นางร้ายอย่างฉัน ขอเปลี่ยนบท (กำลังรีไรท์)

เหรินรุ่ยหลินไม่เคยคาดคิดเลยว่า จุดจบในชีวิตของเธอจะมาถึงเร็วขนาดนี้ และสิ่งที่ทำให้เธอเจ็บปวดทรมานยิ่งกว่าความตาย ก็คือคนที่ลงมือฆ่าเธอ กลับเป็นเพื่อนสนิทและชายคนรักของเธอเอง

นับตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้รู้จักกับไป๋อี้หนิง เหรินรุ่ยหลินเชื่อมาตลอดว่าอีกฝ่ายคือเพื่อนสนิทที่เข้าใจเธอมากที่สุด สนิทใจยิ่งกว่าฉู่เถิงเยว่ เพื่อนสนิทสมัยเป็นยุวชนในหมู่บ้านเลี่ยงหวงเสียอีก เพราะที่ผ่านมาไป๋อี้หนิงมักจะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธออยู่เสมอ ไม่เว้นแม้แต่เรื่องของเซี่ยเหว่ยกวง ชายหนุ่มที่เหรินรุ่ยหลินกำลังคบหาอยู่ ซึ่งไป๋อี้หนิงก็มักจะเป็นคนกลางคอยไกล่เกลี่ยเวลาที่เธอและเซี่ยเหว่ยกวงทะเลาะเบาะแว้งกัน จนทำให้ความสัมพันธ์ของเธอและเซี่ยเหว่ยกวงสามารถประคับประคองมาได้โดยตลอด

แต่สุดท้าย ความจริงใจเหล่านั้นกลับเป็นเพียงงิ้วฉากใหญ่ที่แสดงให้คนโง่งมอย่างเธอตายใจ เพราะแท้จริงแล้ว ไป๋อี้หนิงก็แค่ต้องการใช้เธอเป็นสะพานเบิกทางเพื่อที่จะสามารถใช้ชีวิตอยู่ในปักกิ่งได้อย่างสุขสบาย และที่สำคัญ คือการที่ไป๋อี้หนิงแอบชื่นชอบเซี่ยเหว่ยกวง คนรักของเธอมาโดยตลอด

เพียงแต่ไป๋อี้หนิงเป็นยุวชนจากอีกหมู่บ้าน จึงไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้เซี่ยเหว่ยกวงเลยสักครั้ง ดังนั้นเมื่ออีกฝ่ายเห็นว่าเธอและเซี่ยเหว่ยกวงเป็นคนรักกัน ไป๋อี้หนิงจึงจึงใจเข้ามาตีสนิทจนกลายมาเป็นเพื่อนสนิทกับเธอในท้ายที่สุด ยิ่งไปกว่านั้น ครอบครัวของเซี่ยเหว่ยกวงก็ดูเหมือนจะเอ็นดูไป๋อี้หนิงมากกว่าเธอเสียด้วยซ้ำ

เหรินรุ่ยหลินแค่นยิ้มสมเพชให้กับความโง่เขลาของตัวเอง แต่เพราะความเจ็บปวด เธอจึงทำได้เพียงเค้นเสียงแหบพร่าแผ่วเบาออกมาจากลำคอ ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจะขาดห้วงไป พร้อมกับนัยน์ตาที่ค่อยๆ ปิดสนิทลงในท้ายที่สุด

‘ไป๋อี้หนิง เซี่ยเหว่ยกวง ชาตินี้ของให้พวกแกพบเจอจุดจบที่เลวร้ายมากกว่าฉันร้อยเท่าพันเท่า’

ไป๋อี้หนิงหยัดกายลุกขึ้นยืนอีกครั้ง โดยมีเซี่ยเหว่ยกวงโอบประคองร่างบางเอาไว้ด้วยความทะนุถนอม สำหรับเซี่ยเหว่ยกวงแล้ว ในตอนแรกเขาก็รู้สึกพึงพอใจในตัวเหรินรุ่ยหลินมากเช่นกัน เพียงแต่ตลอดระยะเวลาที่คบหากันนั้น เหรินรุ่ยหลินไม่เคยยินยอมให้เขาแตะเนื้อต้องตัวเลยแม้น้อย ทำให้นานวันเข้าความรู้สึกของเขาก็เปลี่ยนเป็นความเฉยชา

