เข้าสู่ระบบรถหรูวิ่งเข้ามาจอดหน้าบ้านไม้หลังเก่าที่มีขนาดเล็ก ร่างสูงลงจากรถพร้อมเดินไปกดกริ่งตรงหน้าประตูรั้ว
กริ๊ง ๆ เหมราชยืนรอใครบางคนอยู่ตรงหน้าประตูรั้วไม้ วันนี้เป็นวันแต่งงานของเขาแทนที่เจ้าบ่าวอย่างเขาจะต้องอยู่กับเจ้าสาว ทว่าตัวเขากลับมาโผล่อยู่หน้าบ้านผู้หญิงคนอื่น "พี่เหม..." เสียงหวานเรียกคนตรงหน้าด้วยความตกใจ เวลานี้เขาควรจะอยู่กับเจ้าสาวแต่กลับโผล่มาหาเธอที่นี่ "มินตรา" "พี่เหมมาหามินมีอะไรหรือเปล่าคะ เวลานี้พี่เหมควรจะอยู่กับเจ้าสาวไม่ใช่เหรอคะ พี่เหมมาหามินแบบนี้จะดูไม่ดีนะคะ" มินตรา ถามคนตรงหน้าที่ตอนนี้ยังคงสวมใส่ชุดเจ้าบ่าวอยู่แม้สูทตัวนอกจะถูกถอดออกไปทว่ายังดูออกว่าเขาเป็นเจ้าบ่าวที่หล่อเหลามากทีเดียว "พี่ไม่ได้อยากแต่งกับผู้หญิงคนนั้น อีกอย่างพี่ไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงคนนั้น ทุกอย่างเป็นแผนของผู้หญิงคนนั้น พี่อยากให้มินเข้าใจ" เหมราชไม่คิดจะเรียกรดาด้วยชื่อของเธอ เพราะเขาไม่คิดแม้แต่จะให้เกียรติเธอ "แต่ยังไงพี่ก็แต่งงานแล้ว พี่เหมควรจะอยู่กับภรรยานะคะ" "พี่ไม่ได้อยากอยู่กับผู้หญิงคนนั้น พี่อยากคุยกับมินให้เข้าใจ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นพี่ไม่ได้เต็มใจ" "พี่เหม..." "เป็นเพราะพี่แต่งงานใช่ไหม มินถึงได้เปลี่ยนใจไปทำงานกับไอ้ราม" เหมราชพูดใส่อารมณ์เล็กน้อยเมื่อต้องพูดถึงบุคคลที่เขาไม่ชอบขี้หน้าอย่าง ราม "เปล่าค่ะ...เป็นเพราะมินอยากทำตำแหน่งงานของที่นั่นมากกว่าค่ะ" "พี่ไม่เชื่อ เพราะก่อนหน้านั้นมินจะมาทำงานกับพี่อยู่แล้ว แต่พอเกิดเรื่องนี้เข้ามินก็เลือกที่จะไปที่อื่น" "มินเลือกแล้วค่ะ" "ถ้าพี่หย่ากับผู้หญิงคนนั้น มินจะมาทำงานกับพี่ใช่ไหม" "อย่าพูดแบบนั้นค่ะ..." "แต่ยังไงพี่ก็จะหย่ากับผู้หญิงคนนั้นให้ได้" ที่เหมราชยอมแต่งงานไม่ใช่แค่อยากทำตามคำขอของคุณย่า แต่เพราะเห็นว่ามันมีข้อตกลงและเงื่อนไขเขาถึงยอมแต่ง ถ้าหลังจากนี้รดายอมหย่ากับเขาก็ถือว่าไม่มีพันธะต่อกัน หลังจากนี้เขาจะทำทุกวิถีทางให้ฝ่ายนั้นยอมหย่าให้ได้ เพราะถ้ายอมหย่ากันทั้งสองฝ่ายทุกอย่างจะถือว่าจบสิ้น "มินว่าพี่เหมกลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ...คงดูไม่ดีถ้าหากพี่มาอยู่กับมินแบบนี้" มินตราก้มหน้าหลบสายตา เหมราชเป็นรุ่นพี่และเป็นพี่รหัสที่เธอแอบรู้สึกดีตั้งแต่อยู่มหาลัย เพราะที่ผ่านมาเหมราชให้ความช่วยเหลือกับเธอ และเหมือนว่าเขาก็รู้สึกดีกับเธอจนเหมือนว่ากำลังไปได้ดี พอมินตราเรียนจบก็ถึงเวลาที่ต้องเลือกที่ทำงาน ซึ่งเหมราชและรามก็ชักชวนให้เธอเข้าไปทำงานพร้อมกัน ซึ่งมินตราตกลงที่จะทำงานกับเหมราช ทว่าอยู่ ๆ เหมราชกลับแต่งงานกะทันหัน ทำให้มินตราตัดสินใจที่จะไปทำงานกับรามแทน ซึ่งรามกับเหมราชไม่ถูกกัน "ได้...