บทนำ 2

"ฉันร้อนเหลือเกินจ้ะพี่อ้าย ขอฉันลงเล่นน้ำให้ชื่นใจหน่อยเถิดนะ"

พูดไม่ทันขาดคำ พระธิดาน้อยก็เริ่มปลดเปลื้องอาภรณ์ออกอย่างว่องไว ผ้านุ่งไหมเนื้อดีร่วงหล่นลงบนยอดหญ้า ตามด้วยผ้าแถบสีชมพูกลีบบัวที่เผยให้เห็นปทุมถันคู่สวยคู่แรกแย้ม ชูชันท้าลมป่า ยอดถันสีชมพูแสนอ่อนไหวต่อสัมผัสของไอเย็น ผิวพรรณนวลเนียนละเอียดลออไปทุกสัดส่วน ไร้รอยราคีปานรูปสลักจากหยกขาว

"อุ๊ย! พระธิดา! ทรงเปลื้องผ้าหมดเช่นนี้ได้อย่างไรเพคะ หากใครมาเห็นเข้าอ้ายจะทำอย่างไร" นางอ้ายอุทานพลางรีบหันซ้ายหันขวาด้วยความลนลาน

"ไม่มีใครหรอกจ้ะ พี่อ้ายก็ลงมาเล่นน้ำด้วยกันนะจ๊ะ" อุษาพรรณหัวเราะร่า นางก้าวลงสู่ผิวน้ำที่เย็นเฉียบ น้ำใสจนมองเห็นเรียวขาขาวยาวสลวยสั่นไหวน้อยๆ ยามที่น้ำลูบไล้ผ่านง่ามขาและโหนกเนินเนื้อสาวอูมๆ นางกวักน้ำขึ้นมาชโลมกาย ความเย็นของสายน้ำทำให้ยอดถันของนางยิ่งแข็งเป็นไต ส่งความซ่านสยิวมาถึงกึ่งกลางกายจนนางต้องห่อไหล่ด้วยความรัญจวน

“ฮิๆ น้ำเย็นดีเหลือเกิน”

ขณะที่พระธิดากำลังสำราญกับวารี นางอ้ายที่ยืนเฝ้าอยู่ริมฝั่งกลับรู้สึกกระวนกระวายใจแปลกๆ นางนั่งลงบนโขดหิน พลางถกผ้านุ่งขึ้นเผยให้เห็นน่องขาอวบเนียนและปลีน่อง นางใช้น้ำลูบไล้ตามลำคอและร่องอกเพื่อคลายร้อน แต่ในใจกลับนึกหวั่นกับความเงียบของป่าแห่งนี้

"พี่อ้าย... มาเล่นด้วยกันสิจ๊ะ น้ำเย็นสบายเหลือเกิน" เสียงหวานของอุษาพรรณดังแว่วมา พร้อมกับภาพของพระธิดาที่ชูแขนขึ้นเหนือหัวจนเต้าอิ่มแอ่นรับสายน้ำที่ตกลงมาประโคมกาย

ทว่าทันใดนั้น พระธิดาอุษาพรรณกลับหยุดกึก ดวงตาสุกใสเบิกกว้างด้วยความตกใจ

"พี่อ้าย! ดูนั่นสิจ๊ะ!"

ที่โคนเชิงผาสูงชัน ร่างของบุรุษผู้หนึ่งนอนพาดอยู่บนพงหญ้า สภาพของเขาดูสะบักสะบอม เสื้อผ้าขาดกะรุ่งกะริ่ง เลือดสีแดงฉานไหลซึมออกมาจากบาดแผลที่สีข้างและหัวไหล่ ดูจากร่องรอยแล้วคงจะพลัดตกจากหน้าผาด้านบนลงมา

"ตายจริง! นายพรานคนนี้บาดเจ็บหนักนี่จ๊ะ" พระธิดาน้อยถลาเข้าไปหาทันทีโดยไม่ฟังเสียงห้าม

"พระธิดา! อย่าเพคะ!" นางอ้ายรีบปราดเข้าไปขวาง คว้าผ้าผ่อนจะไปคลุมกายให้พระธิดา "นุ่งผ้าให้เรียบร้อยก่อนเพคะ เขาเป็นใครก็ไม่รู้ อาจจะเป็นโจรป่าหรือคนร้ายก็ได้ ทรงถอยห่างออกมาเถิดเพคะ เสียเกียรติยศหมด"

"จะคนร้ายหรือนายพราน เขาก็เป็นคนนะพี่อ้าย ดูสิ ลมหายใจแผ่วเหลือเกิน หากเราทิ้งเขาไว้ที่นี่ คืนนี้เสือสางคงคาบเขาไปกินแน่" พระธิดาน้อยช้อนศีรษะของพรานหนุ่มขึ้นมาพาดตักอย่างไม่นึกรังเกียจ กลิ่นอายดิบเถื่อนของบุรุษเพศที่ผสมกับกลิ่นเลือดทำให้นางรู้สึกแปลกประหลาดใจเป็นครั้งแรกในชีวิต

พรานหนุ่มผู้นี้แม้จะสลบไสล ใบหน้าเปรอะคราบเลือด แต่เค้าหน้ากลับคมสัน ผิวสีทองแดงกร้านแดดดูแข็งแกร่ง และที่สำคัญคือร่างกายที่บึกบึนภายใต้ผ้าผ่อนที่ขาดวิ่นนั้น มันช่างดูแปลกตาสำหรับเด็กสาวในรั้ววัง

"พี่อ้ายจ๊ะ ช่วยฉันหน่อยนะ ถ้ำใกล้ๆ ตรงน้ำตกนั่นไง เราพาเขาไปหลบที่นั่นก่อน ฉันไม่ยอมให้เขาตายแน่จ้ะ"

“ไม่ดีแน่เพคะ เราไปตามคนมาช่วยจะดีกว่า”

“อย่ามัวรั้งรออยู่เลย พี่อ้ายช่วยฉันเถอะ”

นางอ้ายมองหน้าพระธิดาที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวสลับกับมองร่างกำยำของชายแปลกหน้า นางรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย แต่ยามใดที่พระธิดาน้อยมุ่งมั่นอะไรขึ้นมาสักอย่างแล้ว นางก็จะรั้นทำให้ได้ นางอ้ายจึงได้แต่ใจอ่อนให้พระธิดาน้อยทุกคราวไป

"ดื้อรั้นที่สุดเลยเพคะ... ก็ได้เพคะ แต่อ้ายจะช่วยแค่พาไปส่งที่ถ้ำเท่านั้นนะเพคะ!"

สองสตรีงาม หนึ่งสาวแรกแย้ม อีกหนึ่งสาวอวบสะพรั่ง พรายน้ำที่เกาะพราวบนผิวขาวจัดของพระธิดาน้อยยังไม่ทันแห้งเหือด นางรีบคว้าเพียงผ้าแถบผืนบางมาพันกายไว้อย่างลวกๆ เผยให้เห็นเนินอกอิ่มงามจับตา ส่วนนางอ้ายรีบถกผ้านุ่งขึ้นเหนือเข่าเพื่อให้พยุงร่างยักษ์ของพรานหนุ่มได้ถนัด ทั้งสองช่วยกันพยุงร่างหนักอึ้งของนายพราน ลากสังขารเข้าไปยังถ้ำศิลาที่มืดสลัวและเย็นเยียบ โดยหารู้ไม่ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของเพลิงสวาทที่จะแผดเผาพวกนางไปชั่วนิรันดร์