บทที่ 3 ฝึกหัดเป็นนางรำ

ชายผู้นั้นมิได้ตอบคำถามนาง แต่หันไปบอกมาม่าฟางเซียนว่า “ เจ้าพานางออกไป แล้วทำตามที่ข้าสั่ง เมื่อนางร่ายรำได้ดีแล้ว ก็แต่งตัวให้นางแล้วพามาร่ายรำให้ข้าดูก่อน ว่าสินค้าเช่นนางจะขายได้ราคาหรือไม่ ” แล้วเขาก็หันหลังเดินกลับไปยืนที่ริมหน้าต่างบานกว้าง แล้วมองออกไปที่ทิวทัศน์ด้านนอกหน้าต่างไม่ได้สนใจหญิงทั้งสองอีก  “ เจ้าเดินตามข้ามา อย่าพูดมาก ควรจะรู้ตัวได้แล้วนะ ว่าทาสเช่นเจ้ามิควรมีปากเสียงให้มากนัก มิเช่นนั้นถ้าหากนายท่านรำคาญเจ้าขึ้นมา จะส่งเจ้าไปเป็นนางโลมชั้นต่ำไว้บำเรอพวกกุลีที่ท่าเรือก็ได้นะ หรือเจ้าอยากจะมีชะตากรรมเช่นนั้นก็ตามใจเจ้า ” 

คำพูดนี้ปิดปากของอดีตคุณหนูตกอับไว้ได้ชะงัดนัก นางคิดไม่ออกเลยว่าสภาพของนางจะเป็นเช่นไร หากถูกนายท่านผู้นี้ส่งไปบำเรอกุลีพวกนั้น เหม่ยอิงร้องไห้ออกมาอีกครั้งอย่างอดไม่อยู่ นางแค่เดินเข้าไปโดยไม่รู้ว่าห้องนั้นเป็นห้องของเจ้าของที่นี่ แล้วเขาเองที่เป็นฝ่ายมาจูบนางก่อนแท้ๆ นางมิได้เชิญชวนเขาเสียหน่อย แต่กลับมาด่าว่านางเหยียดหยามนางด้วยถ้อยคำรุนแรงยิ่งนัก มิเคยมีใครกล้าพูดจาเช่นนี้กับนางมาก่อนเลย เหม่ยอิงครุ่นคิดด้วยความโมโห แต่แล้วก็ชะงักไปตอนนี้นางมิได้เป็นคุณหนูของจวนคหบดีใหญ่อีกแล้ว ก็จริงของมาม่าฟางเซียนสถานะตอนนี้ของนางคือทาสที่เขาซื้อตัวมา นางมิใช่คุณหนูในห้องหออีกแล้ว นางมิมีบิดาคอยคุ้มครองนาง มิมีครอบครัวที่คอยจะปกป้องนางอีกแล้ว 

ในเมืองเฉิงตูนี้ นางตัวคนเดียวอย่างแท้จริงไม่เหลือใครให้พึ่งพาได้อีก หากนายท่านผู้นั้นจะรังแกนางเช่นไร แล้วเหม่ยอิงจะมีปัญญาอะไรไปสู้รบปรบมือกับเขาที่มีอำนาจไม่น้อย สามารถซื้อตัวคนที่ต้องคดีที่ต้องถูกเนรเทศออกจากเมืองไปด้วยซ้ำ แต่เขาก็สามารถซื้อตัวของนางมาได้ จะซื้อจากใครเล่า ก็ต้องเป็นผู้ที่มีอำนาจมาก ถึงจะขายตัวนักโทษต้องคดีให้เขาได้ เมื่อคิดได้ดังนี้แล้ว อดีตคุณหนูจางเหม่ยอิงจึงได้หุบปากแล้วทำตามคำสั่งของมาม่าฟางเซียนอย่างเงียบเชียบดังเช่นหุ่นกระบอกกระนั้น ใครสั่งให้ทำอะไรเหม่ยอิงก็ทำตามอย่างไม่ขัดขืน เพราะนางคิดใคร่ครวญดูแล้ว นางมิสามารถหนีไปจากที่นี่ได้ นางตัวคนเดียว ไร้ญาติขาดมิตรที่จะคอยช่วยเหลือ นางไม่มีเงินเหลือเลยและไม่มีวรยุทธ์ เพราะฉะนั้นอดีตคุณหนูผู้บอบบางที่ไม่เคยต้องสู้รบปรบมือกับใครมาก่อนเช่นนางจะทำสิ่งใดได้อีกเล่า ได้แต่ก้มหน้ารับกรรมไปเช่นนี้ 

