MasukShare
ตอนที่ 33: ค่ายทหารสีทอง และหน้ากากแห่งผู้รับจ้าง
Terakhir Diperbarui:
2026-02-03 09:15:56
Bab terbaru
ธรรมจักรทมิฬ ตอนที่ 86: ปีกโลหิตที่ร่วงหล่น และพายุเหมันต์ผสานวิญญาณ
ละอองเลือดที่สาดกระเซ็นจากการปะทะ ถูกความร้อนของเพลิงโลหิตแผดเผาจนกลายเป็นหมอกควันสีแดงคลุ้งไปทั่ววิหารบาดาล มฆวาน ราชันย์โลหิต ผู้สยายปีกสีดำขลับที่หยาดเยิ้มไปด้วยเลือดลอยตระหง่านอยู่เหนือพื้นศิลา ท่าทีหยิ่งผยองของมันทวีความบ้าคลั่งขึ้นเป็นเท่าตัวเมื่อรับรู้ว่าพิธีกรรม ถูกขัดขวาง"เมื่อเจ้าปฏิเสธที่จะมอบเลือดให้แก่ข้าแต่โดยดี... ข้าก็จะบดขยี้เจ้าและคั้นมันออกมาจากซากศพของเจ้าเอง!"มฆวานคำรามลั่น มันตวัด ตรีศูลศิลาโลหิต กลางอากาศ สร้างรอยแยกมิติสีแดงฉานก่อนจะสาดคลื่นเพลิงโลหิตลงมาประดุจห่าฝนอุกกาบาต!ซูม! ซูม! ซูม!สิงขรกัดฟันกลิ้งหลบอย่างทุลักทุเล เปลวเพลิงที่ตกลงกระทบพื้นวิหารไม่ได้ดับมอดลง แต่มันลุกลามและแผดเผาอย่างต่อเนื่อง พื้นที่ในการยืนหยัดของสิงขรลดน้อยลงทุกขณะ ร่างกายที่บอบช้ำและพละกำลังที่เหือดหายทำให้ความเร็วของเขาตกลงอย่างเห็นได้ชัด ดาบจันทราทมิฬในมือหนักอึ้งราวกับแบกภูเขาทั้งลูก"ถ้าปล่อยให้มันบินอยู่แบบนี้ ข้าโดนย่างสดแน่!" สิงขรหอบหายใจอย่างหนักมาลินที่แอบอยู่หลังซากเสาหินพยายามจะใช้หน้าไม้เพลิงยิงสกัด แต่มฆวานเพียงแค่สะบัดปีก คลื่นลมผสมเลือดก็กระแทกลูกศรของนางจนหักสะบ
ธรรมจักรทมิฬ ตอนที่ 85: พิธีกรรมนับถอยหลัง และหยาดน้ำตาผลึกบริสุทธิ์
ลานกว้างหน้าแท่นบูชาแห่ง "วิหารโลหิต" สั่นสะเทือนด้วยแรงกดดันที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างอันใหญ่โตมโหฬารของ "มฆวาน ราชันย์โลหิต" กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศทวีความรุนแรงขึ้นจนแทบจะจับตัวเป็นก้อนหยดลงมา ท้องฟ้าใต้บาดาลถูกย้อมด้วยสีแดงฉานประดุจบาดแผลที่เปิดกว้างของจักรวาลสิงขรยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าอสุรกายร้าย ร่างกายของเขาโอนเอนประดุจต้นไม้ที่ถูกพายุโหมกระหน่ำ บาดแผลจากการสู้รบกับเทพธิดามาลินียังคงส่งเสียงกรีดร้องผ่านความเจ็บปวด ทว่ามือที่กำด้าม "ดาบจันทราทมิฬ" กลับมั่นคงและเยือกเย็น ไอสังหารสีน้ำเงินสว่างวาบตัดกับความมืดมิดและสีเลือดของวิหาร"เลือดของเจ้า... ช่างมีกลิ่นหอมหวนของความตาย" มฆวานแสยะยิ้มจนเห็นเขี้ยวแหลมคม มันกระแทก "ตรีศูลศิลาโลหิต" ลงบนพื้นศิลา!ตึง!!!เปลวไฟสีแดงเลือด—เพลิงโลหิต—ลุกพรึบขึ้นล้อมรอบตัวมัน ก่อนที่มันจะพุ่งทะยานเข้าหาสิงขรด้วยความเร็วที่ขัดกับขนาดตัวที่เทอะทะ ตรีศูลขนาดยักษ์ถูกง้างขึ้นและฟาดกวาดเป็นแนวนอน หมายจะตัดร่างของ ผู้ไร้บุญให้ขาดเป็นสองท่อนสิงขรเบิกตากว้าง เขายกดาบจันทราทมิฬขึ้นต้านรับอย่างทุลักทุเลเคร้ง!แรงปะทะนั้นมหาศาลเกินบรรยาย! สิงขรถูกกระแ
ธรรมจักรทมิฬ ตอนที่ 84: วังโลหิตใต้บาดาล และวิถีแห่งนักล่าผู้บาดเจ็บ
