ตอนที่ 7 ไปเที่ยว

ตอนที่ 7 ไปเที่ยว

ยามฉวี (19.00)

เสี่ยวเถาแต่งกายเรียบร้อยยืนรอที่หน้าเรือนด้วยความตื่นเต้น ร้องเรียกมารดาเสียงดัง

“ท่านแม่เร็ว ๆ สิขอรับเพื่อน ๆ ของข้าคงไปกันหมดแล้ว”

“เจ้าอย่าเร่งท่านแม่ของเจ้านักเลย งานเทศกาลมีจนถึงยามสามมีเวลาให้เจ้าวิ่งเล่นนานโข”

“ท่านตาไม่ไปด้วยกันหรือขอรับ”

“ไม่ล่ะข้าแก่แล้วเฝ้าเรือนดีกว่า เจ้าไปเที่ยวเล่นให้สนุกเถอะนะ”

“เช่นนั้นข้าจะซื้อขนมอร่อย ๆ ติดไม้ติดมือมาฝากนะขอรับ” เด็กชายกระปรี้กระเปร่าพูดไม่หยุดปาก เยว่ฉีเดินออกมาจากห้องพร้อมรอยยิ้มนางเลือกไม่ผิดจริง ๆ ที่จะพาเสี่ยวเถาไปงานเทศกาลค่ำคืนนี้ ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้ไปเขายังดีใจและตื่นเต้น หากได้เห็นแสงไฟ โคมไฟระรานสายตาของกินเต็มข้างถนนอีกทั้งยังมีการละเล่นการแสดงมากมายเขาคงจะสนุกและมีความสุขไม่น้อย

“เสี่ยวเถาข้าเสร็จแล้วเราไปกันเถอะ ท่านพ่อไม่ไปกับพวกเราจริง ๆ นะหรือเจ้าคะ”

“ไม่ล่ะร่างกายของข้าไม่ได้อ่อนเยาว์เหมือนพวกเจ้า หัวค่ำก็อยากจะนอนแล้วล่ะ ไปกันได้แล้วอย่าลืมเอาโคมไฟไปด้วยยามกลับจะได้มีแสงสว่างนำทาง”

“เจ้าค่ะท่านพ่อ” เยว่ฉียื่นมือไปรับโคมไฟจากบิดาพาบุตรชายเดินทางไปงานเทศกาล ชาวบ้านหลายคนก็พากันไปเที่ยวเช่นเดียวกัน สายตาคู่หนึ่งจับจ้องอยู่รั่วเรือน อวี้หรานยังคงไม่ถอดใจเรื่องของเยว่ฉีกับครอบครัว

“อวี้หรานเจ้าทำอะไรอยู่ด้านนั้น รีบมากินอาหารเร็วเข้าอาหารเย็นชืดหมดอร่อยพอดี" เสียงมารดาของนางดังขึ้น หญิงชราร่างกายอ่อนแอ ผอมแห้งมีเพียงหนังหุ้มกระดูกคอยดูแลบุตรสาวและทำงานในบ้านแทบทุกอย่างเพราะมีบุตรสาวที่ขี้เกียจไม่เอาการเอางาน อายุเลยยามออกเรือนมาหลายปีก็ไม่มีบุรุษใดมาสู่ขอ

“ท่านแม่ ท่านอยากกินก็กินไปสิเจ้าคะ ข้าไม่หิวอีกอย่างวันนี้ข้าจะไปเที่ยวงานเทศกาลท่านแม่พอจะมีเงินหรือไม่? เอามาให้ข้าก่อน 5 ตำลึงเงิน” อวี้หรานหันขวับกลับมามองมารดารีบย่างเท้ามาใกล้กลัวเรือนแซ่เหวินจะได้ยินว่าตนเองแอบมองอยู่ นางเดินมาเห็นอาหารที่ท่านแม่ทำก็ไม่อยากกิน มีเพียงผักไม่มีเนื้อสัตว์แม้แต่น้อยยิ่งเห็นเช่นนี้นางยิ่งอิจฉาริษยาเยว่ฉีที่มีแต่จะร่ำรวยไปข้างหน้า

“อวี้หรานข้าจะหาเงินมากขนาดนั้นมาได้จากที่ใดกัน ร่างกายของข้าแก่ชราไม่มีผู้ใดรับเข้าทำงานมีเพียงงานเก็บผักของหนูเยว่ฉีที่ยังพอจ้างข้าไปช่วยเก็บแถมยังใจดีให้ผักมาทำอาหาร เงินมากมายขนาดนั้นข้าไม่มีให้เจ้าหรอก รีบมากินข้าวกันเถอะ”

“ท่านแม่ ท่านเอ่ยมาเช่นนี้เพื่อที่จะเปรียบเทียบข้ากับนางเยว่ฉีอย่างนั้นหรือ ? ข้ารู้ว่าท่านแม่มีเงิน อีกอย่างครอบครัวนั้นมิใช่คนดีอะไร ผักที่ท่านแม่เอามาทำอาหารก็เป็นเพียงเศษผักเหลือทิ้งเท่านั้น เฮอะ! ร่ำรวยขึ้นทำราวกับว่าผู้อื่นเป็นขอทานเลยสินะ คอยดูเถอะวันหนึ่งข้าจะเปิดเผยความลับของเจ้าเอง เจ้ามีดีอะไรไปกว่าข้า ท้องไม่มีคนรับเป็นบิดา ทำตัวต่ำช้ากลับได้ดีข้าไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด ท่านแม่รีบเอามาให้ข้าเดี๋ยวนี้ข้าจะไปไม่ทันเพื่อน ๆ " อวี้หรานแบมือขอเงินจากมารดา นางไม่มีจะให้ทำได้เพียงพูดให้บุตรสาวเปลี่ยนความคิด

“อวี้หรานเหตุใดจิตใจของเจ้าถึงได้มืดบอดเช่นนี้ ที่หนูเยว่ฉีมีทุกวันนี้ได้เพราะความขยันไม่หยุดพัก ลงมือทำงานทุกอย่างด้วยตนเอง ส่วนเงินข้าไม่มีให้เจ้ามีเพียงข้าวกับผัดผักเท่านั้น” อวี้หรานโมโยยิ่งกว่าเดิม เดินเข้ามายกสำรับอาหารของมารดาโยนทิ้งทันที

เพล้ง!!

