เรือนร้างท้ายวัง

ทางเดินด้านหลังวังหลวงทอดยาวคดเคี้ยวผ่านแนวกำแพงสีเทาอ่อน สองข้างทางมีต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านให้ร่มเงา ทว่าพอยิ่งเดินลึกเข้าไป เสียงผู้คนและความคึกคักจากเขตตำหนักชั้นในก็ยิ่งห่างไกลออกไปทุกที

หลินอวี้เหนียง ถือสัมภาระเดินตามเจ้าหน้าที่ผู้นำทาง ส่วน เสี่ยวชุน เดินอยู่ข้างกาย พลางหันกลับมองทางที่เพิ่งผ่านมาเป็นระยะ ราวกับหวังว่าจะมีใครเรียกพวกนางกลับไปเสียก่อน

“อวี้เหนียง เจ้าว่าพวกเราต้องเดินอีกนานเท่าใด”

“ข้าเองก็ไม่ทราบ แต่ดูจากทางแล้ว คงใกล้ถึงแล้วกระมังเจ้าค่ะ”

“ใกล้ถึง” เสี่ยวชุน ชะเง้อมองไปข้างหน้า ก่อนถอนหายใจยาว “เหตุใดเรือนพักของคนอื่นจึงอยู่ใกล้ตำหนัก ส่วนของพวกเรากลับต้องเดินไกลถึงเพียงนี้ หรือวังหลวงกลัวว่าพวกเราจะเดินเล่นมากเกินไป จึงตั้งใจส่งมาไว้ไกล ๆ กันนะ”

อวี้เหนียงเหลือบมองนาง ก่อนเอ่ยเตือนเสียงเบา “ระวังคำพูดด้วย หากผู้ใดได้ยินเข้า เกรงว่าพวกเราจะมีงานเพิ่มอีกเจ้าค่ะ”

เสี่ยวชุน รีบยกมือปิดปากทันที “ข้าลืมไปแล้วว่าตนเองอยู่ในวังหลวง มิใช่ตลาดสดหน้าบ้าน”

อวี้เหนียง หลุดยิ้มเล็กน้อย แม้ตนเองจะกังวลไม่ต่างกัน แต่การมีสหายร่วมทางที่พูดจาชวนหัวเราะอยู่ข้างกาย ก็ช่วยให้ความเหนื่อยล้าลดลงไม่น้อย

หลังจากเดินผ่านประตูไม้บานเล็กซึ่งซ่อนอยู่หลังแนวไผ่ ในที่สุดเจ้าหน้าที่ก็หยุดลงตรงหน้าเรือนหลังหนึ่ง

“ถึงแล้ว” เพียงสองคำสั้น ๆ กลับทำให้ เสี่ยวชุน ยืนนิ่งราวกับถูกสกัดจุด

เรือนตรงหน้าเป็นอาคารไม้เก่าสองห้อง หลังคากระเบื้องบางส่วนมีรอยแตกร้าว ประตูไม้สีซีดขึ้นคราบดำตามขอบ บานพับเป็นสนิมจนแทบมองไม่ออกว่าเคยมีสีอะไรทาไว้ หน้าต่างบานหนึ่งปิดไม่สนิท อีกบานเอียงจนดูเหมือนพร้อมจะหลุดลงมาได้ทุกเมื่อ

สวนเล็ก ๆ ด้านข้างมีวัชพืชขึ้นรกสูงถึงหัวเข่า เถาวัลย์เลื้อยพันรั้วไม้ที่ผุพัง ใต้ชายคามีโอ่งดินเผาแตกหลายใบวางกองปะปนกัน บางใบไม่มีปาก บางใบแตกร้าวจนไม่อาจบรรจุน้ำได้

เสี่ยวชุนมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ หันไปหาเจ้าหน้าที่ “ท่านเจ้าหน้าที่…ท่านแน่ใจหรือเจ้าคะว่านี่คือเรือนพักของพวกเรา”

“มีป้ายชื่อเรือนอยู่ตรงประตู เจ้าอ่านไม่ออกหรือ”

“อ่านออกเจ้าค่ะ แต่ข้าน้อยคิดว่า…”

“คิดว่าอะไร” เสี่ยวชุนรีบส่ายหน้า “ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ”

เจ้าหน้าที่ส่งกุญแจเก่าให้พวกนางหนึ่งดอก ก่อนกำชับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “พวกเจ้าสองคนได้รับมอบหมายให้ดูแลเรือนนี้ ทำความสะอาดพื้นที่พักอาศัยให้เรียบร้อย หากมีสิ่งใดชำรุดที่จำเป็นต้องซ่อมแซม ให้ทำบัญชีแจ้งผู้ดูแล แต่ห้ามหยิบยืมสิ่งของจากเรือนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต เข้าใจหรือไม่”

“เข้าใจเจ้าค่ะ” อวี้เหนียง ตอบรับทันที เสี่ยวชุน รีบพยักหน้าตาม

“ดี เช่นนั้นก็จัดการเสีย อย่าให้มีผู้ใดต้องมาเตือนซ้ำ” กล่าวจบ เจ้าหน้าที่ก็หันหลังเดินจากไปอย่างไม่คิดจะเหลียวกลับมาอีก

ทันทีที่เสียงฝีเท้าห่างออกไป เสี่ยวชุนก็ปล่อยสัมภาระลงกับพื้น แล้วทรุดตัวนั่งบนก้อนหินข้างประตู “สวรรค์โปรดเมตตาข้าด้วย!”

