บทที่ 6

- 06 -

อย่าคิดทรยศ

หลังจากปะทะฝีปากกับสามีจอมเย็นชา แถมยังโดนลวนลามไปอีกเล็กน้อย ในที่สุดจ้าวเฟยฉีก็ปล่อยให้หลี่ลี่หงเป็นอิสระ ร่างบางขึ้นมาบนห้องทำงานที่เมื่อตอนกลางวันขอให้คนจัดไว้ให้พร้อมกับคนของเธอทั้งสามคน

ห้องทำงานของเธออยู่ติดกับห้องทำงานของจ้าวเฟยฉี ส่วนห้องนอนของเธอกับเขานั้นอยู่ตรงข้ามห้องกัน

แต่งงานกันมา 5 ปี แยกห้องนอนกันมาตลอด เจอหน้ากันวันละไม่ถึงสองชั่วโมง เพราะสามีในนามมัวแต่ทำงานหามรุ่งหามค่ำ กลับบ้านมาอีกทีก็ถึงมื้ออาหารเย็นหรือบางวันก็ไม่กลับบ้านเลย คุยกันนับครั้งได้

อีกอย่าง...หลี่ลี่หงคนเดิมก็ขี้อายไม่กล้าจะพูดคุยกับสามีที่เธอเผลอมีใจให้ ห้าปีที่แต่งงานกันมาเรียกได้ว่าความสัมพันธ์ของสามีภรรยาคู่นี้แทบไม่มีความคืบหน้าอะไรเลย

ที่สำคัญหลี่ลี่หงรู้ตัวดีมาตลอดว่าคนที่จ้าวเฟยฉีต้องการจะแต่งงานด้วยคือหลี่ลี่อิน...ซึ่งเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเธอเองต่างหาก

แต่ที่ลี่หงได้แต่งเข้ามาแทน สาเหตุเป็นเพราะพ่อและพี่ชายได้ปฏิเสธที่จะให้จ้าวเฟยฉีแต่งงานกับลี่อิน เนื่องจากนายพลหลี่เป็นห่วงลูกสาวคนเล็กที่จะต้องใช้ชีวิตคู่กับเจ้าพ่อเมืองเหนือที่ได้ชื่อว่าเป็นคนเย็นชาและโหดเหี้ยมคนหนึ่ง

ลี่หงแค่นยิ้มให้กับพ่อบังเกิดเกล้า รวมถึงเหล่าพี่ชายคนโตและคนรองที่เห็นด้วยกับการให้เธอแต่งออกแทนน้องสาวคนเล็ก พวกเขาเองใช่ว่าจะไม่เป็นห่วงลี่หง ทว่าจำต้องตัดใจเพราะความรักที่มีให้น้องเล็กอย่างลี่อินนั้นมีมากกว่า

ช่างลำเอียงรักลูกรักน้องไม่เท่ากันจริง ๆ คนพวกนี้

เนื่องด้วยลี่อินหน้าเหมือนกับแม่ที่เสียไป พ่อและพี่ชายจึงคิดว่าเธอคือตัวแทนของแม่ แต่กับลี่หงแล้วใบหน้าของเธอไม่ได้อ่อนหวานเหมือนแม่และลี่อิน ค่อนไปทางคมสวยได้พ่อมากกว่า

หากจะไม่จัดงานแต่งงานก็ไม่ได้ เพราะตระกูลของพวกเขานั้นต้องการคนหนุนหลัง ซึ่งจ้าวเฟยฉีก็เป็นตัวเลือกที่ดี เขามีทั้งเงิน ทั้งอำนาจ มีประโยชน์เกื้อกูลซึ่งกันและกันได้

“นายหญิงกำลังคิดอะไรอยู่เหรอครับ?”

น้ำเสียงทะเล้นขี้เล่นเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ ส่งผลให้ลี่หงที่กำลังทบทวนความจำของเจ้าของร่างรู้สึกตัว เธอปรายตามองคนถามด้วยสายตาเรียบเฉย

“ชื่อจินหยงใช่ไหม”

“ครับนายหญิง!”

