All Chapters of นางกำนัลสายดอง: Chapter 1 - Chapter 10

เช้าวันที่ต้องจากไป ยามรุ่งสางของหมู่บ้านหลินสุ่ย หมอกบางลอยอ้อยอิ่งเหนือคันนา เสียงไก่ขันดังแว่วมาจากเรือนหลังโน้นหลังนี้ ควันไฟจากเตาหุงข้าวลอยขึ้นเป็นสายเหนือหลังคามุงฟาง บรรยากาศสงบเงียบเช่นทุกวัน หากแต่สำหรับ หลินอวี้เหนียง เช้าวันนี้กลับหนักอึ้งกว่าทุกวันที่ผ่านมา หญิงสาวนั่งยองอยู่ข้างไหดินเผาห้าใบตรงมุมเรือน มือเรียวเปิดฝาไหทีละใบอย่างระมัดระวัง กลิ่นเปรี้ยวเค็มหอมละมุนลอยขึ้นแตะปลายจมูก นางใช้ตะเกียบไม้คีบผักกาดดองขึ้นมาชิ้นหนึ่ง สังเกตสีและเนื้อสัมผัส ก่อนชิมเพียงเล็กน้อย “อืม… อีกสองวันคงได้ที่พอดี” นางพึมพำกับตนเอง พลางยิ้มบาง ๆ ผักกาดในไหมีสีเขียวอมเหลือง เนื้อกรอบ ไม่เละ ทั้งยังมีกลิ่นหอมของขิงและพริกแห้งเจืออยู่จาง ๆ ทุกขั้นตอนล้วนเป็นไปตามที่มารดาเคยสอน ตั้งแต่เลือกผักที่สด ไม่ช้ำ ไม่เน่า ล้างให้สะอาดแล้วผึ่งจนแห้ง ไปจนถึงการกะเกลือให้พอดี มากเกินไป ผักก็เค็มจนกินไม่ลง น้อยเกินไป ผักก็เน่าเสียก่อนถึงวันกิน การหมักดองจึงมิใช่เพียงนำผักใส่ไหแล้วปิดฝา หากเป็นเรื่องของความอดทน ความละเอียดรอบคอบ และการรู้จักรอเวลา “อวี้เหนียง จำเอาไว้นะลูก ของดีไม่จำเป็นต้องมี

ไหผักดองกับทางออกที่พอมี ประตูวังหลวงสูงตระหง่านเบื้องหน้า กำแพงเมืองทอดยาวสุดสายตา กระเบื้องเคลือบบนหลังคาสะท้อนแสงอาทิตย์ยามบ่ายประกายระยิบระยับ ทหารรักษาการณ์ในชุดเกราะยืนประจำตำแหน่งอย่างเคร่งครัด ทุกย่างก้าวของผู้คนในบริเวณนั้นล้วนอยู่ภายใต้สายตาผู้คุมกฎ หลินอวี้เหนียง กลับไม่มีแก่ใจชื่นชมความงดงามเหล่านั้นแม้แต่น้อย สายตานางจับจ้องอยู่ที่ไหดินเผาในอ้อมแขน ราวกับหากเผลอกะพริบตาเพียงครั้งเดียว ไหใบนี้อาจถูกใครบางคนยกไปทิ้งโดยไม่ไยดี “วางลงเสีย” เจ้าหน้าที่ตรวจสัมภาระเอ่ยเสียงเข้ม อวี้เหนียง เงยหน้าขึ้น “ท่านเจ้าหน้าที่ ข้าน้อยขออธิบายอีกสักครั้งได้หรือไม่” “ข้าให้เจ้าอธิบายมาแล้วสองครั้ง” “แต่ไหใบนี้มิใช่สิ่งของต้องห้าม เป็นเพียงผักดองที่ข้าน้อยทำไว้กินระหว่างเดินทาง หากต้องทิ้งเสียตรงนี้ก็น่าเสียดายยิ่งนัก อีกทั้งยังต้องอยู่ฝึกงานหลายวัน ไม่ทราบว่าจะมีอาหารให้กินเมื่อใด จึงนำติดตัวไว้ประทังชีวิต” เจ้าหน้าที่ขมวดคิ้ว มองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า “ผู้สมัครทุกคนต่างเดินทางมาจากบ้าน ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้นำอาหารส่วนตัวเข้าวังตามใจชอบ ถ้าวันนี้ข้ายอมให้เจ้