พี่จะกลับไปก่อน" เหมราชบอกกับมินตราอย่างนึกเสียดายเพราะมินตราทำเหมือนไม่อยากคุยกับเขา ทำให้เหมราชพานนึกไปถึงใบหน้าของผู้หญิงอีกคน เป็นเพราะเธอคนนั้นทุกอย่างมันถึงได้เป็นแบบนี้ G BAR "ไอ้เหมใจเย็น ๆ มึงดื่มหนักไปหรือเปล่า แทนที่มึงจะเข้าหอกับเมียแต่กลับมานั่งดื่มเอาเป็นเอาตายแบบนี้" กาย เตือนเหมราชเมื่อเห็นว่าดื่มไม่หยุด "มึงจะให้กูใจเย็นได้ยังไง มินตราจะไปทำงานที่บริษัทของไอ้ราม แม่งเอ้ย! ทุกอย่างพังเพราะผู้หญิงคนนั้น!" เหมราชสบถออกมาอย่างหัวเสีย มินตราคือน้องรหัสของเขาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย ยอมรับว่าตอนแรกเขาอยากครอบครองร่างกายมินตราแต่แค่อยากเอาเล่น ๆ แต่พอได้รู้จักกับมินตราความคิดเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นหวังดีกับเธอ และเขาก็ไม่เคยหลับนอนกับเธออย่างที่เคยคิดจะทำอย่างตอนแรก จนเขาเรียนจบไปก่อนแต่ก็ยังติดต่อช่วยเหลือเธอมาตลอด จนมินตราเรียนจบและเธอกำลังจะมาทำงานกับเขา แต่ทุกอย่างกลับพังเพราะผู้หญิงที่ชื่อรดา "แต่ผู้หญิงคนนั้นที่มึงพูดถึง คือเมียของมึงนะ" "เมียห่าอะไรล่ะ มึงก็น่าจะรู้ว่ากูไม่เอาผู้หญิงแบบนั้นทำเมียหรอก" "ขนาดนั้นเลยเหรอวะ" กายไม่ค่อยรู้จักภรรยาของเพื่อนเท่าไหร่ เพราะได้เจอเจ้าตัวก็ในวันแต่งงานและได้เจอแค่ผิวเผินเท่านั้น แต่เหมราชชอบบ่นเรื่องเธอให้ฟังเสมอ เท่าที่กายรับรู้มาภรรยาของเพื่อนนั้นแทบไม่มีอะไรดีเลย แต่กายก็ไม่เคยได้สัมผัสจริง ๆ เลยไม่รู้ว่าแย่แค่ไหน "ไม่มีผู้หญิงดี ๆ ที่ไหนอยากได้ผู้ชายจนตัวสั่นหรอก ทั้งอ่อยทั้งให้ท่าเป็นผู้หญิงที่ทำตัวไร้ยางอายมาก ไม่รู้ว่าคุณย่าเอ็นดูไปได้ยังไง" ยิ่งคิดเหมราชยิ่งหงุดหงิดและยิ่งเกลียดเธอ "แต่ภายนอกเธอทั้งสวยทั้งน่ารักเลยนะ นิสัยจริงของเธออาจจะน่ารักน่าเอ็นดูเหมือนหน้าตาก็ได้ แค่ตอนนี้มึงอคติกับเธอ" "น่ารักน่าเอ็นดูกับผีนะสิ ไม่รู้ว่าผ่านผู้ชายมาเท่าไหร่ถึงได้ใจกล้าหน้าด้านหน้าทนขนาดนั้น ถึงได้ไม่รู้สึกกระดากอายเวลาที่ให้ท่ากู ทำเหมือนเรื่องที่ทำอยู่เป็นเรื่องปกติ" "แต่มึงก็ผ่านผู้หญิงมาไม่น้อย" "เหอะ! มันก็แค่ที่ผ่านมา" ยอมรับว่าตลอดที่ผ่านมาเรื่องผู้หญิงมันก็มีปกติตามประสาชายโสด แต่ผู้หญิงเหล่านั้นก็เป็นผู้หญิงที่ซื้อกินหรือเต็มใจและตกลงกันได้ แต่หลัง ๆ มานี้รดากลับระรานชีวิตเขามากขึ้น รดามักกีดกันและหาเรื่องผู้หญิงทุกคนที่วอแวเขาเพื่อไม่ให้เขานอนกับใคร แต่เธอกลับเสนอตัวให้เขาแทน ให้เขานอนกับเธอเพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องไปนอนกับใคร แต่ใครมันจะเอากับเธอลง!