ไหผักดองกับประตูวัง

ไหผักดองกับประตูวัง

เช้าวันต่อมา ฟ้ายังไม่สว่างดี รถม้าของทางการมาจอดรอที่ปากทางหมู่บ้าน หญิงสาวที่มาสมัครทยอยขึ้นรถ บางคนแต่งกายเรียบร้อย บางคนถือห่อใหญ่ ส่วน หลินอวี้เหนียง มีเพียงห่อผ้าหนึ่งหอบกับไหดินเผา ที่กอดแนบอก

ก่อนขึ้นรถ นางไปหาบิดาอีกครั้ง เขานั่งบนเตียงดวงตาแดงก่ำตั้งแต่เมื่อคืน ที่หลินอวี้เหนียงเอ่ยว่าจะเข้าไปในวังหลวง

“ท่านพ่อ ลูกไปก่อนนะ” นางคุกเข่าคำนับสามครั้งตามธรรมเนียม จับมือที่ผอมลงของบิดาไว้แน่น “แบ่งเงินไว้ให้แล้ว ป้าหลิวจะมาดูแล ถ้าไม่สบายต้องบอกนาง อย่าอดทนคนเดียวเด็ดขาด”

“อวี้เหนียง…” เขากลั้นน้ำตา “พ่อไม่ต้องการเงินมากมาย ขอเพียงเจ้าอยู่บ้านอย่างปลอดภัยก็พอแล้ว”

นางส่ายหน้า น้ำตาเอ่อคลอ “แต่ลูกอยากเห็นท่านหายป่วย อยากเห็นท่านกลับไปเดินในนาได้อีก อยากให้ท่านกินอาหารโดยไม่ต้องกังวลว่าพรุ่งนี้จะมีเงินซื้อยาหรือไม่ ลูกจะพยายามกลับมาให้เร็วที่สุด”

บิดาลูบศีรษะบุตรสาวอย่างอ่อนโยน “ขอให้เดินทางปลอดภัย อย่าหลงเชื่อคนง่าย อย่าทะเลาะกับใคร และถ้าพบเรื่องที่เกินกำลัง จงจำไว้ว่าบ้านหลังนี้ยังรอเจ้าอยู่”

“เจ้าค่ะ”

นางก้มหน้าอีกครั้ง ก่อนลุกขึ้นเดินออก ไม่กล้าหันกลับไปมอง เพราะกลัวว่าถ้าเห็นเขาร้องไห้ ตนเองจะไม่มีแรงก้าวต่อไป

บนรถม้า นางวางไหผักดองบนตัก ประคองไว้ราวกับสิ่งล้ำค่า รถเริ่มแล่นออก หมู่บ้านค่อย ๆ เล็กลงจนมองไม่เห็น นางลูบฝาไหเบา ๆ “ท่านแม่ ท่านพ่อ ลูกจะพยายามให้ดีที่สุด”

หญิงสาวตรงข้ามสวมเสื้อสีชมพูอ่อน เนื้อผ้าดูดีกว่าของนาง มองไหในมือนางตั้งแต่ขึ้นรถ จนที่สุดก็อดถามไม่ได้

“เจ้าหอบไหอะไรมาด้วย ของใช้ในวังมีให้พร้อมมิใช่หรือ”

“ผักดองเจ้าค่ะ”

“ผักดอง” นางเลิกคิ้ว “ถึงกับเอามาด้วยเชียวหรือ เหตุใดไม่เอาเสื้อผ้าหรือเครื่องประดับเพิ่มอีก ถ้าใครเห็นจะหัวเราะเยาะกันแน่”

หลินอวี้เหนียงมองไหในมือ ก่อนตอบอย่างจริงจัง “เสื้อผ้าขาดยังเย็บได้ เครื่องประดับไม่มีก็ไม่จำเป็น แต่ถ้าผักดองเสียไป ต่อให้มีเงินก็ซื้อรสชาติเดิมกลับมาไม่ได้ง่าย ๆ”

หญิงสาวนั้นหัวเราะออกมา “พูดราวกับไหใบนี้เป็นสมบัติประจำตระกูลเลย!” เสียงหัวเราะทำให้คนอื่นหันมามองแล้วพากันหัวเราะตาม “หรือกลัวอาหารในวังไม่อิ่มท้อง”

“ถ้าอย่างนั้นต้องแบ่งให้พวกเราชิมบ้างนะ”

นางไม่โกรธ เพียงกอดไหแน่นขึ้น “ถ้าทุกคนอยากชิม เมื่อถึงเวลาเหมาะสม ข้าจะแบ่งให้”

คำตอบที่จริงจังยิ่งทำให้พวกเขาขำหนักกว่าเดิม แต่นางกลับรู้สึกสงบ พวกเขาไม่รู้ว่าไหใบนี้มีความหมายเพียงใด ไม่รู้ว่ามันคือสูตรที่แม่สอนด้วยมือ และไม่รู้ว่าก่อนจากบ้าน นางต้องฝืนใจเพียงใด บางเรื่อง ต่อให้พูดมากไป คนที่ไม่เคยเจอก็ไม่อาจเข้าใจ

ทันใดนั้น รถกระแทกหลุมอย่างแรง ทุกคนเซไปมา ห่อสัมภาระกลิ้งไปชนผนัง และไหผักดองในมือนางก็ลื่นไถล หัวใจแทบหยุดเต้น นางรีบคว้าไว้ทันก่อนตกพื้น แต่แขนข้างหนึ่งกระแทกขอบไม้อย่างจัง ความเจ็บแล่นขึ้นจนหน้าซีดเผือด กระนั้นนางกลับไม่สนใจแผลทันที แต่ตรวจฝาไห้ก่อนเป็นอันดับแรก

