บทที่ 4

คุณทั้งหลายเคยรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็นหรือเปล่า? ฉันกำลังรู้สึกเช่นนั้นอยู่เมื่อมองพวกเขา ราวกับมีใครเดินเข้ามากระชากดวงใจออกจากอกก็มิปาน

หากฉันเป็นคนกระชากก้อนเนื้อไร้ค่านี้และปาทิ้งไปให้พ้นตาเองได้สาบานว่าจะทำเสียตอนนี้ เพราะมันช่างเจ็บจนไร้คำบรรยายใด ๆ มาเปรียบได้

ฉันต้องการหนีไปให้พ้นแต่กลับทำไม่ได้ สายตาของฉันจับจ้องทั้งสอง ไม่ว่าสมองจะสั่งให้หลีกหนีจากภาพตรงหน้าเท่าใด แต่ฉันก็ไม่อาจละสายตาไปจากฉากรักหวานชื่นเสียดแทงนัยน์ตานี้ได้

ฉันเฝ้ามองทั้งสองผละอ้อมกอดจากกัน โรแวนแววตาอ่อนโยนเมื่อมองหญิงในดวงใจ ฉันมองฝ่ามือที่กำลังบรรจงประคองแก้มของเอมม่า ชายหนุ่มดึงร่างของหญิงผู้เป็นที่รักเข้าใกล้เล็กน้อย เขาไม่ได้จูบเธอเพียงแต่เอาหน้าผากแนบชิดกัน

เขาดูสงบสุขราวกับเดินทางมาเจอที่พักผ่อนของตนเสียที ในที่สุดเขาก็รู้สึกเติมเต็ม

‘ผมคิดถึงคุณ’ ฉันอ่านการขยับปากเรียวบางนั้นออก

ฉันไม่อยากคิดว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นตอนนี้หากทั้งสองไม่ได้พบกันในสถานการณ์เช่นนี้ หากทั้งสองพบกันตอนที่ฉันและเขาแต่งงานกันอยู่ โรแวนจะนอกใจไปหาเอมม่าเลยหรือเปล่า?

ส่วนศีลธรรมของฉันรีบโต้แย้งว่าไม่เป็นเช่นนั้นแน่แต่กลับไม่แน่ใจนัก เพราะยังไงเสียนี่ก็คือเอมม่า หญิงที่เพียงดีดนิ้วโรแวนก็ล้วนยอมเป็นยอมตายเพื่อเธอ

ฉันรู้สึกทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงผุดลุกขึ้นและรีบปลีกตัวออกไป

วินาทีที่ก้าวออกมาด้านนอก น้ำตาจึงเริ่มไหลพรูออกมา ฉันไม่ว่ารู้ว่ามันจะเจ็บปวดได้เพียงนี้ และไม่รู้ว่าจะต้องรับมือหรือลบความรู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้ไปได้อย่างไร ฉันจะไปโทษใครได้? ฉันผิดเองที่ไปหลงรักชายที่ไม่ใช่ของตน

“ขอทีเถอะ ความเจ็บปวดนี้ช่วยหยุดสักที” ฉันอ้อนวอนต่อเทพยดาองค์ใดก็ตามที่ฟังคำวิงวอนอยู่

ไม่มีคำตอบใด ความเจ็บปวดยังไร้การบรรเทา

ฉันยกมือกุมหน้าอกเอาไว้แน่นเสียจนสัมผัสได้ว่าหัวใจกำลังบีบรัดตัว ไม่ว่าจะพยายามเท่าใด ฉันก็รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องอยู่ดี ราวกับว่ากำลังจะตายลงอย่างช้า ๆ สติเริ่มเลือนลาง

“นี่แหละนะ อยากได้ของที่ไม่ใช่ของตัวเองแต่แรกก็ต้องเจออะไรแบบนี้” น้ำเสียงแสนถากถางขัดขึ้นมา

