พยายาม

“ทำไมเขาถึงขายฉันให้คนอื่น”

หญิงสาวเอ่ยพึมพำกับตัวเองมาเกินร้อยรอบเห็นจะได้  เพื่อจะนึกให้ออกถึงความทรงจำที่หายไป 

เธอนั่งคิดทบทวนถึงกับพูดของเขาที่เอ่ยกับเธอ  และใบหน้าของคนที่เขาบอกว่าเป็นสามีของเธอ  คิดวกวนไปมาอยู่แบบนั้น  ตั้งแต่เมื่อวานที่กลับมาจนถึงตอนสายของวันใหม่

แทบไม่ได้หลับได้นอน  เพราะสิ่งเหล่านั้นตามหลอกหลอนให้เธอจำต้องนึกให้ออกว่าเหตุการณ์แท้จริงนั้นมันเป็นอย่างไร

แต่ก็ไม่อาจหาความทรงจำนั้นเจอ  มันมีแต่ความว่างเปล่าและความคุ้นเคยกับใบหน้าของคนใจร้ายคนนั้นเพียงคนเดียวเท่านั้นราวกับเขาคือภาพจำฝั่งใจที่ไม่เคยลืมเลื่อนไปได้เลยแม้เธอจะความจำเสื่อมก็ตาม  เธอพยายามจนในหัวมันระบมไปหมด  มันปวดเกินจะปวดไปมากแล้ว  แต่เธอก็ไม่อาจหยุดที่จะพยายามได้

เธออยากที่จะมองเห็นความทรงจำของเธอแม้น้อยนิดก็ยังดี  อยากจะรู้สักนิดแม้เพียงว่าคนที่เป็นสามีนั้นชื่ออะไรก็ยังดี

“ฉันเคยแต่งงานมีครอบครัวแล้วเหรอ”

“ทำไมกันนะ”

“ปวดหัวจัง”

ร่างเล็กฟุ๊บตัวลงไปนอนอย่างไม่ได้ตั้งใจบนเตียงนอนของตัวเอง  เมื่อเธอนั้นปวดหัวจนทนไม่ไหวแล้ว

อาการปวดรุนแรงขึ้นตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว  แต่ทว่าเธอก็พยายามอดทนเอาไว้และแทนที่มันด้วยการพยายามนึกให้ออก

“ทำไมถึงนึกอะไรไม่ออกแบบนี้ล่ะ  ทำไมจำอะไรไม่ได้สักที”

มือเล็กๆเริ่มทุบไปตามศีรษะของตัวเองเพื่อไล่ความปวดให้ออกไปให้หมด  เธอไม่ได้ต้องการความทรมานเหล่านี้เลย  เธอต้องการเพียงแค่ความทรงจำเท่านั้น

“ทำไมมันนึกไม่ออกล่ะ  ทำไมเป็นแบบนี้”

“ฮืออออ”

เสียงทุบตีตัวเองยังคงดังเคล้าคลอไปกับเสียงร้องไห้ที่ไม่อาจห้ามเอาไว้ได้  สุดปัญญาแล้วจริงๆที่จะนึกถึงความทรงจำที่มันหายไปได้นั้น

เลือดกำเดาก็เริ่มไหลออกมาจากการที่เธอนั้นปวดหัวอย่างหนักมาเป็นเวลานานเกินไป 

“ทำไมกันนะ”

มีแต่เพียงคำถามที่เฝ้าถามตัวเองอยู่อย่างนั้น  ว่าทำไมเธอถึงต้องมาเป็นแบบนี้  และต้องมายอมพลีกายให้กับคนป่าเถื่อนโหดร้ายแบบนั้น  เพื่อให้ตัวเองเจ็บตัวและเจ็บใจซ้ำๆกันไปอย่างไม่มีวันสิ้นสุดนั้นด้วย

“มีอะไรวะ  อยากโดนตีนหรือไง”

เซนต์ที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาภายในบ้านของตัวเอง  หลังจากที่เขาทำงานหนักมาทั้งคืน  เขากำลังจะพักผ่อนซะหน่อยแต่ทว่าไอ้ลูคัส  ลูกน้องที่เขาใช้ให้เฝ้าบ้านแทนไอ้โจที่เขาใช้ให้ออกไปทำงานเมื่อคืนนี้กลับมายืนจ้องหน้ามองเขาอยู่  ทำตัวราวกับมันเป็นผีเจ้ากรรมนายเวรของเขา

“ผู้หญิงคนนั้น”

ลูคัสเอ่ยสั้นๆก่อนจะเงียบไปเพราะกลัวถูกเตะก่อนพูดจบ

“ตายห่าหรือยัง”

เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสะใจ  เมื่อวานเขาพาเธอไปเห็นคนสำคัญในชีวิตของเธอมา  วันนี้อาจจะนึกอะไรดีๆออกมาแล้วก็เป็นได้  และก็อาจจะกำลังเจ็บปวดกับเรื่องที่ผ่านมาแทบขาดใจอยู่

“เด็กมันมาบอกว่า  เธอเลือดกำเดาไหลไม่หยุดเลยครับ  จะให้ผมทำยังไงดีครับ”

“สงสารมันหรือไง  ไปตายแทนมันไป”

“ครับนาย”

ลูคัสหันหลังกลับเมื่อรายงานเจ้านายเสร็จเรียบร้อย  เขาทำหน้าที่จบแล้วและไม่คิดจะตายแทนใคร  เพราะเขามีชีวิตเดียวก็ควรใช้ให้คุ้มค่า  ส่วนผู้หญิงคนนั้นจะเป็นจะตายก็ไม่ใช่เรื่องของเขา

“เดี๋ยวไอ้ลูคัส”

“ครับนาย”

“เดี๋ยวกูจัดการเอง”

