Partager

15 เมายา

last update Date de publication: 2024-11-02 11:25:41

15 เมายา

ยี่หวาหน้าบึ้งล้วงเอาเงินที่มีติดตัวไม่มากนักวางลงกลางฝ่ามือนุ่มนิ่มดั่งหญิงสาวซึ่งพอได้ก็กำแน่นหัวเราะเบา ๆ

“พรุ่งนี้ข้าจะให้เด็กนำสมุนไพรมาให้”

“แต่ข้าไม่เอาพวกสารหนูนะ มันอันตราย”

ฮุ่ยซิ่งเคาะพัดเป็นจังหวะกับพื้นไม้

“งั้นเจ้าต้องจ่ายแพงเสียหน่อย แผ่นแปะเซ่อเซียงที่บรรดาพระสนมในวังใช้ราคาสูงลิบ แต่ได้ผลชะงัก”

“ได้ ๆ”

“งั้นข้าไปนอนก่อนแล้ว อยู่ที่นี่ไม่มีอะไรให้ทำน่าตื่นเต้นเลย น่าเบื่อ”

ยี่หวามองตามร่างสูงโปร่งอ้อนแอ้นดั่งสตรีของฮุ่ยซิ่งลุกยืนบิดขี้เกียจก่อนลับหายไปยังห้องด้านใน จึงเอี้ยวมองไปยังเรือนหลง เวลาผ่านไปเนิ่นนานแล้วแต่เยี่ยนฟางยังมิได้ออกมา จะสำเร็จหรือไม่นะ - - เริ่มหวั่นใจ

“ว่าอันใดนะป้าโจว พูดอีกครั้ง พูดให้ข้าได้ชื่นใจ” หลี่ฉือแทบทะลึ่งตัวลุกยืนยามได้ยินคราแรกว่าบุตรชายเรียกนางคณิกาสาวเข้ารับใช้เมื่อคืนนี้

“เจ้าค่ะฮูหยิน ท่านแม่ทัพเรียกเยี่ยนฟางขึ้นห้องกว่าจะที่นางจะได้กลับเรือนเกือบเช้า” แม่บ้านโจวใส่น้ำเสียงเน้นคำท้ายยิ่งทำให้เจ้านายสาวยิ้มร่าแหงนหน้าหัวร่อ

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้า ข้าดีใจยิ่ง บุตรชายข้ามิได้ชอบบุรุษ เยี่ยงนี้ข้าคงมีหลานสมใจ”

“แต่หลี่ฮูหยินเจ้าค่ะ หากเยี่ยนฟางท้องจริง ๆ มิต้องยกฐานะให้นางเป็นอนุหรือเจ้าคะ” แม่บ้านโจวเอ่ยเสียงเบาลงพลางเหลือบสายตาไปยังด้านข้างทำให้ฮูหยินนึกขึ้นได้ เอี้ยวหน้าไปมองหลานสาวที่บัดนี้หน้าซีดลง

“เยว่เอ๋อร์ เจ้าอย่าได้วิตกไป อย่างไรป้าย่อมรับเจ้าเป็นสะใภ้” หลี่ฮูหยินตบมือลงบนหลานสาวปลอบใจก่อนหันไปยิ้มแย้มหน้าระรื่นต่อ

“แล้วเจ้าบุรุษจากซีหยางโหลว ได้ถูกเรียกขึ้นห้องหรือไม่”

“ไม่เจ้าค่ะ ฮึ อีกไม่นานคงได้เก็บผ้ากลับบ้านเก่าเป็นแน่”

“ดีแล้ว อย่างไรค่ำนี้จัดอาหารบำรุงร่างกายไปให้ท่านแม่ทัพเสียหน่อย ไม่รู้ว่าคืนนี้จะเรียกหาเยี่ยนฟางอีกหรือไม่”

“นั่นสิเจ้าคะ แล้วอย่างนี้หลี่ฮูหยินมิต้องเสียหีบใบนั้นให้เจ้าพวกกาฝากใช่หรือไม่”

“ยังหรอก เยี่ยนฟางยังมิได้ตั้งครรภ์ เอาแบบนี้ส่งน้ำสมุนไพรอย่างดีไปให้เยี่ยนฟาง บอกว่าเป็นน้ำแกงบำรุง รับรองเยี่ยนฟางไม่เพียงแต่ไม่ตั้งครรภ์ แต่ยังไม่อาจมีลูกได้อีกตลอดชีวิต”

