นางบำเรอไร้ค่าของคุณชายหยาง

“ นายท่านเจ้าคะ หญิงที่ให้ไปซื้อตัวมาตอนนี้มาถึงเจ้าค่ะ จะให้นางพักที่เรือนแถวด้านหลังร้านเลยหรือไม่เจ้าคะ ” เสียงแม่เล้าที่ดูแลกิจการหอคณิกาแห่งนี้ให้เขาเอ่ยถามขึ้น บุรุษในชุดสีเทารูปร่างงามสูงใหญ่ ท่านทางผึ่งผายองอาจยิ่งนัก เขายืนอยู่ตรงริมหน้าต่างบานกว้างที่มองลงไปเห็นด้านหน้าของหอคณิกาแห่งนี้ชัดเจน เขายืนอยู่ตรงนี้ได้พักใหญ่แล้วเพื่อเฝ้ามองมาอย่างที่เขารอคอยมานานหลายปี

เมื่อเห็นหญิงสาวผู้นั้นถูกมัดมือไว้ทั้งสองเสื้อผ้าที่เคยงดงามยามสวมใส่ในร่างอวบอิ่มของนางนั้นมันขะมุกขะมอมยิ่งนัก แต่ให้นางอยู่ในสภาพโทรมแค่ไหนเขาก็จดจำนางได้ จ้าวเหม่ยอิง หญิงที่เป็นทั้งอดีตหญิงที่เขาเคยหลงรักหัวปักหัวปำกับหญิงที่เขาแค้นเคืองนางจนแทบกระอักคือหญิงผู้เดียวกันนี้ เขายืนเฝ้ามองตั้งแต่นางก้าวลงมาจากรถม้าและลงมายืนหน้าอาคารของหอคณิกาและถูกคนของเขาฉุดลากเข้าไปในอาคารจนลับสายตาของเขา ริมฝีปากหนายกขึ้นน้อย จนกระทั่งได้ยินเสียงของฟางเซียนแม่เล้าที่เขาไว้วางใจให้ดูแลหอคณิกาแห่งนี้ เขาช่วยนางไว้จากซ่องนางโลมแห่งหนึ่งเพราะนางถูกทรมานและกดขี่ แต่เมื่อเขาได้ช่วยซื้อตัวนางมาและให้นางมาดูแลกิจการหอคณิกาเริงสำราญแห่งนี้ของเขา กิจการก็นับวันจะเติบโตยิ่งขึ้น 

คุณชายตงหยางเหวินอดีตบุตรชายแม่ทัพใหญ่ที่ครอบครัวล่มสลายไปจนหมดสิ้น บัดนี้เหลือเพียงมารดาที่เขาดูแลให้มีความเป็นอยู่ที่สุขสบายจากเมื่อก่อนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เขาซื้อจวนใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิมและให้มารดาพักอาศัยโดยมีคนดูแลและบ่าวไพร่มากมายที่หาซื้อหามาใหม่ กลายเป็นจวนใหญ่ระดับจวนของคหบดีใหญ่่ของเมืองด้วยซ้ำไป แต่เขานั้นก็ไปๆมาๆมิได้พักอยู่ที่จวนของเขา เพราะต้องไปดูแลกิจการทั้งบ่อนการพนัน การค้าของเถื่อนและดูแลหอคณิกาที่เขาจะมาตรวจบัญชีอาทิตย์ละครั้ง และปล่อยให้ฟางเซียนดูแลให้

แต่บัดนี้เขาคงจะต้องมาที่หอคณิกานี่บ่อยๆขึ้นแล้ว เพราะต้องมาทวงหนี้ของคนที่เขาเฝ้ารอนางมาหลายปีแล้ว บัดนี้นางก็มาอยู่ในกำมือของเขา จะบีบก็ตายจะคลายก็รอดชีวิตของนางที่บัดนี้สิ้นไร้ไม้ตอก มิเหลือใครเลยสักคน นอกจากเขาที่เป็นเจ้าชีวิตของนางเพียงเท่านั้น จ้าวเหม่ยอิง ชื่อนี้สลักอยู่ในใจของเขามาหลายปี มันคือเครื่องปลอบประโลมยามยากลำบากที่เขาต้องดิ้นรนต่อสู้ในทุกรูปแบบ เพื่อจะมีวันนี้ วันที่จะได้แก้แค้นให้สาสม

“ จ้าวเหม่ยอิง นายท่านให้เจ้าไปพักที่เรือนแถวนั่น มันมีห้องว่างอยู่ รีบๆเดินไปเร็วๆ เข้าชักช้าสนิมสร้อยจริงๆเลย เจ้ายังนึกว่าตัวเองเป็นคุณหนูในห้องหออยู่หรือ ” แม่เล้าฟางเซียนเอ่ยขึ้น นางเดินตามหลังอดีตคุณหนูเจ้าเหม่ยอิงที่มีสาวใช้ในหอคณิกาสองคนรุนหลังนางให้รีบเดินไป  เมื่อคืนทั้งสี่เดินมาถึงเรือนแถวที่จะให้จ้าวเหม่ยอิงคุณหนูตกอับได้มาพัก สาวใช้คนหนึ่งเดินขึ้นนำหน้าไป แล้วตรงไปที่ห้องพักสุดทางเดินที่อยู่ห้องสุดท้ายของเรือนแถวแห่งนั้น “ เหลือห้องว่างนี่แหละ นี่ก็ดีที่สุดสำหรับทาสอย่างเจ้าแล้ว ” สาวใช้ผู้นั้นเปิดประตูห้องออกกว้าง แล้วผลักร่างอ่อนระโหยของเหม่ยอิงเข้าไปทันที

 ฟางเซียนเดินตามเข้าไปแล้วเอ่ยว่า “ วันนี้เจ้ายังมิต้องทำงานใด รอให้นายท่านมีคำสั่งก่อนว่าจะให้เจ้ามาทำงานหน้าที่อะไร ที่หอคณิกาแห่งนี้ ถ้าเจ้าโชคดีก็คงได้เป็นหญิงคณิกา ถ้าไม่ขายเรือนร่างที่งดงามของเจ้านี้ ก็คงต้องขายศิลปะที่เจ้าพอจะมีติดตัวมาบ้าง ขึ้นอยู่กับนายท่านว่าจะให้เจ้าทำงานอะไร วันนี้ก็พักผ่อนในห้องนี้ก่อนก็แล้วกัน ถึงเวลาอาหารจะมีคนนำมาให้ แต่ต่อไปก็คงต้องไปกินเองที่โรงครัวนะ ทาสเช่นเจ้าคงไม่หวังหรอกกระมังว่าจะมีคนรับใช้ ” ฟางเซียนเหยียดยิ้ม " พวกเจ้าเอาของใช้ส่วนตัวของนางมาไว้ในห้องนี้แล้วใช่หรือไม่ น้ำท่าก็นำมาไว้ให้นางแล้วหรือยัง “ สาวใช้หนึ่งในสองคนที่เดินมาด้วยเอ่ยตอบว่า ” ข้าเอาของที่จำเป็นต้องใช้มาวางไว้ให้นางในห้องแล้วเจ้าค่ะ ทั้งอาภรณ์ใหม่ที่นางต้องเปลี่ยนด้วย ชุดนางสกปรกเหลือเกิน “

ฟางเซียนพยักหน้ารับ แล้วหันไปเอ่ยกับเจ้าเหม่ยอิงว่า ” ห้องอาบน้ำอยู่ไม่ไกลเพียงเดินไปเล็กน้อย เจ้าต้องไปอาบน้ำที่นั่น แต่อย่าคิดว่าจะหนีไปจากที่นี่ได้ง่ายๆนะ เพราะกำแพงที่นี่มันสูงไม่มีช่องเล็กช่องน้อยให้เจ้าหนีไปได้ และคนเฝ้ายามที่นี่ก็มีมากมาย นายท่านสั่งให้จับตาดูเจ้าเป็นพิเศษ ไม่มีทางปล่อยให้เจ้าหนีไปง่าย ๆ หรอกอย่าคิดฝันไปล่ะ " ฟางเซียนเอ่ยขึ้น แล้วก็เดินออกไปจากห้องเล็กแคบแห่งนั้นทันที สาวใช้ทั้งสองคนปิดประตูตามหลัง แล้วเดินตามฟางเซียนไป 

เหม่ยอิงที่เมื่อคนทั้งสามเดินจากไปแล้ว นางก็เดินไปหย่อนกายนั่งลงบนเตียงเล็กๆ มันเป็นเตียงไม้ราคาถูกต่อหยาบๆ ในห้องแคบ ๆแห่งนี้ ความกว้างของห้องใหญ่กว่าเตียงไปเล็กน้อย มีโต๊ะตัวเล็กและเก้าอี้หนึ่งตัว มีชั้นไม้เล็กๆคงจะใช้วางพวกเครื่องแต่งกายและของจุกจิก มีหน้าต่างบานเล็กๆที่พอจะเปิดออกไปให้อากาศมันถ่ายเทได้บ้าง นางหันไปมองรอบๆห้องเล็กนี้แล้วก็ทอดถอนใจออกมาเบาๆ ชะตากรรมที่เผชิญอยู่นี้ มันสิ้นไร้หนทาง มันสูญสิ้นทุกอย่างที่นางเคยมี หันหน้าไปทางไหนก็มิสามารถจะบากหน้าไปพึ่งพึงใครได้เลย สหายที่เคยมีล้วนเบือนหน้าหนีไปจนสิ้นมิมีผู้ใดยินดีต้อนรับหากนางจะบากหน้าไปขอความช่วยเหลือ

ตระกูลจ้าวอดีตตระกูลคหบดีใหญ่ของเมืองเฉินตูแห่งนี้ บัดนี้จบสิ้นแล้ว ไม่เหลืออะไรเลย จวนที่เคยอยู่มาตั้งแต่เล็กๆบัดนี้ถูกปิดตาย มีป้ายประกาศของทางการที่ประกาศยึดทรัพย์สินและห้ามผู้ใดเข้าไปเด็ดขาด บริวารและคนรับใช้เก่าแก่ถูกขายทอดตลาดไปจนหมด บิดามารดาพี่น้องถูกเนรเทศจนสิ้น ไม่น่าเชื่อว่าจะเหลือนางเพียงผู้เดียวที่อยู่ในเมืองเฉินตูนี้ เพราะเหตุใดก็ไม่รู้ได้ แต่นี่มันก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก เพราะนางถูกขายให้กับหอคณิกาประจำเมืองที่มีชื่อเสียงขึ้นมาในไม่กี่ปีนี้ และนางก็ไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นเจ้าของ เคยแต่ได้ยินบิดาพูดถึงเศรษฐีใหม่ผู้นี้ที่ดูลึกลับยิ่งนัก มิค่อยมีผู้ใดเคยได้เห็นใบหน้าของเขาเลย 

ขณะครุ่นคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับชีวิตของอดีตคุณหนูในห้องหอที่มิเคยลำบากมาก่อน เกิดมาก็มีคนรับใช้คอยทำทุกๆสิ่งให้มิต้องอนาทรร้อนใจใด เงินทองก็มีจับจ่ายใช้สอยไม่อั้น อยากจะได้สิ่งใดก็ได้มาอย่างง่ายดาย ไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่สิ้นเนื้อประดาตัว มิเหลือเงินติดตัวแม้แต่อิแปะเดียว ทรัพย์สินที่มีถูกทางการยึดไปจนหมด เครื่องประดับที่นางซื้อหาไว้หรือได้รับมาจากบิดาหรือมารดาเมื่อครั้งอดีตก็ถูกริบไปจนสิ้น นางมิเหลือเครื่องประดับใดๆติดตัวเลย มีเพียงปิ่นไม้เก่าๆของอดีตสาวใช้เก่าแก่ทีี่ยื่นให้นางเมื่อวันที่พวกเขาถูกจับตัวออกไปเพื่อขายเป็นทอดตลาด นางได้แต่มองตามพวกเขาที่ถูกทหารต้อนออกไป น้ำตาของเหม่ยอิงไหลจนไม่มีจะไหลออกมา ครอบครัวก็ถูกทหารจับตัวออกไปก่อนพวกบ่าวไพร่เสียอีก ทุกคนถูกกวาดต้อนออกไปอย่างรวดเร็วยิ่งนัก เหลือเพียงนางผู้เดียวที่ถูกจับแยกตัวออกมา เหม่ยอิงร้องเรียกบิดาและมารดาจนเสียงแหบแห้ง แต่พวกเขาก็ไม่สามารถกลับมาหานางได้