“ปิดสนิท ผักดองไม่หก” นางถอนหายใจโล่งอก ก่อนค่อย ๆ ดูผิวไหว่ามีรอยร้าวหรือไม่

หญิงสาวเสื้อชมพูมองอย่างไม่เข้าใจ “เจ็บแขนถึงเพียงนั้น ไม่ดูแผลก่อน กลับดูไหก่อนหรือ”

“แขนเพียงกระแทกเล็กน้อย” นางขยับแขนช้า ๆ “แต่ถ้าไหแตก ผักดองทั้งหมดก็จะเสีย”

“เจ้าช่างประหลาดจริง”

“อาจเป็นเช่นนั้น” นางตอบอย่างไม่ถือสา แล้วเช็ดฝุ่นบนฝาไห “แต่สำหรับข้า ไหใบนี้สำคัญมาก”

น้ำเสียงสงบจนอีกฝ่ายไม่รู้จะโต้อย่างไร สุดท้ายก็เบือนหน้าไปมองนอกหน้าต่าง นางจึงใช้ผ้าพันรอยแดงที่แขนหลวม ๆ แล้ววางมือบนไหอีกครั้ง จะรักษาไหใบนี้ให้ดี ไม่ใช่เพียงเพราะเป็นอาหาร แต่เพราะทุกครั้งที่คิดถึงบ้าน กลิ่นของมันจะช่วยให้นางนึกถึงเรือนหลังเล็กท้ายหมู่บ้านได้อีกครั้ง

แสงแดดเริ่มคล้อยต่ำ รถผ่านประตูเมืองชั้นนอก ถนนสายใหญ่มีร้านค้าเรียงราย อาคารสูง ผู้คนแต่งกายงดงาม ทุกสิ่งห่างไกลจากหมู่บ้านของนางราวกับคนละโลก

และในที่สุด กำแพงสูงตระหง่านสีแดงเข้มก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ประตูวังหลวงยิ่งใหญ่ หลังคากระเบื้องสะท้อนแสงอาทิตย์ ทหารยืนเรียงแถว หอกในมือเปล่งประกาย ผู้คนที่ผ่านต่างก้มศีรษะด้วยความยำเกรง

หลินอวี้เหนียงเงยหน้ามองกำแพงนั้นอย่างเงียบงัน นี่คือสถานที่ที่จะใช้ชีวิตต่อจากนี้ ความตื่นเต้น ความหวาดหวั่น และความคิดถึงบ้านปะปนกันจนแยกไม่ออก นางสูดลมหายใจเข้าลึก กระชับไหในอ้อมแขน

“อดทนให้ได้นะ หลินอวี้เหนียง เพื่อท่านพ่อ เพื่อเงินซื้อยา… ต้องทำให้ได้”

รถหยุดที่ลานตรวจสัมภาระ เจ้าหน้าที่เรียกตรวจทีละคน จนมาถึงไหดินเผาของนาง

“นี่อะไร”

“ผักดองเจ้าค่ะ”

เขาขมวดคิ้ว “ห้ามนำอาหารส่วนตัวเข้าโดยไม่ได้รับอนุญาต เจ้าไม่รู้กฎหรือ”

ใจหายวาบ นางรีบค้อมศีรษะ “ข้าเพิ่งมาจากที่ไกล ไม่ทราบระเบียบโดยละเอียดจริง ๆ แต่นี่คืออาหารที่ทำเอง ขอโปรดเมตตาให้นำเข้าไปได้หรือไม่”

“ไม่ได้ก็คือไม่ได้” เสียงเขาแข็งกร้าว “ถ้าทุกคนทำตามใจ จะควบคุมความสะอาดได้อย่างไร”

นางมองไหในมือ หากถูกยึด ไม่รู้ได้คืนเมื่อใด หากถูกสั่งทิ้ง นางไม่อาจทำใจได้ เพราะใช้เวลาหมักมาหลายเดือน และเป็นสูตรที่แม่ส่งต่อให้

“ข้าเข้าใจกฎ” นางเงยหน้าอีกครั้ง เสียงยังคงสุภาพ “แต่มีที่ใดให้ฝากไว้ชั่วคราวได้บ้างไหมคะ”

เจ้าหน้าที่นิ่งไปเล็กน้อย ไม่คาดคิดว่าจะไม่โวยวาย แต่ขอทางออกอย่างเป็นเรื่องเป็นราว “ต้องรอหัวหน้าตัดสิน วางไว้ที่นี่ก่อน ไปยืนรอข้าง ๆ”

หญิงสาวเสื้อชมพูที่ยืนถัดไปเหลือบมอง แล้วกระซิบเพื่อน “ข้าบอกแล้วไงว่าไหผักดองนั่นแหละจะสร้างปัญหา”

หลินอวี้เหนียง ได้ยินชัด แต่ไม่หันไปโต้ เพียงมองไหที่วางไว้ตรงนั้น แล้วลูบฝาเบา ๆ “ท่านแม่… ลูกจะไม่ยอมให้ไหใบนี้สูญเปล่าแน่นอน”

เบื้องหน้าคือประตูวังที่สูงใหญ่ เบื้องหลังคือบ้านหลังเล็กซึ่งมีบิดารออยู่ นางรู้ดีว่านับแต่นี้ ชีวิตจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป แต่ก่อนจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ นางต้องผ่านด่านแรกให้ได้ รักษาไหผักดองใบสุดท้ายของครอบครัวไว้ให้ได้