“อาหารพวกนี้ข้าไม่กินและไม่อยากกิน ข้าบอกให้เอาเงินมา เอามาให้ข้าเดี๋ยวนี้ทำไมชอบทำให้ข้าโมโห ได้ในเมื่อท่านแม่ไม่ยอมเอาให้ข้า ข้าไปหยิบมันเองก็ได้” อวี้หรานปรี่เดินเข้าไปในห้องของมารดานางรู้ว่ามารดาเก็บเงินไว้ที่ใด หญิงชราร้อนอกร้อนใจทั้งเสียดายกับข้าวที่บุตรสาวคว่ำทิ้งเมื่อครู่ แต่นางต้องรีบวิ่งตามหลังบุตรสาวใเพื่อหยุดยั้งไม่ให้นางเอาเงินที่ซ่อนไว้ไป นั่นคือเงินที่เหลืออยู่ในบ้านนางเก็บเอาไว้ซื้อยารักษาตนเอง

“อวี้หรานอย่าทำเช่นนั้นเลย ได้โปรดขอร้องล่ะเงินนั่นข้าเอาไว้ซื้อยา หากไม่มีเงิน ยาที่ข้ากินมาตลอดก็คงไม่มีทางจะซื้อมันได้อีก”

“แล้วอย่างไรเจ้าคะ นั่นคือตัวของท่านมิใช่ตัวข้า ปล่อย!!” อวี้หรานสะบัดแขนข้างที่มารดาจับเอาไว้ จนร่างของหญิงชราล้มลงกับพื้นเจ็บร้าวไปทั้งตัวมิอาจจะห้ามนางได้อีก ทำได้เพียงสะอึกสะอื้นด้วยความซอกช้ำใจมองบุตรสาวเอาเงินไปจนหมดและเดินไปอย่างมีความสุขโดยไม่หันมามองนางเลยแม้แต่น้อย

โชคดีที่เสียงของทั้งสองที่ทะเลาะกันอยู่ดังไปถึงเรือนของเหวินเทียนมู่ เขากำลังเดินไปดูเล้าไก่เพื่อดูว่ามีสัตว์เข้ามารบกวนหรือไม่ เขาชะเง้อมองชั่วครู่เห็นอวี้หรานเดินออกไป ได้ยินเสียงร่ำไห้ของหญิงชราจึงรีบเดินไปถามไถ่เพื่อมีอะไรให้ช่วยเหลือ

“พี่ลี่ พี่ลี่เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ ข้าขอเข้าไปนะขอรับ"

“เทียนมู่เจ้าเองสินะ ข้าคิดว่าอวี้หรานจะเปลี่ยนใจ ทำไมกันนะทั้ง ๆ ที่ข้าเฝ้าเลี้ยงนางมาเป็นอย่างดีมาโดยตลอดแต่นางกลับมีนิสัยเช่นนี้ อึก” นางร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือดเล่าเรื่องทุกอย่างให้เทียนมู่ได้ฟัง เขาสงสารหญิงชราเหลือเกิน จึงเดินกลับเรือนนำข้าวสวยเมล็ดงามพร้อมกับอาหารที่เยว่ฉีทำเอาไว้มาให้นางได้กินเพื่อเอาแรงเสียก่อน ยิ่งร่างกายอ่อนแอเช่นนี้หากไม่มีข้าวลงท้องเดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้

“พี่ลี่กินข้าวนี่ก่อนเถอะนะ ส่วนเรื่องเงินหรือยาข้าจะช่วยท่านเองมิต้องเกรงใจ หากกลัวว่าไม่มีงานรับจ้าง ข้าจะให้เยว่ฉีจ้างท่านเก็บผักเก็บเห็ดให้ท่านพอมีรายได้ ดีหรือไม่ขอรับ” ป้าลี่คุกเข่าก้มโค้งลงศีรษะแนบพื้นด้วยความซาบซึ้งน้ำใจ

“น้ำใจครั้งนี้ข้าจะไม่ลืม ข้าจะตอบแทนบุญคุณครอบครัวแซ่เหวินจนกว่าข้าจะหมดลมหายใจ”

“พี่ลี่อย่าทำเช่นนั้นขอรับ มีอะไรที่ข้าช่วยได้ข้าก็อยากช่วย ข้าเองก็เคยผ่านช่วงเวลาที่ยุ่งยากและลำบากมาเช่นเดียวกันเข้าใจดีว่ายามนี้ท่านรู้สึกเช่นไร อย่านับว่าเป็นบุญคุณเลย ท่านก็ทำงานเพื่อแลกค่าจ้างมิได้ทำให้ข้าอย่างเปล่าประโยชน์อย่างนั้นอย่านับว่าเป็นบุญคุณเลยขอรับ" หญิงชราตื้นตันหัวใจจริง ๆ ขนาดผู้อื่นยังทำดีกับนางมากกว่าบุตรสาวที่นางเฝ้าเลี้ยงมาด้วยความรัก ยิ่งคิดนางก็ยิ่งซอกช้ำในใจ