เส้นทางสายเลือดที่หยดทอดยาวลงมาจากรังไหมที่ว่างเปล่า นำพาสิงขรและมาลินดำดิ่งลงสู่ความมืดมิดที่ลึกซึ้งยิ่งกว่ารากฐานของต้นไทรยักษ์ อุโมงค์ดินชื้นแฉะลาดชันลงสู่ใต้บาดาล กลิ่นเหม็นอับของตะไคร่น้ำถูกแทนที่ด้วยกลิ่นคาวสนิมเหล็กที่ลอยคลุ้งจนแสบจมูก อากาศเบื้องล่างนี้ทั้งร้อนชื้นและเหนียวเหนอะหนะ ราวกับกำลังเดินเข้าไปในปอดของอสุรกายขนาดยักษ์ที่ยังมีลมหายใจเมื่อพวกเขาก้าวพ้นปากอุโมงค์ ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือนรกภูมิที่ถูกอาบไล้ด้วยสีแดงฉาน"วังโลหิตมฆวาน"มันไม่ใช่สถาปัตยกรรมที่สร้างขึ้นใหม่ ทว่าเป็นการยึดครองซากวิหารโบราณของอารยธรรมใต้พิภพที่สูญสลายไปแล้ว แม่น้ำที่ไหลเชี่ยวอยู่รอบวิหารแห่งนี้ไม่ได้เป็นน้ำใสเย็น แต่มันคือ "แม่น้ำโลหิต" ที่เดือดพล่านและส่งเสียงปุดๆ อยู่ตลอดเวลา คบเพลิงที่ประดับอยู่ตามทางเดินสลัวจุดด้วยไฟเวทมนตร์สีแดงเลือด ส่องให้เห็นซากศพของเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกสูบเลือดจนตัวแห้งกรัง ถูกจับตอกตรึงไว้กับเสาศิลาประดุจเครื่องประดับอันวิปริตสิงขรทรุดตัวลงหลบหลังซากเสาหินที่หักโค่น เขากดริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงหอบหายใจ ร่างกายที่เพิ่งฟื้นจากพิษมรณะชาดยังคงประท้วงอย่างหนักห
ธรรมจักรทมิฬ ตอนที่ 83: ลมหายใจแห่งวิญญาณ และการหลับใหลของวายุ
รากไม้ยักษ์ ณ ก้นบึ้งของ "มหานิโครธสรณะ" เต็มไปด้วยเศษซากความพินาศจากการระเบิดของดอกบัวมรณะ ทะเลสาบสีเลือดเบื้องล่างยังคงเดือดพล่าน ทว่าใจกลางลานประลองกลับเงียบสงัด มีเพียงเสียงสะอื้นไห้ของมาลินที่ดังก้องแข่งกับเสียงหยดเลือดร่างของสิงขรนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นไม้ที่ไหม้เกรียม สภาพของเขาก้าวข้ามคำว่าสาหัสไปไกลนัก ผิวหนังทั่วร่างถูกสระมรณะชาดกัดกร่อนจนพุพอง ลอกร่อนจนเห็นชั้นกล้ามเนื้อสีแดงช้ำ เส้นเลือดปูดโปนเป็นสีดำคล้ำ พิษร้ายกำลังชอนไชเข้าสู่กระแสเลือด แผดเผาอวัยวะภายในจนลมหายใจของเขาแผ่วเบาประดุจเปลวเทียนต้องลมกระโชก"ไม่... ไม่นะสิงขร... ลืมตาสิ! ลืมตาขึ้นมามองข้า!"มาลินกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง นางเทยาสมานแผลและยาถอนพิษทุกหยดที่มีลงบนบาดแผลของเขา แต่มันไร้ผล พิษของเทพธิดามาลินีนั้นเข้มข้นและทรงอำนาจเกินกว่าที่สมุนไพรของมนุษย์จะต่อกรได้ น้ำยาเหล่านั้นเดือดปุดๆ และระเหยกลายเป็นไอทันทีที่สัมผัสกับผิวหนังของเขาวายุลอยตัวอยู่เหนือร่างของสิงขร แสงวิญญาณสีฟ้าของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรงเมื่อสัมผัสได้ว่า 'ดวงไฟแห่งชีวิต' ของสหายกำลังจะดับมอดลง"ยาของเจ้าช่วยเขาไม่ได้หรอกมาลิน..." วายุเอ่ยเสียงแผ
ธรรมจักรทมิฬ ตอนที่ 82: เทพธิดาแห่งความเน่าเปื่อย และบุปผามรณะที่เบ่งบาน
