพระทัยจากฮ่องเต้จนได้รับพระราชทานทรัพย์สินเงินทอง ลาภยศมากมายก่ายกอง ส่วนรูปโฉมก็งดงามมิพ่ายแพ้ให้แก่องค์ชายสักพระองค์ แต่คงขาดสติกระมังถึงได้คว้าสตรีไร้หัวนอนปลายเท้า ชาติกำเนิดต่ำต้อยผู้นั้นขึ้นมาเชิดหน้าชูตาเป็นภรรยาเอก ซ้ำยังหมางเมินสตรีที่เพียบพร้อมอย่างคุณหนูใหญ่สกุลลู่บุตรสาวเสนาบดีกรมโยธาอีกด้วย