บทที่ 7

- 07 -

นักพนันตัวยง

ทั้งสามคนนั่งรถออกจากบ้านไกลพอสมควร ถนนเส้นที่จะไปบ่อนของจ้าวเฟยฉีจะต้องผ่านเส้นทางสายหลัก ทว่าการจราจรนั้นไม่ได้ติดขัดเท่าในอนาคตข้างหน้าเนื่องจากยุคนี้เป็นยุคข้าวยากหมากแพง รถยนต์มีราคาแพงเกินกว่าที่ประชาชนทั่วไปจะเอื้อมถึง

ลี่หงย้อนเวลามาอยู่ในยุค ปี 1970 เป็นยุคที่ประเทศจีนยังไม่ได้เปิดประเทศ ทหารเป็นใหญ่ ชาวบ้านไม่ได้ขายสินค้ากันอย่างเสรี ไม่มีที่ดินทำกินเป็นของตัวเอง ยังใช้เงินร่วมกับคูปองในการซื้อสินค้าอุปโภคบริโภค

ทว่ายังมีเมืองใหญ่ ๆ บางเมืองที่พัฒนาเศรษฐกิจขึ้นมาได้ อย่างเช่นเมืองเทียนจินที่มีเจ้าพ่อการค้ารายใหญ่ดูแลถึง 2 เจ้า ซึ่งก็คือจ้าวเฟยฉีและตงหยาง

ทั้งยังมีการลักลอบทำการค้าจากตระกูลใหญ่อีกหลายตระกูลลดหลั่นตามกันมาเพื่อปากท้องของตัวเองและครอบครัว จึงจำต้องทำเรื่องเสี่ยงคุกเสี่ยงตาราง

ทว่าคนที่มีอำนาจที่สุดนั้นย่อมปลอดภัยจากการคุกคามจากทหาร จ้าวเฟยฉีเป็นอีกคนหนึ่งที่มีตระกูลของทหารยศใหญ่หนุนหลัง ช่วยเปิดเส้นทางการค้าโดยไม่โดนตรวจจับ...แลกกับการบริจาคเงินก้อนใหญ่และขายสินค้าอุปโภคบริโภคบางอย่างให้กับทางกองทัพ

แต่ละเดือนการค้าของจ้าวเฟยฉีทำเงินได้อย่างมหาศาล สินค้าที่ขายให้ทางกองทัพ และเงินก้อนโตที่บริจาคให้ในแต่ละปี ในยุคข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ทางกองทัพจึงให้ความสำคัญกับเขามากเป็นพิเศษ

ไม่ใช่แค่จ้าวเฟยฉีทว่าผู้มีอิทธิพลหลายคนก็ต่างมีผลประโยชน์ร่วมกับทางทหารเช่นกัน

ไม่อย่างนั้นนักธุรกิจที่ไม่เข้าร่วมกับทางรัฐบาลก็คงโดนรวบกินกันหมดแล้ว

“นายหญิงครับ ผมว่ารถคันนั้นขับตามเรามา” จินหยงเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบในรถ เขาสังเกตมาสักพักแล้ว ไม่ว่าจะขับเข้าเลนส์ไหนรถคันที่ว่าก็ขับตามมาตลอด

ลี่หงเหลือบตาขึ้นสบตากับจินหยงในกระจกมองหลัง ก่อนจะเอ่ยขึ้นโดยที่เธอไม่ได้หันไปดูรถคันนั้นด้วยซ้ำ

“สลัดให้หลุด”

“ครับนายหญิง!”

