ตอนที่ 8 ดีใจที่ได้เจอ

ตอนที่ 8 ดีใจที่ได้เจอ

เสี่ยวเถามาพร้อมกับมารดาและเพื่อน ๆ อีกหลายคนสองข้างทางมีแสงสว่างจากโคมไฟตลอดทั้งทางเสียงผู้คนดังต่อเนื่องทำให้คลายความกังวลเรื่องความปลอดภัย ระหว่างทางเสี่ยวเถาพบเจอกับจิ้งฟงที่กำลังเดินทางไปเช่นเดียวกันทั้งสองสหายจึงจับมือกันเดินไปพร้อม ๆ กัน

เมื่อมาถึงงานทุกคนตื่นเต้นแต่ทว่าเสี่ยวเถาตื่นเต้นยิ่งกว่าคนอื่น ยิ่งเยว่ฉีเห็นรอยยิ้มได้ยินเสียงหัวเราะที่บุตรชายสนุกสานนางก็มีความสุขไปด้วยเช่นเดียวกัน

“แม่เสี่ยวเถาข้าดีใจจริง ๆ ที่ท่านพาบุตรชายออกมาเที่ยวเล่น จิ้งฟงเสียดายและพูดในทุก ๆ ครั้งที่ไม่ได้เที่ยวกับเสี่ยวเถา” ฮูหยินสวี่มารดาของจิ้งฟงเอ่ยขึ้นเมื่อมองดูเด็กทั้งสองกำลังเล่นเครื่องเล่นอยู่

“เพราะความกลัวของข้าเองเจ้าค่ะ ข้าไม่เคยคิดถึงจิตใจของบุตรชาย ยามนี้ข้ารู้แล้วว่าความสุขของลูกทำให้ข้ามีความสุขเพียงใด ขอบคุณฮูหยินนะเจ้าคะที่ไม่ห้ามจิ้งฟงมาคบหากับบุตรชายของข้า ทั้ง ๆ ที่ผู้อื่นในหมู่บ้านแทบไม่อยากจะพูดคุยกับครอบครัวของข้าเลย เพียงเพราะครอบครัวของข้ายากจน”

“ผิดแล้วครอบครัวแม่เสี่ยวเถามิได้ยากจนและข้าไม่ได้ห้ามที่บุตรชายจะคบผู้ใดเป็นสหายอีกอย่างเสี่ยวเถาเป็นเด็กฉลาดและเป็นเด็กดีมีจิตใจเมตตา ความขยันของครอบครัวแซ่เหวินทำให้ข้ายอมรับและประจักษ์ว่าคนร่ำรวยมิได้น่าคบเหมือนคนที่ขยันหรอกนะอย่าไปคิดว่าตนเองต่ำเลยทุกคนล้วนมีคุณค่าเช่นกันหมดอยู่ที่ทำตัวว่าจะทำตัวสูงต่ำเพียงใด” ฮูหยินสวี่จิตใจดีมีเมตตาความไมตรีนี้เหมือนจิ้งฟงจริง ๆ เยว่ฉีดีใจที่บุตรชายเจอสหายเช่นนี้ ตอนนั้นเองนางก็คิดถึงสหายของนางที่เคยมาเที่ยวงานเทศกาลครั้งนั้น ตั้งแต่นั้นมานางก็ไม่ได้ไปหาและรู้ข่าวของนางอีกเลยได้ยินเพียงว่าหลังคืนงานเทศกาลนางก็เดินทางไปต่างแคว้นกับสามีของนาง หลังขอนางเป็นภรรยาได้เพียงหนึ่งวัน เยว่ฉีไม่ได้ไปร่วมงานแสดงความยินดีตอนนั้นนางกำลังกังวลกลัวท่านพ่อจะจับได้เรื่องที่นางแอบออกไปเที่ยว

‘หลู่เหย่าหลายปีมาแล้วที่ข้าไม่ได้ข่าวคราวของเจ้าไปอยู่ที่ใดกันนะ หากรู้ว่าวันนั้นจะไม่ได้พบเจอเจ้าข้าคงออกไปหาเจ้าที่เรือนหวังว่าเจ้าจะสุขสบาย’ เยว่ฉีคิดในใจครั้นนั้นเองเสียงเล็กแหลมดังขึ้นด้านหลังของนางและเป็นเสียงที่นางจำได้ดีและคิดถึงอยู่เมื่อครู่