เด็กหนุ่มวัยยี่สิบปีมีนิสัยร่าเริงขี้เล่นตอบรับด้วยเสียงอันดังพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง ดีใจที่นายหญิงจำชื่อเขาได้ ซึ่งต่างจากอี้ซวนและหม่าหวงที่ยืนนิ่งรอรับฟังว่านายหญิงจะพูดอะไร

มองปราดเดียวลี่หงก็มองทะลุถึงนิสัยใจคอของพวกเขาทั้งสามคน เนื่องจากตอนที่เป็นนักฆ่าเธอได้เรียนจิตวิทยาชั้นสูงสำหรับการอ่านใจคน และก็ทำได้ดีเสียด้วย

“ที่ฉันเรียกพวกนายมาคุยวันนี้เพราะเรามีเรื่องต้องตกลงกัน”

“นายหญิงว่ามาได้เลยครับ พวกเรายินดีรับฟัง”

เป็นอี้ซวนที่เอ่ยพูดเป็นประโยคแรกในขณะที่หม่าหวงทำเพียงผงกศีรษะรับคำสั่งเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ลี่หงหยักยิ้มบาง มือเรียวกรีดกรายด้ามปากกาในมือ แววตาที่เคยเป็นประกายเรียบเฉยแปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นในพริบตา ทำเอาคนมองถึงกับขนลุกซู่โดยไม่ตั้งใจ หม่าหวงจ้องมองนายหญิงของตนชั่ววินาทีหนึ่งราวกับจะค้นหาอะไรบางอย่าง ก่อนจะก้มหน้าลงดังเดิมเมื่อเห็นว่านายหญิงนั้นมีอะไรเหมือนตนเป็นอย่างมาก

“ฉันขอบอกพวกนายไว้ตรงนี้ว่าฉันต้องการคนซื่อสัตย์ ไม่คิดคดทรยศ ไม่นำเรื่องของฉันออกไปแพร่งพรายให้คนอื่นรู้”

น้ำเสียงของหญิงสาวกดต่ำ สร้างแรงกดดันให้กับทั้งสามคนได้เป็นอย่างดี แม้แต่เด็กหนุ่มขี้เล่นอย่างจินหยงยังยืดตัวตรงเพื่อรับฟังในสิ่งที่ลี่หงกำลังพูดด้วยความตั้งใจ

“คนอื่นที่ฉันหมายถึงนั้นรวมถึงจ้าวเฟยฉีด้วย ถ้าหากพวกนายตกลงเป็นคนของฉันแล้ว นั่นหมายความว่าเรื่องไหนที่ฉันไม่อนุญาตให้พูด...แม้แต่จ้าวเฟยฉีเองก็จะไม่มีสิทธิ์ที่จะรับรู้โดยเด็ดขาด”

“....”

“งานที่ฉันจะให้พวกนายทำถือว่าเป็นงานที่ค่อนข้างเสี่ยงและอันตราย ส่วนเงินเดือนฉันจ่ายให้อย่างยุติธรรมแน่นอน...ถ้าพวกนายไม่ยินยอมที่จะเป็นคนของฉัน ไม่กล้าจะเสี่ยงชีวิต ฉันอนุญาตให้เดินออกจากห้องไปตั้งแต่ตอนนี้”

ร่างระหงหยัดกายขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนจะเดินไปทางหน้าต่าง สองแขนยกขึ้นมากอดอก ทอดสายตามองบรรยากาศยามค่ำคืนผ่านความมืดที่เริ่มโรยตัวออกไปโดยไร้จุดหมาย

ในห้องทำงานของลี่หงเต็มไปด้วยความเงียบเชียบไม่มีใครกล้าที่จะขยับตัว

กระทั่งเวลาผ่านไปราวห้านาที หญิงสาวถึงได้หันหลังกลับมา

ชายฉกรรจ์ทั้งสามคนยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม...

“ฉันจะถือว่าหลังจากวินาทีนี้พวกนายเลือกที่จะเป็นคนของฉันแล้ว...สิ่งที่พวกนายต้องระลึกถึงเสมอคือ ‘ห้ามทรยศ’ เพราะถ้ามันเกิดขึ้นมาเมื่อไหร่ ฉันไม่รับประกันถึงชีวิตของพวกนาย”

คนทรยศองค์กรไม่เลี้ยงไว้ฉันใด ลี่หงก็จะไม่เลี้ยงไว้ฉันนั้น

“ครับนายหญิง!”