เซนต์เปลี่ยนทิศทางการเดินในทันที  ตอนแรกกะว่าจะไปที่ห้องของตัวเองเพื่อนอนพัก  กลับกลายต้องไปดูความน่าสมเพชที่ห้องของหญิงสาวนั้นก่อน

“ใกล้ตายหรือยังล่ะ  จะได้ให้ไอ้พวกนี้ไปขุดหลุมรอไว้ให้”

เขาลากร่างกายอันเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักแต่ทว่ายังคงมีแรงเหลือเฟือที่จะใช้กับเธอขึ้นมาบนห้องนอนของเธอ

เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับพ่นคำร้ายใส่เธออย่างไม่รอช้า  เพราะเธอสมควรได้รับมันไปแทนพ่อของเธอ  คนอย่างพวกแกรนด์เดย์มันไม่ควรจะได้รับอะไรดีๆกลับไปอยู่แล้ว

“คุณ”

สองมือบางรีบช่วยกันเช็ดเลือดกำเดาที่ไหลไม่หยุดสักทีก่อนจะหันหน้าไปหาเขา  พยายามจ้องมองไปยังใบหน้าของเขาด้วยสายตาที่พร่ามัวเต็มทนจากการปวดหัวอย่างหนักหนา

ยิ่งเช็ดเลือดออกมันก็ยิ่งไหลจนเลอะเทอะไปหมด  สติก็เลือนรางเต็มทน  จนมองไม่เห็นใบหน้าของเขา

“ถ้ายังไม่ตายก็ช่วยทรมานให้เห็นเยอะๆเลยนะ  หึๆ”

“ทำไมเขาถึงขายฉันมาให้คุณ”

แต่ทว่าเธอยังคงพยายามที่จะเอ่ยคำถามที่มันคาใจออกไป  ก่อนร่างเล็กๆจะฟุ๊บลงไปกับเตียงนอน

สติของเธอดับวูบลงอย่างกะทันหัน  ไม่อาจรออยู่ฟังคำตอบจากปากของเขาได้อีก  แต่ทว่าเลือดกำเดาก็คงไหลอยู่ให้ได้เห็นแดงฉานเลอะไปยังผ้าปูที่นอนนั้นเต็มไปหมด

“เลิกถามเรื่องไร้สาระนั้นสักที  เพราะยังไงเธอก็ถูกขายมาเป็นของเล่นของฉันแล้ว  และจนกว่าจะตายเธอถึงจะได้เป็นอิสระ”

มือหนากระชากร่างเล็กที่หลบหน้าเขาขึ้นมาอย่างแรง  จนร่างเล็กนั้นแทบปลิวเข้ามาหาตัวเขา

ก่อนจะเอ่ยพูดสิ่งที่เธอควรได้ยินเอาไว้  เพื่อให้เธอนั้นเจ็บปวดทรมานเจียนตายเหมือนอย่างที่พ่อของเธอทำกับพ่อของเขาเอาไว้

“….”

ร่างเล็กตัวอ่อนไหวไปตามแรงกระชากนั้นไม่อาจต่อต้านอะไรเขาได้ด้วยร่างกายของเธอนั้นไม่ได้รับรู้อะไรอีกต่อไปแล้ว

“ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นความสุขของเธอ  ฉันจะพรากมันมาให้หมด  คนอย่างเธอจะมีเพียงความทุกข์ทรมานเท่านั้น  เพื่อชดใช้”

“....”

“เธอจะต้องเสียใจ  เจ็บปวด  ทุรนทุราย  แต่ไม่อาจตายได้  นั้นคือเธอ  จำเอาไว้”

“.....”

“หึ  ตายไปซะได้ก็ดี”

เขาพ่นคำร้ายจนสาแก่ใจก่อนที่จะมองดูร่างเล็กที่เหมือนไร้ชีวิตนั้นสักพัก  แล้วสองมือหนาก็ปล่อยร่างนั้นออกอย่างกะทันหัน

ร่างเล็กนั้นถูกทิ้งให้กระแทกไปบนเตียงนอนอย่างแรง  ไม่มีคำว่าทะนุถนอมใดๆทั้งนั้นเพราะคนอย่างเธอไม่ควรได้รับมัน  แค่ไม่ยิงเธอซ้ำก็นับว่าบุญโขแล้วล่ะ 

“ไอ้ลูคัสเก็บศพไปคืนไอ้อัลวินมัน  อย่าให้มันต้องกราบศพหมาอีกต่อไป”

และเขาก็ยังมีน้ำใจอีกนิดหน่อยเหลือเอาไว้  ด้วยการจะส่งศพเธอไปให้พ่อของเธอได้กราบไหว้เป็นครั้งสุดท้ายด้วย

“ครับนาย”

“เดี๋ยว”

แต่แล้วเขาก็นึกขึ้นมาได้ว่า  เขายังอยากสนุกไปกับเธอต่อ  เพราะมีเพียงผู้หญิงไม่กี่คนหรอกที่ทำให้เขาตื่นเต้นได้ตอนอยู่บนเตียงและสนุกสนานมากเสียด้วยจนเขามักเบิ้ลรอบ  เธอยังไม่สมควรได้กลับไปนอนตายที่บ้านอย่างสบายใจและง่ายดายแบบนั้น  เธอควรได้อยู่ต่ออีกสักพักใหญ่ๆ

“ครับนาย”

“ไปตามหมอมา รักษาชีวิตอีนี่เอาไว้  ห้ามไม่ให้ตายเด็ดขาด  กูยังไม่หมดเรื่องสนุก”

“ครับนาย”

ลูคัสเรียกใช้บริการหมอเถื่อนเจ้าประจำในทันทีเพื่อรักษาชีวิตของเธอเอาไว้ตามคำสั่งของเจ้านาย