27

ส่วนบุตรสาวคนเล็กที่เพิ่งพ้นวัยปักปิ่น นามว่าเฉินซูฮวา แม้นรูปร่างหน้าตา ผิวพรรณของนางเป็นเลิศจนกลายเป็นที่หมายตาของเหล่าบุรุษน้อยใหญ่ด้วยทั้งชาติตระกูลสูงส่ง บุญพาวาสนาหนุนนำเกิดในจวนตระกูลเฉิน จวนมหาอำนาจใหญ่อีกสกุลหนึ่งแห่งแคว้นเหม่ยกวาง ทว่าหาได้มีมันสมองไม่!!! มิสมกับเป็นบุตรสาวของนางเลยสักนิด

เฉินซูฮวาวู่วาม เอาแต่ใจ อารมณ์เหวี่ยงวีน ปากคอเราะร้าย นิสัยก้าวร้าว เกรี้ยวกราดจนเขาพูดกันปากต่อปากล่ำลือไปทั่วเมือง ทำให้มิมีบุรุษจวนใดอยากทาบทามสู่ขอไปเป็นภรรยาเพราะเกรงว่าจวนจะร้อนดั่งถูกไฟแผดเผา เห็นทีคราวนี้นางคงต้องแบกหน้าเร่ขายบุตรสาวก่อนอายุย่างยี่สิบเพื่อมิให้อับอายขายขี้หน้าตกเป็นขี้ปากของชาวบ้านแล้วกระมัง

…

เวลาหมุนไปประมาณครึ่งค่อนวัน พระอาทิตย์เคลื่อนคล้อยลงต่ำใกล้จะลับขอบฟ้าเต็มทีแล้ว เฉินฮูหยินได้รับแจ้งข่าวสารจากบ่าวไพร่ในเรือนที่ติดตามรถม้าของฮูหยินเอกเป่ยลี่ไปยังจวนของน้องสาวสามีตนปรากฏว่าพวกนางยังไม่ไปถึงเลยด้วยซ้ำ เลยสั่งคนออกตามหา จึงได้ทราบว่ามีเหตุการณ์ชุลมุนเกิดขึ้นระหว่างทาง

“ไปตามบุตรชายของข้ามา บอกว่าข้ามีเรื่องจะพูดคุยด้วย” เฉินฮูหยินออกคำสั่งกับเหยี่ยนถิงสาวรับใช้คนสนิทของนาง

“เจ้าค่ะฮูหยิน”

“ท่านแม่มีเรื่องอันใดจะพูดคุยกับท่านพี่หรือเจ้าคะ” เฉินซูฮวาเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น เหตุใดมารดาของนางถึงไม่ยอมบอกอันใดกับนางสักคำเล่า! สองหัวมันก็ดีกว่าหัวเดียวมิใช่หรืิอ เผื่อนางจะได้ช่วยขบคิดร่วมแผนการให้สำเร็จยิ่งขึ้น

“เจ้าอยู่เฉย ๆ เถิดซูฮวา หน้าที่ของเจ้ามีเพียงเออออมิขัดแม่ก็พอ แล้วหลังจากนั้นแม่จะจัดการเอง”

“ก็ได้เจ้าค่ะ”

ผ่านไปครู่หนึ่ง ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางก็เดินนำเหยี่ยนถิงเข้ามาเข้ามาในเรือนใหญ่

“ท่านแม่มีเรื่องอันใดหรือขอรับ ข้ากำลังกลุ้มใจต้องการพูดคุยปรึกษาหารือกันท่านแม่อยู่พอดีขอรับ..เหตุใดป่านนี้ถึงยังไม่มีนกพิราบแจ้งจากจวนของท่านอาว่าเป่ยลี่ถึงแล้วเล่า ข้าเป็นห่วงนางเหลือเกินขอรับท่านแม่” ใบหน้าของท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางแสดงความเคร่งเครียดออกมาอย่างเห็นได้ชัด