“ฮูหยิน แล้ว แล้วไหนบอกว่าอยากได้หลานอย่างไรเล่าเจ้าคะ”

“ข้าอยากได้หลาน แต่ไม่ได้อยากให้เกิดแก่หญิงโสมม เจ้าจัดการส่งไปกลางวันนี้เลย”

“เจ้าค่ะฮูหยิน”

สองนายบ่าวหัวเราะชอบใจไม่ทันสังเกตสีหน้าของหลานสาวที่ดูไม่ดีนักเมื่อได้ยินถ้อยคำอันน่ากลัวออกมาจากปากป้าห่าง ๆ

ใจหนึ่งต้องการเป็นอนุท่านพี่ ยิ่งเห็นตัวจริงยิ่งชื่นชอบ ทว่าให้เป็นสะใภ้ของหญิงแก่โหดร้าย นางมิต้องระวังหลังตลอดเวลาดอกหรือ

แปะ..ซองกระดาษหล่นตรงหน้า

ยี่หวาลุกนั่งจากอาการเอนหลังหน้าชานเรือนทันทีเมื่อฮุ่ยซิ่งโยนห่อของลงตรงหน้าในยามเว่ย[1]

“ข้านึกว่าจะไม่ได้เสียแล้ว” เอื้อมมือเปิดออก แผ่นแปะสมุนไพรกลิ่นคล้ายชะมด นางยกขึ้นดมแล้วหยีตาย่นจมูก “เหม็นจัง”

ฮุ่ยซิ่งสะบัดชายผ้าก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ก้มลงมองยี่หวาที่ยังนั่งบนพื้นเรือนด้วยความเคยชิน

“แปะไว้รอบสะดือ”

“แล้วถ้ามู่เฉินดึงออก”

“เจ้าก็หาทางเอาเองแล้วกัน”

ยี่หวาขยับนั่งขัดสมาธิมือลูบคลำแผ่นแปะแว่วเสียงคนเดินมาจึงเงยหน้าดูแล้วใคร่แปลกใจ

“แม่นางจินเยว่” ยี่หวาเปิดปากเอ่ยเรียกเสียงเบาเอี้ยวหน้าไปมองฮุ่ยซิ่งที่มีสีหน้าแปลกใจเช่นกัน

“ข้ามีเรื่องมาบอก”

“ท่านแม่ทัพ”

มู่เฉินโค้งคำนับเมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานในยามซวี

“คืนนี้เจ้าเรียกเยี่ยนฟางมาที่ห้องอีก” สีหน้าเรียบเฉยมือยังตวัดจดน้ำหมึกเขียนรายการที่ต้องใช้ในวันพรุ่ง

“แต่ว่า..เมื่อคืนแม่นางน้อยรับใช้ข้าผู้น้อยทั้งคืน เกรงว่า..เกรงว่า..” เสียงอ่อยลงเพราะสงสาร มู่เฉินผิวหน้าแดงซ่านภาพเมื่อคืนแจ่มชัด ร่างงดงามอ่อนช้อยบอบบาง หากแต่อวบอิ่มเต็มมือร้องครางบิดกายเร่าใต้ร่าง ชายชาติทหารเช่นเขาร้างลาหญิงข้างกายมาเนิ่นนาน เลยจัดการแม่นางเสียถึงย่ำรุ่ง

“เรียกมา ใช้ห้องข้า”

“แล้วท่านแม่ทัพคืนนี้แม่นางยี่หวาเล่า”

“เกี่ยวอันใดกับเจ้า นางมาหรือไม่มาล้วนแล้วแต่ข้า” เสียงแม่ทัพเริ่มห้วนเหลือบตามองปราดเดียวแล้วก้มหน้าลงเขียนหนังสือต่อ - - ลองไม่มาจะไปลากถึงที่

“ขอรับ” จำใจรับคำเสียงอ่อยแต่ภายในเริงร่ายิ้มในอก คืนนี้จะได้หนุนนอนกอดร่างงามจึงเผลออมยิ้ม

“ที่แท้เจ้าก็ชื่นชอบเยี่ยนฟาง หากมีใจให้กันข้าจะเป็นผู้ใหญ่จัดการงานมงคลให้” หลี่เหว่ยวางพู่กันแล้วพับจดหมายใส่ซองยื่นส่งให้มู่เฉิน “ให้ม้าเร็วส่งไปยังชายแดนทางเหนือเร็วที่สุด”