แต่สำหรับไป๋อี้หนิง อีกฝ่ายทั้งอ่อนโยนและเข้าอกเข้าใจเขาเป็นอย่างดี ไม่ว่าเขาจะต้องการสิ่งใด หรือแม้กระทั่งร่างกายของเธอ ไป๋อี้หนิงก็ไม่คิดที่จะปฏิเสธความต้องการของเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว นอกจากนี้ไป๋อี้หนิงยังเป็นผู้หญิงที่เจียมเนื้อเจียมตัวอยู่ตลอดเวลา อีกฝ่ายไม่เคยเรียกร้องขอคบหากันอย่างเปิดเผยหรือบีบคั้นเรื่องการแต่งงาน เธอยินยอมที่จะหลบซ่อนอยู่ในมุมมืด เพื่อรอจนกว่าความสัมพันธ์ของเขากับเหรินรุ่ยหลินจะสิ้นสุดลง

ดังนั้นเมื่อเซี่ยเหว่ยกวงได้พบเจอกับความเอาอกเอาใจและความอ่อนหวานของไป๋อี้หนิง เขาจึงได้เปลี่ยนใจมาชื่นชอบไป๋อี้หนิง และเพื่อที่จะยกย่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับไป๋อี้หนิงให้ดำเนินไปอย่างถูกต้อง เซี่ยเหว่ยกวงจึงจำเป็นที่จะต้องกำจัดคนรักในปัจจุบันอย่างเหรินรุ่ยหลินให้พ้นทางเสียก่อน

ถึงแม้ว่าในตอนแรกไป๋อี้หนิงจะเอ่ยห้ามปรามเซี่ยเหว่ยกวงเอาไว้ เพราะว่าเธอไม่ต้องการให้เขาลงมือทำร้ายเหรินรุ่ยหลินรุนแรงจนถึงชีวิต แต่ไป๋อี้หนิงเพียงต้องการให้เซี่ยเหว่ยกวงข่มขู่เพื่อสร้างความหวาดกลัวให้กับเหรินรุ่ยหลินเพียงเท่านั้น แต่เมื่อไป๋อี้หนิงเห็นเหรินรุ่ยหลินกำลังจะลงมือทำร้ายเซี่ยเหว่ยกวง เธอจึงจำใจต้องลงมือทำร้ายเพื่อนสนิทของตัวเองออกไป

เซี่ยเหว่ยกวงโอบกอดร่างบางของไป๋อี้หนิงเอาไว้แน่น เพื่อปลอบประโลมความเจ็บปวดและความตื่นตระหนกของอีกฝ่าย ทว่าภายในใจของเขานั้นกลับกำลังรู้สึกยินดีเป็นอย่างมาก เพราะหลังจากนี้เขาจะสามารถคบหากับไป๋อี้หนิงได้อย่างเปิดเผยเสียที และแน่นอนว่าเขาจะต้องรีบบอกครอบครัวของเขาให้ไปสู่ขอไป๋อี้หนิงมาเป็นภรรยาของเขาโดยเร็วที่สุด ก่อนที่ชายหนุ่มในเมืองปักกิ่งจะเข้ามาข้องแวะกับคนรักของเขา

“ไม่ต้องเป็นกังวลไป เดี๋ยวผมจะอุ้มรุ่ยหลินไปทิ้งไว้ในป่าลึกกว่านี้ อีกไม่นานพวกสัตว์ป่าก็คงจะได้กลิ่นคาวเลือดของรุ่ยหลิน และคงจะออกมาแทะกินศพของเธอจนหมดแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้นก็คงจะไม่มีใครรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้แล้ว”

ถึงแม้ว่าภายนอกไป๋อี้หนิงจะแสดงท่าทางเศร้าเสียใจ พร้อมกับหยดน้ำตาที่กำลังไหลรินออกมาจากดวงตาของเธออย่างไม่ขาดสาย แต่ใครจะรู้ว่าแท้ที่จริงแล้วภายในใจของไป๋อี้หนิง กำลังรู้สึกดีใจที่ในท้ายที่สุดเธอก็สามารถครอบครองเซี่ยเหว่ยกวงได้อย่างเปิดเผยเสียที หลังจากที่เธอและเขาต้องคอยคบหากันแบบหลบๆ ซ่อนๆ จากสายตาของบ้านเซี่ย คนรู้จัก หรือแม้กระทั่งเพื่อนในมหาวิทยาลัยมาเนิ่นนาน ดังนั้นไป๋อี้หนิงจึงกดข่มความรู้สึกตกใจและความเสียใจของตัวเองเอาไว้

“พี่เหว่ยกวง ฉันฆ่ารุ่ยหลินแล้ว เป็นฉันที่ทำร้ายรุ่ยหลินจนตายแบบนี้”