“ทีแรกแม่เองก็กลุ้มใจไม่ได้ต่างไปจากเจ้า จึงส่งบ่าวรับใช้ที่ไว้วางใจได้คนหนึ่งควบม้าเร็วไปถึงจวนสามีท่านอาเจ้า ปรากฏว่ารถม้าเป่ยลี่และรุ่นถิงยังไปไม่ถึงด้วยซ้ำ ฮูหยินเฒ่าจึงสั่งให้คนออกตามหา จึงได้พบเจอกับขบวนรถม้าที่จอดทิ้งเอาไว้พร้อมกับศพบ่าวไพร่ซึ่งล้มตายเกลื่อนกลาดด้วยคมมีด คบดาบ ปลายธนู เหลือรอดเพียงคนเดียวก็คือ เจ่อหมิง” เมื่อได้ยินมารดาพูดเช่นนั้น หัวใจของท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางคล้ายกับโดนบีบรัดจนเจ็บหน่วงระทวยไปทั่วเรือนร่าง

ยิ่งได้ยินถ้อยคำที่มารดาเน้นย้ำว่าบ่าวไพร่ล้มตายเกลื่อนกลาดเหลือรอดเพียงคนเดียวนั่นก็คือ เจ่อหมิง บ่าวรับใช้ในจวนตระกูลเฉิน

เหลือรอดเพียงคนเดียว!!

เหลือรอดเพียงคนเดียว!!

นั่นแสดงว่าภรรยาของเขาเสียชีวิตแล้วเช่นนั้นหรือ…

ไม่จริงใช่หรือไม่!!

“ท่านแม่เหตุใดต้องล้อข้าเล่นด้วยขอรับ” ท่านแม่ทัพหัวเราะฝืดเฝื่อนในลำคอ วินาทีนี้เขาทำได้เพียงอ้อนวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ บรรพบุรุษ ภาวนาขอให้เรื่องทั้งหมดเป็นเพียงละครงิ้วเรื่องหนึ่งที่มารดาแต่งขึ้นมาเพื่่อให้เขาคลายกังวลเลิกเป็นห่วงภรรยาเท่านั้น

“ไยเจ้าต้องคิดว่าแม่เอาเรื่องคอขาดบาดตายเช่นนี้มาพูดเล่นด้วยเล่า เอาเถิด แม่เข้าใจ นี่อาจใช่เรื่องที่จะสามารถทำใจยอมรับได้ทันท่วงที ทุกอย่างล้วนต้องใช้เวลา เป็นเช่นนั้นเจ้าก็ลองฟังจากปากของ เจ่อหมิง หนึ่งเดียวที่รอดชีวิตออกมาจากโศกนาฏกรรมนั่นเอาเองเถิด แม่คร้านจะให้เจ้าถอนหงอก”

เฉินฮูหยินทำหน้าหนักอกหนักใจ ก่อนจะเอนตัวลงบนเก้าอี้แล้วยกแขนเรียวขึ้นมาใช้ฝ่ามือกุมขมับเอาไว้คล้ายกับว่าเรื่องที่นางได้รับรู้เป็นเรื่องหนักหนาสาหัสเอาการ!

“เกิดอันใดขึ้นเจ่อหมิง”

“คะ…คือ ตอนนั้นข้านั่งอยู่ด้านหน้ารถม้าคอยควบคุมพวกบ่าวไพร่ที่ติดตามขบวน พอถึงทางแยกฮูหยินเป่ยลี่ก็ออกคำสั่งให้หันหัวไปอีกทางหนึ่งขอรับ นางกล่าวว่าเป็นเส้นทางลัดที่สามารถลดทอนเวลาได้ประมาณหนึ่งมื้ออาหาร (ประมาณ25-30 นาที) พวกข้าไม่กล้าปฏิเสธเลยทำตามคำสั่งของฮูหยินเป่ยลี่ แต่เมื่อเข้าไปลึกเรื่อย ๆ สองริมทางรายรายล้อมด้วยต้นไม้สูงใหญ่ ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้นขอรับท่านแม่ทัพ..มีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งราวห้าถึงสิบคนแต่งกายมิดชิด คลุมหน้าคลุมตาพุ่งเข้ามาทางรถม้าแล้วใช้คมดาบ คมมีด ศรธนูสังหารบ่าวจนตายเกลี้ยงเลยขอรับ ในระหว่างที่กำลังชุลมุนข้าโชคดีบังเอิญกลิ้งตกรถม้าแล้วหล่นลงไปข้างทาง ประจวบเหมาะกับตรงนั้นเป็นพุ่มไม้ใหญ่พวกมันจึงมองไม่เห็นข้า ทำให้ข้ารอดชีวิตกลับมาได้ขอรับ” เจ่อหมิง เล่าบอกเขาด้วยน้ำเสียงติดขัดไม่ชัดถ้อยชัดคำสักเท่าใดนัก