จินหยงรับคำด้วยรอยยิ้มมุ่งมั่น

เขาเหยียบคันเร่งขับปาดซ้ายปาดขวาหลีกหนีรถคันหลังอย่างสนุกสนานราวกับเด็กเจอของเล่นใหม่ ลี่หงมองจินหยงนิ่ง ๆ แต่ภายในใจเธอคิดว่าเด็กคนนี้ช่างเป็นคนอารมณ์ดีเสียจริง แต่ว่าไม่ได้ เพราะจินหยงเก่งในเรื่องการขับรถ สมกับที่อาสาตัวเป็นสารถี

ทักษะการใช้รถอยู่ในระดับดีที่ลี่หงพอใจ ไม่ว่าใครที่ตามเธอมาตอนนี้ ถ้าจินหยงสลัดหลุดก็จบเพราะเธอยังไม่มีอารมณ์มาเข่นฆ่าใคร

แต่ถ้าไม่...คนคนนั้นมันจะไม่ได้ตายดี

“ยู้ฮู้ว! พวกมันไม่ตามเรามาแล้วพี่หม่าหวง” เสียงทะเล้นตื่นเต้นยินดีของเด็กหนุ่มทำเอาหม่าหวงที่นั่งอยู่เบาะข้างกันส่ายหน้าอย่างระอา

“ผมเก่งไหมครับนายหญิง”

เมื่อหม่าหวงนิ่งเงียบไม่คุยด้วย จินหยงก็พลันเปลี่ยนเป้าหมายไปที่นายหญิงของเขาแทน ลี่หงคิ้วกระตุกยิก

“อืม นายเก่งมาก”

เธอกล่าวสั้น ๆ เพราะดูท่าทางอีกคนเหมือนหมาหางกระดิกรอคำชมอย่างนั้นทำให้ใจร้ายไม่ลง คำชมเล็ก ๆ น้อย ๆ ถือว่าเพิ่มกำลังใจให้เด็กมัน

จินหยงหลังจากที่รับคำชมจากนายหญิงก็ยิ้มแป้น พลางยืดอกขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

นายหญิงชมเขาว่าเก่งด้วยแหละ!

บ่อนพนันตระกูลจ้าว

ตระกูลจ้าวเป็นตระกูลใหญ่มีธุรกิจที่ทำอยู่หลัก ๆ คือการปล่อยเงินกู้นอกระบบ และค้าขายสินค้าอุปโภคบริโภค ซึ่งทุกธุรกิจสามารถทำเงินให้กับตระกูลจ้าวอย่างมากจนสามารถขึ้นมาเป็นตระกูลระดับต้น ๆ ของปักกิ่งอย่างทุกวันนี้

ตระกูลจ้าวแบ่งเป็นตระกูลสายหลักและสายรอง ก่อนที่บิดาของจ้าวเฟยฉีจะเสียชีวิตเขาเป็นคนทำงานเลี้ยงคนในตระกูล ลูกหลานในตระกูลมีเงินเดือนกินเปล่าโดยที่ไม่ต้องทำงานเลยด้วยซ้ำ

ทว่าพอบิดาวางมือ ปักหลักอาศัยอยู่ปักกิ่งอย่างถาวร จ้าวเฟยฉีก็ได้ขึ้นมากุมบังเหียนทุกอย่างปรับเปลี่ยนกฎตระกูลเสียใหม่โดยล้างทั้งระบบ และตัวเขาก็ย้ายมาอยู่ที่เมืองเทียนจิน โดยธุรกิจที่ปักกิ่งก็ปล่อยให้ญาติที่ไว้ใจได้เป็นคนดูแล

และถ้าใครไม่ทำงานเอาแต่เที่ยวเล่น ไม่มีประโยชน์กับตระกูล หรือขยันสร้างเรื่องราวเดือดร้อนให้เขาอยู่เสมอ สุดท้ายคนพวกนั้นก็โดนเตะออกจากตระกูลโดยไม่ได้เงินออกไปตั้งตัวแม้แต่หยวนเดียว

เดิมทีตระกูลจ้าวไม่ได้ทำธุรกิจบ่อนคาสิโน ทว่าจ้าวเฟยฉีเป็นคนริเริ่มก้าวขาเข้ามาทำบ่อนพนัน และสร้างทุกอย่างขึ้นมาด้วยตัวของเขาเองตั้งแต่ก่อนที่บิดายังไม่วางมือเสียอีก

นับว่าโชคดีที่พ่อของเขาเข้าใจ เลยให้เงินก้อนไปทำทุน และมอบหมายให้จ้าวเฟยฉีบริหารงานเองก่อนลงบังเหียนจริง ซึ่งจ้าวเฟยฉีก็ทำมันได้เป็นอย่างดี

