25

“ฮูหยินรองอยู่ที่ใดกันเล่า” เมื่อมาถึงด้านหน้าประตูเรือนของลู่ฟางเหนียน ท่านแม่ทัพก็หยุดชะงักแล้วหันกลับไปถามไถ่รุ่นถิงให้ได้คำตอบแน่ชัด

“ฮูหยินรองอยู่ในห้องนอนเจ้าค่ะท่านแม่ทัพ” รุ่นถิงตอบ

“อืม” บุรุษพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นจึงเดินเข้าไปในเรือนของฮูหยินรองลู่ฟางเหนียนที่ถูกจัดระเบียบไว้อย่างเรียบร้อย สะอาดสะอ้านตาสมกับเป็นบุตรสาวคนโตของเสนาบดีกรมโยธาเสียจริงเชียว กวาดสายตาแลรอบ ๆ ด้วยความชื่นชมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกฝ่ามือขึ้นเคาะบานประตูสองสามครั้งเพื่อขออนุญาตคนด้านในเผื่อว่านางอาจอยู่ในสภาพที่มิพร้อมรับแขกก็เป็นได้ “ขอข้าเข้าไปได้หรือไม่ฟางเหนียน”

“เจ้าค่ะท่านพี่” วินาทีแรกที่ขาของบุรุษก้าวไปในห้องนอนของสตรีก็ได้สูดดมกลิ่นหอมที่อบอวลไปด้วยนานาชนิดตีเข้ามาแตะปลายจมูก “ เจ้าเป็นเช่นใดบ้าง”

“ข้าปวดแสบปวดร้อนเหลือเกินเจ้าค่ะท่านพี่” ลู่ฟางเหนียนลุกขึ้นนั่งทำให้ผ้าห่มที่คลุมเนื้อตัวนางอยู่เมื่อครู่หล่นพาดลงด้านข้าง เผยให้เห็นอาภรณ์ตัวบางที่ทอดมองลึกถึงด้านในเรือนร่างบอบบางอย่างชัดเจน

“เหตุใดเจ้ามิแต่งตัวให้เรียบร้อยเล่า” ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางรีบหันหลังให้นาง

“ข้าขอโทษเจ้าค่ะท่านพี่ เมื่อครู่ข้ากำลังจะลงไปแช่น้ำเพื่ออบร่ำกลิ่นน้ำหอมจากบุปผา โดยตามตำราของสกุลลู่สตรีต้องสวมใส่อาภรณ์ตัวบางเพื่อให้กลิ่นหอมซึมซับไปจากด้านนอกเข้าไปจนถึงภายในกายเจ้าค่ะท่านพี่ แต่ทว่าขณะที่กำลังจะนำน้ำชามาวางพักไว้ให้พออุ่น ๆ ข้าไม่ทันระวังก็เลยทำกาน้ำหลุดจากมือเจ้าค่ะ ท่านพี่ช่วยทายาให้ข้าหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ”

ลู่ฟางเหนียนหัวใจสั่นระรัวกลัวว่าแผนการของรุ่นถิ่นจะไม่สำเร็จแล้วทำให้ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางจับได้ว่าทุกอย่างล้วนถูกแต่งขึ้นมามิใช่ความจริงแท้ หากเป็นเช่นนั้นแม้แต่น้ำหน้าของนางคงโดนเกลียดชังจนมิอยากอยู่ร่วมจวนเดียวกันเป็นแน่

“นะเจ้าคะท่านพี่ ข้าปวดแสบปวดร้อนเหลือเกินเจ้าค่ะ” นางร้องขออีกครั้งด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนหมายจะให้เขาเห็นอกเห็นใจ

“อืม” ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางรับคำแล้วหย่อนสะโพกลงนั่งบนเตียงข้าง ๆ เรือนร่างบอบบาง ทำให้อีกฝ่ายเผลอคิดไปเองว่าบุรุษอาจแอบมีใจให้ตนแต่มิกล้ากระทำอันใดออกนอกหน้าเพราะติดค้างสัญญาที่ให้ไว้กับภรรยาเอกเป่ยลี่

