บทที่ 5

- 05 -

มิติอาวุธลับ

ไม่รู้ว่าภรรยาจะต้องการคนมีฝีมือไว้ใช้ส่วนตัวทำไม จ้าวเฟยฉีไม่ได้ถาม เมื่อเห็นว่าอีกคนจริงจังเขาก็จัดการให้ได้ ในวันเดียวกันนั้นจ้าวเฟยฉีจึงให้ลูกน้องคนสนิทคัดคนที่ไว้ใจได้ ไม่คิดคดทรยศ มาด้วยกันสองคนให้หลี่ลี่หง

เมื่อกำลังจะได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ หลี่ลี่หงก็คล้ายจะรู้สึกดีกับสามีในนามขึ้นอีก 1 เปอร์เซ็นต์

วันนั้นทั้งวันหญิงสาวเอาแต่ขลุกตัวอยู่ในห้อง คนรับใช้ต่างเป็นห่วงเพราะนายหญิงของบ้านเล่นไม่ทานอะไรเลยตั้งแต่เช้า ทว่าคนที่ขังตัวเองอยู่แต่ในห้องนั้นไม่ได้รับรู้เลยว่าข้างนอกนั้นกระวนกระวายแค่ไหน กลัวว่านายหญิงจะล้มป่วยลงอีก

“น่าทึ่งสุด ๆ ไปเลย ไม่อยากจะเชื่อว่ามันจะมีเรื่องมหัศจรรย์แบบนี้”

หลี่ลี่หงพึมพำออกมาเสียงแผ่วเบา

ดวงตาสวยเฉี่ยวมองอาวุธหลากชนิดที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้า ไม่ว่าจะเป็นปืนพก ปืนกล สไนเปอร์ ระเบิด มีด รถถังทหาร ก็สามารถเรียกออกมาใช้งานได้อย่างไม่จำกัดจำนวน จนตอนนี้อาวุธที่เรียกออกมากองซ้อนกันเป็นตั้ง ๆ กลางห้องนอน

แต่มีความจำกัดอยู่อย่าง คือจะต้องเป็นอาวุธที่เธอเคยสัมผัสมาในชาติที่แล้วเท่านั้น

อดีตนักฆ่ามือหนึ่งอย่างเธอสัมผัสอาวุธมาหลากหลายรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นอาวุธของทางกองทัพก็ไม่เว้น การเป็นนักฆ่าจะต้องแฝงตัวเพื่อเข้าไปทำงาน เพราะฉะนั้น ‘ทหาร’ ก็เป็นอีกหนึ่งอาชีพที่เธอเคยแฝงตัวเข้าไป

อาวุธทั้งเก่าและใหม่ของกองทัพล้วนเคยถูกลี่หงใช้งานมาแล้วทั้งนั้น!

และเธอยังเคยเข้าไปถึงพื้นที่วิจัยอาวุธของกองทัพ ในอนาคตข้างหน้ากองทัพจะสร้างระเบิดจิ๋วขึ้นมา รูปร่างคล้ายลูกอม สามารถพกพาได้ง่าย รูปลักษณ์กะทัดรัดไม่เป็นที่สังเกต แต่ตรงกันข้ามกับอานุภาพร้ายแรงของมัน

ระเบิดชนิดนี้ไม่ได้ถูกนำออกมาใช้ทั่วไปแม้ว่าจะวิจัยและผลิตเสร็จแล้ว ด้วยอานุภาพที่ร้ายแรงของมันทางกองทัพใหญ่จึงเก็บเอาไว้ในที่ปลอดภัยที่สุดเพื่อใช้ในการศึกษาวิจัยต่อไปเท่านั้น

นับว่าเป็นโชคดีที่ลี่หงเคยสัมผัสมัน ส่งผลให้ตอนนี้เธอมีระเบิดอานุภาพรุนแรงในมือใช้อย่างไม่จำกัด!