ห้องนอนฟอด"อื้อ...พี่เหม"รดาที่ถูกเหมราชคลอเคลียไม่หยุด เขาทั้งกอดทั้งหอมเธอและคิดว่ามันไม่จบเท่านี้แน่"พี่ติดกลิ่นติดทุกอย่างของเธอเลยรดา...และตอนนี้ก็อยากเข้าไปทักทายลูกอีกแล้ว""พี่เหมพูดอะไรก็ไม่รู้..."ทั้งที่เธอรู้อยู่แก่ใจ"ให้พี่ได้เข้าไปทักทายลูกนะครับ พี่จะทักทายเบา ๆ ไม่กระทบกระเทือนแน่นอนครับ รดาก็รู้ว่าพี่ศึกษาและฟังคำแนะนำจากหมออย่างดี หมอก็บอกเสมอว่าเข้าไปทักทายได้แต่ให้อ่อนโยน""พี่นี่ร้ายจริง ถึงขั้นศึกษาหาความรู้ พี่จะทักทายลูกแบบนี้ทุกวันไม่ได้นะคะ""ได้สิครับ รดาแค่นอนเฉย ๆ พอ เดี๋ยวพี่เข้าไปทักลูกเอง"พรึ่บพูดจบร่างบางก็ถูกผลักลงนอน จากนั้นไม่นานร่างกายของทั้งสองก็เปลือยเปล่า"อื้อ..."ความวาบหวามวิ่งพล่านทั่วร่างกาย เพื่อปลายหัวลื่นถูไถกับร่องแคบ"พี่จะเข้าไปแล้วนะครับ...ซี้ด"แม้อยากกระแทกเข้าไปแรง ๆ แต่ก็พยายามยับยั้งเพราะกลัวลูกจะตกใจและเป็นอันตรายสวบปึก"อ่า""เมียพี่แน่นเหมือนเดิม ดีมากเลย"สะโพกแกร่งเริ่มบดโยกเบา ๆ ปล่อยให้แก่นกายฝั่งอยู่ในร่องอุ่นมิดลำหมุนควงขยับออกเชื่องช้า แต่กลับสร้างความเสียวซ่านมาก"อ่า อือ"บทรักที่อ่อนโยนก็ทำให้ร่างบางเสียวสะ
COFFEE & BAKERY by VIP CARเกือบเดือนแล้วที่ร้านของรดาเปิดให้บริการ ซึ่งผลตอบรับเกินคาดและไปได้สวยมากกริ่งเสียงกระดิ่งของประตูร้านดังขึ้นบ่งบอกว่ามีลูกค้าเข้าร้านแล้ว ทั้งที่ร้านเพิ่งเปิดและจัดเตรียมของเพิ่งเสร็จ"คุณราม..."เมื่อรดาหันไปต้อนรับกลับพบว่าเป็นรามที่เข้ามาในร้านของเธอ ซึ่งตั้งแต่วันนั้นที่ได้เจอก็ไม่มีโอกาสเจอเขาอีกเลยกริ่งและยังไม่ทันไรเสียงกริ่งของประตูร้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คนที่เข้ามาครั้งนี้เป็นคนที่รดาคุ้นเคยดีอยู่แล้ว"พี่เหม..."รดาคาดเดาได้ทันทีว่าทำไมเหมราชมาไวขนาดนี้คงเห็นจากกล้องวงจรปิด เลยรีบวิ่งมาที่ร้านแบบนี้"มึงมาทำไรที่ร้านเมียกู"เมื่อเห็นว่าในร้านยังไม่มีลูกค้าอื่นเพราะเพิ่งเปิด เหมราชเลยเอ่ยถามอย่างไม่รักษาท่าที"แค่ผ่านมาทางนี้และเห็นว่าร้านน่าแวะดี"รามตอบกลับด้วยท่าทางยียวน"ร้านนี้ไม่ต้อนรับมึง""งั้นเหรอ? กูเพิ่งรู้ว่าเลือกขายให้ลูกค้าด้วย""ไม่ขายแค่กับมึง""แต่มึงไม่ใช่คนที่จะขายให้กู""ไอ้ราม""พอเถอะค่ะ จะโกรธจะเกลียดกันยังไงแต่อย่ามาทะเลาะกันแบบนี้เลยค่ะ"รดาที่ทนฟังไม่ไหวรีบพูดแทรกขึ้นทันที ยิ่งช่วงนี้เธอไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรอารมณ์