“ต้องการอะไรไม่ทราบ ทราวิส… ถ้าจะมากวนประสาทหรือมาบอกให้ฉันไปให้พ้นทางพี่สาวแสนรักของนายล่ะก็ รบกวนไสหัวกลับเข้าไปในโรงพยาบาล แล้วไปอยู่กับครอบครัวนายเสียเถอะ ตรงนี้ไม่มีอะไรให้นายหรอก” ฉันรีบปาดน้ำตาออกจากดวงตาอันแดงก่ำและสวมหน้ากากไร้อารมณ์กลับดังเดิม

ฉันไม่มีวันปล่อยให้เขาเห็นน้ำตาหรือแม้แต่ความปวดร้าวของฉันได้

ผู้เป็นพี่ชายตะลึงกับคำพูดของฉันไม่น้อย ความตระหนกปรากฎบนใบหน้าชัดเจน เขาคงคาดไม่ถึงว่าฉันจะตอกหน้ากลับไปเช่นนี้

“ฉันก็แค่มาบอกให้คนอย่างเธอเข้าใจว่าโรแวนจะเป็นของเอมม่าตลอดไป ครั้งหนึ่งเธอเคยเห็นแก่ตัวแย่งเขามา แต่ตอนนี้พวกเขาก็กลับมาคู่กันอยู่ดี ฉันแค่ไม่อยากให้เธอมาขวางทางรักของพวกเขาก็เท่านั้น พวกเขาคู่กันมาตั้งนานแล้ว

ฉันหัวเราะเย้ยหยันออกมา

“ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันจะไม่เข้าขวางทางใครอีก แล้วต่อจากนี้พวกนายทุกคนก็จะไม่เจอหรืออดทนเปลืองเวลาชีวิตกับฉันอีก” คำพูดแสนขมขื่นเปล่งออกมา

พี่ชายจ้องมองฉัน คิ้วผูกกันเป็นปมแสดงถึงความงุนงง “หมายความว่าไง?”

ฉันเหนื่อยมากและสิ่งที่ฉันต้องการตอนนี้คือนอนหลับแล้วลืมเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ไปให้หมด ฉันต้องการร้องไห้จนหลับไป ก่อนตื่นเช้าขึ้นมาอย่างสดใสพร้อมรับวันใหม่ที่กำลังจะเดินเข้ามา

“ไปบอกแม่ด้วยนะว่าฉันจะมาช่วยเรื่องการเตรียมงานศพพ่อถ้าแม่อยากให้ช่วย แล้วก็ฝากทักทายพี่สาวนายด้วยแล้วกัน”

เมื่อจบประโยค ฉันรีบผละออกมาจากตรงนั้นและมุ่งตรงไปขึ้นรถยนต์ ทราวิสตะโกนเรียกชื่อฉันแต่ฉันไม่ใส่ใจจะหันกลับไป ฉันต้องการกลับบ้านไปพักหัวใจเสียที

ฉันเข้าไปในรถและขับกลับบ้าน โรแวนบอกว่าฝากให้แม่ของเขาดูแลโนอาอยู่ ตอนนี้ฉันไม่อยากไปต่อกรกับอีกคนที่ชังชิงฉันเต็มที ในเมื่อตอนนี้โนอาไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ฉันตั้งใจว่าจะไปรับลูกในวันพรุ่งนี้แทน

ฉันมุ่งตรงมาถึงบ้านโดยไว การอยู่เปล่าเปลี่ยวยิ่งตอกย้ำว่าฉันนั้นเดียวดายเพียงใด ไม่มีใครคอยเฝ้าปลอบประโลมหรือคอยดูแล ไม่มีใครรักฉันเลย เว้นเสียแต่โนอาลูกรักเพียงคนเดียว

ฉันร่ำไห้น้ำตาไหลอาบสองแก้ม

ฉันเบื่อหน่ายกับการร้องไห้คร่ำครวญแต่ก็ดูเหมือนว่าจะหยุดไม่ได้ หากย้อนกลับไปตอนนั้นและเปลี่ยนทุกสิ่งใด ไม่แน่นะตอนนี้ฉันอาจได้ครองคู่กับชายที่รักฉันอย่างแท้จริง

