ตอนที่ 6 ใจอ่อน

ตอนที่ 6 ใจอ่อน

เยว่ฉีเงยหน้ามองท้องฟ้าสายลมพัดเย็นยะเยือกกระทบผิวกาย นี่ก็ใกล้เข้าสู่งานเทศกาลที่ทำให้นางได้พบเจอกับบิดาของเสี่ยวเถาอีกครั้ง มีหลายครั้งที่เสี่ยวเถาชักชวนนางให้พาไปเที่ยวงานเทศกาลแต่นางก็ยังคงปฏิเสธบุตรชายทุกครั้ง ไม่รู้ว่าครั้งนี้บุตรชายจะยอมอีกหรือไม่

“ใบหน้าของท่านจะเหมือนเสี่ยวเถาหรือไม่นะ ทุกเทศกาลยามนี้มาเยือนในใจของท่านจะหวนคิดถึงข้าสักนิดหรือไม่ ? เพราะข้าอ่อนต่อโลกและเป็นสตรีชนบทสินะท่านถึงได้พูดจาหลอกลวงจนทำให้ข้าหลงไหล แต่ก็นับว่าเป็นโชคชะตาที่ท่านทิ้งเสี่ยวเถาไว้ให้ข้า หากเจอท่านอีกคราข้าจะไม่ย้อนถามและไม่เรียกร้องสิ่งใดจากท่านแม้แต่น้อย” เยว่ฉีพูดเบา ๆ หากเป็นเมื่อก่อนนางคงร่ำไห้ทุกครั้งที่คิดถึงบุรุษใจร้าย แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปนางพูดทั้งรอยยิ้มอย่างน้อยเขาก็มอบของมีค่าไว้กับนาง

สองวันถัดมางานเทศกาลมาเยือน เด็ก ๆ ในหมู่บ้านพากันตื่นเต้นพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เสี่ยวเถามีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่งเขานั่งเล่นอยู่ใต้ต้นไม้สหายได้เดินมาพร้อมขนมไหว้พระจันทร์ยื่นมันให้เสี่ยวเถาได้ลิ้มลอง

“มานั่งทำอะไรอยู่ด้านนี้ ไม่เห็นเจ้าไปวิ่งเล่นกับเพื่อน ๆ ”

“จิ้งฟงเจ้ามาแล้วสินะ ข้าไม่อยากวิ่งเล่นให้เหน็ดเหนื่อย ข้าเพียงต้องการอยู่เงียบ ๆ ใช้ความคิดนะ อีกไม่นานต่อจากนี้ข้าจะต้องไปร่ำเรียนที่สำนักแล้วเจ้าล่ะได้ไปด้วยกันหรือไม่”

“แน่นอนอยู่แล้ว ท่านพ่อของข้าจัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้ข้าแล้ว โชคดีจริง ๆ ที่มีเจ้าไปด้วยข้านะโง่เขลามีเจ้าอยู่ใกล้ ๆ คงดีไม่น้อย หากข้าติดขัดตรงใดอย่างน้อยก็มีเจ้าคอยช่วยเหลือ เอานี่สินบนของข้า” เสี่ยวเถารับขนมไหว้พระจันทร์พร้อมหัวเราะออกมาอย่างขบขัน สหายผู้นี้เก่งและฉลาดกว่าเด็ก ๆ ในหมู่บ้าน เสี่ยวเถาจึงยอมคบเขาเป็นเพื่อนเพราะไม่ต้องอธิบายเรื่องยุ่งยากให้เพื่อน ๆ เข้าใจไม่ว่าเขาจะเอ่ยอันใดออกมาจิ้งฟงก็เข้าใจเขาทุกอย่าง ทั้งสองจึงรู้ใจกันและกัน จิ้งฟงนั่งลงข้าง ๆ กัดกินขนมในส่วนของตนเองพรางเอ่ยถามเรื่องงานเทศกาลกับเสี่ยวเถา

