บทที่ 8

- 08 -

ก่อความวุ่นวาย

คนที่คิดว่าหลี่ลี่หงมีกลโกงไม่ใช่แค่นักพนันเพียงเท่านั้น ทว่ายังมีคนคุมโต๊ะและเจ้ามือไพ่ที่คิดเช่นเดียวกัน ก็เล่นชนะไม่พักเลยสักตามันก็ต้องมีคิดกันบ้าง คนคุมโต๊ะส่งสัญญาณให้กับผู้จัดการ ซึ่งก็มีชายฉกรรจ์สองคนพยักหน้ารับรู้สัญญาณนั้นทันที

ลี่หงรู้สึกเบื่อ เธอได้เงินจากโต๊ะไพ่เยอะเกินไป อยากจะเล่นอย่างอื่นเสียบ้าง จึงเอ่ยชวนจินหยง

“ไปโต๊ะอื่น”

พูดเพียงเท่านั้นร่างบางก็ขยับขาเดินออกไป จินหยงยิ้มกว้างให้นักพนันโต๊ะไพ่ถ้วนทั่วกันทุกคน ก่อนจะกวาดเอาเงินของนายหญิงทั้งหมดมาไว้ในอ้อมแขนกอดไว้อย่างหวงแหนก่อนจะเดินตามนายหญิงของตนไป

ทว่าเดินยังไม่ทันถึงห้าก้าวจินหยงก็พลันชะงัก

“หยุดก่อนครับคุณผู้หญิง...ผมเป็นผู้จัดการของที่นี่ ผมได้รับรายงานมาว่าโต๊ะไพ่มีอะไรบางอย่างผิดปกติ เกรงว่าจะไม่ได้รับความสะดวก ทางเราจึงอยากจะขอตรวจสอบคุณผู้หญิงและคนของคุณสักหน่อยนะครับ”

เสียงผู้จัดการบ่อนไม่ได้แข็งกร้าว ทว่าเป็นน้ำเสียงที่สามารถกดข่มคนที่ด้อยกว่าได้เป็นอย่างดี...ซึ่งนั่นยกเว้นหลี่ลี่หงที่ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวอีกฝ่ายแต่อย่างใด

จินหยงเบิกตากว้าง

แย่แล้ว! นายหญิงของเขากำลังโดนคนของนายใหญ่รังแกแล้ว!

เด็กหนุ่มขยับเข้ามายืนซ้อนแผ่นหลังของนายหญิง ในอ้อมแขนมีตั๋วแลกเงินอยู่กองหนึ่งซึ่งไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นนายหญิงสั่งว่าให้ดูแลมันยิ่งชีพ เด็กหนุ่มก็เชื่อฟังกอดเงินไว้อย่างแน่นหนาตามคำสั่งอย่างไม่บกพร่อง

อย่าหวังว่าใครจะมาแย่งไปจากเขาได้ แม้ว่าจะเป็นคนของนายใหญ่ก็ตาม!

คนของบ่อนพนันไม่รู้จักจินหยงมาก่อน พวกเขาไม่เคยเห็นหน้าเด็กหนุ่มเพราะเจ้าตัวพึ่งเข้ามาทำงานได้สองเดือน และไม่ได้ทำงานในบ่อนพนัน ทว่าจินหยงเข้ามาฝึกงานในตำแหน่งบอดี้การ์ดของจ้าวเฟยฉี ยังไม่ได้เป็นบอดี้การ์ดตัวจริงที่ติดตามเจ้านายไปทุกที่เหมือนอี้ซวน

ยิ่งเป็นหลี่ลี่หงยิ่งแล้วใหญ่ เธอไม่เคยมาที่บ่อนเลยแม้แต่ครั้งเดียว หากใครจะรู้จักหรือเคยเห็น ก็คงจะเป็นงานเลี้ยงหรืองานการกุศลที่หลี่ลี่หงไปออกงานกับครอบครัวเท่านั้น อีกทั้งตอนนี้หลี่ลี่หงยังใส่แว่นตาไม่เปิดเผยใบหน้าให้คนอื่นได้เห็นชัด ๆ