ไป๋อี้หนิงซบใบหน้าของตัวเองลงบนอกแกร่งของเซี่ยเหว่ยกวงราวกับต้องการที่พึ่งพิง ทว่าแท้จริงแล้วเธอต้องการซ่อนสายตาจากเซี่ยเหว่ยกวงเพียงเท่านั้น เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายมองเห็นว่าในเวลานี้ เธอกำลังยิ้มแย้มด้วยความดีใจอยู่ต่างหาก

เซี่ยเหว่ยกวงยกมือขึ้นลูบศีรษะของไป๋อี้หนิงอย่างปลอบโยน พร้อมกับจรดริมฝีปากลงไปบนศีรษะของอีกฝ่ายอยู่หลายครั้ง เพื่อหวังว่าจะช่วยให้คนรักของเขาคลายความเป็นกังวลลงไปได้บ้าง

“ไม่ใช่ความผิดของคุณเลยสักนิด คุณทำไปเพราะต้องการปกป้องผมไม่ให้ถูกรุ่ยหลินทำร้ายต่างหาก เพราะฉะนั้นคุณไม่ได้ทำผิดอะไร คนที่ผิดสมควรเป็นรุ่ยหลินต่างหาก เพราะถ้าเธอไม่คิดที่จะเข้ามาทำร้ายผม เธอก็คงไม่ต้องพบจุดจบแบบนี้”

เซี่ยเหว่ยกวงดันร่างของไป๋อี้หนิงออกเล็กน้อย “เดี๋ยวผมจะอุ้มรุ่ยหลินก่อน ไม่รู้ว่าจะมีชาวบ้านเดินผ่านมาบริเวณนี้ตอนไหน ดังนั้นพวกเราควรจะรีบจัดการศพของรุ่ยหลินให้เรียบร้อยเสียก่อน”

ไป๋อี้หนิงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นเพื่อเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของตัวเอง หลังจากนั้นไป๋อี้หนิงจึงเดินตามเซี่ยเหว่ยกวงที่กำลังอุ้มร่างไร้วิญญาณของเหรินรุ่ยหลิน แน่นอนว่าในเวลานี้ มุมปากของไป๋อี้หนิงก็ผุดรอยยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เพราะว่าเธอพึ่งได้พบเจอกับเรื่องน่ายินดีๆ นั่นเอง และเรื่องราวดีๆ เหล่านั้น ก็คือการที่เหรินรุ่ยหลินตายไปจากชีวิตของเธอและเซี่ยเหว่ยกวงตลอดกาล

“บริเวณไม่น่าจะมีชาวบ้านเข้ามาล่าสัตว์สักเท่าไหร่ และอีกไม่นานกลิ่นคาวเลือดคงจะเรียกพวกสัตว์ป่าออกมาอย่างแน่นอน ดังนั้นต่อให้วันพรุ่งนี้จะมีชาวบ้านเดินผ่านมาในบริเวณนี้ ก็คงจะไม่เจอศพของรุ่ยหลินแล้วละ”

หลังจากที่เซี่ยเหว่ยกวงวางร่างของเหรินรุ่ยหลินลงบนพื้นดินแล้ว เขาก็หยิบผ้าเช็ดหน้าผืนโปรดออกมาเช็ดมือของตัวเองจนสะอาดเรียบร้อย หลังจากนั้นเซี่ยเหว่ยกวงจึงเดินกลับมายืนอยู่ข้างกายไป๋อี้หนิง พร้อมกับโอบกอดร่างบางของอีกฝ่ายเอาไว้ด้วยความอ่อนโยน

“ในหมู่บ้านเลี่ยงหวง ทุกๆ ปีมักจะมีชาวบ้านเข้ามาเสียชีวิตและหายตัวไปในภูเขาลูกนี้อย่างไร้ร่องรอยอยู่เป็นประจำ ดังนั้นคงจะไม่มีใครสงสัยหรอกถ้าหากว่าเหรินรุ่ยหลินจะหายตัวไป หลังจากที่เธอเดินเข้ามาบนภูเขาลูกนี้เพียงลำพัง”

ซึ่งแน่นอนว่าในระหว่างที่เขา ไป๋อี้หนิงและเหรินรุ่ยหลินขึ้นเขามานั้น พวกเขาทั้งสมคนไม่ได้เดินเข้ามาพร้อมกัน ดังนั้นเซี่ยเหว่ยกวงจึงไม่ได้รู้สึกเป็นกังวลเลยสักนิด ว่าชาวบ้านจะสืบรู้ว่าเขาและไป๋อี้หนิงเป็นคนทำให้เหรินรุ่ยหลินหายตัวไป