“ข้าได้ยินมาว่าเจ้าไม่เคยไปเที่ยวงานเทศกาลเลยอย่างนั้นหรือ ? ปีนี้เจ้าจะไปหรือไม่ ข้าอยากเดินเล่นกับเจ้า มีการแสดงมากมายน่าทึ่งทั้งนั้น หากเจ้าได้ดูการแสดงสลับใบหน้าเจ้าต้องชื่นชอบและตื่นเต้นมาก ๆ แน่ ๆ ”

“งานเทศกาลหรือ ? คงไม่ได้ไปตามเคยท่านแม่มักจะบอกว่าไม่ว่างมีงานต้องทำมากมาย”

“มิใช่ว่าท่านแม่ของเจ้ามีเรื่องอะไรที่ไม่ดีในงานเทศกาลหรือไม่ ข้าไม่เคยเห็นผู้ใดไม่ชื่นชอบที่จะออกไปเที่ยวเลยนะ เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ข้าจะไปขอป้าเยว่ฉีให้พาเจ้าไปเที่ยวด้วยกัน” ทันทีที่ได้ยินเสี่ยวเถาก็พลันคิดถึงเรื่องที่มารดาตั้งครรภ์หลังจากงานเทศกาล หรือนี่คือสิ่งที่ทำให้ท่านแม่เกลียดงานเทศกาล ในทุก ๆ ปีจะดับเทียนนอนตั้งแต่หัวค่ำ

“ทำไมข้าถึงลืมเรื่องนี้ไปได้นะ ขอบใจเจ้าจริง ๆ จิ้งฟง” เสี่ยวเถายิ้มระรื่นลุกขึ้นพรวดตบบ่าสหายก่อนจะวิ่งกลับเรือนไปหามารดา

เยว่ฉีกำลังช่วยบิดานำฟักข้าวโพดที่ใช้ทำพันธุ์มาตากเพื่อไว้เพาะปลูกในครั้งหน้าจะได้ลดต้นทุนในการซื้อเมล็ดพันธุ์แม้จะไม่ได้ซื้อแต่ก็ไม่อยากให้ชาวบ้านสงสัยไปมากกว่านี้

“ท่านแม่ ท่านแม่ขอรับ” 

“เสี่ยวเถาจะตะโกนร้องเสียงดังทำไมกันแถมยังวิ่งหน้าตั้งมีเรื่องอะไรหรือ ?” เยว่ฉีตำหนิบุตรชายเพราะกลัวจะหกล้มได้รับบาดเจ็บ

“โธ่...ท่านตาดูท่านแม่สิขอรับ ข้าโตขนาดนี้แล้วยังเป็นห่วง ท่านแม่ข้าได้ยินจิ้งฟงกับเพื่อน ๆ พูดคุยกันเรื่องงานเทศกาล ท่านแม่พาข้าไปเที่ยวได้หรือไม่ขอรับ” เยว่ฉีหยุดชะงักวางฟักข้าวโพดไว้ที่เดิม ก่อนจะตอบบุตรชายและเดินหนีไป

“ไม่ได้ อย่างไรก็ไม่ได้” เสี่ยวเถาหุบยิ้มทันทีพรางหันไปมองท่านตาให้ช่วยเหลือตนเอง

“ข้าช่วยเจ้ามิได้หรอกเสี่ยวเถา ตาของข้านั้นพร่ามัวยิ่งตอนกลางคืนยิ่งมองไม่ค่อยเห็น เจ้าลองไปชักชวนมารดาของเจ้าอีกคราไม่แน่นางอาจจะใจอ่อนก็เป็นได้”

“ท่านตาไม่ช่วยข้าเลย ท่านแม่ขอรับข้าอยากไปเที่ยวจริง ๆ นะขอรับ” เสี่ยวเถารีบเร่งฝีเท้าเดินตามหลังมารดาไปที่หลังเรือน