จึงไม่แปลกใจที่พนักงานในบ่อนพนันจะจำภรรยาของเจ้านายตัวเองไม่ได้

“พวกคุณคิดว่าฉันโกง?” ลี่หงเลิกคิ้วถาม ยืนกอดอกจ้องหน้าผู้จัดการบ่อน

“แค่เกรงว่าจะมีบางอย่างที่ผิดพลาดไปเท่านั้นครับ ผมจึงอยากจะขอความร่วมมือสักเล็กน้อย”

ผู้จัดการยิ้มละม่อม ลี่หงเห็นว่ามันเป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตาเอาเสียเลย ก่อนที่เขาจะให้สัญญาณกับคนของตัวเองพาตัวลี่หงและจินหยงไปยังห้องรับรองทางด้านหลัง

ทว่าหลี่ลี่หงไม่เดินตาม เธอยังคงยืนอยู่ที่เดิม ยืนกอดอกมองตรงไปยังผู้จัดการคนเดิม พิงสะโพกไปกับโต๊ะพนันที่อยู่ใกล้เคียงพร้อมทั้งคาดแว่นตาขึ้นเหนือศีรษะ

ใบหน้าหวานเรียบนิ่งไม่บ่งบอกอารมณ์ ขัดกับแววตาที่ฉายประกายเยือกเย็นเสียจนผู้จัดการที่เผลอมองตาเธอเมื่อครู่ผงะไปชั่วจังหวะหนึ่ง

“ถ้าคิดว่าฉันโกง...ก็หาหลักฐานมาสิ”

“เพราะฉะนั้นผมถึงจะขอค้นตัวของคุณอย่างไรล่ะครับ”

ผู้จัดการยังคงยืนยันคำเดิม เขาได้รับคำสั่งมา ไม่ว่าจะเป็นลูกค้าระดับไหนก็ตามที่ได้กำไรจากบ่อนเยอะจนผิดปกติ ให้ทำการตรวจค้นได้ทันทีโดยไม่ต้องรอคำสั่งจากนายใหญ่

ผู้จัดการวัยกลางคนที่ผ่านโลกมาครึ่งหนึ่งแล้วไม่รู้เลยว่าเงาหัวเริ่มจะเลือนลางลงไปทุกนาที

เขาคิดเพียงว่าจะไม่ยอมให้ผู้หญิงคนนี้เอาเงินกว่าห้าหมื่นหยวนออกจากบ่อนของนายใหญ่ไปได้อย่างเด็ดขาด!

อีกด้านหนึ่ง

“อึก! ปะ ปล่อยผมไปเถอะนะครับ คะ...คุณจ้าว” ร่างท้วมของชายคนหนึ่งกระอักเลือดออกมาคำโตจากการโดนตะเข้าที่ซี่โครงหลายครั้ง

ชายคนนั้นคลานเข่าเข้ามาหมายจะกอดขาของจ้าวเฟยฉีที่นั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยท่าทีนิ่งสงบอยู่บนเก้าอี้ ทว่ามือยังไม่ทันจะได้เอื้อมไป ก็โดนคนของเจ้าเฟยฉีสกัดเอาไว้ก่อน

“ปล่อยงั้นหรือ?”

จ้าวเฟยฉีพ่นควันบุหรี่ออกจากปากช้า ๆ ใบหน้าคมหล่อเงยขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะปรายตามอง ‘ลูกหนี้’ ที่บังอาจหนีหนี้เขาไปต่างเมือง ทว่ากลับโดนคนของเขาตามจับตัวมาได้

ผั่วะ!

คนของจ้าวเฟยฉีสะบัดชายร่างท้วมออกไปห่างเจ้านายตน จนมันหงายหลัง ทว่าด้วยความกลัวตายก็ยังพยายามตะเกียกตะกายที่จะเข้ามาอ้อนวอนขอชีวิตกับเจ้าพ่อเมืองเหนือผู้โหดเหี้ยมกับคนที่กล้าคิดจะทรยศ

“อึก! ผะ...ผมสัญญาว่าจะหาเงินมาคืนคุณจ้าวทั้งเงินต้นและดอกเบี้ยให้ครบทุกหยวน แต่...แต่ผมขอเวลาหนึ่งเดือนครับ ผมหาเงินมาให้ได้แน่นอน!”