“ขอรับ” มู่เฉินรับจดหมายมาสอดเข้ากระเป๋าด้านในสาบเสื้อ มองร่างสูงใหญ่ท่านแม่ทัพลุกยืนสะบัดชายผ้าออกจากห้องทำงานตรงไปยังห้องนอนของมู่เฉินทันควัน - - ดูแล้วรีบร้อนยิ่งกว่าข้าเสียอีกท่านแม่ทัพ

ฝีเท้าหนักอย่างบุรุษร่างแกร่ง แม่ทัพหลี่เหว่ยเดินมือไพล่หลังไปตามโถงทางเดินตรงไปยังห้องนอนมู่เฉิน ซึ่งได้สั่งคนย้ายของทำความสะอาดเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อกลางวัน ผินหน้าไปยังเรือนเล็ก เห็นแสงไฟไกล ๆ วิบวับผ่านดงไม้ พลันเห็นร่างเล็กบอบบางของเยี่ยนฟางแทรกความมืดตัดตรงมาเรือนหลง คิ้วเข้มกระบี่ขมวดแปลกใจ - - แล้วอีกคนไปไหน

คิดในใจพลางขยับเท้าแต่มีเงามืดตุปัดตุเป๋เซถลาไปมาโผล่ดงไม้มาเสียก่อน หลี่เหว่ยหยุดนิ่งตั้งใจมองแล้วผงะเล็กน้อยคล้ายฉุนเฉียว แต่แล้วค่อยคลี่ยิ้มมุมปาก จากนั้นจึงฉีกกว้างกว่าเดิมยามเงามืดโผล่พ้นจนแสงสาดส่องถึง

ยี่หวาเดินเป๋ไปมาเพราะฤทธิ์ยาของแผ่นแปะบนหน้าท้องดั่งคนเมาสุรา แหงนดวงหน้ามองแสงไฟสลัวของเรือนหลงและสีหน้าของทหารเดินยามที่มีสีหน้าไม่สู้ดีนักยามเห็นนางเดินเข้าใกล้

“ขะ ข้า ข้า เอื้อก มาหามู่เฉิน อึก” พูดจบยี่หวาเซไปทางซ้ายทหารผวาจะคว้ารับแต่มีเงาทะมึนด้านหลังพาดมาเสียก่อนจึงผงะออกด้วยความตกใจ

“ข้าพาไปเอง”  หลี่เหว่ยคว้าเอาเอวเล็กกิ่วไว้ออกแรงเพียงเล็กน้อยยกขึ้น ร่างงามอรชรพลันห้อยต่องแต่ง

“ท่าน อื้ออ มู่เฉิน ช้า ๆ หน่อย ข้า มึนหัว” ยี่หวาว่าพลางเกาะเอวสอบไว้แน่น ชายร่างโตคิ้วนางดั่งหิ้วกระสอบข้าวไม่ปราณี ย่ำเท้าไปยังด้านหลัง รู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อถูกทิ้งลงเตียงไม้หลังใหญ่

“อือออ ข้าเวียนหัว ท่านปิดไฟได้หรือไม่” ยี่หวายกมือปิดตา “โคมแดงพวกนี้ห้อยไว้เพื่ออันใดกัน แสบตา อื้อออ”

หลี่เหว่ยยืนเท้าสะเอวมองร่างคณิกานอนนิ่งยกมือปิดหน้า ร่างอ่อนระทวยหมดแรง

“ทำไมถึงเมามา”

“ข้าไม่ได้มาวว”

“ไม่เมา แล้วทำไมเป็นเยี่ยงนี้” หลี่เหว่ยนั่งขอบเตียงดึงมือเล็กออกจากหน้าที่พอแสงแยงตาพลันนอนตะแคงหนีทันที สายตาคมกล้ากวาดมองร่างเล็กในชุดสีเขียวอ่อน ไม่ได้ยั่วยวนดั่งเยี่ยนฟางแม้แต่น้อย ดวงหน้าไร้เครื่องสำอางเผยผิวขาวใสราวทารก

“ข้าเพียงมึนยา อืออ ร้อนนจัง” ยี่หวาสะบัดเสื้อคลุมออกโยนทิ้ง

“ยา ยาอะไร” เสียงทุ้มยังถามกวนใจแล้วล้มตัวลงนอนตะแคงข้างกันจ้องดวงหน้าหวานแดงซ่านระเรื่อจากฤทธิ์มึนเมา เลื่อนสายตาลงลำคอระหงมองแอ่งชีพจรเร้าใจ ลาดไหล่และเนินทรวงที่โผล่พ้นคอเสื้อตัวสั้น ยกมือขึ้นไม่รู้ตัวลูบเนินขาวผ่องตรงหน้า

