หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ

ยามซวีล่วงผ่านไปนานแล้ว ทว่าตำหนักจี้เห่อยังคงจุดโคมไว้ทุกดวง แสงสีส้มอ่อนจากโคมแก้วส่องลอดม่านแพรออกมา ท่ามกลางความมืดของราตรี ตำหนักแห่งนี้จึงดูคล้ายกำลังเฝ้ารอใครบางคนกลับมาแม้จะรู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้ เซี่ยเยว่หลันยังคงนั่งอยู่บนตั่งตัวเดิมมาหลายชั่วยามแม้ในสมองจะคิดถึงเรื่องที่จวนเซี่ย แต่บนโต๊ะเบื้องหน้ากลับมีสำรับอาหารวางเรียงรายอยู่หลายอย่าง ล้วนเป็นอาหารที่หลี่จิ้งเหยียนโปรดปรานทั้งสิ้น ปลานึ่งสุราดอกเหมย เนื้อกวางตุ๋นรากบัว น้ำแกงเม็ดบัว รวมถึงขนมกุ้ยฮวาจานเล็กที่ครั้งหนึ่งเขาเคยบอกว่านางทำได้รสชาติดีเสียยิ่งกว่าห้องเครื่องหลวง “หากท่านพ่อยังอยู่คงนั่งดื่มสุราดอกเหมอกับข้าและอวี้หนิงเป็นแน่...ท่านพ่อคงจะบอกข้าว่า การรับใช้ฝ่าบาทด้วยภักดีถือเป็นเกียรติสูงสูดของคุณหนูใหญ่สกุลเซี่ย” น้ำเสียงของหญิงสาวพร่าสั่น นางขำขันกับโชคชะตาของตนยิ่งนัก สายตาจ้องมองอาหารที่เย็นชืดไปนานแล้ว ถึงกระนั้นนางก็ยังไม่ได้สั่งให้เก็บสำรับนี้ไปราวกับหัวใจส่วนหนึ่งยังคงหลอกตนเองว่า...บางทีเขาอาจมา แม้ว่าวันนี้เขาจะรับหญิงอื่นเข้าวังอย่างเอิกเกริกก็จริงและ

“ช่างเถิด” เซี่ยเยว่หลันพึมพำ หลี่จิ้งเหยียนหันกลับมา “เจ้าว่าอะไร” “หม่อมฉันบอกว่า...ช่างเถิดเพคะ” นางยกมือเช็ดน้ำตา “พระองค์ไม่เชื่อก็ช่างเถิด” “เซี่ยเยว่หลัน” “หม่อมฉันเหนื่อยมากแล้ว” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เหนื่อยที่จะอธิบาย เหนื่อยที่จะรอและเหนื่อยที่จะต้องพิสูจน์กับพระองค์ครั้งแล้วครั้งเล่าว่า...หม่อมฉันยังเป็นเยว่เยว่คนเดิมของพระองค์” คำว่า เยว่เยว่ ทำให้หลี่จิ้งเหยียนนิ่งงัน นานเท่าใดแล้วที่ไม่มีใครเรียกชื่อนี้ต่อหน้าพระองค์นานเท่าใดแล้ว...ที่เขาไม่ได้เรียกนางเช่นนั้น “ในเมื่อพระองค์ตัดสินว่าหม่อมฉันผิดแล้ว” เซี่ยเยว่หลันก้มหน้า นางไม่คิดว่าเขาจะเชื่อคนอื่นมากกว่าและทอดทิ้งนางกับตระกูลเซี่ยไว้ข้างหลังเช่นนี้ “ก็เชิญลงพระอาญาเถิดเพคะ อย่างไรเสียหม่อมฉันก็ไม่เหลืออะไรแล้ว” หลี่จิ้งเหยียนกำมือแน่น “เจ้ากำลังท้าทายข้าหรือ” “หม่อมฉันมิกล้า” “เช่นนั้นก็ขอโทษหว่านหนิงเสีย ข้าจะถือเสียว่า ไม่เคยมีเรื่องนี้เกิดขึ้น” เซี่ยเยว่หลันเงยหน้าพรวด ค