แม้ยังไม่รู้ว่าจะหาเงินมาคืนได้ด้วยวิธีไหน แต่ก็ขอให้รอดชีวิตไปจากตรงนี้เสียก่อน มันกลัวจนฉี่จะแตกอยู่แล้ว

ก่อนจะมากู้เงินกับตระกูลจ้าว มีสหายหลายคนที่เอ่ยเตือนว่าถ้าหากไม่มีเงินคืนจ้าวเฟยฉี หรือคิดจะหนีหนี้ คนคนนั้นมักจะมีจุดจบไม่สวย ซึ่งเขาก็ไม่ฟังเพราะอยากได้เงินมาเล่นการพนัน

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าวันนี้ของตนจะมาถึง...

“ฉันไม่ชอบคนผิดคำพูดซะด้วยสิ” จ่าวเฟยฉีเอ่ยเสียงเรียบ

นอกจากจะกู้เงินไปไม่คืน คิดหนีหนี้ ผู้ชายร่างท้วมคนนี้ยังติดเงินพนันที่บ่อนอีกเป็นหมื่นหยวน

“ผมผิดไปแล้วผมขอโทษครับคุณจ้าว ฮืออ...ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะนะครับ ผ...ผมยังมีลูกเมียให้เลี้ยงดู คุณจ้าวเห็นใจผมด้วยเถอะนะครับผมขอร้อง ฮึก ผมอยากกลับไปหาลูกเมีย”

“ถ้าอย่างนั้นบ้านของนาย...”

“ไม่! ไม่นะครับคุณจ้าว อึก...บ้านหลังนั้นเป็นบ้านของแม่ผม ได้โปรดอย่ายึดบ้านผมเลยนะครับ”

เขากลัวจนตัวสั่น ถ้าหากจ้าวเฟยฉียึดบ้านไปแล้วลูกเมีย และครอบครัวของตนจะไม่มีที่ซุกหัวนอน ทว่าตอนนี้ทำได้เพียงก้มหัวติดกับพื้นขอร้องอ้อนวอนด้วยท่าทางน่าเวทนา

เขาไม่น่าติดพนันถึงขั้นนี้เลย มาคิดได้ก็ตอนที่ชีวิตเขาไม่เหลืออะไรแล้ว

“ฉันไม่อยากเสียเวลามันน่ารำคาญ ถ้าไม่มีจ่าย ไม่ให้ยึดบ้าน ก็มีอยู่อย่างเดียวที่นายแลกได้”

“อ...อะไรเหรอครับ”

ดวงตาสั่นระริกช้อนมองจ้าวเฟยฉี ที่ตอนนี้กำลังกดตาต่ำมองตนด้วสยสายตาเย็นชาน่ากลัว ก่อนจะเอ่ยประโยคหนึ่งที่ทำเอาขนอ่อนลุกชันตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

“ชีวิตของนายยังไงล่ะ”

จ้าวเฟยฉีพูดจบก็พยักหน้าให้สัญญาณคนของตัวเองให้ลากมันออกไป

“อ อย่าครับคุณจ้าวผมขอร้องปล่อยผมไปเถอะนะครับผมขอร้อง ไม่ ปล่อยฉันสิ! ปล่อย!!”

“นายครับ เกิดเรื่องแล้วครับ” ทว่ายังไม่ทันจะได้ไปไหนก็มีบอดี้การ์ดคนหนึ่งเดินเข้ามากระซิบเสียงเบา

“เรื่องอะไร?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามพลางดับบุหรี่กับที่เขี่ย ก่อนจะชะงักไปเมื่อ...

“นายหญิงกับคนของนายหญิงกำลังมีเรื่องกับคนของเราอยู่ในบ่อนครับนาย”

“ว่ายังไงนะ?!”