“ยังไม่ตอบข้าเลยยาอะไร”

[1] 13.00-14.59

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • นางรำอย่างข้าคงเป็นได้แค่เครื่องบรรณาการของท่านแม่ทัพ   30 บทส่งท้าย จบบริบูรณ์

    30 บทส่งท้ายใบกระจับล้อคลื่นในบัวลู่ลมเรือน้อยชมจงกลกลางนทีพบชายนางก้มยิ้มกลั้นวจีนารีทำปิ่นหยกตกลงน้ำ[1]หลี่เหว่ยยกมือป้องแดดยามบ่ายคล้อยกลางฤดูร้อนที่ยังแผดเผา อีกมือค้ำถ่อเรือลำน้อยลอยละล่องเหนือบึงบัวดอกหลากสี คลี่ยิ้มยามเห็นฮูหยิน ภรรยายอดดวงใจเอนกายพิงกาบเรือแกว่งมือกวักน้ำ บ้างแตะหยอกดอกบัวเอียงดวงหน้างดงามส่งรอยยิ้มอ่อนหวาน“เจ้าร้อนหรือไม่”ยี่หวาส่ายหน้าแทนคำตอบ แล้วค่อยคลานเข่าไปยังแม่ทัพใหญ่หยิบเซาปิ่งแบ่งชิ้นส่งเข้าปากหนาก่อนปัดเศษขนมปังข้างแก้มให้“ปีนี้ร้อนยิ่ง ทว่าข้ามาบึงบัวแห่งนี้คราไร กลับรู้สึกเย็น”ยี่หวาขยับร่างกลับไปที่เดิม ลูบปอยผมออกจากดวงหน้ายามลมโชยพัดจนปลิวไสว เท้าข้อศอกบนกาบเรือเกยคางบนหลังมือ“ข้ามีเรื่องยังไม่ได้บอกเจ้ายี่หวา”น้ำเสียงจริงจังทั้งหลบสายตาทำให้ยี่หวาคิ้วขมวดนิ่ง“อีกไม่กี่วันข้าอาจต้องไปลั่วหยาง”ร่างอ้อนแอ้นที่เอนกายอยู่พลันเหยียดตึงนั่ง

  • นางรำอย่างข้าคงเป็นได้แค่เครื่องบรรณาการของท่านแม่ทัพ   29 NC

    29 NC “ทะ ท่าแม่ทัพ นั่น อะ อะไรน่ะ”ยี่หวากอบผ้าขึ้นปิดทรวงอกกระเถิบถอยหนีเมื่อเห็นท่านแม่ทัพใหญ่จู่ ๆ ก็ลุกขึ้นจากเตียงขณะโรมรันกอดรัดฟัดเหวี่ยงกำลังได้ที่ใกล้สอดใส่ เดินกลับมาอีกครั้งพร้อมผ้าสีแดงเส้นเล็กพันมือทั้งสองข้างแล้วกระตุกขึงจนตึงมือพรึบ ๆ ..“เชือกผ้าไหม”“ทะ ท่านเอาสิ่งนี้มาทำอะไร” น้ำเสียงกระท่อนกระแท่นเหลือบมองเชือกแล้วตวัดสายตาขึ้นมองสีหน้าท่านแม่ทัพดูคล้ายพึงพอใจสุดขีดด้วยรอยยิ้มมารร้าย“ตำราปกขาวเขียนไว้ว่า หากต้องการมัดใจภรรยาให้อยู่หมัด ไม่ให้ปั่นใจหนีหายไปที่อื่น จงมัด...” พึมพำในลำคอไม่เต็มเสียง กลัวภรรยารักถอยหนี แต่ยี่หวายังได้ยินอยู่ดี“มัด!!!”ตึก ... คุกเข่าลงเตียง“ตามตำราบอกว่าสตรีทุกนางล้วนชื่นชอบยิ่งนัก ซ้ำร้องครางลั่นราวขึ้นสวรรค์ชั้นฟ้า”“...”ยี่หวาอ้าปากเหวอ ‘ตำรา’ นี่ท่านแม่ทัพของนางถึงขั้นอ่านตำรากามสูตรเพื่อมาทำสิ่งนี้กับนาง“ข้า ข้า ไร้ซึ่งคำพูด ท่านแม่ทัพ”“เจ้าไม่ต้อง