“ปล่อยข้า!” “เซี่ยเยว่หลัน!” เสียงบุรุษดังขึ้นกลางห้อง ทุ้มต่ำ เย็นเยียบแต่มีบางสิ่งสั่นอยู่ใต้เสียงนั้นอย่างไม่อาจปิดบัง เซี่ยเยว่หลันชะงัก นางหันกลับไปสบตากับผู้มาเยือน ชายผู้หนึ่งยืนอยู่ด้านหลัง อาภรณ์สีดำสนิทเปียกชื้นด้วยหิมะ เกล็ดสีขาวยังเกาะอยู่บนบ่า เส้นผมดำบางส่วนยุ่งจากลมหนาวราวกับเจ้าตัวเพิ่งเดินทางมาอย่างเร่งรีบจนไม่มีเวลาแม้แต่จะปัดหิมะออกจากกาย ใบหน้าคมคายที่คนทั้งราชสำนักคุ้นเคยว่ามักสงบนิ่งไร้อารมณ์ บัดนี้กลับเย็นจัดเสียยิ่งกว่าราตรีด้านนอกดวงตาสีเหล็กนิลคู่นั้นไม่ได้มองใบหน้านาง หากแต่จ้องมองหยาดเลือดที่ลำคอบางด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก “ท่าน...” เซี่ยเยว่หลันจำเขาได้ หลี่เซวียนอ๋อง...องค์ชายเจ็ดแห่งราชวงศ์หลี่ บุรุษที่เหล่าขุนนางเรียกขานนามว่าอ๋องเจ็ดและเป็นพระอนุชาต่างพระมารดาของฮ่องเต้ แม้นางจะรับรู้ถึงข่าววงในเรื่องการปรากฏตัวเช่นเงาหรือวิทยายุทธของเขาอยู่บ้าง แต่การบุกรุกเข้าตำหนักกุ้ยเฟยในยามวิกาลนั้นมีโทษสถานหนัก “อ๋องเจ็ด?” เหตุใดเขาจึงอยู่ที่นี่...ยังไม่ทันได้ถาม หลี่เ

“ถึงท่านจะผิดสัญญา...ข้าก็ยังฆ่าท่านไม่ได้อยู่ดี...” เซี่ยเยว่หลันพึมพำ ลมหายใจกลายเป็นไอขาวจางๆ ก่อนเลือนหายไปกับอากาศหนาว นางเกลียดตนเองนัก เกลียดที่หัวใจยังอ่อนแอ เกลียดที่เพียงนึกว่า คมมีดแทงลงบนร่างของหลี่จิ้งเหยียน นางกลับรู้สึกเจ็บยิ่งกว่าตอนปิ่นหงส์จ่ออยู่ตรงคอของตนเองเสียอีก เมื่อคืนเขาตบนาง เขาไม่เชื่อนาง เขาพาสตรีอีกคนเข้ามาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนางถึงตำหนักจี้เห่อ แต่เมื่อมีคนบอกให้ฆ่าเขาเสีย...คนแรกที่นางอยากปกป้องกลับยังคงเป็นเขา ช่างน่าสมเพชเสียจริงๆ เซี่ยเยว่หลันแค่นหัวเราะให้ตนเอง “เหนียงเหนียง...” เสียงนางกำนัลดังขึ้นจากด้านหลัง เซี่ยเยว่หลันไม่ได้หันกลับไป ชิงหลัวเดินเข้ามาใกล้ ก่อนคลี่เสื้อคลุมให้กระชับรอบร่างของผู้เป็นนาย “เหตุใดออกมายืนรับลมแต่เช้าเพคะ แผลที่พระศอเพิ่งใส่ยา หากต้องลมหนาวมากเกินไป...” “ชิงหลัว...” เธอเอ่ยเรียกบ่าวคนสนิทด้วยสายตาที่เลื่อนลอย “เพคะ?” “เมื่อคืน...” เซี่ยเยว่หลันหยุดไปครู่หนึ่ง “มีผู้ใดเห็นอ๋องเจ็ดเข้ามาในตำหนักหรือไม่” ชิงหล