“นี่ยาเจ้าค่ะ” นางยื่นตลับยาสมุนไพรที่พกมาจากจวนตระกูลลู่ส่งให้แก่ผู้เป็นสามี “ข้าโดนน้ำร้อนลวกจนแดงแสบร้อนไปหมดเลยเจ้าค่ะท่านพี่” ลู่ฟางเหนียนดึงชายอาภรณ์แหวกออกให้เห็นขาเรียวยาวที่เนื้อนุ่ม ๆ สีขาวเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาด้วยฤทธิ์ของไอความร้อน

แน่นอนว่าชายอาภรณ์ถูกดึงขึ้นไปจนปรากฏเห็นต้นขาวเนียนซึ่งนั่นเป็นความจงใจของลู่ฟางเหนียน ที่หมายจะยั่วยวนท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางผู้เป็นสามีให้ติดกับ

“อือ” ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางใช้นิ้วป้ายลงบนตลับยาสมุนไพรแล้วลูบไล้ทาบริเวณโคนขาขาวเนียนของนางโดยที่สายตาของเขามิได้จ้องมองมันเลยสักนิด…เขาตวัดแลไปทางอื่นจนทำให้นางเริีมรู้สึกหวั่นใจเล็กน้อยกับการคาดคะเนที่ผิดคาดไป “คราวหน้าคราวหลังเจ้าควรระมัดระวังให้มากกว่านี้เสียหน่อย”

“ท่านพี่เป็นห่วงข้าหรือเจ้าคะ”

“อย่างไรเสียข้าก็รับเจ้าเข้ามาอยู่จวนตระกูลเฉินในฐานะภรรยารอง หากคนจากจวนสกุลลู่หรือผู้อื่นทราบเข้าคงจะหาว่าข้ารังแกเจ้า ดูแลเจ้ามิดีไม่สมกับเป็นสามี” ใช่…ท่านแม่ทัพหาได้เป็นห่วงในฐานะหนุ่มสาวที่มีใจรักใคร่กันไม่ แต่เพียงเพราะทำทุกอย่างด้วยหน้าที่บังคับเท่านั้น

แล้วอย่างไรเล่า…ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางแม้จะจับดาบ จับปืน ฆ่าฟันข้าศึกนับร้อยนับพัน แต่บุรุษอย่างไรก็คือบุรุษ มีสตรียั่วยวนสวมใส่เสื้อผ้าอาภรณ์บางเฉียบจนเห็นทรวดทรงองค์เอวทั้งหมดมีหรือจะไม่หวั่นไหว!

“ท่านพี่เจ้าคะ” ลู่ฟางเหนียนรวบรวมแรงกล้าทั้งหมดที่ตนเองมี ก่อนจะพุ่งตัวเข้าหาบุรุษหนุ่มรูปร่างแกร่งกำยำแล้วใช้สองแขนเรียวยาวคล้องคอเขาเอาไว้มิให้หลบหนีพลางบดบี้ริมฝีปากสบถจูบ

“ทำอันใดของเจ้าฟางเหนียน” ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางรีบผลักตัวนางออกอย่างไม่ลังเล “เสียสติไปแล้วหรืออย่างไร รู้ตัวหรือไม่ว่าทำอันใดลงไป”

“ข้ารู้ตัวและมีสติสัมปชัญญะครบทุกประการเจ้าค่ะ ท่านพี่เจ้าขา ข้ากับท่านพี่เราสองคนก็แต่งงานกันมาครึ่งเดือนแล้วนะเจ้าคะ ทว่าเรายังไม่เคยเข้าหอด้วยกันสักครั้งเลย ท่านพี่มิเคยปฏิบัติต่อข้าเช่นที่สามีภรรยาปฏิบัติต่อกัน เหตุใดกันเล่าเจ้าคะ?” ลู่ฟางเหนียนย่างกรายลงจากเตียงแล้วเดินเข้าไปใช้ฝ่ามือบอบบางลูบไล้แผงอกแกร่งกำยำของเขาด้วยน้ำเสียงและท่าทีเย้ายวน “ข้าไม่งาม ไม่น่ามองหรือเจ้าคะ ไยท่านพี่ถึงไม่ยอมแตะต้องตัวข้า”