  • นางรำอย่างข้าคงเป็นได้แค่เครื่องบรรณาการของท่านแม่ทัพ   28 ดื่มเหล้ามงคล

    28 ดื่มเหล้ามงคล“เจ้าคิดสิ่งใดยี่หวา ต้องไม่ใช่เรื่องดี” หลี่เหว่ยใช้นิ้วดีดเบากลางหน้าผากเอ่ยเสียงนุ่มอ่อนโยนก่อนนั่งลงบนเตียงด้านหลัง ชะโงกหน้าผ่านซอกไหล่ก้มมองบุตรชายนอนนิ่งไม่ส่งเสียงร้องดั่งเด็กทั่วไป“ท่านขยับออกห่างหน่อยไม่ได้หรือไร ข้าร้อน แล้วไยไม่ไปทำงาน”“ข้าลางานแล้ว”“ลางาน?”“ข้าต้องอยู่เดือน”“...”ยี่หวาคิ้วกระตุก อยู่เดือนมิใช่หน้าที่ของสามี แต่นี่มันคือข้ออ้างชัด ๆ“ท่านแม่ทัพเพียงต้องการเป่าประกาศว่าเป็นชายมีน้ำยาใช่หรือไม่” แค่นลมเมื่อพูดจบจนอกแกร่งด้านหลังกระเพื่อม“รู้ดีเยี่ยงนี้ต้องรีบยกน้ำชา”“ข้าไม่ได้รับปาก ท่านอย่าซี้ซั้วพูดเองฝ่ายเดียว ข้ายอมมาอยู่จวนท่านเพราะเห็นแต่เจ้าก้อนแป้งต่างหาก”หลี่เหว่ยไม่นำพาปล่อยให้ยี่หวาพูดไปเรื่อยส่วนมือเริ่มเลื้อยอ้อมมาด้านหน้ารัดเอวนางไว้ผ่าง...ไม่ทันได้ลวนลามมากไปกว่านั้นประตูเปิดกว้างออกอย่างแรงพร้อมใบหน้าของหญิงวัยกลางคนพรวดพราดเดินเข้ามา“หลานข้า หลี่จง” น้ำเสียงโหยหวนสักเล็กน้อย

  • นางรำอย่างข้าคงเป็นได้แค่เครื่องบรรณาการของท่านแม่ทัพ   28 คลอดแล้วจ้า

    28 คลอดแล้วจ้า“อุแว้ แง ........ แง......”ยี่หวาทิ้งตัวอ่อนแรงทันใดยามลูกน้อยคลอดออกมาอย่างปลอดภัย มือห้อยลงขอบเตียงหอบหายใจ ได้ยินเสียงยินดี เสียงท่านหมอ เสียงหมอตำแยวุ่นวายผสมปนเปจนมั่วเละเทะ“ยินดีด้วย ยินดีด้วยท่านแม่ทัพ บุตรชายเจ้าค่ะ”แว่วเสียงหมอตำแยร้องบอกยินดี ยี่หวาหลับตาถอนหายใจ ในที่สุดบุรุษหน้าหนาก็มาเสียทีหลังจากที่ปล่อยให้ทหารมาเฝ้านางเสียหลายเดือนบัดนี้นางผู้คลอดลูกนอนหมดแรงไม่ทันได้เห็นหน้าบุตรชาย กลายเป็นชายหน้าด้านได้โอบอุ้มเห็นหน้าก่อนข้าเสียอีก - - ข้าต้องโกรธให้นานเสียหน่อยยี่หวาพลิกตัวตะแคงหันหนีทันที ไม่ต้องการเห็นหน้าคนหลอกลวง“ฮูหยินเจ้าคะ บุตรชายเจ้าค่ะ”ในที่สุดคงถึงคราวข้าได้ยลโฉมบุตรชายตนเองเสียที เอียงหน้ากลับไปพลันพบสบสายตาที่ยืนนิ่งข้างเตียง ในอ้อมแขนใหญ่โอบอุ้มบุตรชายตัวน้อยที่ยังร้องจ้า“หลี่จงต้องการดื่มนม”คิ้วเรียวสวยกระตุกยามได้ยินชื่อบุตรชาย ‘หลี่จง’ เจ้าหน้าตายบังอาจตั้งชื่อลูกข้า“เออ..เจ้าลุกไหวห