บ้านรดากลับมาบ้านโดยที่คนเป็นพ่อมาส่ง เนื่องจากคนเป็นพ่อเป็นห่วงเลยไม่ปล่อยให้เธอมาด้วยตัวเอง แม้ตอนขาไปเธอจะไปด้วยตัวเองก็ตาม แต่คนเป็นพ่อไม่ได้เข้ามาในบ้านด้วยคงอยากให้คนสองคนได้คุยกัน"รดา!"สวบ!แค่ก้าวขาเข้ามาในบ้านร่างบางก็ถูกสวบกอดทันที"พี่อธิบายได้ทุกอย่างมันไม่ได้เป็นอย่างที่เห็น และในห้องพี่มีกล้องทุกอย่างมีหลักฐาน"แค่เห็นเธอเหมราชก็ไม่สามารถอยู่เฉยได้ เหมราชไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้มาก่อน ตั้งแต่ที่เขาออกจากห้องทำงานก็ไม่เห็นเธอ เขาทั้งโทรทั้งส่งข้อความทว่ารดากลับไม่ตอบกลับเขา และพอเขารู้ว่าเธอไม่ได้กลับไปที่บ้านและไม่ได้ไปที่ร้านใจเขาก็กระวนกระวายทำอะไรไม่ถูก จนต้องโทรหาพ่อของเธอ แต่พอเขาได้คุยกับพ่อของเธอ พ่อของเธอบอกให้เขาแค่รอถ้าหากอยากให้ทุกอย่างไม่มีปัญหา เขาเลยเลือกที่จะรอเธออยู่แบบนี้ แม้จะมีความกลัวอยู่มากก็ตาม"พี่เหม..."รดาไม่รู้ว่าจะตกใจอะไรก่อนดี ทั้งคำเรียกที่เขาแทนตัวเอง หรือแม้กระทั้งอ้อมกอดที่เขากอดเธอราวกับกลัวจะเสียเธอไป"พี่อธิบายได้ทุกอย่าง พี่พร้อมสำหรับทุกอย่าง""ทำไมพี่เหมอยากอธิบายกับรดา ความรู้สึกของพี่ใจของพี่มันเปลี่ยนไปแล้วเหรอคะ"ในเมื่อตอนนี
Cafeหลังจากที่ออกมาจากโชว์รูม รดาไม่ได้ขับรถกลับบ้านหรือไปดูร้านของตัวเอง แต่เธอกลับพาตัวเองมานั่งอยู่ในร้านคาเฟ่แถวมหาลัยที่พ่อของเธอทำงาน ยอมรับว่าสติของเธอไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว"ลูกสาวพ่อ"เสียงทุ้มเอ่ยเรียกผู้เป็นลูกด้วยความเป็นห่วง หลังจากที่ลูกสาวของตนบอกว่าจะมาหา ปฐพีสอนเสร็จก็รีบมาหาด้วยความร้อนใจ"คุณพ่อ..."รดาเห็นหน้าคนเป็นพ่อก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมา ถึงแม้ภายนอกคนเป็นพ่อจะมีท่าทางสุขุมนิ่งแต่รดาก็รับรู้ว่าคนเป็นพ่อห่วงเธอมากแค่ไหน"ลูกโอเคใช่ไหม ทำไมถึงตัดสินใจขับมาหาพ่อถึงนี่ พ่อเป็นห่วงกลัวจะเกิดอันตราย"ใบหน้าหล่อของคนเป็นพ่อมีความดุขึ้นมาแต่ก็เต็มไปด้วยความห่วงใย"หนูขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงค่ะ ขอโทษที่รบกวนคุณพ่อด้วย หนูแค่อยากกอดคุณพ่อ""เฮ้อ ลูกสาวคนนี้ ลูกไม่รบกวนพ่อเลยแต่พ่อกลัวจะเกิดอันตราย"ปฐพีส่ายหัวไปมากับลูกสาวเพียงคนเดียวพร้อมโอบกอดลูกสาวเพื่อปลอบโยน"คุณพ่อบอกกับพี่เหมตามที่หนูขอไว้ใช่ไหมคะ""พ่อบอกกับเหมแล้วว่าไม่ต้องตามมา แต่เหมเขาดูเป็นห่วงลูกและอยากมาตามลูกนะ""...""เหมเขาดูเปลี่ยนไปนะ เขาปฏิบัติกับลูกไม่เหมือนเดิม แล้วทำไมลูกถึงได้หนีเขาแบบนี้"ปฐพีรับ