ร่างระหงยืนทอดสายตามองออกไปนอกระเบียงบ้าน มือเรียวยกปืนไรเฟิลในมือขึ้นประทับบนบ่าก่อนจะเล็งออกไปนอกหน้าต่าง อาวุธชิ้นนี้เป็นอาวุธที่เธอใช้จบงานบ่อยที่สุด เพราะมันสามารถสังหารทางไกลได้เพียงแต่ต้องใช้ความแม่นยำสูง

นอกจากมีดแล้ว ปืนก็เป็นอาวุธอีกอย่างที่ลี่หงถนัดมือเรียกใช้บ่อยที่สุด

ก๊อก ๆ

“คุณลี่หงคะ นายใหญ่กลับมาแล้วค่ะ”

แม่บ้านเคาะประตูเรียกลี่หงถึงได้รู้ตัวว่าตอนนี้พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน ใบหน้าหวานตวัดมองบานประตูที่ยังคงปิดสนิทก่อนจะตอบออกไป

“เดี๋ยวฉันลงไป”

ร่างบางหันหลังกลับมาที่เดิม ดวงตาสวยเฉี่ยวปรายมองอาวุธหลากชนิดในห้องแวบหนึ่ง เพียงแค่ใช้มือสัมผัส อาวุธมากมายที่กองพะเนินก็พลันหายไปได้ในพริบตา นั่นเป็นความสามารถอย่างหนึ่งของมิติอาวุธลับ

เธอสามารถเรียกอาวุธออกมาใช้ได้อย่างไม่จำกัด และสามารถจัดเก็บอาวุธที่เรียกออกมาได้ด้วย

ลี่หงลองเก็บของรอบกายแล้วพบว่าเธอไม่สามารถจัดเก็บสิ่งของใดที่ไม่ได้เรียกออกมาจากมิติตัวเองได้เลย แต่เป็นแบบนี้ก็ดี จะเรียกจะเก็บเมื่อไหร่ก็ได้ตามใจนึก สะดวกสบาย

เธอรู้สึกเหมือนมีคลังอาวุธเคลื่อนที่ติดอยู่กับตัวอย่างไรอย่างนั้น...

“ทำอะไรอยู่ ทำไมถึงได้ลงมาช้า”

พอลงมาจากบ้านก็ได้รับการต้อนรับจากสามีในนามด้วยคำตำหนิ ลี่หงหยักยิ้มมุมปากย่างกรายเข้าไปนั่งที่โต๊ะอาหารตัวยาว หัวโต๊ะเป็นจ้าวเฟยฉีนั่งหน้าเรียบตึงไม่บ่งบอกอารมณ์

“ฉันเพลียน่ะค่ะก็เลยนอนพักยาวไปหน่อย”

เธอตอบเพียงแค่นั้นก่อนจะมองดูอาหารมากมายที่วางเรียงรายตรงหน้า พึ่งจะสำนึกได้ว่าไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน พอเห็นอาหารน่ากิน กลิ่นหอม ๆ ยั่วยวนก็อดไม่ได้ที่จะมองของกินตาวาว

“หิวก็ไม่รู้จักบอกให้แม่บ้านหาอะไรให้กิน เกิดเป็นลมบนห้องขึ้นมาจะทำยังไง”

จ้าวเฟยฉีส่ายหน้าทันทีเมื่อเห็นอีกฝ่ายจ้องอาหารเสียตาวาว หิวขนาดนี้ยังจะอด ที่บ้านก็ใช่ว่าจะยากจนอะไร มีอาหารและของว่างให้กินอยู่ตลอดทั้งวันไม่รู้จักกิน

“ฉันพึ่งหิวเมื่อกี้ค่ะ”

ลี่หงตอบ มือบางหยิบตะเกียบขึ้นมาบ้างเมื่อเห็นว่าจ้าวเฟยฉีเริ่มทาน ทั้งสองไม่ได้คุยอะไรกันอีก ต่างคนต่างกิน จนกระทั่งอิ่มลี่หงจึงถือโอกาสถามสิ่งในสิ่งที่อีกฝ่ายรับปากจะทำให้

“เรื่องคนของฉันว่ายังไงบ้างคะคุณฉี”