“พวกเรารีบกลับบ้านกันเถอะ ป่านนี้แม่ของผมคงจะทำกับข้าวไว้รอพวกเราแล้ว และก็คงจะไม่ลืมทำอาหารจานโปรดของว่าที่ลูกสะใภ้อย่างคุณด้วย”

ไป๋อี้หนิงพยักหน้าอย่างว่าง่าย ในเมื่อศัตรูหัวใจอย่างเหรินรุ่ยหลินได้ตายจากไปแล้ว เธอก็ไม่จำเป็นที่จะต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป นอกจากนี้ไป๋อี้หนิงยังไม่ชื่นชอบความกันดารของหมู่บ้านเลี่ยงหวงเลยแม้แต่น้อย ถึงแม้ว่าในตอนนี้รัฐบาลจะปล่อยให้ประชาชนสามารถทำการซื้อขายได้อย่างอิสระ และเริ่มมีการจัดสรรที่ดินให้กับคนในหมู่บ้านอย่างเป็นสัดส่วนแล้ว แต่สำหรับไป๋อี้หนิงนั้น เธอชื่นชอบบรรยากาศหรูหราในเมืองปักกิ่งเสียมากกว่า

“ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเลยค่ะ พี่เหว่ยกวง ถ้ายังไงพวกเรารีบกลับปักกิ่งกันดีกว่าไหมคะ ถ้าฉันต้องอยู่ที่นี่ต่ออีกหลายวัน ฉันคงจะเป็นกังวลมากแน่เลย”

ถึงแม้ว่าเซี่ยเหว่ยกวงและไป๋อี้หนิงจะพึ่งได้กลับมาเยี่ยมบ้านเซี่ยเพียงไม่นาน แต่เมื่อได้เห็นท่าทางไม่สบายใจของคนรัก เซี่ยเหว่ยกวงก็พยักหน้ารับคำของอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย

“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ผมจะเข้าเมืองไปซื้อตั๋วรถไฟก่อนก็แล้วกัน ถ้าหากตั๋วรถไฟยังพอจะมีเหลือ พวกเราก็เดินทางกลับวันพรุ่งนี้เลย แบบนี้คุณจะได้ไม่ต้องเป็นกังวล ดีไหม”

ไป๋อี้หนิงเอื้อมมือขึ้นไปคล้องคอของเซี่ยเหว่ยกวงเอาไว้ ก่อนที่เธอจะประกบริมฝีปากของตัวเองเข้ากับริมฝีปากของชายหนุ่ม เพื่อมอบจุมพิตหวานล้ำเป็นการตอบแทนที่เขาย่อมทำตามความต้องการของเธอ

“ขอบคุณพี่เหว่ยกวงมากเลยนะคะ เป็นเพราะฉันกังวลมากเกินไป ไม่อย่างนั้นพวกเราคงได้อยู่กับพ่อแม่ของพี่อีกหลายวัน”

เหรินรุ่ยหลินยืนมองแผ่นหลังของไป๋อี้หนิงและเซี่ยเหว่ยกวงด้วยความโกรธแค้น เธอไม่คิดเลยว่าหลังจากที่ลมหายใจสุดท้ายของเธอหมดลง วิญญาณของเธอจะยังคงติดอยู่ตรงนี้ แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อเหรินรุ่ยหลินคิดที่จะลงมือทำร้ายไป๋อี้หนิงและเซี่ยเหว่ยกวงด้วยความโมโห ร่างโปร่งแสงของเธอกลับทะลุผ่านไปโดยที่ไม่สามารถแตะต้องอีกฝ่ายได้เลยแม้แต่นิดเดียว

หลังจากนั้น เหรินรุ่ยหลินจึงได้หันกลับมามองร่างกายอันเย็นชืดของเธออีกครั้ง ตามร่างกายของเธอเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำเป็นจำนวนมาก ไม่ว่าจะเป็นที่แขน ขา ใบหน้าหรือแม้กระทั่งลำคอของเธอก็มีร่องรอยสีม่วงคล้ำปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน หากมีชาวบ้านมาพบเห็นในตอนนี้ ก็คงจะรับรู้ได้ในทันทีว่าเธอเคยถูกใครบางคนทำร้ายร่างกายมาอย่างโหดเหี้ยม

“ทำไม! พวกแกสองคนถึงได้ใจร้ายกับฉันขนาดนี้ ทั้งๆ ที่ฉันรักและไว้ใจ คิดว่าพวกแกคือเพื่อน คือคนรักของฉัน แต่สิ่งที่พวกแกตอบแทนฉันกลับมา กลับเป็นความตาย!”

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

พบกันใหม่ในตอนต่อไปนะคะ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++