อวี้เหนียงหันมามอง “เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ”

“เจ้ายังมีหน้ามาถามอีกหรือ” เสี่ยวชุนชี้ไปยังเรือนเก่าตรงหน้า “ดูสิ! ประตูเหมือนจะหลุด หลังคาก็เหมือนจะรั่ว สวนรกจนไม่รู้ว่ามีงูหรือไม่ หากกลางคืนมีสัตว์อะไรวิ่งผ่าน ข้าคงต้องปีนขึ้นไปนอนบนคาน!”

อวี้เหนียง กวาดตามองรอบเรือนอย่างละเอียด ก่อนตอบอย่างใจเย็น “อย่างน้อยก็ยังมีหลังคาให้พัก มีผนังให้บังลม และมีพื้นที่ให้จัดของเจ้าค่ะ”

“เจ้าเรียกสภาพเช่นนี้ว่ามีหลังคาได้อย่างไร หากฝนตกหนัก ข้าเกรงว่าเราจะต้องหอบหมอนวิ่งหนีน้ำเสียมากกว่า”

“เช่นนั้นเราก็ต้องหาทางซ่อมมันเจ้าค่ะ”

เสี่ยวชุนเงยหน้ามองสหายอย่างไม่อยากเชื่อหู “เจ้าพูดราวกับกำลังมองเห็นเรือนหลังใหม่อยู่ตรงหน้า ทั้งที่ตอนนี้มันแทบจะกลายเป็นซากแล้ว”

อวี้เหนียง ไม่ได้ตอบทันที นางเพียงก้าวเข้าไปใกล้ประตู ลองผลักเบา ๆ บานไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ก่อนเปิดออกอย่างยากเย็น ฝุ่นที่สะสมมานานฟุ้งขึ้นมาในอากาศ

ภายในเรือนมืดสลัว กลิ่นไม้เก่าและกลิ่นอับชื้นปะปนกัน เตียงไม้สองหลังตั้งอยู่ริมผนัง หลังหนึ่งขาหักจนเอียง อีกหลังมีแผ่นไม้หลวมอยู่หลายแผ่น โต๊ะตัวเล็กตั้งอยู่ใกล้หน้าต่าง ส่วนมุมห้องมีหีบไม้เก่าวางซ้อนกันสองใบ

อวี้เหนียงยกมือปัดฝุ่นบนโต๊ะ ก่อนหันไปมองช่องหน้าต่างที่เปิดรับแสงแดดได้ครึ่งหนึ่ง “หากเปิดหน้าต่างให้กว้างขึ้น แล้วทำความสะอาดให้ดี อย่างน้อยห้องนี้ก็ยังพอพักได้เจ้าค่ะ”

เสี่ยวชุน ยืนกอดอกอยู่หน้าประตู “เจ้ามองเห็นข้อดีของมันตรงไหนกัน”

“ตรงที่ยังมีพื้นที่เหลือให้เราใช้ประโยชน์ได้อย่างไรเล่าเจ้าค่ะ”

“พื้นที่ว่างเปล่ากับเตียงหัก ๆ นี่หรือ”

“ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลยมิใช่หรือเจ้าค่ะ” เสี่ยวชุนอ้าปากจะเถียง แต่สุดท้ายกลับถอนหายใจอย่างยอมแพ้ “เอาเถิด ข้าคงเถียงเจ้าไม่ชนะอยู่แล้ว หากเจ้าคิดว่าที่นี่พออยู่ได้ ข้าก็จะลองเชื่อเจ้าสักครั้ง”

อวี้เหนียง ยิ้มบาง ๆ แล้วเริ่มลงมือทำงาน นางเปิดหน้าต่างทุกบานเพื่อระบายอากาศ ก่อนใช้ผ้าเก่าที่พอซักได้เช็ดโต๊ะและชั้นวาง เสี่ยวชุน รับหน้าที่กวาดพื้น ส่วน อวี้เหนียง ตรวจดูเตียงทั้งสองหลังอย่างละเอียด ไม่นานก็พบว่าเตียงหลังหนึ่งยังพอซ่อมได้ หากหาไม้ที่มีขนาดเหมาะสมมาค้ำขาไว้

“เสี่ยวชุน ช่วยข้าขยับเตียงนี้หน่อยเจ้าค่ะ”

“เตียงอีกแล้วหรือ ข้ายังไม่ทันได้นั่งพักเลยนะ” แม้จะบ่น แต่ เสี่ยวชุน ก็เดินเข้ามาช่วยจับปลายเตียง ทั้งสองออกแรงพร้อมกันจนขยับมันไปชิดผนังได้สำเร็จ

“เฮ้อ…ข้ารู้สึกเหมือนตนเองมาสมัครเป็นนางกำนัล หรือมารับจ้างซ่อมเรือนกันแน่”

“หากเราจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ต่อไปก็จะเหนื่อยน้อยลงเจ้าค่ะ”

“ข้าหวังว่าจะเป็นเช่นนั้น”