หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ

                เสียงฆ้องมงคลระคนเสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นจากประตูชั้นนอกของวังหลวง ยามเฉินที่เป็นฤกษ์มงคลของมังกรนั้นถูกเตรียมไว้สำหรับเจ้าสาวคนโปรดคนใหม่ เพียงไม่นานเสียงประทัดดังก็ประสานกับเสียงดนตรีแห่รับ แข่งกันก้องไปทั่วกำแพงวังสีชาด ริ้วผ้าแดงหลายเส้นทอดยาวตั้งแต่ประตูเสวียนอู่ ผ่านถนนหลวงภายในเขตพระราชฐานไปจนถึงตำหนักที่เพิ่งได้รับการตกแต่งใหม่อย่างวิจิตรตระการตา

                ขบวนเกี้ยวแปดคนหามเคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้า เปรียบดั่งคมมีดบางเฉียบที่เฉือดเฉือนหัวใจของคนฟัง เมื่อขบวนเคลื่อนผ่านเหล่านางกำนัลขันทีสองข้างทางต่างก้มศีรษะน้อมรับผู้มาเยือนอย่างนอบน้อม ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียง ทว่าทุกคนล้วนรู้ดีว่าหญิงที่นั่งอยู่หลังม่านไหมแดง ผู้ที่มีวาสนาและอาจได้เป็นหงส์เคียงกายฮ่องเต้ในสักวันนั้นคือใคร

                ซูหว่านหนิง

                หญิงสาวรูปโฉมงดงามจนฝ่าบาทถึงกับไปเชิญและทรงรับเข้าวังด้วยพระองค์เอง หญิงที่ยังไม่ทันเหยียบเข้าประตูวัง ก็ได้รับพระราชทานตำหนักซึ่งอยู่ใกล้ตำหนักเฉียนชิงยิ่งกว่าสนมคนใดและเป็นหญิงที่คนทั้งวังต่างลอบกล่าวกันว่า นับจากวันนี้ วังหลังคงมีนายหญิงคนใหม่แล้ว

                ห่างออกไปจากความครึกครื้นนั้น ตำหนักจี้เห่อ...ที่เคยอบอวลไปด้วยความรักกลับเงียบสงัดเสียจนได้ยินเสียงลมหนาวลอดผ่านช่องหน้าต่าง เซี่ยเยว่หลันยืนอยู่ใต้ชายคาตำหนัก ใบหน้าขาวเนียนสวยงาม ตากลมโต จมูกโด่งเป็นสันรับกับปากกระจับสีแดงระเรื่อ ใบหน้าที่เคยถูกขนานนามว่างามที่สุดในใต้หล้าบัดนี้ดูเศร้าหมอง อาภรณ์สีขาวนวลราวกับคนไว้ทุกข์พลิ้วไหวตามสายลม เรือนผมดำขลับถูกเกล้าไว้อย่างเรียบง่าย มีเพียงปิ่นวาบวับชิ้นหนึ่งที่ประดับเด่นอยู่เหนือมวยผม

                นางเหม่อมองขบวนสีแดงที่เคลื่อนผ่านกำแพงตำหนักไกลออกไป นานเสียจนดวงตาเริ่มพร่ามัวด้วยมวลของน้ำตาที่กลั้นไว้แทบไม่อยู่

                “วันนี้แล้วสินะ...” ริมฝีปากซีดขยับแผ่วเบา วันนี้แล้ว...วันที่หญิงคนโปรดของเขาจะได้เชิดหน้าเชิดตาอยู่ในวังหลวงอย่างสง่างาม ไม่ต้องหลบซ่อนหนีออกจากวังเพื่อไปพบหน้าอีก เซี่ยเยว่หลันยกยิ้มอย่างขมขื่น ในที่สุดเขาก็ได้เคียงคู่กับนางในดวงใจสมอย่างที่ตั้งใจ

                เมื่อก่อนยามมีสตรีใหม่เข้าวัง ขันทีจากสำนักพระราชวังจะนำบัญชีรายชื่อมาให้นางตรวจสอบเสมอ ตำหนักใดควรจัดให้ เครื่องประดับใดสมควรพระราชทานให้ จำนวนนางกำนัลและขันทีเท่าใดจึงจะเหมาะสมถึงนางจะไม่มีตราหงส์อยู่ในมือ แต่คนทั้งวังก็รู้ว่า เซี่ยกุ้ยเฟยคือผู้ใด...