“เหวินเยว่ฉี ข้าดีใจจริง ๆ ที่ได้พบเจ้าที่นี่ ข้าคิดว่ารุ่งเช้าจะไปหาเจ้าที่เรือนเสียหน่อยมาพบเจอที่นี่ราวกับรู้ใจข้าจริง ๆ เจ้างดงามเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนเลยนะ แต่ดูเหมือนว่าเจ้าจะงดงามและสวมอาภรณ์แต่งกายดูดีกว่าเมื่อก่อนเสียอีก สบายดีหรือไม่” ร่างเล็กกระโดดกอดเยว่ฉีด้วยความดีใจการแต่งกายของนางแตกต่างกันโดยชิ้นเชิงเพียงมองก็รู้แล้วว่านางคงแต่งเข้าตระกูลที่ร่ำรวยไม่น้อย

“หลู่เหย่าข้าเองก็คิดถึงเจ้าเช่นเดียวกัน เมื่อครู่ยังหวนคิดถึงเจ้าอยู่เลยไม่คิดว่าจะได้เจอเจ้าที่นี่”

“นั่นสิ ข้านะมีเรื่องมากมายอยากพูดคุยกับเจ้า เราไปที่โรงเตี๊ยมดีหรือไม่”

“ข้าไปไม่ได้หรอกนะ ข้าไม่ได้ออกมาเพียงลำพัง” เยว่ฉีคิดถึงเพื่อนมากจริง ๆ แต่ก็ไม่สามารถจะไปโรงเตี๊ยมกับหลู่เหย่าได้ เพราะตอนนี้เสี่ยวเถายังสนุกสนานกับเพื่อน ๆ เช่นเดียวกัน

“ทำไมล่ะหรือว่าเจ้าออกเรือนแล้ว แต่ก็ไม่แปลกหรอกเพราะเจ้างดงามราวกับนางฟ้า"

“เลิกล้อเล่นเสียที ข้าไม่ได้ออกเรือนหรอกนะแต่ว่าคืนนั้นที่เราออกมาเที่ยวด้วยกันเกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อยทำให้ข้าตั้งครรภ์ นั่นบุตรชายของข้าเหวินเสี่ยวเถา” เยว่ฉีชี้นิ้วไปทางด้านเสี่ยวเถาเด็กชายเหลียวมองมาพอดีคิดว่าท่านแม่เรียกจึงรีบเดินกึ่งวิ่งมาหา

“ท่านแม่ ท่านแม่เรียกข้าหรือขอรับ”

“เสี่ยวเถานี่คือสหายของแม่ ป้าหลู่เหย่า”

“สหายของท่านแม่ช่างงดงามราวกับเทพธิดาเลยขอรับเช่นนี้ข้าไม่ควรจะเรียกว่าท่านป้า ต้องเรียกว่านางฟ้าสิถึงจะถูก”

“เสี่ยวเถาอย่าเสียมารยาท”

“ฮ่า ฮ่า เยว่ฉีข้าถูกชะตากับบุตรชายของเจ้าจริง ๆ เด็กน้อยเอ่ยเจ้านี่นะช่างเจรจาไม่ว่าเจ้าจะเรียกข้าอย่างไรย่อมได้เสมอ ข้ามีเรื่องมากมายจะพูดคุยกับมารดาของเจ้า รุ่งเช้าไปพบข้าที่เรือนสิข้าว่าเจ้าต้องชอบขนมที่ข้านำมาด้วยแน่ ๆ เลย เยว่ฉีรุ่งเช้าเจ้ามาหาข้าที่จวนคณะทูตนะ และแจ้งผู้เฝ้าประตูว่ามาขอพบท่านเจ้าเมืองซ่งไป๋ เมื่อทุกคนได้ยินจะพาเจ้าไปหาข้าเอง ส่วนนี่คือป้ายที่จะพาเจ้าเข้าไปหาข้าได้อย่างง่าย ๆ เสี่ยวเถานางฟ้าผู้นี้รอตอบรับเจ้านะหวังว่าจะเจ้ามาพร้อมกับท่านแม่ของเจ้า”