ร่างสูงพลันชะงักมือ ดวงตาคมปรายมองร่างเล็กแวบหนึ่ง มือหนาใช้ผ้าซับขอบปากเล็กน้อยก่อนจะโบกมือให้สัญญาณอี้เฉินให้พาคนเข้ามา

ลี่หงกวาดตามองผู้ชายสามคนที่เดินเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าเธอเพื่อสำรวจ คนแรกชื่อว่า ‘อี้ซวน’ เป็นลูกพี่ลูกน้องกับอี้เฉิน อี้ซวนทำงานให้กับตระกูลจ้าวมา 2 ปี ต่างจากอี้เฉินที่ทำงานกับจ้าวเฟยฉีตั้งแต่ยังไม่ได้รับตำแหน่งผู้นำ

ชายคนที่สองชื่อว่า ‘หม่าหวง’ เขามีรูปร่างกำยำล่ำสัน ใบหน้าคมคร้ามดุดัน ทั้งยังมีรอยแผลเป็นขนาดใหญ่บนใบหน้า ส่วนคนที่สามชื่อว่า ‘จินหยง’ เป็นน้องเล็กสุดที่อี้เฉินคัดมา จินหยงพึ่งจะอายุ 20 ปี เข้ามาทำงานได้ไม่ถึงสองเดือนด้วยซ้ำ ฝีมือถือว่าไม่เลวแต่ไม่เก่งเท่ากับอี้ซวนและหม่าหวงที่ทำงานกันมาก่อน

“ถูกใจหรือเปล่า?”

ราวกับนกรู้ว่าภรรยาสำรวจทั้งสามคนเสร็จแล้ว จ้าวเฟยฉีประสานมือสองข้างไว้ใต้คาง ดวงตาคู่คมจับจ้องหลี่ลี่หง ปากหยักพลันยกยิ้มบางพลางเลิกคิ้วขึ้นสูงรอคำตอบ

เป็นท่าทางหล่อกระชากใจ และน่าหมั่นไส้จนลี่หงนึกอยากข่วนหน้าเขาให้ได้แผล จะได้หล่อน้อยลงหน่อย

“เบื้องต้นก็นับว่าถูกใจค่ะ” เธอพยักหน้าลงเล็กน้อยยอมรับว่าทั้งสามคนนี้รูปร่างสูงและกำยำถูกใจเธอไม่น้อย ลักษณะท่าทางไม่อ่อนแอปวกเปียกเหมาะกับการทำงานหนักและเสี่ยงอันตรายได้

“งั้นก็ดี...หลังจากนี้ทั้งสามคนเป็นคนของเธอ จะใช้งานพวกเขาโดยไม่ต้องรายงานฉันก็ได้ ฉันอนุญาต”

“ขอบคุณค่ะ”

มันต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว...เธอต้องการคนที่ซื่อสัตย์ไม่เป็นนกหลายหัว แม้เจ้านายที่แท้จริงของพวกเขาจะเป็นจ้าวเฟยฉี ทว่าลี่หงไม่ต้องการให้พวกเขารายงานทุกอย่างให้จ้าวเฟยฉีรู้ บางเรื่องมันก็ต้องปล่อยเบลอกันบ้าง

และการที่ร่างสูงให้อิสระแก่เธอก็นับเป็นเรื่องที่เธอพอใจไม่น้อย

“พวกเขาเป็นคนของฉันแล้ว ต่อไปเรื่องเงินเดือนฉันขอเป็นคนจัดการเองนะคะ”

“หืม...”

จ้าวเฟยฉีไม่คาดว่าจะได้ยินประโยคนี้ แม้ว่าหลี่ลี่หงจะเป็นลูกสาวคนตระกูลใหญ่ ทว่าเธอก็ไม่ได้มีเงินถุงเงินถังไว้ใช้จ่ายเยอะขนาดนั้น อีกทั้งยังทำธุรกิจไม่เป็นเพราะเธอไม่เคยทำงานมาก่อน

แล้วอย่างนี้จะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายค่าจ้างให้กับคนในปกครองกันล่ะ?