เสียงหอบหายใจของสิงขรดังก้องสลับกับเสียงหยดเลือดที่ร่วงหล่นกระทบพื้นรากไม้ บาดแผลนับร้อยจาก "ระบำกระเรียนร่ายวารี" ปริปากส่งเสียงกรีดร้องผ่านความเจ็บปวดที่ทะลวงลึกถึงไขกระดูก ทว่าชายหนุ่มผู้ถูกทอดทิ้งกลับไม่ยอมล้มลงอีกเป็นครั้งที่สอง ดวงตาของเขาที่เคยมืดมนบัดนี้ลุกโชนด้วยไฟแห่งปณิธานที่บ้าคลั่ง จิตสังหารอันเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากร่าง แช่แข็งหยาดเลือดที่กำลังไหลรินให้กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีชาดมาลินี เทพธิดาผู้ไร้พ่าย ชะงักงันไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่เปลี่ยนไปของเหยื่อ นางไม่เคยพบเจอมนุษย์ผู้ใดที่ถูกฟันร่างจนแหลกเหลวแล้วยังสามารถลุกขึ้นมายืนหยัดพร้อมกับรังสีอำมหิตที่รุนแรงเช่นนี้มาก่อน"ความดื้อรั้นของเจ้า... ช่างน่าเวทนา" มาลินีเอ่ยเสียงเรียบ นางยกดาบยาวขึ้นตั้งฉากกับพื้น ขาเทียมทองคำขยับก้าวไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าทว่าคุกคาม"สู้กับเจ้า... ข้าไม่จำเป็นต้องใช้ความหวัง" สิงขรเค้นเสียงตอบทะลุไรฟันที่ขบกันแน่น ดาบจันทราทมิฬในมือส่องแสงสีน้ำเงินสว่างจ้าที่สุดเท่าที่เคยเป็นมา "ข้าจะใช้แค่ความแค้น... และความตาย!"สิงขรไม่รอให้นางเป็นฝ่ายบุก เขากระทืบเท้าลงบนพื้นรากไม้จน
ธรรมจักรทมิฬ ตอนที่ 81: บุปผาโลหิตที่หลับใหล และดาบที่มิเคยปราชัย
ความเงียบสงัด ณ ก้นบึ้งของ "มหานิโครธสรณะ" นั้นหนักอึ้งประดุจศิลาแลงพันตันที่กดทับลงมาบนบ่า ทะเลสาบมรณะชาดที่เดือดพล่านและส่งกลิ่นเหม็นเน่าอยู่เบื้องหลัง บัดนี้ถูกทิ้งไว้เบื้องล่างเมื่อสิงขร มาลิน และวายุ ก้าวขึ้นมาถึงรากไม้ยักษ์ที่สานตัวกันเป็นลานประลองกว้างขวาง ณ ใจกลางของนครใต้ร่มเงาเบื้องหน้าของพวกเขา คือรากไม้ที่ขดตัวรวมกันเป็นแท่นบรรทมขนาดมหึมา และบนแท่นนั้น... "ดอกบัวโลหิต" ขนาดยักษ์ที่ยังคงหุบตูมกำลังเต้นตุบๆ อย่างแผ่วเบาและสม่ำเสมอ ราวกับเป็นหัวใจอีกดวงหนึ่งของต้นไทรต้องสาปแห่งนี้ กลีบดอกสีแดงคล้ำของมันมีละอองสปอร์สีทองและสีแดงลอยฟุ้งออกมาตามจังหวะการเต้น ทุกครั้งที่มันขยับ กลิ่นของความตายและความเน่าเปื่อยจะทวีความรุนแรงขึ้นสิงขรหยุดยืนอยู่ที่ขอบลานกว้าง เขายกแขนซ้ายที่ชุ่มเลือดขึ้นปาดเหงื่อเย็นเยียบที่เกาะพราวบนหน้าผาก ลมหายใจของเขาหนักหน่วง บาดแผลทั่วร่างเต้นตุบๆ ประสานกับจังหวะของดอกบัวยักษ์"มาลิน... วายุ..." สิงขรเอ่ยเสียงแผ่วเบาแต่เด็ดขาด โดยไม่ละสายตาจากดอกบัวเบื้องหน้า "พวกเจ้าหยุดอยู่แค่นี้ ห้ามก้าวล่วงเข้าไปในลานกว้างนั้นเด็ดขาด กลิ่นอายของพิษมรณะชาดที่แผ่ออกมาจาก
Anda juga akan menyukai
ชะตารัก จอมมารไร้บัลลังก์
rasita_suin1.0K Dibacaข้ามีระบบปลูกผักวิเศษ
อันเข่อซิง4.8K Dibacaจ้าวเว่ยเว่ยสาวน้อยทะลุมิติพร้อมกระจกวิเศษ
primพริมโรส11.5K Dibacaแม่ม่ายจำยอมพร้อมกับกระพรวนสมบัติ
กัญจารีย์3.4K Dibacaอาศิรวิษ
พลอยแก้ว714 Dibacaสวรรค์เย็นชา ข้าคือชายาปีศาจ
rasita_suin1.3K Dibacaหยางเสี้ยว หนูน้อยหัวใจแกร่ง
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ30.7K Dibacaห้วงฝันแห่งรักเทพปัญจธาตุ
ลิ้มอ้ายเยว่ / เจ้าโยทะกา1.2K Dibaca