“ขอรับท่านป้า ข้าจะไปพบท่านกับท่านแม่แน่นอน” เด็กชายยิ้มกว้างหูผึ่งเมื่อได้ยินว่ามีขนมแสนอร่อย ดวงตาเป็นประกายแวววาว หลู่เหย่ายื่นป้ายประจำตัวของนางให้แก่เยว่ฉีและร่ำลาเพื่อให้นางได้พาบุตรชายเที่ยวเล่นให้สนุก ก่อนจะเดินจากมา ทว่าในใจของนางยังคงเคลือบแคลงและค้างคา เสมือนคุ้นเคยและเคยเห็นสายตาใบหน้าของเสี่ยเถาที่ใดสักที แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก นางจึงเลิกคิดเอาไว้สอบถามกับเยว่ฉีในวันรุ่งสาง

ฝั่งหนึ่งของงาน ร่างสูงใหญ่กำยำใบหน้าคร้ามแดดประกายมุ่งมั่นบัดบังความห้ามหาญเอาไว้ไม่มิด ใบหน้าคมเข้มมีกลิ่นอายดุดัน นัยน์ตาลึกเป็นเบ้าชัด นั่งจิบสุราอยู่โรงสุราใกล้ ๆ งานเทศกาลภายในใจหวนคิดถึงสตรีที่เขาเคยนอนกอดเมื่อครั้น 6 ปีที่แล้ว ใบหน้าของนางขนาดเท่าฝ่ามือ คิ้ววาดคล้ายจันทร์ครึ่งเสี้ยว ดวงตาหงส์ เนินแก้มอ่อนช้อยนับเป็นโฉมสะคราญหยาดฟ้ามาดินผู้หญิง นางผอมแห้งซูบเซียวประหนึ่งต้นหญ้าขาดน้ำพร้อมจะล้มลงทุกเมื่อ จนเขาอยากจะเก็บเอานางมาไว้ข้างกายและพร้อมดูแลชีวิตของนาง ทว่าค่ำคืนนั้นจบลงคำมั่นที่เขามีต่อนางยังคงอื้ออึงก้องอยู่ในหูของเขาไม่จางหาย ทว่าเขากลับถูกพี่ชายพาตัวกลับมาก่อนที่เขาจะได้สติเสียอีก แม้แต่ชื่อของนางเขายังไม่มีโอกาสได้ถามด้วยซ้ำ เขากลับมาที่นี่ทุกปีในวันเทศกาลหวังว่าจะได้พบนางอีก แต่กระนั้นนี่ก็ผ่านมา6 ปีแล้วเขาก็ยังหานางไม่พบเลย

“ท่านแม่ทัพ ท่านดื่มมากไปแล้วนะขอรับคืนนี้ผู้คนมากมายออกไปเดินเล่นสูดอากาศด้านนอกดีหรือไม่ขอรับไม่แน่คืนนี้อาจจะพบสตรีที่ท่านตามหาอยู่ก็เป็นได้”

“จางเซียงเจ้าตามข้ามีกี่ปีแล้ว เจ้าเห็นหรือไม่แต่ละปีข้าต้องกลับไปพร้อมกับความผิดหวัง เจ้าคิดว่าข้ายังมีหวังอีกหรือ”

“หากท่านแม่ทัพไม่หวังเหตุใดไม่แต่งงานกับคุณหนูตระกูลลู่เล่าขอรับ” เสมือนจางเซียงทหารคู่ขาและองครักษ์ประจำตัวของแม่ทัพซ่งฉินเฟิงจะพูดถูก เขาเงียบชะงัดวางจอกสุราลงบนโต๊ะก่อนจะถอนหายใจตำหนิจางเซียงลุกขึ้นวางเงินไว้บนโต๊ะและเดินออกไป

“พูดมาน่ารำคาญเสียจริง” จางเซียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ พรางเดินตามคุณชายของตนเองออกไป