วันเวลาผ่านไป"ทำอาหารไปให้ดีไหมนะ"รดานึกเป็นห่วงเหมราชเนื่องจากตอนนี้ร้านของเธอและโชว์รูมใกล้เปิดให้บริการแล้ว ทำให้เหมราชค่อนข้างยุ่งมากเพราะเขาจัดการทุกอย่างให้เธอหมด ส่วนเธอก็รอเวลาอย่างเดียว และวันนี้เขาจะมารับเธอไปดูหน้าร้านเหมือนทุกครั้ง แต่เพราะเขายังเครียร์งานไม่เสร็จและมีหลายอย่างให้รับผิดชอบ ทำให้ต้องเลื่อนเวลาที่จะมารับเธออยู่หลายรอบ"ไปหาเขาบ้างดีกว่า"เมื่อคิดได้รดาก็รีบไปทำอาหารใส่กล่องเพื่อเอาไปให้เขาที่โชว์รูม ตลอดที่ผ่านมานี้ความสัมพันธ์ของเธอและเขามันพัฒนาไปไกลแล้ว เราอยู่ด้วยกัน นอนด้วยกัน ทำอะไรหลาย ๆ อย่างด้วยกัน ซึ่งการที่เธอจะไปหาเขามันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะตอนนี้เธอและเขาไม่ต่างกับสามีภรรยาคู่หนึ่งVIP CAR"ไม่มีงานแล้วใช่ไหม?"เหมราชถามย้ำ เพราะเขาเลื่อนเวลาที่จะไปรับรดาหลายรอบแล้วเพราะงานมาไม่หยุด ยิ่งตัวเขาจะย้ายไปประจำที่ใหม่ก็ยิ่งงานยุ่งเข้าไปใหญ่"ค่ะ...""งั้นฉัน...""พี่เหมคะ"เหมราชพูดไม่ทันจบกลับถูกมินตราพูดแทรกและยังเรียกเขาด้วยความสนิท"?""มินทนไม่ไหวอีกแล้ว มินอยากพูดกับพี่ในฐานะที่เรารู้จักกันและพูดในฐานะที่เรารู้สึกดี ๆ ต่อกัน""...""พี่เหม
กลางดึกก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูห้องนอนทำให้เจ้าของห้องรีบหยิบเสื้อคลุมมาสวมทับชุดนอนและรีบไปเปิดประตูทันทีแกร๊กอึก"พะ พี่เหมมีอะไรหรือเปล่าคะ"รดาแทบสำลักน้ำลายเมื่อพบว่าเหมราชใส่เพียงกางเกงนอนขายาวตัวเดียว เสื้อไม่ใส่เผยให้เห็นหมัดกล้ามล่อตา"พลาสเตอร์มันหลุด ติดอันใหม่ให้หน่อยสิ"เหมราชบอกกับคนตรงหน้าพร้อมชูหลังมือให้ดู"อะ เอ่อ ได้ค่ะ เข้ามาข้างในก่อนค่ะ"แม้จะเคยหลับนอนด้วยกันมา แต่เวลานี้สถานการณ์มันต่างออกไปจนเธอประหม่าและทำตัวไม่ถูกฟุ่บคนตัวใหญ่นั่งตรงปลายเตียงด้วยท่าทางสบาย ทว่าเจ้าของห้องกลับรู้สึกลุกลี้ลุกลน"รดาติดให้ค่ะ"พยายามสงบสติแล้วยกมือเขาขึ้นมาติดพลาสเตอร์อึกรดาลอบกลืนน้ำลายอีกครั้งพยายามควบคุมจังหวะหายใจ ยิ่งนั่งใกล้กันยิ่งได้กลิ่นกายของกันและกัน และเธอก็เริ่มรู้สึกว่าลมหายใจของคนตัวใหญ่เริ่มรินรดบนใบหน้าของเธอ เพราะเขาเอาหน้าเข้ามาใกล้เธอเรื่อย ๆ จนเลือดลมในร่างกายของเธอสูบฉีด"พี่เหม...อือ~"พอเงยหน้าขึ้นพูดยังไม่ทันจบประโยค ก็ถูกริมฝีปากของเขาทับทาบลงมา แต่เธอกลับไม่ปฎิเสธกลับปล่อยตัวและจูบตอบ ราวกับว่าสิ่งที่โหยหาและต้องการมาตลอดได้ถูกปลดปล่อย และเ