นางทำทีไม่ได้ยินคำพูดของบุตรชาย เก็บผ้าที่ซักเอาไว้เข้าเรือนทันที เสี่ยวเถาไม่ละความพยายามยังคงเดินตามหลังไม่หยุด เยว่ฉีนั่งพับอาภรณ์ เสี่ยวเถาก็รีบมาช่วยส่งสายตาเว้าวอนขอร้องท่านแม่สุดความสามารถ

“ท่านแม่ ข้ารักท่านแม่นะขอรับ หากข้าช่วยท่านพับผ้าเสร็จท่านแม่ต้องพาข้าไปนะขอรับ”

“เสี่ยวเถาข้าบอกไม่ได้คือไม่ได้เจ้าไม่เข้าใจหรอกว่าที่นั่นมันอันตรายเพียงใด ต่อให้เจ้าช่วยข้าพับผ้าหรือทำงานเสร็จข้าก็ไม่พาเจ้าไป ล้มเลิกความคิดนั้นซ่ะ”

“ที่ท่านแม่ไม่อยากไปเพราะไม่อยากนึกถึงท่านพ่อหรือขอรับ ความเจ็บปวดที่ท่านแม่ต้องพบเจอเกี่ยวกับงานเทศกาล”เสี่ยวเถาขยับเข้ามาจับมือของมารดาจ้องมองใบหน้าพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงปลอบโยน

“แต่ท่านแม่อย่าลืมสิขอรับ หากไม่มีวันนั้นก็คงไม่มีข้าในวันนี้ มิใช่มีแต่เรื่องเจ็บปวดเท่านั้นยังมีข้าบุตรที่ท่านรักมิใช่หรือขอรับ? หรือท่านแม่ไม่ได้ดีใจที่มีข้าในยามนี้ ข้าอยากให้ท่านแม่ลืมเรื่องคืนนั้นและคิดว่าคืนนั้นคือคืนที่ทำให้เราสองคนแม่ลูกได้พบเจอกัน” 

“เสี่ยวเถาแม่ผู้นี้ลืมคิดถึงความรู้สึกของเจ้า ขอโทษขอโทษที่ทำให้เจ้ารู้สึกเช่นนั้น” เยว่ฉีดึงกายบุตรชายเข้ามากอดเอาไว้แน่นพรางลูบศีรษะเบา ๆ ด้วยความรู้สึกผิดในใจ น้ำตาเอ่อคลอออกมา

“ท่านแม่ไปเที่ยวกับข้านะขอรับ เรามาสร้างความทรงจำใหม่ ๆ ในคืนงานเทศกาลกันเถอะขอรับ แม้ว่าบุรุษผู้นั้นจะทำท่านแม่เจ็บปวด แต่บุรุษผู้นี้จะคอยปกป้องและจับมือท่านแม่ตลอดเส้นทางเองขอรับ ไม่มีทางทำให้ท่านแม่เจ็บปวดและเสียใจเป็นอันขาด” เยว่ฉียิ้มทั้งน้ำตาเป็นวาสนาจริง ๆ ที่ทำให้นางได้พบเจอกับบุตรชายที่แสนดีเช่นนี้

“เอาล่ะ ต่อจากนี้เรามาสร้างความทรงจำใหม่ ๆ กัน ก่อนอื่นเสี่ยวเถาของแม่ต้องช่วยพับผ้ารดน้ำผักเสียก่อนเมื่อตะวันตกดินก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนอาภรณ์ให้หล่อเหลาที่สุด แม่ผู้นี้จะพาเจ้าไปเที่ยวงานเทศกาลเอง” เยว่ฉีเปลี่ยนใจเมื่อนึกถึงจิตใจของบุตรชาย เขาเองก็เป็นเด็กเหมือนเด็กทั่ว ๆ ไป อยากรู้อยากเห็นอยากเที่ยวเล่นตามวัยของตนเอง

“ขอรับท่านแม่อย่างนั้นข้าจะรีบลงมือพับผ้าให้เสร็จขอรับ” เด็กชายโผล่กอดมารดาตอนนี้นางสามารถก้าวผ่านความทรงจำไม่ดีได้แล้ว