ทำให้ตระกูลจ้าวยิ่งใหญ่จนถึงทุกวันนี้

“ถึงแล้วครับนายหญิง”

“อืม...ถ้าอย่างนั้นเราเข้าไปข้างในกันเถอะ”

พอถึงที่หมายแล้วทั้งสามคนเดินเข้ามาด้านในซึ่งมีคนของจ้าวเฟยฉียืนตรวจความเรียบร้อยตามจุดต่าง ๆ ครั้งแรกที่หลี่ลี่หงก้าวขาเข้ามาด้านในเธอก็กลายเป็นจุดสายตาของเหล่าผีพนันทันที

ร่างระหงสวมชุดลำลองสีดำธรรมดา แต่พอสวมเข้ามาในร่างสมส่วนมันช่างดูน่ามองผิดกับคนอื่น บวกกับกลุ่มผมนุ่มสวยที่ยาวสลายเต็มแผ่นหลังบาง มีปอยผมบางส่วนปลิวพาดผ่านดวงตาสวยที่ปกปิดด้วยแว่นตาสีชา

ผู้หญิงแต่งตัวธรรมดา ทว่าลักษณะท่าทางราวกับนางพญาเดินเข้ามาพร้อมกับบอดี้การ์ดรูปร่างสูงโดดเด่นสามคน ชวนให้คนที่ยืนขวางทางอยู่นั้นพร้อมใจกันแหวกทางเดินให้เธออย่างไม่ได้นัดหมาย

ใบหน้าหยิ่งยโสของหลี่ลี่หงเรียกทุกคู่สายตาให้หันมอง พวกเขาต่างคิดในใจเป็นเสียงเดียวกัน

สวยจัง...

หลี่ลี่หงเดินตรงเข้าไปในวงไพ่ไม่สนสายตาใคร เธอลงมือศึกษาอยู่ไม่นานก็เริ่มเล่น แรก ๆ พวกนักพนันยังกังวลว่าหญิงสาวคนนี้จะเสียเงินไปโดยเปล่าประโยชน์เพราะดูท่าทางน่าจะเล่นไม่เป็น ดูเหมือนลูกคนมีเงินแอบพ่อกับแม่มาเที่ยวอย่างไรอย่างนั้น

ทว่าอีกไม่กี่นาทีต่อมาพวกเขาก็ต้องตื่นตะลึงเมื่อหลี่ลี่หงชนะติดกันหลายตา

ตั๋วแลกเงินที่กองอยู่ตรงหน้านั้นไม่น่าจะต่ำกว่าหนึ่งหมื่นหยวนเข้าไปแล้ว!

“นายหญิงครับ...”

น้ำเสียงทุ้มเข้มของอี้ซวนกระซิบเรียกเบา ๆ ลี่หงผงกศีรษะเล็กน้อยเป็นสัญญาณให้อีกฝ่ายพูดต่อ ในขณะที่สองมือยังวางไพ่ไม่ขาดตอน โดยมีจินหยงยืนเอาใจช่วยนายหญิงของเขาอย่างเต็มที่

“คนของผมส่งเบาะแสถึงพวกที่ตามรถของเรามาแล้วครับ”

“พวกมันเป็นใคร” ลี่หงถามด้วยน้ำเสียงไม่ยินดียินร้าย

“เป็นคู่แข่งทางธุรกิจของนายใหญ่ครับ”

“คู่แข่ง? นายหมายถึงตงหยาง?”

ถ้าคนที่ประกาศความเป็นศัตรูกันซึ่ง ๆ หน้ากับจ้าวเฟยฉีเธอก็นึกออกอยู่แค่คนเดียวคือตงหยาง ทว่าอี้ซวนส่ายหน้าปฏิเสธ เพราะคนที่ตามนายหญิงมาไม่ใช่ผู้ชายคนนั้น

“กลุ่มวิหคเลือดครับ พวกมันเป็นคนของตลาดมืดในเมืองเทียนจิน ว่ากันว่าคนกลุ่มนี้กำลังโดนรัฐบาลจับตามองอยู่”