มาม่าฟางเซียนเดินนำฟางเซียนไปที่ชั้นล่างสุดและเดินไปตามทางเดินทอดยาวจนถึงห้องสุดท้ายริมทางเดิน นางเปิดประตูเข้าไปในห้อง เหม่ยอิงเดินตามหลังนางเข้าไป มีหญิงงามผู้หนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้งที่เป็นโต๊ะยาวมากและมีคันฉ่องอันใหญ่วางอยู่บนโต๊ะหลายบานด้วยกัน บนโต๊ะมีเครื่องประทินผิวและเครื่องแต่งแต้มใบหน้าอยู่ในขวดเคลือบและตลับเล็กใหญ่หลายใบวางเรียงรายอยู่มากมายหลายขนาดและมีหีบใบเล็กวางอยู่หลายหีบเรียงกัน คงจะเป็นจำพวกเครื่องประดับของนางรำ  

“ ชุ่ยหลิน เจ้าสอนเหม่ยอิงร่ายรำด้วยนะ สอนนางเริงระบำให้คล่องแคล่ว สอนทั้งหมดที่เจ้าชำนาญ และสอนนางให้หัดแต่งหน้าแต่งตัวเช่นนางรำมืออาชีพเขาทำกันให้คล่อง เมื่อเรียบร้อยก็บอกข้าจะได้พาไปให้นายท่านดูอีกครั้ง ” เมื่อสั่งงานหญิงผู้นั้นแล้วก็หันมายังคนที่เดินตามมาติดๆ “ เหม่ยอิงเจ้าก็เรียนร่ายรำกับชุ่ยหลินไปจนกว่าจะคล่องแคล่ว ไม่ต้องทำงานรับใช้ในหอนี้อีกแล้ว ถือว่าเจ้าโชคดีมากนะที่ไม่ต้องทำงานใช้แรงงานเช่นทาสคนอื่น แค่นี้นายท่านก็ปราณีเจ้ามากแล้ว ทั้ง ๆ ที่เจ้ากล้าเถียงนายท่านไม่ขาดคำเช่นนั้น หากเป็นผู้อื่นป่านนี้คงถูกขายต่อให้ซ่องนางโลมเมืองอื่นหรือให้ไปบำเรอกุลีไปแล้ว เจ้าก็อย่ารนหาเรื่องอีกก็แล้วกัน “ 

แล้วมาม่าฟางเซียนก็เดินออกไปจากห้องทันที ทิ้งเหม่ยอิงไว้กับนางรำที่ชื่อชุ่ยหลิน เมื่อมาม่าฟางเซียนเดินลับกายไปแล้วนั้น ชุ่ยหลิงนางรำที่นั่งอยู่ที่โต๊ะเครื่องแป้งตัวยาวนั้นก็หันมา ” เจ้าชื่อเหม่ยอิงใช่หรือไม่ ข้าได้ยินเขาพูดกันว่านายท่านซื้อเจ้ามาเมื่อวานนี้ ปกติแล้วนายท่านมิค่อยได้ซื้อทาสบ่อยๆหรอกนะ เพราะคนงานที่นี่มีมากมายจนนับไม่ถ้วน และมีคนมาหางานทำอยู่บ่อยๆ พวกทาสก็มีที่มาขายตัวเองหรือครอบครัวพามาขายเท่านั้น มิได้ไปหาซื้อมาเช่นเจ้า เอาล่ะ วันนี้ข้าจะสอนท่าทางพื้นฐานให้เจ้าก็แล้วกันค่อยๆร่ำเรียนกันไป ถ้าเจ้ามีความสามารถทางนี้ก็จะเรียนรู้ได้เร็ว แต่ว่าเจ้าเคยเรียนร่ายรำมาก่อนหรือไม่ ” เหม่ยอิงเอ่ยตอบนางไปว่า “ ข้าเคยเรียนร่ายรำมาบ้าง ก็ศาสตร์ทั้งสี่ของสตรีที่ต้องได้ร่ำเรียนกัน แต่มิได้ถึงกับชำนาญมาก ” ชุ่ยหลินพยักหน้า 