ทางเดินด้านหลังวังหลวงทอดยาวคดเคี้ยวผ่านแนวกำแพงสีเทาอ่อน สองข้างทางมีต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านให้ร่มเงา ทว่าพอยิ่งเดินลึกเข้าไป เสียงผู้คนและความคึกคักจากเขตตำหนักชั้นในก็ยิ่งห่างไกลออกไปทุกทีหลินอวี้เหนียง ถือสัมภาระเดินตามเจ้าหน้าที่ผู้นำทาง ส่วน เสี่ยวชุน เดินอยู่ข้างกาย พลางหันกลับมองทางที่เพิ่งผ่านมาเป็นระยะ ราวกับหวังว่าจะมีใครเรียกพวกนางกลับไปเสียก่อน“อวี้เหนียง เจ้าว่าพวกเราต้องเดินอีกนานเท่าใด”“ข้าเองก็ไม่ทราบ แต่ดูจากทางแล้ว คงใกล้ถึงแล้วกระมังเจ้าค่ะ”“ใกล้ถึง” เสี่ยวชุน ชะเง้อมองไปข้างหน้า ก่อนถอนหายใจยาว “เหตุใดเรือนพักของคนอื่นจึงอยู่ใกล้ตำหนัก ส่วนของพวกเรากลับต้องเดินไกลถึงเพียงนี้ หรือวังหลวงกลัวว่าพวกเราจะเดินเล่นมากเกินไป จึงตั้งใจส่งมาไว้ไกล ๆ กันนะ”อวี้เหนียงเหลือบมองนาง ก่อนเอ่ยเตือนเสียงเบา “ระวังคำพูดด้วย หากผู้ใดได้ยินเข้า เกรงว่าพวกเราจะมีงานเพิ่มอีกเจ้าค่ะ”เสี่ยวชุน รีบยกมือปิดปากทันที “ข้าลืมไปแล้วว่าตนเองอยู่ในวังหลวง มิใช่ตลาดสดหน้าบ้าน”อวี้เหนียง หลุดยิ้มเล็กน้อย แม้ตนเองจะกังวลไม่ต่างกัน แต่การมีสหายร่วมทางที่พูดจาชวนหัวเราะอยู่ข้างกาย ก็ช่วยให้ความเ

แสงอรุณยามเช้าสาดผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่าของเรือนท้ายวัง เผยให้เห็นฝุ่นบางเบาที่ลอยอยู่ในอากาศ หลังจากช่วยกันทำความสะอาดเรือนจนพอจะอยู่อาศัยได้เมื่อคืนวาน หลินอวี้เหนียง ก็ตื่นขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างนักนางล้างหน้าด้วยน้ำเย็นจากตุ่มดินเผา รวบผมให้เรียบร้อย แล้วหยิบกระดาษแผ่นเล็กที่พับเก็บไว้ออกมาตรวจดูอีกครั้ง สิ่งที่เขียนอยู่บนนั้นมีเพียงไม่กี่คำผักกาดขาว หัวไชเท้า แตงกวา เกลือ และน้ำสะอาดนางจ้องรายการของตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพับกระดาษเก็บเข้าแขนเสื้อ เมื่อคืนก่อน นางเพิ่งบอก เสี่ยวชุนไปว่าหากได้ผักมาอีกสักหน่อย พวกนางก็จะเริ่มทำผักดองได้ ทว่าคำพูดนั้นฟังดูง่ายดายเกินไปเมื่อคิดถึงความจริงตรงหน้าที่นี่คือวังหลวงแม้แต่ฟืนสักท่อน น้ำแกงสักถ้วย หรือผักสักกำ ก็ล้วนมีที่มาและมีผู้รับผิดชอบทั้งสิ้น ไม่ใช่นางอยากได้สิ่งใดแล้วจะเดินไปหยิบมาใช้ได้ตามใจชอบแต่ถึงอย่างนั้น นางก็ไม่มีเวลามัวลังเลบิดาของนางยังรอเงินที่นางจะส่งกลับไปให้ทุกเดือน ส่วนไหดองสามใบที่ทำความสะอาดไว้เมื่อคืนก็ยังวางเรียงอยู่มุมเรือน หากไม่เริ่มลงมือเสียที ความหวังที่จะหาเงินเพิ่มจากฝีมือตัวเองก็คงเป็นเพียงคำพูดลอย

ความหวังในไหดองเมื่อวางตะกร้าผักลงบนโต๊ะไม้ตัวเก่า อวี้เหนียง ก็เริ่มจัดการทันที นางตักน้ำสะอาดใส่อ่างใบใหญ่ ล้างผักทีละหัวอย่างละเอียด ตรวจดูตามซอกใบและรอยตำหนิ จากนั้นจึงแยกผักแต่ละชนิดออกจากกันเสี่ยวชุน ยืนกอดอกมองอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะอดถามไม่ได้ “เจ้าล้างผักพวกนี้สะอาดกว่าตอนข้าล้างหน้าตอนเช้าเสียอีก ต้องพิถีพิถันถึงเพียงนั้นเลยหรือ”“ต้องสิ”“แต่เดิมมันก็เป็นผักที่คนอื่นคัดออกมาแล้วนะ”“เพราะคนอื่นคัดออก ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ต้องตรวจดูอีกครั้ง ผักที่มีรอยช้ำอาจซ่อนความเสียหายไว้ข้างใน หากนำไปดองรวมกับผักดี ก็อาจทำให้ทั้งไหเสียไปด้วย” อวี้เหนียงหยิบหัวไชเท้าขึ้นมาตรวจดู ก่อนตัดส่วนที่ช้ำออกอย่างระมัดระวัง “การดองไม่ใช่เพียงใส่เกลือแล้วปิดฝารอ หากเลือกผักผิดตั้งแต่ต้น ต่อให้ใช้เครื่องปรุงดีเพียงใดก็อาจไม่ได้ผล”เสี่ยวชุน มองกองผักแล้วพยักหน้าช้า ๆ “ฟังดูยุ่งยากกว่าที่ข้าคิดไว้มาก”“ถ้าอยากกินของที่เก็บไว้ได้นาน ก็ต้องยอมเสียเวลาในตอนแรก”“แล้วถ้าเราไม่เสียเวลา แต่เอาไปต้มกินเสียเลยล่ะ”“เช่นนั้นเราก็จะไม่มีผักดอง”“เจ้าช่างตอบได้ตรงประเด็นจริง ๆ” อวี้เหนียง หัวเราะ ก่อนส่งมีดเ