“ไม่ใช่เช่นนั้นฟังเหนียน” ในทางกลับกันลู่ฟางเหนียน หญิงงามผู้นี้มีรูปร่างหน้าตาสะสวย ผิวพรรณผุดผ่องเป็นยองใยตั้งแต่หัวจรดเท้า ยากที่จะหาข้อติเตียนในความงามของนางได้…เพียงแต่เรื่องบนเตียงสำหรับซือหยางแล้วหาใช่ว่าจะสามารถเกิดขึ้นกับผู้ใดก็ได้ไม่

เขาเป็นชายชาตินักรบ หากไร้ซึ่งใจรักใคร่ก็หาได้อยากรังแกสตรีด้วยการหลับนอนจนกลายเป็นข้อผูกมัดกับนางไม่

“แล้วเป็นเช่นใดเล่าเจ้าคะ” นางเลื่อนฝ่ามือลงต่ำ แล้วดึงสายเชือกปลดเปลื้องอาภรณ์ตัวบางหล่นกองอยู่บนพื้น เหลือเพียงเรือนร่างเปลือยเปล่าที่ปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าเขา “ข้าไม่เย้ายวนใจหรือเจ้าคะ”

“ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย” ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เขาทำท่าจะก้าวขาออกไปจากห้องนอนแต่ถูกฉุดรั้งด้วยอ้อมกอดของลู่ฟางเหนียนเสียก่อน

“ท่านพี่เจ้าคะ ท่านพี่อย่าทิ้งข้าไปเลยนะเจ้าคะ อยู่กับข้าก่อนนะเจ้าคะ ข้าจะทำให้ท่านพี่มีความสุขเองเจ้าค่ะ” ฝ่ามือเรียวบางของนางยังคงปัดป่ายอยู่บนแผงอกแกร่งกำยำผ่านอาภรณ์สีเขียวสว่างของสามีไม่เลิก

“หยุดทำเช่นนี้เสียทีลู่ฟางเหนียน” ท่านแม่ทัพจับมือของนางเอาไว้แน่นแล้วกระชากออกอย่างแรง “ในสายตาของข้าเจ้ายังคงเป็นสตรีชนชั้นสูงผู้งามพร้อมเช่นเดิม เป็นเช่นนั้น…ข้าขอได้หรือไม่ฟางเหนียนเจ้าอย่าปฏิเสธตัวไร้ค่าเยี่ยงนี้เลยเพราะมันทำให้ข้ารู้สึกสะอิดสะเอียนจนไม่อยากอยู่ร่วมจวนเดียวกันกับเจ้า”

“การที่ข้าปรารถนาจะหลับนอนกับสามีตัวเองมันเป็นเรื่องสะอิดสะเอียนถึงเพียงนั้นเลยหรือเจ้าคะ” นางไม่เข้าใจ

“ปล่อยข้าฟางเหนียน” ท่านแม่ทัพสั่งเสียงเข้ม

“ไม่ปล่อยเจ้าค่ะ” นางยังคงยืนยันคำเดิม

“อย่าให้ความรู้สึกนับถือ ความรู้สึกชื่นชม ความรู้สึกดี ๆ ในฐานะมิตรสหายที่ข้ามีให้เจ้ามันต้องหมดสิ้นไปเพียงเพราะเหตุนี้เลย ข้าเคยบอกมิเคยบอกเจ้าหรือฟางเหนียนว่าหัวใจของข้าดวงนี้ได้ยกให้กับสตรีจากต่างแคว้นเป็นผู้ครอบครองไปเสียนานนมแล้ว และที่เจ้ายังสามารถใช้ตำแหน่งฮูหยินรองแม่ทัพของจวนตระกูลเฉินได้อีกก็ด้วยหน้าที่บีบบังคับทั้งสิ้น” ท่านแม่ทัพใหญ่เฉินซือหยางดันเรือนร่างของนางให้ออกห่างจากกาย