“  แต่ในเมื่อนายท่านให้เจ้ามาเรียนร่ายรำเช่นนี้ คงจะให้เจ้าขึ้นไปทำการแสดงบนเวที ปกติที่นี่จะมีนางรำสามคน ข้าและคนที่รับงานหลายๆที่อีกสองคน สองคนนั้นจะผลัดเปลี่ยนกันมาทำการแสดง ส่วนข้านั้นทำงานที่นี่ประจำ และทำการแสดงร่ายรำหากนักแสดงหรือพวกหญิงงามที่มาขายศิลปะทั้งหลายเกิดไม่สบายหรือไม่มาทำการแสดงข้าก็จะต้องไปแสดงแทน ”  ดังนั้นวันนั้นทั้งวัน ชุ่ยหลินก็สอนการร่ายรำให้แก่เหม่ยอิงที่พอมีทักษะทางด้านนี้มาบ้างจึงได้เรียนรู้ได้รวดเร็วยิ่งนัก 

เหม่ยอิงมาเรียนการร่ายรำกับชุ่ยหลินในทุกๆวัน เมื่อตกตอนเย็นชุ่ยหลิงจะต้องเตรียมตัวทำการแสดงจึงได้ลากลับไปที่ห้องพักของตนเอง หรือไม่ก็แอบไปดูชุ่ยหลิงทำการแสดงบ้างเผื่อนางจะได้เรียนรู้ไว้ เหม่ยอิงทำใจไว้บ้างแล้ว ชะตากรรมของนางคงหนีไม่พ้นหญิงคณิกาอย่างแน่นอน หลังจากได้ยินนายท่านผู้นั้นบอกว่าให้นางทำการแสดงให้เขาดูก่อนว่าหญิงเช่นนางจะขายได้ราคาหรือไม่ เหม่ยอิงกลับห้องพักไปครุ่นคิดถึงคำพูดของเขา แล้วก็คิดว่าเขาคงหมายถึงจะให้นางขายศิลปะการร่ายรำหรือไม่อย่างเลวร้ายที่สุดที่นางคงจะต้องคำทำใจไว้ล่วงหน้าก็คือ อาจจะต้องถึงกับขายเรือนร่าง 

เพราะอดีตคุณหนูตกอับเช่นนางจะมีใครมาปกป้องและช่วยเหลือให้พ้นไปจากที่นี่ได้เล่า แต่ยังโชคดีที่อยู่ที่นี่มาหลายวันแล้วก็มิมีผู้ใดมารบกวนหรือทำร้ายกลั่นแกล้งใดๆ แม้ที่นี่มีชายหน้าตาน่ากลัวที่เป็นเวรยามและดูแลคุ้มกันหอคณิกาแห่งนี้หลายๆคน แต่พวกเขาก็ไม่ได้มายุ่งเกี่ยวกับเหม่ยอิง อีกอย่างนางก็คอยหลบเลี่ยงจากคนมากหน้าหลายตาเช่นกัน เหล่าสาวใช้ก็ทักทายนางบ้าง แต่มิได้มายุ่งเกี่ยวกันมากนัก เพราะพวกเขาก็มีงานล้นมือ ยิ่งเวลาที่เปิดหอนางโลมตั้งแต่ตอนเที่ยงจนถึงกลางดึกพวกเขาทำงานแทบจะไม่มีเวลามาพูดคุยกับเหม่ยอิงเลย 

อดีตคุณหนูตกอับเพิ่งรู้ตัวว่าโชคดีแค่ไหนที่ไม่ต้องทำงานรับใช้ในหอคณิกาแห่งนี้ เพราะเป็นงานที่หนักมาก นางเห็นพวกเขาทำงานตั้งแต่ตอนบ่ายจนดึกดื่นถึงจะได้กลับมาเรือนพักเพื่ออาบน้ำเข้านอนกัน แต่ได้ยินพวกเขาคุยกันว่าที่นี่ให้เงินดี ถึงได้ยอมเหน็ดเหนื่อยทำงานกันมือเป็นระวิง