เสมือนเป็นการช่วยชีวิตของชายร่างท้วมโดยบังเอิญเพราะตอนนี้มันไม่ได้อยู่ในความสนใจของเจ้าพ่อหนุ่มแล้ว แต่เป็นหลี่ลี่หงต่างหากที่ทำให้จ้าวเฟยฉีให้ความสนใจในตอนนี้

ร่างสูงใหญ่กำยำผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะเดินออกไปดูเหตุการณ์ด้านนอกที่เริ่มมีเสียงเอะอะปะปนกับเสียงหวีดร้องดังขึ้นมาจนถึงชั้นสอง ระหว่างนั้นก็เอ่ยถามถึงสาเหตุที่หลี่ลี่หงไปมีเรื่องกับคนของเขาด้วย

“มันเกิดอะไรขึ้น...เล่ามา”

“เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนนายหญิงมาที่บ่อน เล่นพนันได้กำไรไปเกือบห้าหมื่นหยวน คนของเราไม่เคยเห็นหน้านายหญิงและจินหยงมาก่อนจึงคิดว่านายหญิงโกงไพ่ ตอนกำลังจะค้นตัวอยู่ ๆ นายหญิงก็หักมือคนของเราจนกระดูกหัก เลยมีเรื่องกันครับ”

สิ่งที่คนของเขารายงานมาเป็นเรื่องไม่น่าเชื่อถือ จ้าวเฟยฉีนึกภาพที่หลี่ลี่หงหักมือผู้ชายไม่ออก ต้องแรงเยอะขนาดไหนกันถึงจะทำได้ขนาดนั้น กับลี่หงด้วยแล้วยิ่งไม่น่าเชื่อ

ทางด้านของลี่หงและจินหยงนั้นกำลังถีบชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ที่กำลังพุ่งเข้ามาไม่ดูตาม้าตาเรือออกไปให้ห่างตัว ลี่หงจับแขนของชายอีกคนที่เอื้อมมือจะจับไหล่ของเธอ ก่อนจะเหวี่ยงร่างกำยำออกไปในพื้นที่ว่าง

นี่เธอกำลังเซฟไม่ให้ข้าวของในบ่อนเสียหาย จ้าวเฟยฉีคงต้องขอบคุณเธอนะ

“นายหญิงครับ ผมว่าเราถอยก่อนดีกว่า”

จินหยงที่ยังคงกอดตั๋วเงินเอาไว้บอกกับนายหญิงของตน ทว่าคนที่กำลังเครื่องติดนั้นไม่ฟัง

ดวงตาของลี่หงเปล่งประกายเยือกเย็นราวกับดวงตามัจจุราช ก่อนจะพุ่งเข้าไปหาฝ่ายตรงข้ามที่มีกันไม่ต่ำกว่าห้าคน ซ้ำยังเป็นผู้ชายทั้งหมด เธอไม่ได้ต้องการฆ่าใคร แต่คนพวกนี้บังอาจมาแตะต้องตัวเธอและประสงค์จะข่มขู่เธอก่อน จริง ๆ พวกมันสมควรตาย

หมับ!

“อ๊ะ!”

ร่างบางที่กำลังจู่โจมศัตรู กำลังจะถึงตัวอยู่แล้วทว่าพลันมีแขนแกร่งของใครบางคนสอดรัดเข้าที่เอวบางจนเธอตัวลอยหวือ ลี่หงจับแขนของอีกฝ่ายก่อนจะใช้แรงบิดมันออก พลิ้วกายให้หลุดจากพันธนาการอย่างว่องไว

คราแรกดวงตาเรียวหงส์พลันวาวโรจน์ด้วยความโกรธ ทว่ากลิ่นน้ำหอมอันคุ้นเคยนั้นทำให้จิตใจที่กำลังดำดิ่งของเธอเบาบางลง การเคลื่อนไหวจึงช้าลงและมีสติมากขึ้นด้วย

พร้อมกันนั้นลี่หงก็โดนลำแขนแกร่งกระชับกอดแนบแน่นเสียจนปลายจมูกรั้นของเธอจรดลงบนผิวเนื้ออกกว้างที่โผล่พ้นออกมาจากสาบเสื้อของอีกฝ่าย

“เล่นสนุกพอหรือยัง...คุณภรรยา”