กระนั้นอดีตก็เป็นอดีต คุณไม่มีวันเปลี่ยนแปลงสิ่งใดที่เคยเกิดขึ้นได้

…

วันนี้เป็นวันที่สามนับตั้งแต่พ่อเสียไป ความรู้สึกของทุกคนยังคงเคว้งคว้าง ทุกคนต่างก็ตกใจมาก พ่อเป็นที่รู้จักและเป็นที่รัก แน่นอนว่าทุกคนต้องรู้สึกเศร้าโศกกับการสูญเสียครั้งนี้

ฉันไม่เจอโรแวนอีกตั้งแต่วันนั้น แม้ว่าเขาจะโทรมาหาหลายสายแต่ฉันไม่มีใจจะกดรับแต่อย่างใด เขาอาจกำลังอยู่ในห้วงรักและอยู่ในอ้อมกอดของเอมม่า ตอนนี้ทั้งสองอาจย้ายมาอยู่ด้วยกันแล้วก็เป็นได้ ฉันไม่ต้องการให้เขาเอาเรื่องนี้มาเย้ยใส่ฉัน

ฉันสลัดความคิดขมขื่นทิ้งไปแล้วหันมาสาละวนกับการรูดซิปด้านหลังชุดเดรส

“แม่ครับ?” เสียงของเด็กน้อยโนอาดังขึ้นจากด้านหลัง

เมื่อหันไปสบกับดวงตาอันแดงก่ำเพราะร้องไห้ ฉันจึงคุกเข่าลงมาในระดับสายตาของเด็กน้อย

“เป็นอะไรหรือเปล่า ลูกรัก?” ฉันเอ่ยถามโนอา

“ผมคิดถึงคุณตามาก ๆ เลย เราสัญญากันว่าวันเสาร์นี้จะไปตกปลากัน” น้ำเสียงของลูกรักทำให้ใจฉันเจ็บปวด

แม้เจมส์ ชาร์พจะเป็นพ่อแสนห่วยสำหรับฉัน แต่กลับเป็นคุณตาแสนดีสำหรับโนอา

ฉันดึงโนอาเข้ามากอดและปลอบประโลมเจ้าตัวน้อยที่กำลังร้องไห้ซบอกอยู่

“แม่รู้ว่าลูกคิดถึงคุณตามากจ้ะแต่ตอนนี้คุณตาไปอยู่กับเทวดาบนท้องฟ้าแล้วนะ ท่านคงจะมองดูลูกจากสวรรค์แน่ ๆ จำไว้นะลูกคุณตาไม่ได้หายไปไหน ท่านยังอยู่ตรงนี้เสมอ…” ฉันยกมือแตะหน้าอกเขา “และตรงนี้ด้วยจ้ะ” ฉันยกมือขึ้นมาแตะศีรษะลูก

“อีกอย่างนะลูก คุณตาคงไม่อยากเห็นลูกร้องไห้นะ ลูกไม่อยากให้คุณตาเสียใจใช่ไหม?” ฉันถามเขาอย่างอ่อนโยนซึ่งโนอาส่ายหน้าเป็นการปฏิเสธ

“ดีจ้ะ เราจะทำแบบนี้กันนะ แทนที่จะมัวมาเศร้าเสียใจ เราจะจดจำเวลาดี ๆ ที่มีร่วมกับคุณตา โอเคไหม?”

ฉันมีความทรงจำดี ๆ กับพ่อไม่มากแต่โนอานั้นกลับมีมากมาย ฉันจะช่วยลูกชายเก็บความทรงจำพวกนี้ไว้ให้ตราตรึง

“ได้ครับ”

ฉันเช็ดน้ำตาจากใบหน้าของเด็กน้อยและลุกขึ้นยืน มือหนึ่งคว้ากระเป๋าข้างกาย และอีกข้างหนึ่งกุมมือน้อยข้างนั้นไว้ ลูกชายจับมือฉันเอาไว้พลางเงยหน้าขึ้นมอง

“ไปจ้ะ เราไปส่งคุณตาเป็นครั้งสุดท้ายกันนะ”

รอยยิ้มน้อย ๆ ส่งมาหาฉัน จากนั้นเราทั้งสองจึงออกไป คงถึงเวลาบอกลาเสียที