  • นางรำอย่างข้าคงเป็นได้แค่เครื่องบรรณาการของท่านแม่ทัพ   27 ตามหมอ หมอหลวงงงงงง

    27 ตามหมอ หมอหลวงงงงงง“นางใกล้คลอดหรือยัง”มู่เฉินยืนนิ่งด้านข้างเก้าอี้ในห้องทำงาน เบื้องหน้าคือหมอหลวงที่ท่านแม่ทัพให้แฝงตัวเข้าไปดูแลครรภ์แม่นางยี่หวาในหอซีหยางโหลว ทั้งส่งคนเฝ้าห่าง ๆ ตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา“ใกล้แล้วท่านแม่ทัพ คงอีกไม่กี่วัน”“ถึงวันให้ส่งคนมาแจ้ง ข้าจะไปดูด้วยตนเอง”กล่าวจบหลี่เหว่ยยกมือโบกไล่แล้วกลับไปอ่านเอกสารราชการตรงหน้าต่อ มือยังถือพู่กัน ดวงหน้านิ่งเฉย มู่เฉินรินน้ำชาเพิ่มช่วยลดความตึงเครียด“น้ำชาท่านแม่ทัพ”“กำชับคนให้ดูแลหอซีหยางโหลวอย่างดี อย่าแสดงตัวให้นางเห็น แล้วเมียเจ้า เยี่ยนฟางเป็นเยี่ยงไรบ้าง”“ใกล้คลอดเช่นกันท่านแม่ทัพ คงไล่เลี่ยห่างกันไม่กี่วัน”“ดี”มู่เฉินนิ่งเงียบเมื่อท่านแม่ทัพหมดคำถาม“อากาศเริ่มร้อนแล้ว เจ้าส่งน้ำแข็ง ไม่สิ ไม่ได้ ไม่ดีต่อสุขภาพ เจ้าให้คนนำพัดอันใหม่ไปให้นางหรือยัง”“ขอรับท่านแม่ทัพ ฝากฮุ่ยซิ่งไปเช่นเดิม แม่นางยี่หวาไม่มีทางรู้ว่าส่งมาจากท่านขอรับ”“อืม...กว่าจะเคี

  • นางรำอย่างข้าคงเป็นได้แค่เครื่องบรรณาการของท่านแม่ทัพ   26 ลำแสงแรกพระอาทิตย์

    26 ลำแสงแรกพระอาทิตย์ตึก ตึก ตึกเสียงวิ่งบนพื้นหิมะทำให้ทั้งสองหันตัวกลับไปมองต้นเสียง เห็นจินเยว่วิ่งหน้าตั้งสีหน้าเบิกบานยิ้มกว้างจนถึงใบหู หน้าแดงฝ่าลมหนาวเหน็บแล้วหยุดหอบหายใจตรงบันไดขึ้นเรือนเล็ก“อันใดกันจินเยว่ วิ่งราวกับวิ่งหนีใครมา”“แฮก ๆ ข้า เดี๋ยวก่อน ขอพัก”จินเยว่ยังหอบหายใจมือกุมท้องขณะก้าวขึ้นเรือนแล้วนั่งลงข้างยี่หวา“สงสัยเรื่องดี ดูจินเยว่สิ ยิ้มกว้างขนาดนี้” ยี่หวาเอ่ยเย้าขณะส่งมือดึงแก้มแม่นางน้อย“อุ๊ย..เจ็บพี่ยี่หวา มีม้าเร็วมา แจ้งว่าท่านแม่ทัพกำลังเข้าเขตเมืองฉางอานแล้ว อีกไม่กี่วันจะถึงจวน”สิ้นเสียงจินเยว่ ดวงหน้าของยี่หวาพลันสดชื่นขึ้นทันตา นางเผยรอยยิ้มสดใสเป็นครั้งแรกไม่แสแสร้งในรอบหลายเดือน รวมไปถึงแววตาพราวเปล่งประกาย“เพิ่งพูดถึงก็มาเสียแล้วกองทัพเสือดำ” ฮุ่ยซิ่งพูดเย้ายี่หวาที่บัดนี้พวงแก้มแดงระเรื่อยิ้มน้อยยิ้มใหญ่“เจ้าจะรอก่อนไหมฮุ่ยซิ่ง”“ไม่ ข้าตั้งใจแล้วไม่เคยเปลี่ยนใจ”“รออะไร พี่ฮุ่ยซิ่งจะไปไหน”“ข้าต้องจากจวนห

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status