LOGINมังกร หนุ่มหล่อหน้าใสลูกชาวไร่ชาวนา อายุ 22 ปี ที่ได้รับทุนเรียนดีจนจบมหาวิทยาลัย ได้แบกร่างกายพาหัวใจอันแตกสลายกลับบ้านเกิดทันทีในวันที่จบการศึกษา เพราะบิดามารดาได้เสียชีวิตกระทันหันทั้งคู่หลังจากกลับจากการนำข้าวไปขายและโดนสิบล้อที่เบรคแตกเสียหลักพุ่งชนรถของพ่อแม่ของมังกร เมื่อสูญเสียพ่อและแม่ไปอย่างกระทันหันเขาจึงกลับบ้านเกิดเพื่อไปทำไร่ทำนาสานฝันของพ่อแม่และนำความรู้ที่ได้เรียนมากลับมาพัฒนาที่ดินมรดกในบ้านเกิด หากแต่ว่ามังกรยังไม่ทันได้ทำอะไรเขากลับตายลงอย่างไม่ทันตั้งตัว ตายแบบไม่ตั้งใจและไม่เต็มใจที่สุด เขาจำได้เพียงแค่ว่าหลังจากเดินทางกลับมาถึงบ้านเกิดเขาได้ไปไหว้พ่อกับแม่ที่วัดในหมู่บ้าน แล้วก็กลับมานอนแต่พอเขากลับตื่นขึ้นมาในร่างของเด็กชาย อายุ 8ขวบ กับบ้านพุๆพังๆ เขาตื่นมาในร่างของคนอื่นไม่พอ แล้วเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่นี่มันที่ไหน และใครพาเขามา แล้วมังกรจะทำยังไงต่อไปกับชีวิตที่อยู่ในร่างเด็กชายยากจนคนนี้ มาติดตามชีวิตใหม่ของมังกรกันต่อไปค่ะ
View More“อืม เด็กต้องได้รับการอบรมเลี้ยงดู เราเข้าใจ เรื่องนี้ก็ให้แล้วกันไปเถอะ ”“ขอบพระทัยท่านอ๋องพะย่ะค่ะ”“ขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ”หลังจากลับมาจากจวนจ้านหยางอ๋อง เจ้ากรมพิธีการก็จัดการขายสาวใช้ที่ยุแยงและคอยให้ท้ายบุตรสาวของเขา ออกไปจนหมด นอกจากนี้แล้วยังตำหนิฮูหยินเอกที่ไม่อบรมบุตรสาวให้ดี ฮูหยินเองก็ไ
หลังจากหยางอันทิ้งระเบิดเอาไว้ก่อนหันหลังจากไป สองนายบ่าวกลับจวนไปด้วยความหวานหวั่นในใจ หวาดกลัวว่าหยางอันจะพาจ้านหยางอ๋องบุกมาที่จวน ตอนนี้คุณหนูห้าผู้ที่เคยหยิ่งผยองกลับร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว สาวใช้ที่ติดตามข้างกายเช่นอิ๋งชุนก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไหร่ ทั้งคู่ต่างโทษกันไปมาสุดท้ายแล้วจึงไปขอค
“พี่เจวี๋ยพวกเราไม่ผิด เหตุใดต้องยอมด้วย เจ้ากรมพิธีการแล้ว อย่างไร หน้าใหญ่มากหรือเจ้าคะ พระสนมเอกแล้วอย่างไร ทำอันใดได้เจ้าคะ ผิดคือผิด ถูกคือถูก จะมาเห็นผิดเป็นถูกกลับขาวเป็นดำแบบนี้หรือเจ้าคะ บอกเลยต่อให้สิบเจ้ากรมพิธีการข้าก็ไม่กลัว หึ” หยางอันสะบัดหน้าหยางอันไม่ยอมเดินกลับไปตามที่เมิ่งเจวี๋ย
เมิ่งเจวี๋ยพาหยางอันเดินออกจากโรงเตี๊ยมมุ่งหน้าไปยังพ่อค้าขายถังหูลู่ ทั้งสองคนเพียงแค่อยากรู้ว่ารสชาติของถังหูลู่ที่เมืองหลวงกับรสชาติที่บ้านเกิดของพวกเขาถังหูลู่ที่ไหนจะอร่อยกว่ากันเท่านั้น นอกจากนี้การนั่งอุดอู้อยู่แต่ในห้องแคบๆไม่ใช่สิ่งที่หยางอันชอบ “พี่เจวี๋ยท่านดูสิถังหูลู่ของเมืองหลวงมีขนาด
อี้เหวินหลงฮ่องเต้เพียงแต่ตอบกลับไปว่า ต้าโจวเองไม่ต้องการเป็นศัตรูกับผู้ใดและไม่เคยคิดรุกรานผู้ใดก่อน หากแต่ว่า ใครคิดที่จะรุกรานต้าโจวนั้นให้คิดให้รอบคอบเสียก่อน เพราะต้าโจวเองก็จะไม่อ่อนข้อให้กับผู้ใดทั้งสิ้น ขอให้ทุกแคว้นอยู่ด้วยกันอย่างสันติ ถ้อยทีถ้อยอาศัยกันก็พอ เพื่อความสงบสุขของแคว้นและประช
เช้าวันรุ่งขึ้น กองทัพทั้งสองแคว้นเกิดเรื่องโกลาหลขึ้น เมื่อเสบียงอาหารของพวกเขาทั้งสองแคว้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทหารเดินเวรยามยืนยันว่าไม่พบเห็นใครเข้ามาในค่ายของพวกเขา ที่สำคัญเสบียงมากมายเพียงนั้นจะขนไปเยี่ยงไรภายในเวลาไม่นาน ถึงอย่างไรก็ไม่มีทางขนไปได้หมดในเวลาอันสั้น ถึงแม้พวกเขาจะรู้ว่าต้าโจวเ
ในขณะที่ขุนนางที่จะมาช่วยราชการที่รัฐต้าเหลียงกำลังเตรียมตัวออกเดินทาง ทางแคว้นตงไห่ก็กำลังจัดทัพเพื่อที่จะเข้ามาประชิดชายแดน ทางแคว้นฉู่เองก็เช่นกัน เมื่อเห็นว่าทางตงไห่กำลังจัดทัพเพื่อบุกต้าโจว แคว้นฉู่เองก็เห็นสมควรบุกเข้าไปในเวลาเดียวกัน ส่วนทางด้านแคว้นหนาน เมื่อเห็นว่าอีกสองแคว้นจะเข้าบุกโจมตี
“รู้ แต่ถึงรู้เขาก็ยังไม่เอ่ยพาดพิงถึงใคร ยอมออกมาเจรจากับพวกเรา ไม่คิดต่อต้านและพร้อมจะลงจากบัลลังก์ ข้าถึงได้ปล่อยเขาไป เพราะเขาหาใช่คนเลวไม่”“อืม ก็น่าสงสารจริง ๆ”“ฟ่อ กลับมาแล้ว ส่งสารเลวกลุ่มหนึ่งไปสถานีปุ๋ยแล้ว มีหญิงร้ายชายชั่วด้วย”“อร่อยหรือไม่”“ฟ่อ อร่อยมากเลยอาเสี้ยว เอ้านี่ สินสงคราม












reviewsMore