กฎวังข้อแรก ห้ามพกของกิน

 

ไหผักดองกับทางออกที่พอมี

ประตูวังหลวงสูงตระหง่านเบื้องหน้า กำแพงเมืองทอดยาวสุดสายตา กระเบื้องเคลือบบนหลังคาสะท้อนแสงอาทิตย์ยามบ่ายประกายระยิบระยับ ทหารรักษาการณ์ในชุดเกราะยืนประจำตำแหน่งอย่างเคร่งครัด ทุกย่างก้าวของผู้คนในบริเวณนั้นล้วนอยู่ภายใต้สายตาผู้คุมกฎ

หลินอวี้เหนียง กลับไม่มีแก่ใจชื่นชมความงดงามเหล่านั้นแม้แต่น้อย สายตานางจับจ้องอยู่ที่ไหดินเผาในอ้อมแขน ราวกับหากเผลอกะพริบตาเพียงครั้งเดียว ไหใบนี้อาจถูกใครบางคนยกไปทิ้งโดยไม่ไยดี

“วางลงเสีย” เจ้าหน้าที่ตรวจสัมภาระเอ่ยเสียงเข้ม

 

อวี้เหนียง เงยหน้าขึ้น “ท่านเจ้าหน้าที่ ข้าน้อยขออธิบายอีกสักครั้งได้หรือไม่”

“ข้าให้เจ้าอธิบายมาแล้วสองครั้ง”

“แต่ไหใบนี้มิใช่สิ่งของต้องห้าม เป็นเพียงผักดองที่ข้าน้อยทำไว้กินระหว่างเดินทาง หากต้องทิ้งเสียตรงนี้ก็น่าเสียดายยิ่งนัก อีกทั้งยังต้องอยู่ฝึกงานหลายวัน ไม่ทราบว่าจะมีอาหารให้กินเมื่อใด จึงนำติดตัวไว้ประทังชีวิต”

เจ้าหน้าที่ขมวดคิ้ว มองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า “ผู้สมัครทุกคนต่างเดินทางมาจากบ้าน ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้นำอาหารส่วนตัวเข้าวังตามใจชอบ ถ้าวันนี้ข้ายอมให้เจ้า พรุ่งนี้คนอื่นก็จะหอบทั้งไก่แห้ง หมูตากแห้ง และข้าวสารเข้ามาด้วยหรือ”

อวี้เหนียง ชะงัก “ข้าน้อยมิได้หมายความเช่นนั้น”

“ไม่ว่าจะหมายความอย่างไร กฎก็คือกฎ ถ้าทุกคนทำตามใจตนเอง วังหลวงจะมีระเบียบได้อย่างไร”

นางเม้มริมฝีปาก ไม่อาจโต้แย้งได้ ถ้อยคำของเขามิใช่ไร้เหตุผล หากปล่อยให้ทุกคนนำสิ่งของเข้ามาโดยไม่ตรวจสอบ ย่อมยากต่อการควบคุม แต่สำหรับนางไหใบนี้มิใช่เพียงอาหารธรรมดา มันคือสูตรของมารดา คือความทรงจำจากบ้าน และอาจช่วยให้นางผ่านช่วงเวลาลำบากไปได้

“ถ้าเช่นนั้น…” อวี้เหนียง สูดลมหายใจ “ข้าน้อยขอฝากไหไว้กับท่านได้หรือไม่ เมื่อผ่านการฝึกแล้วจะมารับคืน”

“ไม่ได้” คำตอบสั้นกระชับจนหมดทางพูดต่อ “ห้องเก็บสัมภาระมีไว้สำหรับของที่ได้รับอนุญาต ไม่ใช่ที่ฝากของกิน ถ้าไหแตก ส่งกลิ่น หรือเสียหาย ผู้ใดจะรับผิดชอบ”

“ข้าน้อยจะรับผิดชอบเอง”

“เจ้าจะรับผิดชอบอย่างไร หากเกิดปัญหาในเขตวัง เพียงคำว่าขออภัยก็จบลงได้หรือ”

อวี้เหนียง ก้มหน้าลง รู้ดีว่าตนไม่มีฐานะไปต่อรอง และไม่ควรทำให้ผู้คุมกฎไม่พอใจตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มงาน แต่จะให้ทิ้งไหใบนี้จริง ๆ หรือ นางลูบฝาไหเบา ๆ นิ้วมือสัมผัสรอยขรุขระของเนื้อดิน นึกถึงบิดาที่นอนป่วย นึกถึงเงินก้อนสุดท้ายที่ฝากไว้ และคำสอนของแม่ที่บอกให้ถนอมสิ่งของทุกชิ้น

“ข้าน้อย…”

“เกิดอะไรขึ้นหรือ”

เสียงใสดังขึ้นจากด้านข้าง อวี้เหนียง หันไปมอง เห็นหญิงสาวในชุดผ้าฝ้ายสีฟ้าอ่อนยืนอยู่ ใบหน้ากลมเล็กมีรอยยิ้มเป็นมิตร ดวงตากลมสดใสจับจ้องไหในอ้อมแขน

“ข้ากำลังรอตรวจสัมภาระอยู่พอดี ได้ยินว่ามีปัญหาเรื่องไหผักดองหรือ”

เจ้าหน้าที่หันมอง “เจ้ามีธุระอันใด”

“ข้าน้อยชื่อ เสี่ยวชุน มาจากเมืองชิงเหอ เพียงเห็นนางลำบากใจ จึงอยากช่วยหาทางออกสักหน่อย”

“ทางออก” เขาเลิกคิ้ว “กฎของวังเป็นเรื่องที่ใครจะมาช่วยแก้ได้หรือ”