คนพวกนี้เดิมทีไม่มีผลประโยชน์กับภาครัฐ ทว่าพวกมันมีแผนที่จะค้าขายสินค้าให้กับทางรัฐบาลขยายฐานอำนาจ จึงไม่แปลกใจที่จะมองว่าเป็นคู่แข่งกับจ้าวเฟยฉี เพราะตระกูลจ้าวเติบโตขึ้นจากเมื่อสองปีที่แล้วอย่างน่ากลัว

พวกมันคงคิดว่าถ้าหากปล่อยให้จ้าวเฟยฉีมีอำนาจต่อไป กิจการของพวกมันคงจะอยู่ในขั้นย่ำแย่ แต่ถ้าหากช่วงชิงมาได้...พวกมันก็จะรุ่งเรืองด้วยเช่นกัน

ซึ่งลี่หงไม่เข้าใจ มันจะย่ำแย่ได้ยังไงในเมื่อยุคนี้เป็นยุคขาดแคลน กองทัพต่างก็ต้องการเสบียงทั่วประเทศก็ขาย ๆ ไปสิ ต่างคนต่างขาย ต่อให้มีพวกมันอีกเป็นสิบกลุ่มก็ไม่เพียงพอต่อความต้องการของทหารเป็นล้าน ๆ นายหรอก

แทนที่จะเอาเวลาสร้างศัตรูไปหาสินค้ามาขายให้เพียงพอ กอบโกยเงินให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดีกว่าคิดจะทำเรื่องที่ไม่ควรทำไปวัน ๆ

เฮ้อ...คนโง่ย่อมเป็นคนโง่อยู่วันยังค่ำ

“ช่างมันเถอะ เรื่องนี้ปล่อยให้จ้าวเฟยฉีเป็นคนจัดการแล้วกัน ส่วนนายกับหม่าหวงไปทำสิ่งที่ฉันสั่งเมื่อเช้าให้เสร็จ”

“ผมไปคนเดียวได้ครับ ให้หม่าหวงอยู่ดูแลนายหญิง” อี้ซวนเสนอ ทว่าลี่หงส่ายหน้าปฏิเสธ

“ฉันดูแลตัวเองได้”

คำสั่งเพียงประโยคเดียวของนายหญิงมีประกาศิตมาก อี้ซวนและหม่าหวงไม่กล้าขัดคำสั่ง พวกเขาเชื่อมั่นลึก ๆ ว่านายหญิงเก่งมาก สามารถดูแลตัวเองได้อย่างแน่นอน

ดีไม่ดีอาจจะดูแลไปถึงจินหยงด้วย

“ไปเถอะ ที่นี่บ่อนของเฟยฉี ไม่มีใครกล้าทำอะไรฉันหรอก”

สิ้นประโยคนั้นอี้ซวนและหม่าหวงก็ผงกศีรษะครั้งหนึ่งก่อนจะแยกออกไป

คล้อยหลังทั้งสองคนไปยังไม่ทันจะถึงสามสิบนาทีดี ตั๋วแลกเงินของหลี่ลี่หงก็เพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ มองจากตาเปล่าอาจจะมากกว่าห้าหมื่นหยวนเลยด้วยซ้ำ!

นักพนันทั้งโต๊ะให้ความสนใจหญิงสาวสวมแว่นตา ใบหน้าของเธอผู้นี้มีความเย่อหยิ่ง ตั้งแต่เข้ามาเล่นที่โต๊ะพวกเขายังไม่ได้ยินเสียงเธอโห่ร้องด้วยความดีใจเลยสักครั้ง

นั่นเงินหลายหมื่นหยวนเชียวนะ!

นักพนันมีทั้งคนที่ชื่นชมและอิจฉาหลี่ลี่หง พวกเขามาเล่นที่บ่อนเป็นประจำไม่เคยจะได้เงินกองเป็นตั้ง ๆ ขนาดนั้นเลย มีแต่เสียกับเสีย ไม่รู้ว่าหญิงสาวคนนี้ไปดวงดีมาจากไหนถึงไม่เสียเลยสักตา

ไม่แน่เธออาจมีกลโกงที่พวกเขาไม่รู้!!