ทั้งสามคนขานรับพร้อมกัน

พวกเขายอมรับอย่างสนิทใจว่าต่อจากนี้ไปพวกเขาเป็นคนของนายหญิงหลี่ลี่หงเพียงคนเดียว พวกเขาไม่กลัวความตายเพราะไม่เคยคิดคดทรยศต่อเจ้านายที่ชุบเลี้ยงให้ข้าวให้น้ำ ให้เงินเดือนต่อเดือนที่สูงกว่าการทำงานแบกหามในโรงงานหรือการลงแปลงนา

ไม่ว่าจะเป็นนายใหญ่หรือนายหญิง พวกเขาให้คำมั่นว่าจะไม่คิดคดทรยศทั้งสองคนอย่างเด็ดขาด!

วันต่อมาลี่หงตื่นมาออกกำลังกายตั้งแต่เช้า เธอใช้วิธีออกกำลังกายในห้องนอนเพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจของคนในบ้านโดยเฉพาะจ้าวเฟยฉี จนกว่าร่างกายของเธอจะกลับมาแข็งแรงดังเดิม

วันนี้ลี่หงสวมชุดสบาย ๆ ไม่หนักตัว รวบผมหางม้าขึ้นสูงเผยใบหน้าเรียวรูปใข่และพวงแก้มเนียนใสที่กำลังแดงปลั่งจากการซิทอัพจนเลือดสูบฉีดหล่อเลี้ยงไปทั้งร่างกายและผิวหน้า หลังได้เหงื่อจากการออกกำลังกายลี่หงก็เรียกเหล่าลูกรัก อันได้แก่ ปืน มีด ธนู อาวุธหลากชนิดออกมาจากมิติเพื่อฝึกฝนทบทวนความจำ

ลี่หงรู้สึกได้ว่าร่างกายของเธอฟื้นตัวเร็วมากกว่าที่ควรจะเป็น เธอสามารถออกกำลังกายได้นานกว่าเดิม เหนื่อยน้อยลง และอีกอย่างที่รับรู้คือ...การเคลื่อนไหวของเธอนั้นว่องไวยิ่งกว่าตอนเป็นนักฆ่าเสียอีก!

ไม่รู้เป็นเพราะอะไร ราวกับเป็นสิ่งมหัศจรรย์อีกหนึ่งอย่างที่เธอได้รับมาหลังจากผ่านพ้นความตายมาแล้วชาติหนึ่ง

นับว่าเป็นเรื่องราวดี ๆ ในชีวิตใหม่ที่ความสามารถเดิมยังคงอยู่แถมยังมีประสิทธิภาพยิ่งกว่าเดิม

มีสามีเป็นเจ้าพ่อเหมือนมีอันตรายอยู่รอบทิศ แม้ไม่ได้คิดอยากจะกลับไปเป็นนักฆ่าดังเช่นชาติก่อน แต่การฝึกฝนร่างกายอยู่เสมออย่างน้อยก็จะสามารถเอาชีวิตรอดในสถานการณ์ฉุกเฉินได้โดยไม่เป็นภาระของใคร

โดยเฉพาะจ้าวเฟยฉี ผู้ชายเย็นชาคนนั้น

หลังจากชื่นชมลูกรักทั้งหลายจนพอใจแล้วลี่หงก็เก็บอาวุธทุกอย่างเข้ามิติ เธออาบน้ำแต่งตัวเตรียมออกไปข้างนอกในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า เนื่องจากตอนนี้เธอจนมาก มีเงินในบัญชีไม่ถึงห้าหมื่นหยวน ไม่สมกับเป็นลูกสาวนายพล ไม่สมกับเป็นเมียเจ้าพ่อ

เธอต้องออกไปหาลู่ทางทำมาหากินเลี้ยงปากท้องเสียหน่อย เผื่อว่ามีอะไรน่าสนใจจับมาทำธุรกิจได้บ้าง