                นางคือสตรีที่อยู่เคียงข้างหลี่จิ้งเหยียนมาตั้งแต่ก่อนเขาจะได้เป็นรัชทายาท เป็นหญิงที่เขาเคยจับมือแล้วเคยร้องขอนางว่า

                ‘เยว่เยว่ รอข้านะ...วันที่ข้าได้ครองใต้หล้า เจ้าจะเป็นหงส์เพียงหนึ่งเดียวที่ยืนเคียงมังกร’

                คำขอที่นางเฝ้ายึดมั่นจากปีนั้นถึงปีนี้ จนวันที่เขาขึ้นครองบัลลังก์ จนวันที่ตำหนักบูรพากลายเป็นวังหลวงที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และจนวันที่หญิงสาวในวันวานได้กลายเป็นเซี่ยกุ้ยเฟยในวันนี้แต่ราชโองการแต่งตั้งฮองเฮา...ที่นางเฝ้ารอจากเขากลับไม่เคยมาถึง

                “เหนียงเหนียง” ชิงหลัว นางกำนัลข้างกายเอ่ยเรียกอย่างระมัดระวังเมื่อเห็นร่างบอบบางยืนนิ่งอยู่

                “บ่าวให้คนสืบหาข่าวของสกุลเซี่ยแล้วแต่ยังไม่พบข่าวคราวเลยเพคะ” เซี่ยเยว่หลันนิ่งไม่ได้ตอบ ดวงตายังคงจับอยู่ที่ริ้วผ้าแดงซึ่งค่อยๆ หายไปหลังกำแพง วันนี้เป็นวันมงคลของฮ่องเต้แต่นางกลับต้องมาฟังข่าวร้ายของสกุลตัวเอง

                “แถวถนนหลานโจว...ชุมทางเสียนฮูก็ไม่พบเหรอ”

                “เพคะ บ่าวให้คนสืบหาจนทั่ว แต่ก็ไม่รู้ว่า นายน้อยอวี้หลิงพาคนในจวนไปหลบที่ใดกัน”

                “เหตุใดข้าจึงไม่รู้ว่า คนในจวนถูกลอบฆ่า แล้วน้องชายของข้าบัดนี้ไปอยู่ที่ใดกัน” เสียงของเซี่ยเยว่หลันสั่นเครือ สกุลเซี่ยภักดีต่อฝ่าบาทมาทุกรุ่นแม้พ่อของนางจะสิ้นใจในสนามรบแต่ทุกคนในจวนก็ยืนหยัดเพื่อฝ่าบาท แต่วันนี้ฮ่องเต้กำลังสำราญใจในขณะที่นางและคนในจวนกำลังพบเจอกับความเดือดร้อน

                “เหนียงเหนียง...บ่าวจะรีบให้คนของเราเร่งสืบข่าวเพคะ” ชิงหลัวคุกเข่าลงเกาะชายกระโปรงของหญิงสาว

                “ข้าต้องบอกฝ่าบาทเรื่องนี้ สกุลเซี่ยทำความดีความชอบเพื่อราชสำนัก...ไม่ควร ไม่ควรเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น”

                เสียงมงคลยังคงดังอย่างช่างน่าประหลาดคล้ายเสียงล้อเลียนของโชคชะตา วันนี้ทั้งวังต่างยินดีต้อนรับหญิงคนหนึ่ง แต่เหตุใดนางจึงรู้สึกราวกับกำลังร่วมงานศพของตนเอง ทั้งคนรักกำลังจะแต่งงานใหม่ ทั้งครอบครัวที่สูญหายไป เซี่ยเยว่หลันหลุบตาลง นางไม่รู้ว่าต้องทำใจยังไงกับสิ่งที่เผชิญอยู่

                “ปิดประตูเถิดชิงหลัว” นางเดินมานั่งลงที่ตั่งที่นั่งที่เดิมที่เคยนั่งเคียงคู่กับเหนือหัว

                “เหนียงเหนียง...”

               “ข้าบอกให้ปิด คงไม่มีผู้ใดมาแล้ว” ประตูตำหนักจี้เห่อค่อยๆ ปิดลง เสียงครึกครื้นด้านนอกจึงเหลือเพียงเสียงเลือนรางราวกับฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนในความเงียบ