10 ฮุ่ยซิ่ง แห่งซีหยางโหลว

10 ฮุ่ยซิ่ง แห่งซีหยางโหลว

“ฮะ แฮ่ม เอาไงดีพี่ยี่หวา” เยี่ยนฟางลอบชำเลืองมองประตูเรือนที่ยังปิดตาย พวกนางยืนรอมาสักพักแล้ว ซ้ำอากาศยามนี้ปลายฝนต้นหนาวให้ความเย็นเฉียดผิวกายใต้เสื้อผ้าเนื้อบาง

“ดูท่าตระกูลหลี่คงไม่เต็มใจให้เรามาอยู่ด้วยกระมัง”

“แต่พวกเรายืนอยู่เช่นนี้มาสักพักแล้ว ข้าว่าจะร่วมสองเค่อ”

“ตะโกนเรียก”

“ไม่ ไม่ได้ หากขืนท่านทำเช่นนั้นการอยู่ที่นี่ต่อไปจะยิ่งลำบาก”

“แล้วจะให้ทำเช่นไรเยี่ยนฟาง พี่หนาวจะแย่แล้ว”

“ข้าช่วยเองเอาไหม” เสียงสวบสาบดังขึ้นด้านหลังพร้อมเสียงนุ่มนวลแหบต่ำอย่างบุรุษก็ไม่ใช่สตรีก็ไม่เชิงโพล่งออกมา

บุรุษรูปร่างบอบบางอ้อนแอ้นสวมใส่ชุดหนาทนหนาวด้วยขนสัตว์ราคาแพงก้าวเดินหยุดขนาบข้างยี่หวา อีกด้านคงเป็นบริวารที่นำมาด้วยเพราะท่าทางนอบน้อมถือข้าวของพะรุงพะรัง  ดวงหน้าเรียวงามปากนิดจมูกหน่อยผิวพรรณอย่าให้เอ่ย นวลเนียนยิ่งกว่าหญิงคณิกาชื่อดัง

“ข้าฮุ่ยซิ่ง พวกเจ้าคงเป็นคณิกาจากหอเยว่โหลว” น้ำเสียงแค่นดูถูกในทีพลางขยับเคลื่อนกายในชุดงดงามราวคุณชายชนชั้นสูงตรงไปทางบันไดขึ้นเรือน เอียงศีรษะส่งสัญญาณเด็กที่มาด้วยกัน

ยี่หวามองการกระทำตรงหน้าอย่างทึ่งในใจ เด็กหนุ่มน้อยที่มาด้วยอายุคงเพียงสิบสี่ปีเท่านั้นกระวีกระวาดเดินขึ้นเรือนหลี่ฮูหยินแล้วจึงค่อยเอ่ยถ้อยคำไพเราะออกมาทว่าข่มขู่ในที

“เรียกท่านหลี่ฮูหยิน พวกข้าล้วนเป็นเพียงหิ่งห้อยตัวน้อยจากหอซีหยางโหลวและหอเยว่โหลว วันนี้พวกข้าเข้ามาจวนจำต้องพึงพาบารมีของหลี่ฮูหยินคุ้มกะลาหัว เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรคุ้มครองพวกข้า คนต่ำต้อยที่ฮ่องเต้ลงทุนประมูลมาเพื่อท่านแม่ทัพ ขอหลี่ฮูหยินจงเปิดรับการคารวะพวกข้าด้วยเถิด”

สิ้นคำหนุ่มน้อย ประตูเรือนเปิดผ่างออกกว้างพร้อมแม่บ้านหน้าตาขึงขังนางหนึ่งท้วมอ้วนเตี้ยล่ำใบหน้าถมึงทึง สวมผ้าสีฟ้าอ่อนดูท่าจะเป็นหัวหน้าของจวนแห่งนี้ สายตากวาดมองหัวจดเท้าประเมินเหล่าคณิกาชายหญิงแล้วเบี่ยงกายออกทางซ้ายมือ

“เชิญ”

ยี่หวาเหลือบมองหนุ่มน้อยแล้วยิ้มกว้างกว่าเดิม

“เจ้าชื่ออะไร วาจาเก่งกาจนัก”

“ฮึ เป็นคณิกาเสียเปล่า หอเยว่โหลวมิสั่งสอนอบรมวาจามาหรือไร เอาเถิดไหน ๆ เรือลำนี้ไปในทางเดียวกัน บรรจุคนเพิ่มอาจคลอนเอียงไปบ้างแต่ข้าคงพอประคองไหว ส่วนชื่อของคนรับใช้ข้าชื่อ ฮุ่ยเสียว” พูดจบสะบัดเดินขึ้นบันไดล่วงหน้าไปก่อน

ยี่หวากับเยี่ยนฟางมองหน้ากันแล้วยิ้มหัวเดินตามคณิการชายขึ้นเรือน โดยฮุ่ยเสียวยืนรออยู่ด้านนอกเพียงลำพัง

ภายในห้องอุ่นของเรือนซิ่วอิงไม่ร้อนจัดแต่ไม่หนาวมากนัก เรียกได้ว่ากำลังดีมิต้องสวมเสื้อผ้าหนาชิ้น หลี่ฮูหยินนั่งนิ่งรอกระทั่งพวกนางเดินเข้ามาใกล้จึงค่อยเอ่ยขึ้น

“คนไหนที่ท่านแม่ทัพขอให้มาเพิ่ม”

หญิงวัยกลางคนตรงกลางโถงห้องอุ่น คนที่ยี่หวาคาดเดาว่าคงเป็นหลี่ฮูหยินเอ่ยขึ้น หางตาลอบสังเกตเห็ยว่ามีอีกหญิงหนึ่ง อายุยังน้อยเพียงสิบห้าสิบหกปียืนนิ่งมิพูดจา

“ข้าเอง” ยี่หวาก้าวเท้าเดินขึ้นหน้ามาหนึ่งก้าว ประกบมือขวาทับซ้ายตรงกลางลำตัวแล้วย่อกาย “ข้า ยี่หวา  ข้ามิได้ถูกร่วมประมูล เป็นน้องสาวของข้าเยี่ยนฟาง” ผายมือไปด้านข้างก่อนเอ่ยต่อ “เป็นข้อตกลงใหม่ของท่านแม่ทัพ ฉะนั้นถือเสียว่าตัวข้าเป็นเพียงผู้ติดตามของเยี่ยนฟาง มิได้เข้ามาเพื่อให้ความสำราญแก่ท่านแม่ทัพ”

หลี่ฮูหยินได้ฟังถึงกับอึ้ง คณิกาผู้นี้เอ่ยวาจาอุดรูปิดทาง ปิดความหวังของนางที่ต้องการให้บุตรชายได้มีบุตรธิดา แต่พอจะอ้าปาก

“ส่วนข้าฮุ่ยซิ่ง คนของซีหยางโหลว มาเพื่อให้ความสำราญแก่ท่านแม่ทัพโดยตรง” น้ำเสียงอ่อนหวานคล้ายหญิงโค้งคำนับหลี่ฮูหยินอมยิ้มเล็กน้อยจนทำให้หลี่ฮูหยินต้องจำใจยิ้มตามอย่างอดไม่ได้ก่อนจะหุบยิ้ม

“เจ้าเป็นชาย มิต้องให้ความสำราญ”

“แต่ว่า ... ท่านแม่ทัพอาจชื่นชอบ...”

“ไม่ได้! ข้าไม่ยอม นี่จวนข้า ห้ามเจ้าเข้าห้องท่านแม่ทัพ” หลี่ฮูหยินเผลอตะโกนดังอย่างตกใจ กลัวว่าหลี่เหว่ยเป็นจริงดั่งข่าวลือ แล้วสกุลหลี่คงต้องสิ้นสุดสายกันคราวนี้ “แม่บ้านโจว”

คณิกาชายหญิงทั้งสามมองไปทางแม่บ้านคนเดิมที่บัดนี้เดินออกมาจากห้องนอนด้านข้างติดกัน ในมือคือหีบเล็ก - - ก็ไม่เล็กนะถ้านึกว่ามันบรรจุเต็มไปด้วยของมีค่า

ผ่าง..

คนทั้งสามตาเบิกโพลงแทบถลนยามมองสิ่งของภายในหีบเล็กล้ำค่า ทั้งเงินตำลึงทองหลายสิบก้อน ทั้งสร้อยมุก หยกมันแพะ และยังเครื่องประดับอีกหลายรายการ ดูเหมือนมีแผ่นกระดาษพับรวมด้วยอีกหลายแผ่น

“พวกเจ้าอยากได้สิ่งของในหีบหรือไม่” หลี่ฮูหยินชะโงกกายออกมาไม่รู้ตัว ดวงตาแพรวพราวราวดวงดาวยามค่ำคืน  ยี่หวาพยักหน้ารับก่อนใคร

“แน่นอนข้าอยากได้ แต่หลี่ฮูหยิน ข้อแลกเปลี่ยนคืออะไร”

“เจ้าฉลาดมาก หากพวกเจ้าทำให้บุตรชายของข้าเลิกชอบบุรุษหันมาชื่นชอบสตรี ให้หลานคนแรกแก่ข้า หีบใบนี้จะเป็นของพวกเจ้า”

“พวกข้า นั่นหมายถึงหารสามเช่นนั้นหรือ” ฮุ่ยซิ่งรีบเอ่ยถาม

“นั่นแล้วแต่พวกเจ้า หากพวกเจ้าร่วมมือกันดีย่อมหารสาม หรืออาจสองถ้าหนึ่งในสองนางนี้ตั้งครรภ์”

ยี่หวามองหน้าเยี่ยนฟางที่บัดนี้ดวงหน้าน้องสาวร่วมหอคณิกาครุ่นคิดหนัก

“ข้าไม่ขอร่วมอภิรมย์ท่านแม่ทัพ เอาเป็นว่าข้าจะช่วยน้องเยี่ยน ฟางให้สมหวัง มีลูกแก่ท่านแม่ทัพ ฮุ่ยซิ่งเจ้าจะว่าอย่างไร”

ฮุ่ยซิ่งมองแม่นางทั้งสองประเมินค่ากวาดสายตาคำนวณ ว่ากันตามจริงยี่หวานั้นโดดเด่นยิ่งกว่าเยี่ยนฟาง ถ้าเป็นยี่หวาการย่อมสำเร็จโดยเร็วกว่า แต่ยี่หวาดูท่าแล้วคงต้องการเพียงเงินทอง จึงพยักหน้าตอบตกลง

“ฉะนั้นหารสอง ตกลงข้าร่วมมือ”

หลี่ฮูหยินค่อยคลี่ยิ้มคลายใจหลังจากอึดอัดมาหลายวันนับแต่ข่าวลือแพร่สะพัด

“แม่บ้านโจว รบกวนเจ้าพาพวกแม่นางทั้งสาม เออ..ข้าหมายถึงสองแม่นางและหนึ่งบุรุษไปยังเรือนท้ายจวนติดสระน้ำ”

“เจ้าค่ะ”

ยี่หวาย่อกายทำความเคารพเจ้าของบ้านพร้อมกับเยี่ยนฟางและฮุ่ยซิ่ง ก่อนเคลื่อนกายจากมา ลอบชำเลืองมองแม่บ้านโจวสีหน้าเคร่งครัดเจ้าระเบียบจึงรีบเอ่ยชวนคุย

“แม่บ้านโจว ท่านพอแจกแจงกฎระเบียบของจวนให้ข้าสักหน่อยได้หรือไม่”

“มิมีอะไรมาก จวนท้ายค่อนข้างใหญ่มีหลายห้อง พวกเจ้าอยู่ด้วยกันได้สบาย ๆ ทั้งร่มรื่นมีครัวเล็กไว้ใช้งาน พวกข้าวปลาอาหารมาเบิกได้ที่ห้องครัวใหญ่”

“แล้วยามเช้าพวกข้าต้องไปคารวะหลี่ฮูหยินหรือไม่” เป็นฮุ่ยซิ่งที่เอ่ยถามออกมาได้ตรงใจยี่หวายิ่งนัก นางหันกลับไปทางแม่บ้านทันที

“ไม่ต้อง พวกเจ้าไม่ใช่สะใภ้ ลูกหลาน ไม่ได้เกี่ยวข้องกับหลี่ฮูหยิน ถือว่าพวกท่านเป็นแขกที่ฮ่องเต้พระราชทานลงมา เพียงแค่ส่งข่าวคราวที่ได้ไหว้วานกันก็พอแล้วสักเจ็ดวันครั้ง”

“ข้าขอถามอีกสักคำถามแม่บ้านโจว แม่นางน้อยที่อยู่ในห้องคือผู้ใดกัน” ยี่หวาทะลุถามกลางปล้องเห็นท่าทีอึกอักจึงเอ่ยสมทบ “หากพวกข้าต้องกระทำตามแผนยั่วยวน เออ น่าจะเป็นคำนี้ แก่ท่านแม่ทัพ ข้าจำต้องรู้เรื่องของจวนนี้ให้ลึกเสียหน่อย อีกอย่างพวกของชอบ เวลาตื่น เวลานอน ทุกสิ่งที่เกี่ยวข้อง”

.แม่บ้านโจวยังคงก้าวมั่นคงอย่างหญิงท้วมพลางพยักหน้ารับเห็นด้วยก่อนเอ่ยเสียงเบาลง

“ทางซ้ายมือคือเรือนหลง ที่พักท่านแม่ทัพ”

ทั้งหมดหันไปทางซ้ายพร้อมเพรียงกันแล้วผงะเล็กน้อยเมื่อเห็นทหารยามเดินเวรมากมาย ทั้งยืนนิ่ง ทั้งเดิน หน้าตาโหดเหี้ยมผิวคล้ำกรำแดดจากศึกรบที่เพิ่งผ่านมา

“น่ากลัวอาเจี่ย” เยี่ยนฟางกระซิบแผ่วเบาขยับเท้าเคลื่อนเข้าหายี่หวาทันควัน

“ท่านแม่ทัพตื่นแต่เช้าฝึกยุทธิ์ทุกวันมิเคยขาดลานด้านหลัง ซึ่งเป็นเขตหวงห้าม หลังจากนั้นจึงค่อยทำงานอื่น เช่นตรวจบัญชี ข้อร้องเรียน หรืออ่านตำรา ข้าวเช้า กลางวัน เย็น ท่านแม่ทัพจัดการเสร็จสรรพที่เรือนหลง ไม่ได้มาทานร่วมกับหลี่ฮูหยิน ยกเว้นวันสำคัญ ส่วนความชอบ อันที่จริงพวกข้าเป็นข้ารับใช้ในจวนนี้มานานตั้งแต่ท่านแม่ทัพยังเด็ก ทว่าไม่เคยล่วงรู้ว่าท่านแม่ทัพนั้นชื่นชอบสิ่งใดเป็นพิเศษ ท่านแม่ทัพไม่เคยปริปากบ่นหรือติชมอาหารคาวหวาน ส่งสิ่งใดไปล้วนจัดการเรียบ ถึงแล้วเรือนท้ายจวน”

เรือนท้ายจวนติดสระน้ำมิเล็กมิใหญ่ขนาดกำลังดีนอนได้หลายคน พวกนางเดินขึ้นสำรวจจนทั่ว ดูเหมือนว่าทางจวนส่งคนมาปัดกวาดเช็ดถูให้เรียบร้อยแล้ว

ฮุ่ยซิ่งล้วงมือเข้าชายแขนเสื้อหยิบถุงแดงส่งให้กับมือแม่บ้านโจว อย่างรู้งาน

“ขอบคุณแม่บ้านโจวมาก ที่เหลือพวกข้าจะจัดการเอง ฝากแจ้งย้ำหลี่ฮูหยินว่ามิต้องเป็นกังวลเรื่องที่ไหว้วาน”

สีหน้าแม่บ้านโจวแย้มขึ้นราวเก้าส่วนเห็นจะได้ มือกำถุงแดงเขย่าในมือคล้ายชั่งน้ำหนัก “มีอันใดเรียกใช้เด็กในจวนได้ทุกคน” แม่บ้านโจวเอ่ยกำกับก่อนเดินจากไป

ยี่หวายิ้มเย็นยกมุมปากสะบัดผ้านั่งลงเอียงศีรษะไปทางฮุ่ยซิ่ง

“เอาล่ะ เราควรวางแผนเสียแต่ตอนนี้ อยู่นานไปข้าว่าแทนที่จะได้เงินกลับเป็นทองร่อยหรอเสียมากกว่า”

ฮุ่ยซิ่งแหงนหน้าหัวเราะร่าชอบใจนั่งลงเคียงกันที่เก้าอี้ไม้ยาวราวกันตกระเบียงเล็กหน้าเรือน ก้มหน้าก้มกระซิบกระซาบโดยมีเยี่ยนฟางยืนฟังสีหน้าคล้ายไม่สู้ดีนัก