“รถพร้อมแล้วครับนายหญิง” เสียงของหม่าหวงดังลอดผ่านประตูห้องนอนเข้ามา เธอนัดกับบอดี้การ์ดทั้งสามคนเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวาน มือบางเปิดประตูออกไปเผชิญหน้ากับหม่าหวงก่อนจะเอ่ยกับอีกฝ่ายเสียงเรียบ

“อีกยี่สิบนาทีเดี๋ยวฉันลงไป พวกนายไปรอที่รถก่อนแล้วกัน”

“ครับนายหญิง” หม่าหวงรับคำอย่างว่าง่ายขัดกับใบหน้าดุดันของเจ้าตัว

“บอกแล้วไงว่าให้เลิกเรียกนายหญิง”

เธอบอกทั้งสามคนแล้วว่าให้เรียกแค่ชื่อก็พอ ทว่าทั้งสามก็ไม่ยอมทำตาม ยังคงเรียกคำว่านายหญิงทุกครั้งที่เอ่ยปาก

“พวกผมชินแล้วครับ”

“ตามใจเถอะ ...ว่าแต่วันนี้คุณฉีไปทำงานหรือยัง?”

“นายใหญ่ออกไปที่บ่อนตั้งแต่เช้าแล้วครับ”

ลี่หงพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ “อืม ถ้าอย่างนั้นฉันไปแต่งตัวก่อน”

“ครับนายหญิง”

ลี่หงกลับเข้ามาในห้อง เธออาบน้ำชำระร่างกายของตัวเองพร้อมแต่งตัวเสร็จสรรพโดยที่ใช้เวลาไม่นาน ยี่สิบนาทีต่อมาร่างระหงก็พร้อมออกไปข้างนอก

ก่อนหน้านี้เธอได้ค้นตู้เสื้อผ้าของเจ้าของร่างเดิมแทบไม่มีชุดไหนที่ถูกใจ เนื่องด้วยร่างเดิมเป็นคนเรียบร้อยราวกับผ้าพับไว้ ชุดที่แขวนอยู่ในตู้จึงมีแต่ชุดประโปรงสีหวานเป็นส่วนใหญ่

ซึ่งลี่หงรับไม่ได้!

เธอไม่เคยแต่งตัวหวาน ๆ และคิดว่าการแต่งตัวสไตล์นั้นคงไม่เหมาะกับตนเอง ยังดีที่ส่วนลึกเข้าไปในตู้เสื้อผ้านั้นมีเสื้อแขนยาวและกางเกงขายาวสีดำ ลี่หงจึงถือโอกาสหยิบมาใส่

ในใจนั้นคิดว่าสิ่งที่ต้องทำเพิ่มอีกอย่างในวันนี้คือการซื้อเสื้อผ้าใหม่!

“รถพร้อมแล้วครับนายหญิง วันนี้ผมจะเป็นสารถีให้นายหญิงเอง นายหญิงอยากจะไปไหนสั่งมาได้เลยครับ!”

น้ำเสียงกะตือรือร้นของเด็กหนุ่มอย่างจินหยงดังมาแต่ไกลตั้งแต่เห็นนายหญิงเดินออกมานอกบ้าน จินหยงยิ้มแป้นต้อนรับบรรยากาศยามเช้า ลี่หงถึงกับคิ้วกระตุก ทว่าเธอก็เดินเข้าไปนั่งในรถที่เจ้าเด็กโข่งเปิดประตูรออยู่ก่อนแล้ว

“วันนี้นายหญิงจะให้ผมพาไปเที่ยวที่ไหนเหรอครับ?”

พอขึ้นรถได้จินหยงก็ถามขึ้นมาทันที วันนี้เขาอาสาเป็นเด็กขับรถโดยมีพี่หม่าหวงนั่งเบาะด้านข้าง ส่วนพี่อี้ซวนนั่งเบาะหลังกับนายหญิงเพื่อคอยดูแลความปลอดภัย

ลี่หงหันมองเด็กหนุ่มที่วันนี้กะตือรือร้นเป็นอย่างมาก ก่อนเธอจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่ทำให้จินหยงถึงกับยิ้มกว้าง พยักหน้ารัว ๆ เต็มใจพานายหญิงไปสถานที่นั้นอย่างยิ่ง!

“ไปบ่อนของจ้าวเฟยฉี”