“ฉันไม่อยากนอนเฉย ๆ รอใช้เงินคุณไปวัน ๆ ฉันอยากจะทำธุรกิจอะไรสักอย่าง แต่ว่าตอนนี้ยังคิดไม่ออก แต่ฉันให้สัญญาว่าจะไม่ทำให้คุณเดือดร้อนแน่นอนค่ะ”

“ได้...ตกลงตามนั้น แต่ถ้าทำแล้วรู้สึกว่าไม่ไหวก็บอกฉันแล้วกัน”

เห็นอีกคนมั่นอกมั่นใจในความสามารถ สายตาแน่วแน่จริงจังต่างไปจากเมื่อก่อน เขาจึงตกลงอย่างว่าง่าย ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าคนอย่างหลี่ลี่หงจะเอาตัวรอดไปได้สักกี่น้ำ

“รับรองเลยว่าคุณจะต้องไม่ได้ยินคำนั้นจากฉัน”

พูดจบร่างระหงก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปรายดวงตาหวานใส่คนเป็นสามีพลางยกยิ้มให้เขาบาง ๆ “ยังไงก็ขอบคุณนะคะที่สนับสนุนภรรยาเพียงในนามคนนี้”

คำพูดของเธอทำให้จ้าวเฟยฉีคิ้วกระตุกเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

พรึบ!

ไวเท่าความคิด มือหนาพลันเอื้อมไปดึงแขนของร่างบางที่กำลังจะเดินขึ้นห้อง ส่งผลให้ร่างบางเซถลานั่งทับลงบนหน้าตักแกร่ง

ด้วยสัญชาติญาณเดิมที่มีลี่หงสัมผัสได้ถึงภัยคุกคาม เธอเผลอใช้สันมือสับลงบนต้นคอหนาทันที ทว่าจ้าวเฟยฉีก็รู้ตัวรีบยกแขนขึ้นมาปัดป้องการโจมตีนั้นอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตาตื่นตกใจของบอดี้การ์ดทั้งสี่คน

ดวงตาคู่คมดุกวาดมองหญิงสาวที่นั่งอยู่บนตักของตนอย่างพินิจ

ปฏิกิริยาว่องไว

ประสามสัมผัสก็ดีเยี่ยม

รวมถึงทักษะการป้องกันตัวที่ใช้เมื่อครู่มันช่างชวนให้สงสัยเสียจริงว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่หลี่ลี่หงตัวจริง

“เล่นอะไรของคุณ”

หญิงสาวชะงักและหยุดมือลง เธอขมวดคิ้วถามในขณะที่ช่วงเอวคอดยังถูกสามีกกกอดเอาไว้แน่น

“ไม่ได้เล่น...ฉันแค่สงสัยว่าทำไมเธอถึงเปลี่ยนไปจากเดิมได้ถึงขนาดนี้ บอกหน่อยได้ไหม”

“ไม่มีอะไรนี่คะ ฉันแค่อยากลองใช้ชีวิตแบบที่ไม่เคยใช้บ้าง อยากลองทำอะไรที่ไม่เคยทำแค่นั้นเอง”

“จริงเหรอ หืม?”

จ้าวเฟยฉีจับจ้องดวงตาคู่สวยนั้นอย่างไม่วางตาราวกับจะค้นหาสิ่งที่เธอปกปิดเอาไว้ แต่มันก็เท่านั้นเมื่อลี่หงไม่ได้แสดงพิรุธออกมาแม้แต่นิด มีเพียงรอยยิ้มมุมปากน้อย ๆ ที่เห็นแล้วช่างน่าหมั่นไส้สำหรับคนมอง

ไม่รู้เมื่อไหร่ที่จ้าวเฟยฉีรู้สึกว่าภรรยาของเขามีเสน่ห์ชวนมองได้ถึงขนาดนี้

รู้ตัวอีกทีเขาก็เผลอมองรอยยิ้มร้ายกาจของเธอพลางอมยิ้มไปด้วยเสียแล้ว