“ข้าน้อยมิกล้า เพียงคิดว่าถ้าไม่ใช่ของต้องห้ามโดยตรง บางทีอาจจัดการตามระเบียบได้” เสี่ยวชุน ชี้ไปยังไห “ผักดองเป็นอาหารที่ถนอมไว้แล้ว หากปิดฝาแน่นและเก็บในที่เหมาะสม คงอยู่ได้นาน อาจลงทะเบียนไว้ก่อน ตรวจสอบภายหลัง เก็บในห้องสัมภาระ ห้ามเปิดกินระหว่างฝึก หากผิดระเบียบจึงว่ากันตามกฎ”

เจ้าหน้าที่นิ่งฟัง ก่อนมองไหอีกครั้ง “เจ้าพูดราวกับเป็นผู้ดูแลคลังเสบียง”

“ข้าน้อยเพียงช่วยที่บ้านเก็บผักไว้กินหน้าหนาว มิได้รู้เรื่องกฎมากไปกว่านี้”

“เช่นนั้นก็ยิ่งไม่ควรพูดแทนเจ้าหน้าที่”

“เจ้าค่ะ ข้าน้อยผิดไปแล้ว”

เสี่ยวชุน รีบก้มศีรษะแต่ยังคงยืนอยู่ข้าง อวี้เหนียง ไม่คิดทอดทิ้ง อวี้เหนียงมองหญิงสาวแปลกหน้าด้วยความซาบซึ้ง ไม่เคยพบกันมาก่อน ทว่ากลับยอมเอ่ยปากช่วยทั้งที่ไม่จำเป็นต้องเข้ามาเกี่ยวข้อง

“ขอบคุณเจ้ามาก” นางกระซิบ

“อย่าเพิ่งขอบคุณเลย หากสุดท้ายต้องทิ้งจริง ข้าก็ช่วยไม่ได้อยู่ดี”

คำพูดนั้นทำให้ อวี้เหนียง เกือบหลุดหัวเราะทั้งที่กำลังกลุ้มใจ เจ้าหน้าที่หันไปปรึกษาเพื่อนร่วมงานครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมา

“เอาเถิด เห็นแก่เสนอวิธีเป็นเรื่องเป็นราว จะให้ลงทะเบียนไว้ชั่วคราว แต่มีข้อแม้”

“ข้าน้อยพร้อมรับฟังค่ะ”

“ข้อแรก ตรวจสอบและลงชื่อเจ้าของชัดเจน ข้อสอง เก็บในห้องสัมภาระตามที่กำหนด ห้ามนำเข้าห้องพักส่วนตัว ข้อสาม ห้ามเปิดกินระหว่างฝึก หากฝ่าฝืน ตัดสิทธิ์ทันที”

อวี้เหนียง เงยหน้าขึ้นอย่างมีความหวัง “เข้าใจแล้ว ขอบคุณท่านที่เมตตา”

“อย่าเพิ่งดีใจ ถ้าตรวจพบปัญหา เจ้าต้องรับผลเอง”

ป้ายไม้เล็กถูกผูกไว้กับหูไห จดรายละเอียดลงสมุดทะเบียน คนงานรับไหไปเก็บ อวี้เหนียง ส่งด้วยความอาลัยอาวรณ์

“รบกวนวางเบา ๆ ด้วย อย่าเอียงมาก ฝาต้องปิดสนิท หากกระแทกแรงเกินไป…”

“พอแล้ว!” เจ้าหน้าที่ขัดขึ้น “ไหของเจ้าไม่ได้ทำจากไข่มุกเสียหน่อย”

นางหน้าแดง รีบก้มศีรษะ “ขออภัย”

เสี่ยวชุนยกมือปิดปากกลั้นยิ้มจนแก้มพอง เมื่อเขาหันหลังไป นางจึงกระซิบ “เจ้าห่วงไหยิ่งกว่าห่วงตัวเองเสียอีก”

“ไหใบนี้สำคัญกับข้ามากจริง ๆ”

“ข้าเชื่อแล้ว เมื่อครู่เห็นเจ้าเกือบร้องไห้ คงนึกว่าซ่อนสมบัติราชวงศ์ไว้เสียอีก”

“มีแต่ผักดองจริง ๆ”

คราวนี้ทั้งสองอดหัวเราะออกมาไม่ได้ เสียงหัวเราะเบา ๆ ช่วยคลายความตึงเครียดมาตั้งแต่หน้าประตูวัง

“ข้ายังไม่ได้ถามชื่อเจ้าให้ชัดเจนเลย เจ้าชื่อ เสี่ยวชุน ใช่ไหม”

“ใช่ แซ่เสี่ยว ชื่อชุน เรียกข้าชื่อนี้ก็ได้ เจ้าชื่ออะไร”

“หลินอวี้เหนียง มาจากหมู่บ้านหลินสุ่ย”

“อวี้เหนียง…” เสี่ยวชุน ทวนชื่อ ก่อนยิ้มกว้าง “ดีเลย ต่อจากนี้เราเป็นสหายร่วมทางกันแล้ว ถ้าข้าทำอะไรไม่ถูก ช่วยเตือนด้วยนะ ส่วนเรื่องกฎ ข้าก็ไม่ค่อยรู้มากหรอก”

“เจ้าช่วยข้าไว้ ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณ”

“ถ้างั้นเมื่อมีโอกาส แบ่งผักดองให้ข้าชิมสักคำเป็นไง”

 

อวี้เหนียง หัวเราะเบา ๆ “ถ้าได้รับอนุญาต แบ่งให้แน่นอน”

“ตกลง ข้าจะจำคำนี้ไว้”