“แล้วเป่ยลี่กับหลิ่นจินสาวรับใช้คนสนิทของนางปลอดภัยดีหรือไม่” ท่านแม่ทัพเอ่ยถามด้วยแววตาและสีหน้าที่เปี่ยมล้นไปด้วยความหวัง

“ฮูหยินเป่ยลี่และสาวใช้หลิ่งจินปลอดภัยดี เพราะทั้งสองรู้จักกับคนพวกนั้นขอรับท่านแม่ทัพ”

“เจ้าว่าเช่นใด”

“ข้าลอบมองสถานการณ์อยู่ทางด้านล่างครู่ใหญ่ ๆเลยขอรับท่านแม่ทัพ จึงได้เห็นว่าเมื่อคนกลุ่มนั้นสังหารบ่าวรับใช้จนตายหมดเกลี้ยงแล้ว หัวหน้าของพวกมันก็เดินไปเปิดประตูรับฮูหยินเป่ยลี่และสาวรับใช้ลงมาก่อนจะสวมกอดกันอย่างชิดเชื้อเกินกว่าสถานะคนรู้จักด้วยความโหยหาขอรับ ข้าจึงคิดว่า…”

“เจ้าจะใส่ร้ายป้ายสีว่าเมียข้าคบชู้สู่สมเช่นนั้นหรือ! บังอาจ” ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางได้ยินบ่าวรับใช้ในเรือนพาดพิงถึงภรรยาตนเช่นนั้น จึงบันดาลไฟโทสะในใจให้ลุกโชนโชติช่วงใช้ฝ่ามือหยาบกร้านกระชากอาภรณ์ของเจ่อหมิงขึ้นมาแล้วเค้นถามด้วยแววตาดุดันแผ่กระจายรังสีความน่ากลัวออกไปรอบด้าน

“หาไม่ได้ขอรับท่านแม่ทัพ ข้ามิมีเจตนาจะใส่ร้ายป้ายสีฮูหยินเป่ยลี่แต่สิ่งที่ข้ากล่าวมาทั้งหมดล้วนเป็นความจริง ฮูหยินนัดแนะกับบุรุษผู้นั้นเพื่อจะหลบหนีไปด้วยกัน ซ้ำยังฝากจดหมายฉบับหนึ่งถึงถึงท่านแม่ทัพด้วยขอรับ” แล้วเจ่อหมิงก็ดึงจดหมายฉบับนั้นออกมาส่งให้แก่ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางที่ตอนนี้แววตาเขาคมกริบแทบจะเข่นฆ่าคนให้ขาดเป็นสองท่อน

“…”

ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางรับจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาเปิดดูปรากฏว่าตัวอักษรทุกตัว ล้วนถูกเขียนอย่างประณีตบรรจงหมดจรด

นี่คือลายมือของนางแน่แท้ไม่ผิดเพี้ยน! ไยเขาถึงจะจำตัวอักษรที่ถูกบรรจงตวัดจากปลายพู่กันของภรรยาตัวเองไม่ได้เล่า!

ฝ่ามือของท่านแม่ทัพกำลังสั่นเทา เมื่อเริ่มอ่านตัวอักษรที่ถูกบรรจงเขียนในบรรทัดแรก